“มันไม่เหมือนกันเลยครับ ปกติเคยดูแค่ในจอโทรศัพท์ เห็นนักบอลตัวเล็กนิดเดียว แต่วันนี้มาเห็นสนามจริง ๆ นักบอลจริง ๆ มันรู้สึกยิ่งกว่าตื่นเต้นอีกครับ”
‘ชินจัง’ นักเรียนชั้น ป.6 แนะนำตัวเองว่าเป็นนักฟุตบอล ปกติคุณครูพาไปแข่งขันอยู่บ่อย ๆ แต่วันนี้ต่างออกไป เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นนักฟุตบอลทีมชาติไทยตัวจริงในสนามใหญ่ และที่ตื่นเต้นยิ่งกว่า คือการได้จับมือนักฟุตบอลทีมชาติเดินลงสนาม ในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 52
ชินจังเล่าความรู้สึกขณะยืนเข้าแถวรอทำหน้าที่เด็กจูงมือนักฟุตบอลลงสนาม (Player Escort) ประสบการณ์ที่แตกต่างจากทุกครั้งที่เขาเคยลงแข่งขันฟุตบอลด้วยตัวเอง
ส่วน ‘เอมมี่’ นักเรียนชั้น ป.6 อีกคน เป็นนักฟุตบอลหญิงเพียงคนเดียวในทีม เธอเล่นตำแหน่งปีกขวา และเล่าว่าแม้จะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในทีม แต่ยังมีเพื่อนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่มาเรียนรู้และเล่นฟุตบอลด้วยกันทุกวัน เพราะต่างก็ชอบกีฬาชนิดนี้
“ชอบเล่นฟุตบอลค่ะ ชอบดูด้วย วันนี้ดีใจที่ได้มาเชียร์ทีมชาติไทยค่ะ ตอนนั่งรถมาจากโรงเรียน ทุกคนคุยกันแต่ว่าจะได้ลงไปเดินในสนาม ก็ดีใจกันใหญ่ หนูคิดว่าหญ้าคงต้องนุ่มมาก ๆ วันนึงหนูอยากมาเตะในสนามแบบนี้บ้าง อยากจะไปให้ไกลตามฝันให้ได้ค่ะ”
สำหรับเอมมี่ การได้เดินลงสนามในวันนี้อาจยังไม่ใช่การลงเล่นฟุตบอลอย่างที่ฝัน แต่เป็นโอกาสที่จะได้สัมผัสสนามที่เธอหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้กลับมาในฐานะนักฟุตบอล


ชินจังและเอมมี่เป็นส่วนหนึ่งของเด็ก ๆ 22 คน พร้อมคุณครูอีก 4 ท่าน จาก โรงเรียนบ้านเดียง(พลีศึกษา) บ้านเวียงเหนือ อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ โรงเรียนขยายโอกาสเล็ก ๆ ในพื้นที่ชายแดน และหนึ่งในโรงเรียนนำร่องหลักสูตร ‘จักรวาลฟุตบอล’ ภายใต้การสนับสนุนของ กสศ. และสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ
วันที่ 14 พฤศจิกายน 2569 พวกเขาเดินทางมายังสนามกีฬากลางจังหวัดศรีสะเกษ หรือ ‘สนามเกาะกลางน้ำ’ เพื่อทำหน้าที่เด็กจูงมือนักฟุตบอลทีมชาติลงสนาม เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันฟุตบอลระดับชาติที่ก่อนหน้านี้เด็ก ๆ เคยติดตามผ่านหน้าจอเท่านั้น


‘ครูโย’ อรรถพล พรหมบุตร ครูผู้ฝึกสอนของเด็ก ๆ เรียกช่วงเวลาสำคัญนี้ว่า “ก้าวเล็ก ๆ บนสนามที่ยิ่งใหญ่” เพราะแม้การเดินทางจากโรงเรียนมาถึงสนามฟุตบอลจะเป็นระยะทางเพียง 62 กิโลเมตร แต่ประสบการณ์ที่เด็ก ๆ ได้รับอาจมีความหมายต่อพวกเขาไปอีกนาน
“สำหรับเด็กทุกคนคือครั้งแรกครับ ที่ได้มาดูบอลและลงไปยืนอยู่บนสนามฟุตบอลจริง ๆ ประสบการณ์นี้เราไม่มีทางหาจากที่ไหนได้อีก เพราะฟุตบอลระดับถ้วยพระราชทานคิงส์คัพไม่ได้มาจัดที่ศรีสะเกษบ่อย ๆ ก็พูดได้ว่าอาจเป็นครั้งเดียวในชีวิต ที่เด็ก ๆ จะได้ทำหน้าที่นี้”
ครูโยมองว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นการทัศนศึกษาภายใต้หลักสูตร ‘จักรวาลฟุตบอล’ ที่เปิดโอกาสให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริง ทั้งการใกล้ชิดนักฟุตบอลทีมชาติ การเตรียมตัวทำหน้าที่ในสนาม และการได้เห็นผู้คนหลากหลายอาชีพที่ทำงานอยู่เบื้องหลังการแข่งขัน ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ไม่อาจถ่ายทอดได้ทั้งหมดผ่านคำบอกเล่าหรือบทเรียนในห้องเรียน
“แล้วเมื่อเรากลับไปที่โรงเรียน เราจะใช้บทเรียนจากวันนี้มาช่วยต่อยอดแรงบันดาลใจ ให้เด็ก ๆ ได้เอาความรักฟุตบอล มาจุดประกายความฝัน แล้วค่อย ๆ ร่างเส้นทางพาตัวเองไปถึงจุดที่ตั้งใจเอาไว้ให้ได้”

(คนที่ 2 จากซ้าย) ครูโย, (คนที่ 2 จากขวา) ครูเล็ก
สำหรับโรงเรียนบ้านเดียง(พลีศึกษา) ฟุตบอลไม่ได้เพิ่งเริ่มสร้างความเปลี่ยนแปลงในวันที่เด็ก ๆ เดินทางมาถึงสนามคิงส์คัพ
‘ครูเล็ก’ ธีรพงษ์ ไชยสาร ครูวิชาภาษาไทย เล่าว่า หลังจากโรงเรียนนำหลักสูตรจักรวาลฟุตบอลมาใช้ เด็ก ๆ เข้าร่วมการฝึกซ้อมและกิจกรรมมากขึ้นเป็นเท่าตัว ความสนใจในฟุตบอลไม่ได้หยุดอยู่เพียงในสนาม แต่เริ่มเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ในห้องเรียนด้วย
ครูเล็กสังเกตว่า เมื่อเชื่อมเนื้อหาบทเรียนเข้ากับเรื่องฟุตบอลที่เด็ก ๆ สนใจ พวกเขามีสมาธิและจดจ่อกับการเรียนมากขึ้น ขณะที่เด็กบางคนใช้เวลาเล่นเกมและอยู่หน้าจอลดลง
“เพราะความอยากเล่นฟุตบอล อยากอยู่กับฟุตบอล อยากพูดถึงฟุตบอลตลอดเวลา พอเราเอาฟุตบอลมาไว้ในห้องเรียนได้ เด็ก ๆ ก็ตั้งใจขึ้นครับ”
นอกจากความเปลี่ยนแปลงในห้องเรียน ครูเล็กยังเริ่มได้ยินเด็ก ๆ พูดถึงความฝันที่หลากหลายขึ้น เมื่อฟุตบอลเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ลองทำสิ่งต่าง ๆ นอกเหนือจากการเป็นผู้เล่นในสนาม
“บางคนเริ่มพูดถึงโอกาสทำงานในวงการฟุตบอล หรืออาชีพในอนาคต คนที่ไม่ได้ลงไปเล่น เขาก็มาใช้เวลาอยู่กับทีมตลอด บ้างก็บอกว่าอยากลองพากย์ฟุตบอล อยากออกแบบเสื้อแข่ง อยากเป็นช่างภาพในสนามบอล หรือบางคนก็แค่อยากใช้เวลาอยู่กับเพื่อน ๆ เขาก็ช่วยเรื่องจัดการทีม ดูแลสนาม ได้เอาทักษะที่มีมาใช้เต็มที่ แล้วตรงนี้เองที่เราจะช่วยให้เขาได้ทบทวนตัวเองแล้วเอามาสานต่อ ให้เด็กเห็นเส้นทางหลากหลายที่เขาจะไปได้ในจักรวาลฟุตบอล”

จากเด็กที่อยากเป็นนักฟุตบอล สู่เด็กที่เริ่มสนใจงานพากย์ ออกแบบเสื้อแข่งขัน ถ่ายภาพ หรือช่วยดูแลทีม ความสนใจที่แตกต่างกันเหล่านี้สะท้อนว่า เมื่อโรงเรียนเปิดพื้นที่ให้เด็กได้เรียนรู้ผ่านสิ่งที่รัก พวกเขาก็มีโอกาสค้นพบความถนัดและมองเห็นเส้นทางของตัวเองได้หลากหลายขึ้น
สำหรับครูเล็ก การได้พาเด็ก ๆ มาสัมผัสบรรยากาศการแข่งขันฟุตบอลทีมชาติในครั้งนี้ จึงเป็นอีกหนึ่งบทเรียนที่ช่วยเชื่อมสิ่งที่เด็กเคยเรียนรู้ในโรงเรียนเข้ากับโลกของฟุตบอลจริง ๆ
“วันนี้เหมือนฝันที่เป็นจริงของเด็ก ๆ และของครูเลยครับ ที่ได้มาอยู่ในสนามแห่งนี้ ผมเชื่อว่ามันจะไม่จบแค่เราเดินทางกลับบ้าน แต่เด็ก ๆ เหล่านี้จะหอบเอาแรงบันดาลใจมหาศาลกลับไปให้เพื่อน ๆ ด้วย”
ในวันที่ชินจังได้เห็นนักฟุตบอลทีมชาติใกล้กว่าที่เคยเห็นผ่านหน้าจอ และเอมมี่ได้สัมผัสสนามที่เธอใฝ่ฝันอยากกลับมาลงเล่นอีกครั้ง ทั้งคู่ยังอาจไม่รู้ว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นอย่างไร เช่นเดียวกับเพื่อน ๆ ที่บางคนอาจอยากเป็นนักฟุตบอล ขณะที่บางคนเริ่มมองเห็นความเป็นไปได้ของตัวเองในบทบาทอื่น ๆ รอบสนาม
แต่ก้าวเล็ก ๆ บนสนามที่ยิ่งใหญ่ในวันนี้ อย่างน้อยก็ทำให้พวกเขาได้เห็นว่า ในโลกของฟุตบอลยังมีพื้นที่อีกมากมายให้ค้นหา และความฝันของเด็กแต่ละคนก็ไม่จำเป็นต้องมีหน้าตาเหมือนกัน
