Common Sense Media องค์การไม่แสวงหาผลกำไรในสหรัฐฯ เปิดเผยผลการสำรวจพฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของเด็ก เยาวชน และวัยรุ่นทั่วสหรัฐฯ ซึ่งพบว่า เด็กเหล่านี้ใช้เวลาบนหน้าจอและสื่อสังคมออนไลน์มากขึ้น โดยมีจำนวนชั่วโมงออนไลน์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ในช่วงกว่า 2 ปีที่ผ่านมา 

ผลการสำรวจพบว่า การใช้หน้าจอโดยรวมในหมู่เด็กและวัยรุ่นเพิ่มขึ้น 17 % ในช่วงระหว่างปี 2019 – 2021 ซึ่งเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมากกว่าช่วง 4 ก่อนหน้านี้ และโดยเฉลี่ยแล้ว การใช้หน้าจอในแต่ละวันเพิ่มขึ้นในกลุ่มวัยรุ่น (อายุ 8 – 12 ปี) เป็น 5 ชั่วโมง 33 นาทีจากเดิมที่ 4 ชั่วโมง 44 นาที และเพิ่มขึ้นเป็น 8 ชั่วโมง 39 นาทีจากเดิม 7 ชั่วโมง 22 นาทีสำหรับวัยรุ่นอายุ 13 – 18 ปี

บรรดาผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่า  ตัวเลขของการใช้หน้าจอที่เพิ่มขึ้นยังสะท้อนถึงความยากลำบากที่ครอบครัวต้องทนกับโรงเรียน การดูแลเด็ก และปฏิสัมพันธ์ทางสังคม ในช่วงที่โควิด-19 กำลังระบาด โดยประเด็นค้นพบที่น่ากังวลเป็นพิเศษก็คือการที่เด็กอายุระหว่าง 8-12 ปีใช้เวลาบนหน้าจอท่องโลกโซเชียลมีเดีย อย่าง อินสตาแกรม Snapchat หรือเฟซบุ๊ก เพิ่มขึ้น แม้ว่าแพลตฟอร์มต่าง ๆ เหล่านี้จะมีข้อกำหนดให้ผู้ใช้งานต้องมีอายุอย่างน้อย 13 ปีขึ้นไป ตามเงื่อนไขกฎหมายคุ้มครองข้อมูลเด็ก 

ไดอานา เกรเบอร์ ผู้ก่อตั้ง Cyberwise ซึ่งเป็นเว็บไซต์ข้อมูลสำหรับคนทั่วไปที่ต้องการช่วยเหลือเด็กวัยรุ่นในการใช้งานเทคโนโลยีอย่างปลอดภัย และผู้เขียนหนังสือเรื่อง “Raising Humans in s Digital World” กล่าวว่า ผลลัพธ์ที่ค้นพบนี้ไม่ใช่เรื่องที่น่าประหลาดใจ เพราะเด็ก ๆ หันไปใช้เวลาบนหน้าจอเพื่อสร้างความบันเทิงให้กับตนเอง และใช้เป็นช่องทางในการติดต่อสื่อสารกับเพื่อนๆ ทดแทนช่วงเวลาที่ไม่สามารถออกไปพบปะทำกิจกรรมร่วมกันที่โรงเรียน หรือสถานที่ต่างๆ เพราะไวรัสโควิด-19 ระบาด 

อย่างไรก็ตาม เกรเบอร์กล่าวว่า แม้การเพิ่มขึ้นจะไม่ใช่เรื่องน่าประหลาด แต่จำนวนเด็กที่ใช้โซเชียลมีเดียขณะที่ยังเล็ก คือวัยต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนดที่มาขึ้น กลับเป็นเรื่องที่น่าวิตกอย่างมาก เพราะแพลตฟอร์มออนไลน์เหล่านี้ ไม่ได้รับการออกแบบมาสำหรับผู้ใช้งานที่เป็นเด็กแต่อย่างใด 

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นหมายความว่าอย่างไร

เดโวราห์ ฮีทเนอร์ ผู้ก่อตั้ง Raising Digital Natives และผู้เขียนหนังสือเรื่อง “Screenwise: Helping Kids Thrive (and Survive) in Their Digital World” กล่าวว่า แม้การใช้เทคโนโลยีจะเพิ่มมากขึ้นในคนทุกกลุ่ม แต่การสำรวจพบว่า การใช้หน้าจอในหมู่เด็กจากครอบครัวยากจนรายได้น้อย รวมถึงเด็กผิวสีเพิ่มมากขึ้น เนื่องจาก เด็กกลุ่มนี้ได้รับผลกระทบจากการะบาดของไวรัสโควิด-19 มากที่สุด ดังนั้น จึงตัดสินใจใช้เวลาบนหน้าจอให้มากที่สุดเพื่อหลีกหนีจากโลกความเป็นจริง และเพื่อฆ่าเวลา  

ด้านดอกเตอร์เกรเบอร์เสริมว่าว่า เด็กจากครอบครัวยากจนได้รับผลกระทบจากการที่โรงเรียนปิดมากกว่าเพื่อนในวัยเดียวกัน เพราะเด็กเหล่านี้ไม่มีกิจกรรมหลังเลิกเรียนที่จะทำได้มากนัก นอกจากการใช้เวลาอยู่ที่บ้านและท่องโลกโซเชียลมีเดียว ขณะเดียวกัน เนื่องจากพ่อแม่ของเด็กจากครอบครัวยากจนส่วนใหญ่ทำงานในลักษณะที่ไม่สามารถทำงานผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือสมาร์ทโฟนได้ ต้องใช้แรงงาน ดังนั้น เด็กเหล่านี้ก็ยิ่งถูกทิ้งไปไว้กับสมาร์ทโฟนของตนเองมากขึ้น

รายงานยังพบว่า เด็กผู้ชายใช้เวลาอยู่หน้าจอมากกว่าเด็กผู้หญิง โดยอาจเป็นเพราะว่าเด็กผู้ชายชอบเล่นเกมบนมือถือหรือเกมคอมพิวเตอร์ ซึ่งไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไรนัก เพราะการติดเกมจะยิ่งทำให้เด็กใช้เวลาบนหน้าจอหนักขึ้นมากกว่าเดิม 

อย่างไรก็ตาม ผู้เชี่ยวชาญอีกส่วนหนึ่งแย้งว่า การใช้เวลาบนหน้าจอไม่จำเป็นต้องเป็นประเด็นที่น่ากังวลเสมอไป ยกตัวอย่างเช่น บางครั้ง เด็กๆ ก็ใช้ช่องทางออนไลน์ในการติดต่อสื่อสารกับเพื่อนฝูง ซึ่งการใช้ดังกล่าวถือว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับรักษาสายสัมพันธ์ 

กระนั้น สำหรับการศึกษาล่าสุดที่สำรวจกลุ่มเด็กและวัยรุ่นอายุระหว่าง 8-18 ปีจำนวน 1,306 คน ผ่านโลกออนไลน์ และเผยแพร่เมื่อช่วงกลางสัปดาห์ที่่ผ่านมา (23 มีนาคม) พบว่า การใช้งานสมาร์ทโฟนของเด็กๆ ส่วนใหญ่ไม่ได้ใช้ติดต่อกับเพื่อนๆ เป็นหลัก อย่าง กลุ่มวัยรุ่นที่เข้าร่วมตอบแบบสอบถามระบุว่าตนเองใช้เวลาหน้าจอโดยเฉลี่ยมากกว่า 3 ชั่วโมงในการดูคลิปวีดีโอหรือรายการทีวีต่าง ๆ และใช้เวลาเล่นเกมอีกเกือบ 2 ชั่วโมงต่อวัน ส่วนเวลาสำหรับพูดคุยกับเพื่อนเฉลี่ยอยู่ที่วันละประมาณ 20 นาทีเท่านั้น 

ทั้งนี้ สิ่งที่บรรดาผู้เชี่ยวชาญรู้สึกกังวลก็คือผลกระทบที่จะเกิดขึ้นตามมาหากว่าเด็กๆ ใช้เวลาอยู่หน้าจอนานเกินไป โดยดอกเตอร์ฮีทเนอร์อธิบายว่า การใช้หน้าจอนานเกินไปย่อมหมายถึงเวลาในการทำกิจกรรมอื่นๆ เช่น กิน นอน อ่านหนังสือ เล่น หรือพูดคุยกับครอบครัวจะหายไป ซึ่งกิจกรรมที่หายไปเหล่านี้ต่างหากเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างแท้จริง 

ขณะเดียวกัน ผลสำรวจยังพบว่า ไม่เพียงแต่วัยรุ่นเท่านั้นที่ใช้เวลาบนหน้าจอมากเกินไปจนพ่อแม่กังวล เพราะ 64% ของเด็กวัยทวีน (วัยที่อยู่ก้ำกึ่งระหว่างเด็กกับวัยรุ่น คือช่วงอายุระหว่าง 8-14 ปี) ดูวิดีโอออนไลน์ทุกวัน และอีก 65 % ระบุว่าดูทีวีทุกวัน อีกทั้งในบรรดาวัยทวีนเหล่านั้น ราว 38% ของผู้เข้าร่วมการสำรวจกล่าวว่า ตนเองใช้โซเชียลมีเดียเพิ่มขึ้นจากเดิมที่ 31 % ในปี 2019

เกรเบอร์กล่าวว่า เป็นเรื่องน่ากังวลที่เด็กอายุต่ำกว่า 13 ปีหันมาใช้โซเชียลมีเดียแล้ว แต่แพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียในเวลานี้มักมีการเผยแพร่เนื้อหาข้อมูล ภาพคลิปและภาพกราฟิกและน่ากลัว ซึ่งเด็กๆ ยังไม่พร้อมที่จะดู ยกตัวอย่างเช่น ภาพถ่ายทอดดสงครามในยูเครนที่เผยแพร่อยู่ทั่ว TikTok 

ขณะที่ดอกเตรอ์ ฮีทเนอร์ กล่าวเสริมว่า เด็กอาจสะดุดกับภาพอนาจาร ภาพการทำร้ายตัวเอง หรือโพสต์ที่ส่งเสริมการกินที่ไม่ถูกหลักโภชนาการ หรือต่อให้มีระบบกลไกที่สามารถคัดกรองเนื้อไม่เหมาะสมได้ แต่ดอกเตอร์ฮีทเนอร์ รวมถึงผู้เชี่ยวชาญอีกส่วนหนึ่งก็ยอมรับว่า ระบบคัดกรอง เช่น Roblox ที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดและเด็กเล็กหลายคนใช้งานอยู่ก็ยังมีปัญหากับภาพและเนื้อหาบางอย่าง

ส่วนเกรเบอร์ มองว่า ปัจจัยน่ากังวลอีกประการหนึ่งก็คือข้อมูลผิด ๆ  ที่มีอยู่มากมายบนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียเช่น YouTube โดยเด็กเล็กยังมีวุฒิภาวะไม่พอที่จะรู้ว่าอะไรจริง อะไรปลอม ดังนั้น เด็กๆ จึงสามารถหล่นลงหลุมกับดักของข้อมูลผิด ๆ ที่จะทำให้เจ้าตัวรู้สึกสับสนกับโลกที่ตนเองกำลังเผชิญหน้าอยู่ อีกทั้งบางแพลตฟอร์ม เช่น YouTube ยังมีระบบอัลกอริธึมที่ออกแบบมาเพื่อให้ผู้ชมได้เห็นเนื้อหาที่รุนแรงมากขึ้นเมื่อใช้งานผ่านไปได้สักระยะเวลาหนึ่ง

“นอกจากนี้ยังไม่ดีต่อสุขภาพสำหรับเด็กเล็กที่จะเผชิญกับความซับซ้อนทางสังคมที่เกิดขึ้นจริงในโซเชียลมีเดีย การเปรียบเทียบทางสังคมและความรู้สึกพลาดหรือไม่ได้เข้าร่วมกับเหตุการณ์บางอย่าง อาจเป็นเรื่องที่สร้างความเจ็บปวดและบาดแผลทางใจให้กับเด็กๆ ได้” ดอกเตอร์ฮีทเนอร์กล่าว

อะไรคือสิ่งที่ผู้ปกครองสามารถทำได้บ้าง

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญ เกรเบอร์ได้ยกตัวอย่างแบบฝึกหัดหนึ่งที่ตนเองใช้กับนักเรียนที่มีความรู้ด้านดิจิทัล และผู้ปกครองสามารถลองทำเองที่บ้านได้ คือการขอให้เด็กๆ วิเคราะห์ว่าพวกเขาใช้เวลาอย่างไรในหนึ่งวัน

จากนั้น เกรเบอร์ก็ขอให้เด็กเหล่านั้นสร้างรายการที่อยากทำ 25 รายการหากว่าหน้าจอทั้งหลาย (สมาร์ทโฟน, คอมพิวเตอร์, โทรทัศน์) ไม่มีอยู่ ก่อนแนะนำให้พวกเขาใช้เวลาพักร้อน 24 ชั่วโมงจากหน้าจอ กระตุ้นให้ไปทำงานในรายการที่ต้องทำในช่วงเวลานั้นให้สำเร็จ

“เชื่อหรือไม่ พวกเขามักจะกลับมาในสัปดาห์หน้าและพูดว่า ‘คุณรู้อะไรไหม มันรู้สึกดีเป็นบ้าเลยที่ได้พักหน้าจอ’ ” เกรเบอร์กล่าว พร้อมตั้งข้อสังเกตจากการสำรวจของ Common Sense Media ฉบับล่าสุดที่พบว่า มีวัยรุ่นเพียง 34% เท่านั้นที่ระบุว่าตนเองชอบใช้โซเชียลมีเดียมากๆ ดังนั้น ก็เท่ากับเด็กวัยรุ่นเกินครึ่งที่ค่อนข้างตระหนักถึงการใช้งานมากเกินไป และคิดจะหาทางพักเบรกจากการใช้งานบ้างแล้ว 

ยิ่งไปกว่านั้น เกรเบอร์แนะว่า พ่อแม่ผู้ปกครองอาจต้องนั่งจับเข่าคุยกับลูก ๆ และสร้างเงื่อนไขข้อตกลงร่วมกันในการใช้เทคโนโลยี สรุปรายละเอียดต่างๆ รวมถึงเวลาและสถานที่ที่เด็กๆ สามารถใช้หน้าจอได้ และนานแค่ไหน เช่น บางทีเด็กที่อายุน้อยกว่า 13 ปีจะสามารถดู YouTube ได้ก็ต่อเมื่อมีผู้ปกครองอยู่ในห้องกับพวกเขาเท่านั้น เป็นต้น 

“สำหรับเด็กจำนวนมาก การมีผู้ปกครองนั่งดูอยู่ด้วยถือเป็นคำเตือนที่ดี เพราะเด็กจะไม่คลิกดูเรื่องที่ไม่สมควรเพราะมีแม่ดูอยู่ด้วย ขณะที่ถ้าเด็กเล็กใช้หน้าจอเพียงลำพัง ผู้ปกครองสามารถจำกัดการใช้แอปที่ผู้ใหญ่สามารถควบคุมได้ง่ายกว่า เช่น Netflix หรือ Disney+” ดอกเตอร์ฮีทเนอร์แนะนำก 

ที่สำคัญที่สุด ผู้เชี่ยวชาญแนะว่า ผู้ปกครองควรพูดคุยกับลูกๆ เกี่ยวกับหน้าจอและโซเชียลมีเดียเป็นประจำ ถามเด็ก ๆ ว่า ชอบอินฟลูเอนเซอร์ของ YouTube คนไหนและเพราะเหตุใด หรือหากเด็กๆ อยู่บนแพลตฟอร์มอื่น ให้ถามว่าพวกเขากำลังดูอะไรและสนใจอะไร

ที่มา : Kids as young as 8 years old are using social media more than ever, study finds

The post เผยผลศึกษาพบเด็กเล็กในสหรัฐฯใช้โซเชียลมีเดียมากขึ้น first appeared on กสศ..

สื่อท้องถิ่นรายงานว่า โครงการจัดหาและส่งมอบหนังสือให้กับโรงเรียนครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของความพยายามที่จะให้ความช่วยเหลือนักเรียนที่มีปัญหาทางด้านการอ่านสามารถขัดเกลาทักษะการอ่านในช่วงที่ไวรัสโควิด-19 ยังคงระบาดอยู่ในเวลานี้ 

โดย Feed the Children ถือเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรในสหรัฐฯ ที่มุ่งบรรเทาปัญหาความหิวโหยในเด็ก กล่าวว่า ขณะนี้ ทางองค์กรกำลังอยู่ในระหว่างการเดินหน้าแจกจ่ายหนังสือมากกว่า 275,000 เล่มให้กับโรงเรียนและพันธมิตรในชุมชนทั่วประเทศในช่วงเดือนแห่งการอ่านแห่งชาตินี้

สำหรับแนวคิดริเริ่มแจกหนังสือนี้เป็นการต่อยอดจากเป้าหมายดั้งเดิมในการบรรเทาความหิวโหยของเด็ก ๆ กล่าวคือจากการแก้ไขความหิวโหยในเรื่องของปากท้อง ก็มุ่งแก้ปัญหาความหิวโหยทางด้านจิตใจของเด็ก ๆ ซึ่งโดยรวมแล้ว องค์กรไม่แสวงหากำไรแห่งนี้ ตั้งเป้าจะแจกจ่ายหนังสือทั้งหมดจำนวน 13 รถบรรทุก มูลค่ารวมมากกว่า 4 ล้านดอลลาร์สหรัฐในระหว่างโครงการนี้

ทั้งนี้ Feed the Children เชื่อมั่นว่าการส่งหนังสือถึงมือนักเรียนทั่วอเมริกามีความสำคัญมากกว่าที่เคยในช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตไวรัสโควิด-19 เช่นนี้ โดยทางองค์กร จะจัดส่งหนังสือให้กับโรงเรียนทั่วประเทศ ครอบคลุมตั้งแต่ ทางตะวันตกสุดของลอสแองเจลิส ทางตะวันออกสู่เมืองบัลติมอร์ในรัฐแมริแลนด์ ทางเหนือสู่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน และทางใต้สู่เมืองดัลลาส รัฐเท็กซัส

นอกจากนี้ Feed the Children ยังร่วมมือกับเครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองในแต่ละพื้นที่  ตลอดจนโรงเรียนและพันธมิตรในชุมชนที่เข้าถึงชนบทที่ด้อยโอกาสเพื่อส่งมอบหนังสือหลากหลายประเภทที่เหมาะสมกับเด็กนักเรียนในแต่ละช่วงวัย

มิสตี โลเปซ (Misty Lopez) ผู้ช่วยครูใหญ่แห่งโรงเรียน Blackwater Community School ในรัฐแอริโซนา ซึ่งเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่ได้รับหนังสือจากองค์กร Feed the Children กล่าวว่า โครงการนี้เป็นโครงการที่น่าทึ่งและยอดเยี่ยม โดยหนังสือมีตั้งแต่สำหรับเด็กก่อนวัยเรียนไปจนถึงวรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่ ซึ่งทางโรงเรียนรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก 

ทั้งนี้ การแจกหนังสือเหล่านี้เป็นเพียงหนึ่งในวิธีที่องค์กร Feed the Children ดำเนินการเพื่อให้หนังสือเข้าไปอยู่ในมือของนักเรียนโดยตรง โดยในแต่ละปีนับตั้งแต่ปี 2012 ทางองค์กรฯได้ทำการแจกจ่ายหนังสือให้กับนักการศึกษาในโรงเรียนผ่านทางร้าน Teacher Store ที่มีอยู่ 5 แห่งทั่วสหรัฐฯ 

การแจกหนังสือครั้งนี้มีขึ้นท่ามกลางความกังวลต่อทักษะการอ่านที่ถดถอยของเด็กนักเรียน โดยผลการศึกษาล่าสุดขององค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) เปิดเผยว่ามีเด็กอีก 100 ล้านคนที่ทักษะการอ่านขั้นต่ำด้อยลงอย่างเห็นได้ชัด อันเนื่องมาจากการปิดโรงเรียนจากเหตุไวรัสโควิด-19 ระบาด 

ตามรายงาน นักเรียนอายุน้อยและนักเรียนในกลุ่มยากจนมีทักษะการอ่านที่ลดลงมากที่สุด

ในมุมมองของนักการศึกษา ทักษะการอ่านที่คล่องแคล่วถือเป็นพื้นฐานสำคัญสำหรับการพัฒนาทางวิชาการ เนื่องจากปัญหาของทักษะนี้อาจรบกวนความสามารถของนักเรียนในการเรียนรู้วิชาอื่น ๆ ในระดับการศึกษาที่สูงขึ้นไป ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีประโยชน์ต่อสุขภาพในระยะยาว ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มพูนความรู้ ความจำ และคำศัพท์ ตลอดจนการช่วยลดระดับความเครียด

แทรวิส อาร์โนล์ด (Travis Arnold) ประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (ซีอีโอ) ขององค์กร Feed the Children กล่าวว่า นิสัยการรักการอ่านเป็นนิสัยที่ดีที่สามารถนำไปสู่ความสำเร็จทางวิชาการ และทางองค์กรภูมิใจที่ได้ร่วมงานกับโรงเรียนและพันธมิตรทั่วประเทศเพื่อมอบหนังสือให้ถึงมือเด็กนักเรียนโดยตรง

” Feed the Children เข้าใจถึงความสำคัญของการศึกษาและเชื่อว่าเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำลายวงจรความยากจน”

สำหรับเดือนแห่งการอ่านแห่งชาติ หรือ National Reading Month ได้รับการออกแบบมาเพื่อส่งเสริมให้คนอเมริกันทุกวัยได้อ่านหนังสือทุกวัน นอกจากนี้ยังท้าทายให้ทุกคนอ่านและมีส่วนร่วมกับเด็กเพื่อให้การอ่านเป็นประสบการณ์ที่สนุกสนานและมีการโต้ตอบมากขึ้น

องค์กร Feed the Children เป็นองค์กรอิสระที่มีเป้าหมายเพื่อขจัดความหิวโหยของเด็กในสหรัฐฯ และทั่วโลก โดยทุ่มเทให้ความช่วยเหลือครอบครัวและชุมชนให้มีชีวิตที่มั่นคงเพื่อลดความต้องการความช่วยเหลือในวันพรุ่งนี้ ควบคู่ไปกับการจัดหาอาหารและทรัพยากรเพื่อช่วยเหลือคนที่ต้องการในปัจจุบัน ในสหรัฐฯ ทางองค์กรฯทำหน้าที่เป็นคนกลางในการแจกจ่ายการบริจาคผลิตภัณฑ์จากผู้บริจาคองค์กรให้กับพันธมิตรในชุมชนในท้องถิ่น และให้การสนับสนุนครูและนักเรียน และระดมทรัพยากรเพื่อช่วยเหลือฟื้นฟูผู้ที่ได้รับผลกระทบจากภัยธรรมชาติอย่างรวดเร็ว ขณะที่ในระดับสากล ทางองค์กรมุ่งเน้นจัดการโครงการพัฒนาชุมชนสำหรับเด็ก และยินดีต้อนรับเครือข่ายพันธมิตรเพิ่มเติมฃ

ที่มา : Feed the Children to Provide More Than $4 Million in Books to Schools, Community Partners Across America During National Reading Month

The post องค์กรเอ็นจีโอทุ่ม 4 ล้านดอลลาร์จัดหนังสือให้นักเรียนทั่วสหรัฐฯ first appeared on กสศ..

สื่อท้องถิ่นสหรัฐฯ รายงานว่า นับตั้งแต่ที่หลายพื้นที่ในสหรัฐฯ เปิดรั้วโรงเรียนต้อนรับนักเรียนให้กลับมาเรียนได้อีกครั้ง หลายโรงเรียนก็ประสบปัญหาขาดแคลนครู เพราะว่าครู หรือสมาชิกในครอบครัวหลายๆ คนติดเชื้อไวรัสโควิด-19 จนต้องกักตัวหยุดอยู่ในบ้านไปทำงานไม่ได้ ทำให้มีครูสอนหนังสือไม่เพียงพอ ดังนั้น หลายโรงเรียนจึงต้องหา ผู้ช่วยสอน ที่เรียกว่า “substitutes” เข้ามา

อย่างไรก็ตาม การหาผู้ช่วยสอนไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด โดยในช่วงต้นปีที่ผ่านมา โรงเรียนบางแห่งในรัฐเท็กซัส ต้องการครูผู้ช่วยสอนมาทดแทนถึง 455 คนภายในวันเดียว ซึ่งตามปกติแล้วต้องการผู้ช่วยสอนเพียง 185 คนเท่านั้น 

ทั้งนี้ เพื่อที่จะช่วยแก้ปัญหาขาดแคลนครู บรรดาผู้ว่าการรัฐในรัฐแคลิฟอร์เนีย, รัฐคอนเนคติคัต, รัฐนิวเจอร์ซีย์ และรัฐเพนซิลวาเนีย ได้ออกมาร้องขอให้ครูที่เกษียณอายุแล้วกลับมาทำงานในช่วงเวลาสั้น ๆ ขณะที่รัฐโอกลาโฮมาและรัฐยูทาห์ มีการขอให้เจ้าหน้าที่รัฐบาลเข้าไปทำหน้าที่เป็นครูช่วยสอนในโรงเรียนด้วยเช่นกัน

แนวทางดังกล่าวข้างต้น ช่วยให้โรงเรียนหลายแห่งในพื้้นที่ยังคงเปิดสอนต่อไปได้ ซึ่งบรรดาผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่า การที่เด็กๆ ยังคงสามารถไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนต่อไปได้ ถือเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการเด็กต้องเรียนอยู่ในบ้านเหมือนในช่วงเริ่มต้นของการระบาดใหญ่ของไวรัสโควิด-19

อย่างไรก็ตาม ต้องยอมรับว่า ไม่ใช่ทุกพื้นที่จะสามารถหาครูวัยเกษียณ หรือเจ้าหน้าที่รัฐเข้ามาช่วยสอนได้ ดังนั้น บางรัฐ เช่น ทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐนิวเม็กซิโก เลือกใช้ครูผู้ช่วยสอนจากเจ้าหน้าที่ทหารในกองกำลังสำรองของรัฐฯ หรือ National Guard มาเป็นครูผู้ช่วยสอนเหล่าเด็กนักเรียนในห้องเรียน

ไมเคิล สต็อกเวลล์ (Michael Stockwell) หนึ่งในนายทหารผู้มีหน้าที่ดูแลแนวพรมแดนระหว่างสหรัฐอเมริกากับเม็กซิโก รวมถึงรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยของศาลาว่าการรัฐนิวเม็กซิโก กล่าวว่า รับอาสามาสอนหนังสือนักเรียนในฐานะครูผู้ช่วยสอนทดแทนในวิชาวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนมัธยม Alamogordo High School ตั้งแต่ช่วงปลายเดือนมกราคมที่ผ่านมา ซึ่งเป็นช่วงหลังจากที่ทางโรงเรียนต้องเผชิญกับวิกฤตครูขาดงานถึง 30%

ทั้งนี้ สต็อกเวลล์ยอมรับว่า สิ่งที่ยากที่สุดในการมาสอนภายใต้ยูนิฟอร์มทหารเต็มยศ ก็คือการที่ตนเองไม่สามารถสวมบท “ทหาร” ได้ และด้วยความที่ลูกศิษย์กำลังย่างเข้าสู่วัยรุ่น ทำให้ตนเองต้องระมัดระวังการพูดจาสื่อสารกับนักเรียนในห้อง 

รายงานระบุว่า เนื่องจากปัญหาขาดแคลนครูในรัฐนิวเม็กซิโก เจ้าหน้าที่กองกำลัง National Guard หลายรายต่างรับหน้าที่ครูทดแทนให้กับหลายโรงเรียนใน 36 เขตการศึกษาจาก 89 เขตการศึกษาของรัฐ 

สต็อกเวลล์กล่าวถึงครั้งแรกที่เดินทางมาถึงห้องเรียนในชุดยูนิฟอร์มทหาร นักเรียนในห้องต่างคิดว่าตนเองแค่แวะมาเยี่ยมชมเท่านั้น ไม่มีเด็กคนไหนคิดว่าสต็อกเวลล์มาสอนหนังสือจนกระทั่งเจ้าตัวเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะของครู

ลิลลี เทอร์ราซัส (Lilli Terrazas) วัย 15 ปี หนึ่งในนักเรียนของสต็อกเวลล์ กล่าวว่า รู้สึกตื่นเต้นอย่างอดไม่ได้เมื่อรู้ว่านายทหารสต็อกเวลล์จะมาเป็นครูทดแทน แต่ก็ไม่เป็นปัญหาใด ๆ เพราะ ครูสต็อกเวลลส์สอนได้ดี และให้ความช่วยเหลือด้านการเรียนแก่ตนเองอย่างมาก 

ขณะนี้ มีนายทหารประมาณ 80 นายทำงานอยู่ในโรงเรียนรัฐทั่วสหรัฐฯ โดยทั้งหมดต้องผ่านการตรวจสอบด้านความปลอดภัยและต้องเข้าเรียนตามหลักสูตรที่ครูทดแทนทุกคนต้องเรียนด้วย โดยครูทดแทนส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญในวิชาของตน แต่ต้องเต็มใจที่จะมาสอนและทำงานร่วมกับเด็กนักเรียน 

ปัจจุบัน รัฐนิวเม็กซิโกต้องเผชิญกับปัญหาการขาดแคลนครูด้วยเหตุผลหลัก 2 ประการ หนึ่งคือวิกฤตการระบาดของไวรัสโควิด-19 และสองคือการที่ครูอีกส่วนหนึ่งถึงเวลาเกษียณอายุงาน 

ทั้งนี้ ตามปกติแล้ว รัฐนิวเม็กซิโกจะมีครูอยู่ประมาณ 20,000 คน แต่ขณะนี้มีตำแหน่งครูที่ทำงานอยู่เพียงแค่ 1,000 อัตราเท่านั้น 

มิเชล ลูยัน กริชแฮม (Michelle Lujan Grisham) กล่าวในฐานะผู้ว่าการรัฐนิวเม็กซิโกระบุว่า การใช้เจ้าหน้าที่ทหารมาเป็นครูทดแทนถือเป็นแนวทางแก้ปัญหาขาดแคลนครูเป็นการชั่วคราว หรือเป็นเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น โดยทางรัฐกำลังอยู่ในระหว่างการพยายามหาครูเพิ่มเติม ด้วยการนำเสนอค่าจ้างผลตอบแทน รวมถึงสวัสดิการครูให้ดีขึ้นกว่าเดิม 

เรห์ เบิร์นส (Raeh Burns) หนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่ทำงานในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งกล่าวว่า อีกหนึ่งงานหลักของตนก็คือการทำให้แน่ใจว่า มีจำนวนคุณครูเพียงพอในแต่ละวัน และเจ้าหน้าที่ทหารอย่างสต็อกเวลล์ก็ค่อนข้างตอบโจทย์ เพราะมีความยืดหยุ่นในการสามารถเดินทางไปยังสถานที่่ที่กำลังขาดแคลนครูได้

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกพื้นที่ที่เจ้าหน้าที่ทหารจะได้รับการต้อนรับ เช่นบางพื้นที่รัฐนิวเม็กซิโก บรรดาพ่อแม่ผู้ปกครองส่วนหนึ่งต่างกังวลเกี่ยวการให้เจ้าหน้าที่ในชุดทหารเต็มยศเข้ามาสอนในโรงเรียน ยกตัวอย่างเช่นผู้ปกครองที่เมืองซานตาเฟได้ออกมาแสดงความสงสัยในเครื่องแบบเต็มยศจะพกปืนในโรงเรียนด้วยหรือไม่ ร้อนถึงโฆษกของโรงเรียนที่ต้องออกมายืนยันว่า ทหารเหล่านั้นไม่เคยมีแผนที่จะพกปืน และทางโรงเรียนตัดสินใจให้ทหารสวมเสื้อผ้าแบบปกติเแทน เพื่อเลี่ยงคำครหา 

ทว่า เจ้าหน้าที่ทหารในกองกำลัง National Guard บางรายเลือกที่จะสวมยูนิฟอร์มทหารเต็มยศ เพื่อเพิ่มความภูมิฐานเนื่องจากอายุยังน้อยอยู่ อย่าง คาแซนดรา เซียร์รา (Cassandra Sierra) ทหารหญิงวัย 22 ปี ซึ่งยอมรับว่า ตนเองจะดูเหมือนเด็กวัยรุ่นอายุ 18 ถ้าไมได้ใส่เครื่องแบบทหาร 

ขณะเดียวกัน เซียร์รากล่าวว่า เวลาที่ไม่ได้ทำงานให้กับทาง National Guard  ตนเองก็จะทำงานในโรงเรียนกินนอนที่นักเรียนอาศัยอยู่ไกลจากบ้าน ก่อนย้ำว่า ประสบการณ์การทำงานเป็นทหารช่วยในการทำงานเป็นครูสอนทดแทนอย่างมาก เพราะหนึ่งในคุณสมบัติที่สำคัญของครูก็คือความอดทน ซึ่งในฐานะทหารอาชีพ เซียร์ราคิดว่าตนเองมีความอดทนมากพอ

ด้านนักเรียนในโรงเรียนมัธยมอีกแห่งในเขตการศึกษา Alamogordo ซึ่งตั้งอยู่ภายในพื้นที่ของฐานทัพอากาศ กล่าวว่า แม้จะคุ้นเคยกับเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบ แต่ก็อดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้เมื่อต้องเห็นเจ้าหน้าที่ทหารในเครื่องแบบมายืนสอนอยู่หน้าห้องเรียน 

โดยแอนดรูว์ จอร์จ วัย 12 ปี กล่าวว่า แม้จะรู้สึกพิกลในช่วงแรกแต่สุดท้ายเมื่อทำความคุ้นเคยกับครูทหาร จอร์จก็รู้สึกว่า ห้องเรียนจะต้องสนุกและน่าสนใจอย่างมากแน่นอนนอน 

ที่มา : National Guard Soldiers Help Schools with Teacher Shortage

The post จัดทหารสหรัฐฯช่วยสอนแก้ปัญหาขาดครู first appeared on กสศ..

สำหรับหลายครอบครัวในสหรัฐฯ การปล่อยให้ลูกๆ เรียนรู้งานช่าง ลองหยิบจับเครื่องไม้เครื่องมือกันเอง ถือเป็นเรื่องต้องห้าม ด้วยพ่อแม่ผู้ปกครองเกรงว่า การกระทำดังกล่าวอาจก่อให้เกิดอันตรายได้ อย่างไรก็ตาม สำหรับ Zenith Community Arts Foundation องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรในสหรัฐฯกลับมองว่า การได้หยิบจับอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆ ภายใต้คำแนะนำและการขัดเกลาสั่งสอนของครูผู้เชี่ยวชาญ ผู้เรียนรุ่นเยาว์ย่อมได้เรียนรู้ทักษะใหม่ที่ไม่อาจประเมินค่าได้ รวมถึงอาจะเป็นโอกาสอันดีที่นักเรียนจะได้ค้นพบความถนัดจนต่อยอดไปถึงหน้าที่การงานของตนเองในอนาคต

งานนี้ องค์กรเอ็นจีโอในกรุงวอชิงตัน ดีซี จึงได้ริเริ่มโครงการ “ห้องเรียนติดล้อ” หรือ “classroom on wheels” ขึ้น โดยมีเป้าหมายเพื่อสอนการประดิษฐ์งานไม้ และอบรมขัดเกลาทักษะต่างๆ ของช่างไม้ให้กับเยาวชนและวัยรุ่นในพื้นที่ โดยภายในห้องเรียนเคลื่อนที่บรรทุกอัดแน่น ด้วยอุปกรณ์เครื่องมือสารพัดครบถ้วนสำหรับงานช่างไม้โดยเฉพาะ

ปัจจุบัน Zenith Community Arts Foundation จัดทำโครงการห้องเรียนติดล้อร่วมกับสถาบัน Ballou STAY Opportunity Academy ในกรุงวอชิงตัน โดยสถาบันดังกล่าวเป็นโปรแกรมการศึกษทางเลือกให้เด็กนักเรียนในพื้นที่ได้เลือกฝึกอบรมทักษะทางอาชีพที่ตนเองสนใจ และมีโปรแกรมการศึกษาระดับมัธยมศึกษาให้กับผู้ใหญ่ที่มีอายุตั้งแต่ 23 ปีขึ้นไป

Margery Goldberg ผู้อำนวยการองค์กร Zenith Community Arts Foundation (มูลนิธิศิลปะชุมชนซีนีท) กล่าวว่า จุดประสงค์แรกสุดของห้องเรียนช่างไม้ติดล้อแห่งนี้กก็คือ การทำให้ “คนได้งานทำ” ซึ่งในฐานะศิลปินนักแกะสลักไม้ และเป็นสมาชิกของชุมชนศิลปะในกรุงวอชิงตัน Goldberg วางหวังมานานแล้วว่าต้องการจะจัดห้องเรียนไม้เคลื่อนที่เพื่อให้ความช่วยเหลือเด็กนักเรียนในการเรียนรู้งานไม้ จนกระทั่งเป็นรูปเป็นร่างได้จริงในปี 2020 เมื่อทางคณะกรรมการชุมชนจัดสรรทุนก้อนใหญ่ให้ Goldberg ได้ดำเนินการตามโปรเจ็กต์ที่เสนอไป

ภายใต้ความร่วมมือกับสถาบัน Ballou ตัวโครงการใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า Pre-Apprenticeship Carpentry Training Program หรือ โครงการฝึกอบรมช่างไม้เบื้องต้นก่อนฝึกงาน โดยวิชาและทักษะต่าง ๆ ที่สอนภายในชั้นเรียนมีความคล้ายคลึงกับวิชาและทักษะที่สอนโดยสมาพันธ์ช่างไม้ในท้องถิ่นซึ่งให้การสนับสนุนโครงการนี้ด้วย ไม่ว่าจะเป็นทักษะการตัด การทำเครื่องหมายขึ้นรูป (marking) การวัดขนาด การตอก การสลัก ไปจนถึงวิธีการใช้เครื่องมืองานไม้ประเภทต่างๆ

แม้จะเน้นหนักในภาคปฏิบัติ แต่การเรียนการสอนก็มีในส่วนของทฤษฎีที่ผู้เรียนได้เรียนจากหนังสืองานไม้ที่จัดทำขึ้นอย่างละเอียด บอกเล่าขั้นตอนงานไม้ที่ละขั้นตอน เริ่มตั้งแต่ การทำงานไม้พื้นฐานง่ายๆ อย่าง บ้านนก ไปจนถึงงานไม้ที่ซับซ้อนอย่างข้างของเครื่องใช้ เฟอร์นิเจอร์ และตู้หรือหีบบรรจุของ (container)

สำหรับห้องเรียนติดล้อนี้จะมีหน้าตาไม่ต่างอะไรกับรถบรรทุกขนาดใหญ่ แต่ภายในกลับบรรจุอัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์และเครื่องมือต่างๆ สำหรับงานไม้ไว้อย่างครบถ้วน ซึ่งล้วนเป็นอุปกรณ์ที่จำเป็นต่อการทำงานไม้ เรียกได้ว่าเป็นห้องเรียนติดล้อสำหรับว่าที่ช่างไม้ที่สมบูรณ์เพียบพร้อมที่สุดแห่งหนึ่ง และที่สำคัญยังมี workstation (โต๊ะทำงานไม้เคลื่อนที่) เพื่อให้นักเรียนสามารถเคลื่อนย้ายงานและอุปกรณ์ต่างๆ ไปสร้างสรรค์งานไม้ของตนนอกรถบรรทุกได้

ทั้งนี้ ในกรณีที่นักเรียนเรียนจนจบคลาสแล้วรู้สึกสนใจอยากเรียนต่อก็สามารถสมัครเรียนต่อในโปรแกรมฝึกงานของทางสมาพันธ์ช่างไม้ต่อไปได้ โดยข้อดีของการเรียนในโครงการห้องเรียนติดล้อก็คือ ผู้เรียนไม่ต้องเสียเวลาเข้าโครงการฝึกงานถึง 4 ปี เหมือนผู้เรียนทั่วไป ทำให้สามารถเรียนจบโดยใช้ระยะเวลาที่สั้นกว่า แล้วให้ผู้เรียนที่พบว่าตนชอบงานไม้ไปต่อยอดตามบริษัทผลิตงานไม้อย่างจริงจังยึดเป็นอาชีพต่อไป

ในฐานะของครูผู้สอน Joe Largess กล่าวว่า การสอนในห้องเรียนยังให้น้ำหนักกับการให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ทักษะ ซอฟท์สกิล ทั้งหลาย นอกเหนือจากทักษะเทคนิคด้านงานไม้ เนื่องจาก ซอฟท์สกิล เป็นทักษะพื้นฐานที่ทุกสาขาอาชีพล้วนจำเป็นต้องมี ยกตัวอย่างเช่น การทำงานเป็นทีม (ทีมเวิร์ค) การมีจรรยาบรรณในวิชาชีพ มีทัศนคติในการทำงานที่ยอดเยี่ยม สามารถปฏิบัติตามคำสั่ง และมาทำงานตรงเวลา นอกจากนี้นักเรียนยังได้เรียนรู้ทักษะพื้นฐาน เช่น คณิตศาสตร์และวิธีการอ่านไม้บรรทัดอีกด้วย

ด้าน Austin Travis ครูผู้ฝึกสอนอีกรายกล่าวเสริมว่า ขณะนี้ ตลาดแรงงานช่างไม้ล้วนต้องการช่างไม้ที่พร้อมจะทำงานได้ทันที ซึ่งความพร้อมในการทำงานนี้ หมายรวมถึงทักษะด้านซอฟท์สกิล ซึ่งเป็นทักษะที่ต้องอาศัยความนุ่มนวลที่มากกว่าความสามารถในการประกอบชิ้นงานไม้เข้าไว้ด้วยกัน

ขณะที่ Ryan หนึ่งในนักเรียนที่เข้าเรียนกับทางห้องเรียนช่างไม้เคลื่อนที่ กล่าวว่า ตนเองเคยมีประสบการณ์การทำงานเกี่ยวกับไม้และเคยใช้เครื่องมือมาบ้าง ทั้งยังเคยช่วยสมาชิกในครอบครัวสร้างรั้วรอบบ้านอีกด้วย ดังนั้นจึงตัดสินใจเลือกที่จะมาเรียนที่นี่เพราะพบว่าตนเองชอบทำงานช่าง ทำงานด้วยมือ บวกกับมีพื้นฐานรู้วิธีการทำงานกับเครื่องมือไฟฟ้าอยู่แล้ว จึงอยากให้โอกาสตัวเองในการพัฒนาฝีมือให้ดียิ่งขึ้น

นอกจากนี้ Ryan ยังกล่าวอีกว่า ประโยชน์อีกอย่างหนึ่งของการเรียนงานไม้ก็คือ สามารถขายของที่สร้างขึ้นมาเพื่อหารายได้เสริมให้ตัวเองได้อีกทางหนึ่งด้วย

ทั้งนี้ ห้องเรียนช่างไม้ติดล้อนี้ถือได้ว่าสอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงานในสหรัฐฯ ที่งานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการก่อสร้างกำลังเป็นที่ต้องการสูงทั่วประเทศ โดยผลการศึกษาฉบับหนึ่งจากสถาบัน Home Builders Institute (สถาบันผู้รับเหมาก่อสร้างบ้านสหรัฐฯ) พบว่า ภายในปี 2024 จะมีตำแหน่งงานด้านการก่อสร้าง ซึ่งรวมถึง งานไม้ ที่เป็นที่ต้องการมากถึง 2.2 ล้านตำแหน่งเพื่อให้เพียงพอต่อการก่อสร้างอาคาร ขณะที่สำนักงานสถิติแรงงานสหรัฐฯ คาดการณ์ว่า ทุก ๆ ปีจะมีการเปิดงานช่างไม้มากกว่า 89,000 ตำแหน่งในสหรัฐฯ ภายใน 10 ปีข้างหน้า

สำหรับมุมมองของ Goldberg ผู้อำนวยการมูลนิธิ Zenith เจ้าตัวเชื่อมั่นว่า โครงการห้องเรียนช่างไม้จะสามารถช่วยเตรียมความพร้อมให้กับช่างไม้รุ่นต่อ ๆ ไปได้ อีกทั้งผลตอบรับและความสำเร็จในช่วงเกือบ 2 ปีที่ผ่านมาทำให้หลาย ๆ โรงเรียนในกรุงวอชิงตันแสดงความสนใจกับโครงการห้องเรียนช่างไม้เคลื่อนที่ ดังนั้น โครงการดังกล่าวจึงมีแนวโน้มที่ดีที่จะได้ขยายออกไปให้ครอบคลุมหลายพื้นที่ทั่วสหรัฐฯ ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

ขณะที่ ครู Largess สำทับปิดท้ายว่า ห้องเรียนงานไม้ติดล้อของสถาบัน Ballou มีเป้าหมายสูงสุดในการพยายามที่จะช่วยคนที่ไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมในโครงการฝึกงาน และพยายามที่จะให้ความช่วยเหลือแก่คนเหล่านั้นเพื่อให้มีอนาคตที่ดีขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย

ที่มา :

• ‘Classroom on Wheels’ Teaches Woodworking Skills to Young People
• How is this North State woodshop class making a difference in the lives of its students?

The post ชวนส่องโมเดล “ห้องเรียนติดล้อ” ฝึกงานช่างไม้ให้เยาวชน first appeared on กสศ..

รายงานพิเศษจัดทำโดยสำนักข่าวเอพี ได้ยกตัวอย่างโครงการสุนัขบำบัดของโรงเรียนประถมศึกษาตอนต้น อย่าง Paw Paw Early Elementary School ในแถบชนบทห่างไกลทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขตการศึกษา Van Buren รัฐมิชิแกน ที่จัดให้นักสังคมสงเคราะห์คนหนึ่งพร้อมด้วย “ทริกซี” (Trixie) สุนัขบำบัดขนาดเล็กคอยยืนทักทายอยู่ตรงประตูทางเข้าโรงเรียน ให้นักเรียนที่เดินทางมาเรียนพร้อมด้วยหน้ากากอนามัยและมาตรการเว้นระยะห่างทางสังคมได้ทักทายและลูบตัวลูกสุนัขก่อนเดินเข้าโรงเรียน

ทั้งนี้ นักเรียนของโรงเรียนประถมในรัฐมิชิแกนแห่งนี้ต่างเผชิญสถานการณ์ต่างๆ มากมายในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา เพราะการระบาดใหญ่ของโควิด-19 ซึ่งมีแนวโน้มว่าจะยังไม่จบสิ้นไปโดยง่าย ทำให้ชั้นเรียนต่างๆ ต้องหยุดชะงัก นักเรียนหลายคนต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก ไม่ว่าจะเพื่อนฝูงหรือสมาชิกในครอบครัว ขณะที่บางครอบครัวประสบปัญหาทางการเงิน ต้องตกงานและไร้ที่อยู่อาศัย

มีรายงานว่า นักเรียนอย่างน้อย 3 คนในเขตการศึกษา Van Buren ของรัฐมิชิแกน พยายามฆ่าตัวตายนับตั้งแต่ที่โรงเรียนกลับมาเปิดสอนได้เต็มเวลาอีกครั้งในช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่ผ่านมา และมีนักเรียนอีก 2 คนฆ่าตัวตายได้สำเร็จเมื่อปีที่แล้ว ขณะที่เมื่อไม่นานมานี้ ยังมีเหตุกราดยิงที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตเกิดขึ้นห่างจากโรงเรียนไปราว 2-3 ชั่วโมง

สถานการณ์ทางสังคมข้างต้นส่งผลให้ผู้เชี่ยวชาญและนักจิตวิทยาหลายคนในสหรัฐฯ ออกโรงสนับสนุนให้ทางโรงเรียนนำหลักสูตรและแนวทางบำบัดมาใช้เพื่อคอยดูแลสภาพจิตใจของเด็กนักเรียนอย่างใกล้ชิดมากขึ้น เนื่องจากเชื่อมั่นว่า เด็กๆ จะไม่สามารถประสบความสำเร็จด้านวิชาการได้หากเจ้าตัวต้องเผชิญปัญหาทางด้านสภาวะอารมณ์ อย่างความตึงเครียด ความกลัว และความวิตกกังวล พร้อมระบุว่า ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่โรงเรียนสมควรรีบดำเนินการ เพราะได้รับเงินสนับสนุนส่วนหนึ่งจากรัฐบาลกลางในการช่วยเหลือเยียวยาจากวิกฤตโควิด-19

มีรายงานว่า นักเรียนในเขตการศึกษา Van Buren ได้รับความช่วยเหลือเพิ่มเติมพิเศษดังกล่าวแล้วกว่า 15,000 คน ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา โดยทางโรงเรียนได้เปิดตัวโปรแกรมการศึกษาตามหลักจิตวิทยาสมัยใหม่เพื่อการบำบัดพฤติกรรมด้านการรับรู้ ซึ่งถูกรวมอยู่ในหลักสูตรและเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์

ภายใต้หลักสูตรข้างต้น จะสอนให้เด็กนักเรียนทั้งหลายในทุกระดับชั้นรู้ว่า ความคิด ความรู้สึก และพฤติกรรมเชื่อมโยงกันได้อย่างไร และจะมีวิธีการควบคุมและปรับเปลี่ยนความคิดเหล่านี้ขึ้นมาใหม่เพื่อนำไปสู่ผลลัพธ์เชิงบวกได้อย่างไร โดยตัวโปรแกรมนี้ยังรวบรวมบทเรียนเข้มข้นสำหรับเด็กที่มีปัญหาในด้านความวิตกกังวล ภาวะอาการซึมเศร้า หรือสภาวะบอบช้ำทางจิตใจต่างๆ ควบคู่ไปกับการสอนแนวทางป้องกันการฆ่าตัวตาย ซึ่งนอกจากนักเรียนแล้ว บรรดาเจ้าหน้าที่ของเขตการศึกษาทุกคนก็ต้องเรียนรู้แนวคิดทั้งหมดที่กล่าวมาด้วยเช่นเดียวกัน

รายงานระบุอีกว่า ขณะที่โรงเรียนหลายแห่งทั่วสหรัฐฯ ต่างเพิ่มการสอนทักษะการเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์ให้มากขึ้น โรงเรียนอีกหลายแห่งหันมาใช้วิธีการเข้าหานักเรียนแบบค่อยเป็นค่อยไป ด้วยการออกแบบชั้นเรียนที่ให้นักเรียนได้มีโอกาสพูดคุยแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับอารมณ์ความรู้สึกของตนเอง หรือออกแบบชั้นเรียนโดยมุ่งความสนใจเฉพาะกับกลุ่มเด็กที่มีปัญหามากที่สุด

อย่างไรก็ตาม สำหรับโรงเรียนอีกหลายแห่งที่ขาดแคลนทั้งทุนทรัพย์และทรัพยากรที่จะใช้วิธีการทั้งหมดข้างต้น ซึ่งรวมถึงโรงเรียนประถม Paw Paw และโรงเรียนในละแวกใกล้เคียง ได้เลือกวิธีการที่ต่างออกไป โดยหันมาใช้วิธีที่มีหลักฐานทางจิตวิทยาเป็นพื้นฐานในหลักสูตรแทน

ทั้งนี้ โอลกา อะคอสตา ไพรซ์ (Olga Acosta Price) ผู้อำนวยการศูนย์ระดับชาติด้านสุขภาพและการดูแลสุขภาพในโรงเรียน (Center for Health and Health Care in Schools) กล่าวว่า การเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์อย่างมีประสิทธิภาพไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะบางช่วงเวลาของวัน หรือกับบางคนเท่านั้น แต่ควรจะสะท้อนให้เห็นในการดำเนินงานและการปฏิบัติของโรงเรียนทั้งหมด และการหยุดชะงักต่างๆ ที่เกิดขึ้นจากการระบาดใหญ่ ทำให้มีความจำเป็นที่จะต้องมีแนวทางดังกล่าวในตอนนี้มากกว่าที่ผ่านๆ มา

โดยภายใต้แนวทางดังกล่าว ทำให้นักเรียนในชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ของโรงเรียนประถม Paw Paw ได้รับคำแนะนำจากครูพร้อมรับชมวิดีโอสาธิตที่สอนเกี่ยวกับการระบุและการจัดการความรู้สึกเชิงลบ อย่างความกังวล ความโกรธ และความเศร้า ยกตัวอย่างเช่น ตอนหนึ่งในวิดีโอสาธิตแสดงให้เห็นเด็กคนหนึ่งที่โกรธและตะโกนใส่แม่เพราะแม่ลืมซื้ออาหารเช้าของโปรดอย่างซีเรียลมาให้ ซึ่งวิดีโออธิบายความโกรธและการกระทำที่เกิดจากความโกรธทำให้เด็กอารมณ์เสียและทำให้แม่รู้สึกเศร้า ก่อนแนะว่า ถ้าไม่พอใจ ให้ลองนึกถึงอาหารเช้าอย่างอื่นที่ชอบกินแทน แล้วขอให้แม่ทำให้ดีๆ เท่านั้น ทั้งแม่และเด็กก็จะมีความสุขและเริ่มต้นวันที่ดี

ขณะที่ในกลุ่มเด็กที่โตขึ้นมา อย่างระดับประถมศึกษาปีที่ 4 และ 5 และมีการแสดงออกถึงพฤติกรรมว่าเป็นเด็กมีปัญหา หรือจัดอยู่ในกลุ่มเสี่ยง โรงเรียนส่วนหนึ่งได้จัดสอนการนั่งสมาธิ กำหนดลมหายใจเข้าออก พร้อมกับใช้นิ้วชี้อีกข้างหนึ่งลากขึ้นและลงตามจังหวะลมหายใจ โดยเอริค คลาร์ค (Eric Clark) ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรม ซึ่งมีส่วนร่วมในการสอนนักเรียนกล่าวว่า โปรแกรมดังกล่าวที่เน้นด้านจิตวิทยาที่เขตการศึกษาของตนใช้ในการรับมือกับปัญหาท้าทายในขณะนี้มีชื่อเรียกว่า “TRAILS” ออกแบบโดยมหาวิทยาลัยแห่งมิชิแกน (University of Michigan) และเจ้าตัวตัดสินใจนำมาใช้หลังพบว่าตั้งแต่กลับมาเปิดเรียน นักเรียนหลายคนมีระดับความวิตกกังวลที่ค่อนข้างสูง มีความคิดที่จะทำร้ายตัวเอง และหลายคนอยู่ในสภาพเหนื่อยล้าจนไม่อยากจะทำอะไรเลย

“เราไม่สามารถควบคุมบงการสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาหาเราได้ แต่เราสามารถควบคุมวิธีการที่เราจะตอบสนองต่อสิ่งเร้าเหล่านั้นได้” คลาร์คกล่าว

แอบบี้ โอล์มสเตด (Abby Olmstead) เด็กหญิงวัย 10 ปี ซึ่งเข้าร่วมกิจกรรมทำสมาธิกล่าวว่า การกำหนดลมหายใจเข้าออกและลากนิ้วชี้ตามจังหวะหายใจทำให้จิตใจของตนเองสงบ และมีความสุขมากขึ้น โดยแม่ของแอบบี้ยอมรับว่า ลูกสาวมีสภาวะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ หลังจากที่ต้องเรียนออนไลน์เมื่อปีที่แล้ว และการทำสมาธิทำให้ลูกสาวรู้วิธีการจัดการกับอารมณ์ของตนเองได้ดีขึ้น

“ดิฉันสนับสนุนให้พ่อแม่ผู้ปกครองทั้งหลายส่งลูกเข้าร่วมโปรแกรมการเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์ เพราะถ้าไม่มีหลักสูตรดังกล่าว ลูกสาวของฉันก็คงไม่มีพื้นฐานที่จะจัดการรับมือกับสภาวะจิตใจของตนเองได้” แม่ของแอบบี้กล่าว

โคเรย์ ฮาร์เบาว์ (Corey Harbaugh) ผู้อำนวยการหลักสูตรของโรงเรียน Paw Paw กล่าวว่า เจ้าหน้าที่ทุกคนในระดับ ไม่เว้นแม้แต่พนักงานขับรถ จะได้รับการฝึกอบรมด้านการสังเกตพฤติกรรมของเด็ก เพื่อให้มีความชำนาญมากพอที่จะทำให้เด็กทุกคน ไม่ว่าจะเข้าหาผู้ใหญ่คนไหน ได้รับความช่วยเหลือเกี่ยวกับทักษะทางสังคมและอารมณ์อย่างถูกต้องและเต็มที่

แม้ว่าพ่อแม่บางคนจะตั้งคำถามเกี่ยวกับแนวทางดังกล่าว พร้อมแย้งว่า ลูกๆ ของตนมีความประพฤติที่เรียบร้อยดีและไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ แถมบางรายยังเข้าใจผิดคิดว่าการเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์นั้นเกี่ยวข้องกับวิธีการทำความเข้าใจการเหยียดเชื้อชาติของอเมริกา กระนั้น ผู้อำนวยการหลักสูตรอย่างฮาร์เบาว์ก็ไม่ถอยหรือถอดใจ เพราะสิ่งที่ทำอยู่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับเด็กอย่างแท้จริง และมีหลักฐานงานวิจัยเป็นเครื่องพิสูจน์ยืนยัน

ทั้งนี้ ผลการศึกษาหลายฉบับพบว่า โปรแกรมการเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์สามารถช่วยพัฒนาผลการเรียน พฤติกรรมในห้องเรียน และการจัดการกับความเครียดได้ นอกจากนี้ การวิจัยยังชี้ให้เห็นว่าการใช้โปรแกรม TRAILS สำหรับเด็กที่มีความเสี่ยงนั้น สามารถลดภาวะซึมเศร้าและช่วยพัฒนาทักษะด้านการเผชิญปัญหาได้อย่างดี

ด้านอลิซาเบธ โคชแมนน์ (Elizabeth Koschmann) นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยแห่งมิชิแกน ผู้พัฒนาโปรแกรมดังกล่าว เปิดเผยว่า ขณะนี้มีโรงเรียนในสหรัฐฯ เกือบ 700 แห่งได้จ่ายเงินทำสัญญาเพื่อรับการช่วยเหลือและนำโปรแกรมนี้ไปใช้ในโรงเรียนแล้ว โดยทางโคชแมนน์ยังให้บริการสื่อออนไลน์ฟรีผ่านเว็บไซต์ ซึ่งมีการดาวน์โหลดมากกว่า 2,000 ครั้งต่อวัน และมีผู้ใช้โปรแกรมนี้มาจากทั่วทุกมุมโลก ก่อนตั้งข้อสังเกตว่าการดาวน์โหลดเหล่านี้มีอัตราที่สูงขึ้นมากในช่วงการระบาดใหญ่ของโควิด-19 อย่างเห็นได้ชัด

โคชแมนน์ยอมรับว่า โรงเรียนหลายแห่งได้ติดต่อเข้ามาแทบทุกวันเพื่อสอบถามว่า ทางโรงเรียนจะสามารถรับมือกับนักเรียนที่มีสภาพจิตใจย่ำแย่ได้อย่างไร จะจัดการกับเจ้าหน้าที่ที่สูญเสียขวัญและกำลังใจและประสบกับภาวะหมดไฟอย่างมากจนมีเพียงความรู้สึกหมดแรงและสิ้นหวังได้อย่างไร

รายงานระบุว่า จนถึงขณะนี้ มีหลักฐานมากมายที่สนับสนุนความจำเป็นในการให้ความสำคัญกับสุขภาพจิตของนักเรียนให้มากขึ้น ยกตัวอย่างเช่น ข้อมูลจากห้องฉุกเฉินตามโรงพยาบาลทั่วสหรัฐฯ ที่พบว่า ในช่วงกว่า 1 ปีของวิกฤตโควิด-19 มีจำนวนเด็กที่มีปัญหาสุขภาพจิต รวมถึงพฤติกรรมฆ่าตัวตาย ภาวะซึมเศร้า และความผิดปกติในเรื่องการกิน เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และนักบำบัดสุขภาพจิตในเด็กนั้นหายากในหลายๆ พื้นที่ และเด็กๆ มักจะต้องรอรับการรักษาแบบผู้ป่วยนอกนานเป็นเดือนๆ

ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคมที่ผ่านมา นายแพทย์วิเวก เมอร์ธี (Vivek Murthy) ที่ปรึกษาด้านสาธารณสุขและแพทย์ใหญ่ของสหรัฐฯ ได้อ้างถึงงานวิจัยที่แสดงให้เห็นว่า ภาวะอาการซึมเศร้าและวิตกกังวลมีปริมาณเพิ่มขึ้นสองเท่าในหมู่เยาวชนทั่วโลกในช่วงการระบาดใหญ่ และแนะนำให้โรงเรียนขยายโปรแกรมด้านสุขภาพจิตให้เพิ่มมากขึ้น

ขณะเดียวกัน ทางสมาคมกุมารแพทย์แห่งสหรัฐอเมริกา หรือ The American Academy of Pediatrics ก็เป็นอีกหนึ่งหน่วยงานที่ออกมาเรียกร้องให้โรงเรียนทำตามคำแนะนำของนายแพทย์เมอร์ธี รวมถึงเรียกร้องให้รัฐบาลประกาศให้ปัญหาสุขภาพจิตเด็กเป็นวาระแห่งชาติ

ดร.ซาร่า โบเด (Dr. Sara Bode) ประธานสภาสุขภาพโรงเรียนของโรงเรียนและกุมารแพทย์ของโรงพยาบาลเด็ก Nationwide Children’s Hospital ในโคลัมบัส รัฐโอไฮโอ กล่าวว่า ครูและนักเรียนต่างต้องดิ้นรนกับผลกระทบของโควิด-19 ดังนั้น โปรแกรมการศึกษาที่ครอบคลุมถึงทักษะทางสังคม อารมณ์ และจิตใจจึงเป็น “เรื่องสำคัญ” อย่างมาก เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถจัดการตนเองให้พ้นจากสภาวะจิตใจเชิงลบได้

ที่มา : Schools use therapy-based programs for ‘overwhelmed’ kids

The post โรงเรียนในอเมริกาหันพึ่งแนวทาง “บำบัด” เยียวยาจิตใจเด็กนักเรียน first appeared on กสศ..

ทั้งนี้ เทคโนโลยี VR ไม่นับว่าเป็นนวัตกรรมใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้นแต่อย่างใด ทว่ากลับเริ่มแพร่หลายในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โดย VR คือการสร้างสภาพแวดล้อมดิจิทัลที่จำลองมาจากสภาพแวดล้อมจริงที่คนสามารถเข้าไปสัมผัสและควบคุมได้ ผ่านการสวมใส่อุปกรณ์ (headset) ที่จะทำให้เห็นสภาพแวดล้อมและวัตถุเสมือนจริง ซึ่งการใช้งานอุปกรณ์ดังกล่าวจะควบคู่ไปการใช้งานเครื่องควบคุมอิเล็กทรอนิกส์ เพื่อให้ผู้ใช้งานสามารถสัมผัสกับวัตถุและสภาพแวดล้อมแบบเสมือนจริงที่เห็นตรงหน้าได้

เจเรมี ไบเลนสัน (Jeremy Bailenson) ศาสตราจารย์ด้านการสื่อสารแห่งมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ผู้ริเริ่มและทำการสอนชั้นเรียนหรือหลักสูตรใหม่ในชื่อ “Virtual People” กล่าวว่า ตนเองได้แทรกการสอนเกี่ยวกับเทคโนโลยี VR ให้แก่นักศึกษามานานกว่า 20 ปี ซึ่งทำให้เห็นว่าเทคโนโลยีดังกล่าวยังคงเดินหน้าพัฒนาต่อไปได้เรื่อยๆ ดังนั้น จึงเห็นว่าวิธีที่ดีที่สุดในการสาธิตให้เห็นขีดความสามารถของ VR ก็คือการสร้างหลักสูตรเต็มรูปแบบที่จะเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้มีประสบการณ์สัมผัสกับเทคโนโลยี VR อย่างจริงจังมากขึ้น

สำหรับการเรียนการสอนและเนื้อหาการเรียนในชั้นเรียน VR นี้จะครอบคลุมถึงการขยายขอบเขตของ VR ในสาขาวิชาต่างๆ เช่น วัฒนธรรมบันเทิง วิศวกรรมศาสตร์ พฤติกรรมศาสตร์ และการสื่อสาร เป็นต้น

ทั้งนี้ ในแต่ละสัปดาห์ตามกำหนดระยะเวลาของหลักสูตรจะมีใจความสำคัญ (center) ของการใช้เทคโนโลยี VR ในโลกแห่งความเป็นจริงในด้านต่างๆ พร้อมเปิดโอกาสในนักเรียนแต่ละคนได้ใช้งาน VR ภายในคาบเรียน และให้นักเรียนทั้งชั้นเรียนสามารถก้าวเข้าสู่โลกเสมือนพร้อมๆ กันด้วย

“ในหลักสูตร Virtual People นักศึกษาไม่เพียงแต่จะได้ทดลองใช้อุปกรณ์ VR เท่านั้น แต่ VR จะกลายเป็นสื่อกลาง (medium) ที่นักศึกษาต้องพึ่งพา ซึ่งเท่าที่ผมทราบมา ไม่เคยมีหลักสูตรไหนหรือผู้สอนคนใดสามารถเชื่อมโยงนักเรียนจำนวนหลายร้อยคนด้วยอุปกรณ์แว่นตา VR เป็นระยะเวลานานหลายเดือนแบบนี้มาก่อน” ศาสตราจารย์ไบเลนสันกล่าว

รายงานระบุว่า เมื่อลงทะเบียนเรียนในหลักสูตรดังกล่าวแล้ว นักเรียนแต่ละคนจะได้รับอุปกรณ์เป็นแว่นตาสวมศีรษะอย่าง Oculus Quest 2 สร้างโดย เมตา (Meta) บริษัทแม่ของเฟซบุ๊ก ซึ่งจะเป็นอุปกรณ์ VR ที่ใช้งานตลอดหลักสูตร โดยทางเมตากล่าวว่า ชุดอุปกรณ์นี้จะมีส่วนสำคัญต่อ “เมตาเวิร์ส” (metaverse) หรือจักรวาลนฤมิต ในอนาคต และทางเมตามีแผนการที่จะพัฒนาร่วมกับบริษัทอื่นๆ ต่อไป

ด้านมหาวิทยาสแตนฟอร์ดกล่าวว่า ในปี 2021 ที่ผ่านมา สองหลักสูตรที่เกี่ยวข้องกับ VR ได้ให้นักศึกษาจำนวน 263 คนสามารถใช้เวลาร่วมกันเกือบ 3,500 ชั่วโมงในสภาพแวดล้อม VR โดยนักเรียนสามารถไปทัศนศึกษา ร่วมสนทนาเป็นกลุ่ม หรือแม้แต่มีส่วนร่วมในกิจกรรมการแสดงดนตรีสดและการแสดงอื่นๆ แบบเสมือนจริงได้

นอกจากอุปกรณ์สวมศีรษะ (headset) แล้ว ทางหลักสูตรยังจำเป็นต้องมีซอฟต์แวร์เพื่อใช้เป็นช่องทางเชื่อมต่อระหว่างครูผู้สอนกับนักศึกษา โดยศาสตราจารย์ไบเลนสันกล่าวว่า ทางมหาวิทยาลัยตัดสินใจใช้ซอฟต์แวร์ ENGAGE ซึ่งเป็นระบบสื่อสารเสมือนจริงที่บริษัทใหญ่ๆ และองค์กรการศึกษาต่างๆ ใช้ในการจัดการประชุมและกิจกรรมเสมือนจริงต่างๆ

ไซอัน เดอโวซ์ (Cyan DeVeaux) นักศึกษาระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด แสดงความเห็นในฐานะผู้ช่วยสอนในชั้นเรียนว่า เทคโนโลยี VR ช่วยให้ผู้คนสามารถ “จินตนาการถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้” โดยได้ยกตัวอย่างหนึ่งในกิจกรรมฝึกหัดของชั้นเรียน อย่างแนวทางการทำสมาธิที่นอกโลก ซึ่งนักศึกษาสามารถสาธิตให้เห็นด้วยร่างอวตาร์หรือร่างจำลองที่แตกต่างกัน อีกทั้งยังสามารถสร้างฉากที่ไม่ธรรมดาด้วยตนเองได้อีกด้วย

ขณะที่อัลลิสัน เลตเทียร์ (Allison Lettiere) นักศึกษาเอกวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ที่ลงทะเบียนเรียนในหลักสูตร VR กล่าวว่า ก่อนมาเรียน เคยคิดว่า VR เป็นเทคโนโลยีของวิดีโอเกมเท่านั้น แต่หลักสูตรนี้กลับแสดงให้เห็นเนื้อหาและข้อมูลมีค่ามากมายเกี่ยวกับเทคโนโลยี VR ที่ตนเองน่าจะสามารถนำไปใช้ในอาชีพการงานในอนาคตต่อไปได้

ด้านโซเฟีย มารีย์ วอลเลซ (Sophie Marie Wallace) นักศึกษาสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสังคม กล่าวว่า หลักสูตรนี้ช่วยให้ตนเองสามารถเชื่อมโยงเข้าถึงประสบการณ์ของโลกเสมือนจริง ซึ่งช่วยให้ค้นพบเรื่องใหม่ๆ ที่น่าสนใจ เช่นการใช้ VR เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพการเล่นกีฬาทั้งบนบกและทางน้ำ เป็นต้นทั้งนี้ ตัวหลักสูตรชั้นเรียน VR นี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาวิจัยของศูนย์ปฏิบัติการ Virtual Human Interaction Lab ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ซึ่งทางแล็บกำลังดำเนินการศึกษาว่าจะสามารถนำเทคโนโลยีเสมือนจริงมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพในสภาพแวดล้อมทางการศึกษาได้อย่างไร

โดยทางศาสตราจารย์ไบเลนสันและผู้ช่วยสอนอย่างเดอโวซ์มีแผนที่จะใช้ข้อมูลจากชั้นเรียน VR ในการตรวจสอบความแตกต่างของพฤติกรรมในสภาพแวดล้อมเสมือนจริง และหวังว่าข้อมูลที่ได้นี้จะสามารถนำมาใช้เพื่อช่วยให้เข้าใจความแตกต่างของพฤติกรรมเหล่านี้ ที่จะนำไปสู่การขยายตัวของเทคโนโลยีโลกเสมือน (VR) ทางการศึกษาได้ในที่สุด

ที่มา : US University Launches First Full Class in Virtual Reality

The post มหาวิทยาลัยในสหรัฐฯ เปิดตัวห้องเรียนโลกเสมือนจริง first appeared on กสศ..

ลอสแอนเจลิสไทมส์ (Los Angeles Times) สื่อท้องถิ่นในแคลิฟอร์เนียรายงานว่า หลังจากบังคับใช้เงื่อนไขการเช็กชื่อเข้าเรียนทุกวันเป็นเกณฑ์ในการพิจารณาให้ทุนแก่โรงเรียนรัฐทุกแห่งในพื้นที่ ในที่สุดบรรดาสมาชิกสภาท้องถิ่นของรัฐแคลิฟอร์เนียก็เตรียมพิจารณายกเลิกเงื่อนไขดังกล่าว พร้อมกับหาวิธีการใหม่ๆ ซึ่งจะช่วยเพิ่มจำนวนเด็กเข้าเรียนในโรงเรียนมากขึ้น โดยเฉพาะในพื้นที่เขตการศึกษาขนาดใหญ่อย่างกรุงลอสแอนเจลิส (L.A.)

แอนโทนี ปอร์ตันติโน (Anthony Portantino) วุฒิสมาชิกรัฐแคลิฟอร์เนียกล่าวว่า ตนเองจะยื่นข้อเสนอดังกล่าวต่อทางสภา โดยจะเชื่อมโยงเกณฑ์ให้ทุนการศึกษากับการลงทะเบียนประจำปีมากกว่าบันทึกการเข้าเรียนรายวัน ซึ่งการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวน่าจะช่วยให้รัฐสามารถจัดสรรทุนให้กับทางโรงเรียนได้เพิ่มเติมอีก 3,000 ล้านดอลลาร์ต่อปี

ทั้งนี้ รัฐบาลท้องถิ่นแคลิฟอร์เนียได้จัดสรรทุนการศึกษาให้แก่โรงเรียนในเขตการศึกษาที่มีมากกว่า 1,000 แห่งในทุกปีมาอย่างยาวนาน โดยพิจารณาจากความถี่ที่นักเรียนมาเข้าร่วมเรียนชั้นเรียนแทนที่จะนับจำนวนผู้ที่ลงทะเบียนเรียนทั้งหมด ซึ่งนโยบายดังกล่าวมีขึ้นเพื่อให้โรงเรียนรับผิดชอบต่อการขาดเรียนของนักเรียน และกระตือรือร้นที่จะตามเด็กที่ขาดเรียนมาเข้าเรียน

อย่างไรก็ตาม เงื่อนไขดังกล่าวก็มีข้อจำกัด โดยกลุ่มที่สนับสนุนข้อเสนอใหม่ของวุฒิสมาชิกปอร์ตันติโน อย่างเขตการศึกษา Los Angeles Unified School District ระบุว่า นโยบายที่อิงกับการลงทะเบียนมีความผันผวนน้อยกว่าและจะช่วยให้โรงเรียนสามารถใช้เงินได้มากขึ้น เพราะวางแผนการใช้จ่ายได้ดีขึ้น

ขณะเดียวกัน เพื่อแก้ไขข้อกังวลในเรื่องของการขาดเรียน ปอร์ตันติโนได้เสนอข้อกำหนดให้อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของกองทุนใหม่ใดๆ ที่โรงเรียนได้รับภายใต้นโยบายใหม่จะต้องนำไปใช้ต่อเพื่อจัดการกับการขาดเรียน ไม่ยอมทำหน้าที่นักเรียนทั้งแบบชั่วคราวและเรื้อรัง

ปอร์ตันติโนย้ำว่า การเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขการให้ทุนการศึกษาไม่ควรถูกมองว่าเป็นความพยายามที่จะลดทอนความสำคัญของการเข้าเรียนในห้องเรียนของเด็ก แต่เป็นการมองบริบทแวดล้อมตามความเป็นจริง

ทั้งนี้ จากฐานข้อมูลของรัฐแคลิฟอร์เนียพบว่า 12% ของนักเรียนในภาคการศึกษาปกติ (ระดับประถมศึกษาปีที่ 1 – มัธยมศึกษาปีที่ 6) กว่า 6 ล้านคนในแคลิฟอร์เนีย ถูกระบุว่า “ขาดเรียนประจำ” (“chronically absent”) ในช่วงปีการศึกษา 2018-2019 ซึ่งหมายความว่า เด็กกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ขาดเรียนอย่างน้อย 10% อยู่แล้ว และอัตราการขาดเรียนประจำสำหรับนักเรียนผิวสีมีมากกว่านักเรียนผิวขาวถึง 2 เท่า

ขณะเดียวกัน ข้อเสนอปรับกฎในครั้งนี้ยังมีขึ้นหลังจากที่สำนักวิเคราะห์กฎหมายอิสระ หรือ Legislative Analyst’s Office คาดการณ์ว่าโรงเรียนสายสามัญและวิทยาลัยชุมชนจะได้การจัดสรรทุนมากกว่า 102,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปีงบประมาณปัจจุบัน ซึ่งมากกว่าเดิมที่รัฐบาลท้องถิ่นเคยตั้งงบจัดสรรไว้ที่ 9,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในช่วงฤดูร้อนที่แล้ว ส่งผลให้โรงเรียนของรัฐได้รับการรับรองส่วนแบ่งรายได้กองทุนทั่วไปที่ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ที่รัฐบาลท้องถิ่นอนุมัติแนวทางจัดสรรเงินทุนสนับสนุนเพื่อการศึกษาในปี 1988

ทั้งนี้ ฝ่ายที่สนับสนุนข้อเสนอแก้ไขเงื่อนไขของปอร์ตันติโนกล่าวว่า การขาดเรียนของนักเรียนในช่วงที่เกิดวิกฤตโควิด-19 ระบาดทำให้โรงเรียนในเขตการศึกษาหลายแห่งทั่วแคลิฟอร์เนียประสบปัญหาการเช็กชื่อเข้าเรียน จนไม่สามารถดำเนินการด้านเอกสารเพื่อทำเรื่องขอรับทุนอุดหนุนการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับการรายงานตัวเข้าเรียนที่ห้องเรียนได้

“ระบบการให้เงินสนับสนุนตามการเข้าชั้นเรียนในปัจจุบันทำให้โรงเรียนในพื้นที่รายได้น้อยเสียเปรียบ เนื่องจากพวกเขาประสบกับอัตราการขาดเรียนที่ค่อนข้างสูง ทำให้ไม่สามารถได้รับเงินช่วยเหลือในส่วนนี้ และความจริงก็คือ เงินสนับสนุนโดยวัดจากการเข้าเรียนกลายเป็นการลงโทษนักเรียนในโรงเรียนที่ต้องการความช่วยเหลือทางการเงินจากรัฐมากที่สุด” เชน ดิชแมน (Shane Dishman) ประธานสมาคมพนักงานโรงเรียนแห่งแคลิฟอร์เนียระบุในแถลงการณ์สนับสนุน

แม้ว่าการเปลี่ยนไปใช้เงินทุนตามการลงทะเบียนอาจสร้างช่องว่างที่กว้างขึ้นระหว่างเขตขนาดเล็กและขนาดใหญ่ แต่ร่างกฎหมายระบุว่า ไม่มีโรงเรียนใดจะได้รับเงินทุนน้อยกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ โดยที่โรงเรียนแต่ละแห่งจะยังคงได้รับทุนสนับสนุนในระดับเดียวกับเงินช่วยเหลือที่ได้ในปัจจุบัน เพียงแต่ข้อเสนอใหม่จะอนุญาตให้ทางโรงเรียนสามารถสมัครขอรับทุนเสริม หากยอดรวมการลงทะเบียนมากกว่าการเข้าชั้นเรียนเฉลี่ยรายวัน

หากผ่านการพิจารณา ร่างกฎหมายนี้จะมีผลบังคับใช้ในปีการศึกษา 2023-2024 ต่อไป

“สิ่งที่เราต้องการจะสื่อก็คือ การให้ตัวเลขการลงทะเบียนที่แท้จริงเป็นหลักในการแปลงเป็นเงินดอลลาร์พิเศษสำหรับเขตต่างๆ โดยจะไม่มีเขตการศึกษาใดสูญเสียเงินช่วยเหลือ เพียงแต่เป็นการเปิดโอกาสให้โรงเรียนมีช่องทางในการเพิ่มผู้เรียนและได้รับเงินทุนที่มากขึ้น” ปอร์ตันติโนกล่าว

แคลิฟอร์เนียเป็นหนึ่งในไม่กี่รัฐ รวมทั้งรัฐเท็กซัสและรัฐเคนทักกีที่ทางรัฐมีทุนสนับสนุนโรงเรียนโดยวัดจากจำนวนการเข้าเรียนรายวันของนักเรียน โดยข้อเสนอของปอร์ตันติโนมีขึ้นหลังจากที่กวิน นิวซัม (Gavin Newsom) ผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนียระงับการใช้การให้ทุนโดยพิจารณาจากการเข้าเรียนเป็นการชั่วคราว เพราะนักเรียนถูกบังคับไม่ให้เรียนหนังสือที่ห้องเรียนจากการระบาดของโควิด-19 ทำให้นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา กฎการเข้าชั้นเรียนที่มีมายาวนานได้ถูกกำหนดขึ้นใหม่เพื่อเป็นแนวทางในการส่งเสริมการสอนแบบตัวต่อตัว

ทั้งนี้ ปีที่ผ่านมา ข้อมูลจากกระทรวงศึกษาธิการแคลิฟอร์เนียรายงานว่า จำนวนการลงทะเบียนของเด็กนักเรียนลดลงมากที่สุดในรอบ 20 ปี โดยมีนักเรียนน้อยกว่าปีก่อนหน้าประมาณ 160,000 คน โดยชั้นเรียนที่มีเด็กนักเรียนลดลงมากที่สุดก็คือ เด็กอนุบาล เพราะครอบครัวเลือกที่จะไม่ส่งเด็กเข้าเรียนในระบบ นับเป็นช่วงปีการศึกษาที่น่าวิตกมากที่สุดช่วงหนึ่งในประวัติศาสตร์การศึกษาของรัฐแคลิฟอร์เนีย

กระนั้น แม้จะไม่มีปัญหาการขาดเรียนที่เกี่ยวเนื่องจากการระบาดของโควิด-19 บรรดาเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนก็ยังได้รับคำเตือนถึงผลกระทบทางการเงินที่ตามมาจากจำนวนนักเรียนที่ลงทะเบียนเรียนลดลงเพราะอัตราการเกิดที่ลดลง โดยข้อมูลของนักวิจัยในสังกัดกระทรวงการคลังรัฐแคลิฟอร์เนียพบว่า จำนวนประชากรของรัฐแคลิฟอร์เนียลดลงในปี 2020 เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของรัฐ อันเนื่องมาจากอัตราการเกิดที่ลดลง โดยเด็กอายุ 5 – 17 ปีคิดเป็นสัดส่วนประชากรที่น้อยลงในทุกปี

ที่มา : California lawmakers may stop tying K-12 schools’ funding to daily attendance

The post แคลิฟอร์เนียเล็งปรับเกณฑ์ในการให้ทุนสนับสนุนการศึกษาแก่โรงเรียนรัฐ first appeared on กสศ..

สื่อท้องถิ่นของเมืองเกนส์วิลล์เปิดเผยว่า โปรแกรมดังกล่าวเป็นโปรแกรม “อ่านออกเขียนได้” ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อช่วงต้นเดือนธันวาคม 2021 ที่ผ่านมา โดยนำร่องที่โรงเรียนรัฐ Alachua County School District ซึ่งผู้เชี่ยวชาญได้ออกแบบโปรแกรมให้เด็กเล็กที่เป็นกลุ่มเป้าหมายมีโอกาสและมีส่วนร่วมในกิจกรรมที่ส่งเสริมทักษะการอ่าน รวมถึงช่วยให้รู้ว่าการอ่านเป็นกิจกรรมที่สนุกสนาน ทำให้เด็กมีทักษะการอ่านที่คล่องแคล่วขึ้น

รายงานระบุว่า โครงการนำร่องครั้งนี้ ได้รับการออกแบบและพัฒนาโดยสถาบันพื้นฐานการอ่านออกเขียนได้แห่งมหาวิทยาลัยฟลอริดา หรือ University of Florida Literacy Institute Foundation ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคณะครุศาสตร์ของมหาวิทยาลัย และได้เปิดเผยโปรแกรมดังกล่าวระหว่างการสัมมนาออนไลน์เมื่อวันที่ 6 ธันวาคมที่ผ่านมา

เควิน เบอร์รี (Kevin Berry) ผู้อำนวยการหลักสูตรการศึกษาของโรงเรียนนำร่องที่นำโปรแกรมดังกล่าวมาใช้ กล่าวว่า บรรดาเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนต่างตั้งความหวังให้โครงการดังกล่าวสามารถต่อยอดไปจนถึงปีหน้าได้

รายงานระบุว่า ตัวโปรแกรมจะฝึกฝนทักษะการอ่านด้วยการอิงกับวิธีการออกเสียงโดยใช้ประสาทสัมผัส โดยใช้การพูดซ้ำ การเคลื่อนไหวปฏิสัมพันธ์ และความสม่ำเสมอในการสอนการอ่านและการเขียนกับนักเรียนทุกคนที่เข้าร่วมภายใต้ตารางเรียนที่กำหนด ขณะเดียวกัน นอกจากนักเรียนของโรงเรียนที่จะได้รับประโยชน์แล้ว ยังครอบคลุมถึงนักเรียนคนอื่นๆ ที่ต้องย้ายไปเข้าเรียนที่ใหม่ในระหว่างภาคปีการศึกษาด้วยเช่นกัน

คริสเทียนา รอบบินส์ (Christiana Robbins) ครูใหญ่โรงเรียนประถมศึกษา Metcalfe Elementary School ซึ่งอยู่ในเขตการศึกษาที่เข้าร่วมโครงการอธิบายว่า เมื่อมีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่ โรงเรียนจำเป็นจะต้องค้นหาว่า นักเรียนมีระดับความรู้มากน้อยแค่ไหน และจำเป็นจะต้องได้รับการส่งเสริมในทักษะด้านใดด้านหนึ่งเป็นพิเศษหรือไม่ ซึ่งการใช้โปรแกรมดังกล่าวนี้ช่วยให้เด็กทุกคนมีทักษะการอ่านที่เข้าใจตรงกัน และการทำให้เด็กมีโอกาสอ่านหนังสืออย่างสม่ำเสมอยังช่วยสร้างการเปลี่ยนแปลงที่ราบรื่นเมื่อนักเรียนย้ายไปยังโรงเรียนอื่น

ด้าน ดร.ฮอลีย์ เลน (Holly Lane) ผู้อำนวยการสถาบันการอ่านออกเขียนได้แห่งมหาวิทยาลัยฟลอริดา (University of Florida Literacy Institute) กล่าวว่า โปรแกรมดังกล่าวยังต้องอาศัยความร่วมมือจากผู้ปกครอง ซึ่งสามรถช่วยลูกๆ ในการฝึกฝนทักษะการอ่าน โดยตัวโครงการจะระบุแหล่งข้อมูล เครื่องมือ คำแนะนำ และกลยุทธ์ต่างๆ ที่พ่อแม่ผู้ปกครองสามารถนำมาใช้สำหรับกิจกรรมการอ่านที่บ้าน เพื่อช่วยสนับสนุนพัฒนาการด้านการอ่านของลูกๆ ตลอดจนข้อมูลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องว่ามีส่วนสำคัญในการช่วยพัฒนาทักษะการอ่านของผู้อ่านได้

ขณะเดียวกัน เหล่าคุณครูเองก็สามารถใช้รูปแบบเฉพาะของตนเองในบทเรียนโดยทำสิ่งต่างๆ เช่น ร้องเพลง เต้นรำ แต่งตัว ใช้อุปกรณ์ประกอบฉาก และสิ่งอื่นๆ ที่ออกแบบมาเพื่อให้นักเรียนมีส่วนร่วมในการอ่านตามความเหมาะสมของตารางเรียนที่กำหนด

“เป้าหมายคือการให้เด็กๆ ได้กลายเป็นทั้งนักอ่านและนักเขียนเปี่ยมคุณภาพที่ดีมากขึ้น” ดร.เลนกล่าว

นอกจากนี้ ดร.เลนยังกล่าวอีกว่า บรรดาเจ้าหน้าที่ของโครงการจะจัดสรรเจ้าหน้าที่ลงพื้นที่เยี่ยมชมโรงเรียนอย่างสม่ำเสมอ เพื่อช่วยครูในการนำโปรแกรมพื้นฐานเพื่อการอ่านไปประยุกต์ใช้ในห้องเรียน โดยจนถึงขณะนี้ ทางโปรแกรมได้รับความร่วมมือในเชิงบวกอย่างท่วมท้นจากบรรดาครูของโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการ

“เราคิดว่าครูตระหนักดีว่านี่เป็นสิ่งที่ใช้ได้ผลและลูกๆ ของพวกเขาก็ตอบสนองต่อสิ่งนี้ได้ดีมาก ขณะที่ครูของเราบางคนบอกว่าตัวโปรแกรมถือเป็นช่วงเวลาโปรดของเด็กๆ ในวันนี้ ดังนั้น ปฏิกิริยาตอบรับของเด็กดังกล่าวคือบทพิสูจน์ข้อดีทุกอย่างของตัวโปรแกรม” ดร.เลนระบุ

ขณะเดียวกัน ดร.เลนยังได้เอ่ยถึงระบบการทำซ้ำ หรืออ่านซ้ำๆ และออกเสียงอ่านย้ำให้เสียงดังๆ ทำให้นักเรียนเกิดการเรียนรู้จดจำ เสริมให้พื้นฐานการอ่านแข็งแกร่ง พัฒนาต่อยอดเป็นอ่านและนักเขียนที่ดีในภายหลัง

ทั้งนี้ มอร์แกน ดักลาส (Morgan Douglas) ครูชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งแห่งโรงเรียนประถมศึกษา Newberry Elementary School กล่าวชื่นชมโครงการว่า เป็นการให้เครื่องมือเพื่อทำให้เด็กมีนิสัยรักการอ่าน รวมถึง กลายเป็นนักอ่านตัวยงที่มีอิสระในการเลือกที่จะอ่านตามความชอบหรือความต้องการของตนได้ในภายหลัง

ที่มา : Program helps students read better

The post ท้องถิ่นสหรัฐฯ ออกแบบโครงการช่วยนักเรียนอ่านหนังสือคล่องขึ้น first appeared on กสศ..

สำนักข่าวเอพีรายงานว่า รัฐบาลท้องถิ่นของรัฐมิสซิสซิปปีได้จัดสรรทุนเกือบ 10 ล้านเหรียญสหรัฐ ให้กับมหาวิทยาลัยรัฐ 5 แห่งภายใต้โครงการ “Mississippi Teacher Residency Program” หรือครูท้องถิ่นมิสซิสซิปปี ซึ่งถือเป็นโครงการที่จัดทำขึ้นเพื่อพยายามแก้ปัญหาการขาดแคลนบุคลากรครูคุณภาพในระยะยาว หลังผลการสำรวจล่าสุดของกระทรวงศึกษาธิการสหรัฐฯ ระหว่างวันที่ 21 สิงหาคม – 11 ตุลาคม ที่ผ่านมา พบว่า โดรงเรียนรัฐในรัฐมิสซิสซิปปียังขาดครูมืออาชีพอยู่มากถึง 3,036 ตำแหน่ง

สำหรับการให้ทุนในครั้งนี้จะครอบคลุมตั้งแต่ค่าเล่าเรียน ค่าเทอม และค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่เกิดขึ้นในระหว่างเรียน และเป็นจำนวนทุนที่เพียงพอสำหรับนักเรียนครูที่สนใจมากถึง 240 คน โดยเบื้องต้นจะให้เป็นทุนการศึกษาสำหรับหลักสูตรครูในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา ซึ่งงบที่จัดสรรมานี้ จัดสรรมาจากเงินเยียวยาชาวอเมริกันที่ได้รับผลกระทบจากการระบาดของไวรัสโควิด-19 (American Rescue Plan) ที่รัฐบาลประธานาธิบดี โจ ไบเดน ของสหรัฐฯ เป็นผู้จัดสรรให้กับรัฐบาลท้องถิ่นทั่วประเทศ

สำหรับมหาวิทยาลัยทั้ง 5 แห่งที่ได้รับทุนสนับสนุนการศึกษาครูวิชาชีพครั้งนี้ประกอบด้วย มหาวิทยาลัยรัฐเดลต้า (Delta State University) มหาวิทยาลัยรัฐแจ๊คสัน (Jackson State University) มหาวิทยาลัยรัฐมิสซิสซิปปี (Mississippi State University) มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นมิสซิสซิปปี (University of Southern Mississippi) และมหาวิทยาลัยวิลเลียมแครีย์ (William Carey University)

ในส่วนของผู้สมัครที่ได้รับทุนจะได้รับเงินทุนการศึกษาแบบเต็มจำนวน ซึ่งรวมถึงค่าธรรมเนียมการสอบวัดระดับ ค่าหนังสือ และค่าจ้างที่ปรึกษา ขณะเดียวกันตัวเงินทุนยังรวมถึงค่าการฝึกสอน ค่าแนะแนว เงินสนับสนุนการสอบ และทุนส่งเสริมการพัฒนาทักษะทางวิชาชีพครู  โดยผู้ที่สนใจเข้ารับทุนต้องลงนามให้คำมั่นที่จะยินดีสอนหนังสือกับกลุ่มเด็กยากจน กลุ่มเด็กชายขอบ กลุ่มเด็กจากชนกลุ่มน้อย และกลุ่มเด็กผู้พิการทุพพลภาพด้วยความเต็มใจ

นอกจากนี้ ในช่วงเดียวกัน มีรายงานว่าทางกองทัพเรือสหรัฐฯ ได้จับมือร่วมกับมหาวิทยาลัยโรดไอแลนด์ (University of Rhode Island – URI) และมหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต (University of Connecticut – UC) ออกแบบหลักสูตรโปรแกรมด้านวิศวกรรมศาสตร์ เพื่อให้การศึกษาและฝึกอบรมนักศึกษาในระดับปริญญาตรีที่สนใจจะเข้ามาทำงานรับใช้กองทัพเรือในด้านที่เกี่ยวกับงานด้านวิศวกรรมใต้ทะเล

รายงานระบุว่า ทางกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ ได้มอบทุนการศึกษามูลค่า 3 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ให้กับมหาวิทยาลัยทั้งสองแห่ง เพื่อใช้เป็นทุนตั้งต้นในการออกแบบหลักสูตรระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมใต้ทะเล (undersea engineering) โดยทางมหาวิทยาลัยโรดไอแลนด์เปิดเผยว่า ทุนสนับสนุนดังกล่าวได้นำไปพัฒนาและออกแบบหลักสูตรวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกองทัพเรือ ภายใต้ความร่วมมือจากกองทัพเรือสหรัฐฯ

ทั้งนี้ ตัวโครงการริเริ่มขึ้นในปี 2017 ด้วยทุนสนับสนุนเป็นระยะเวลา 3 ปี มูลค่ารวม 1.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อจัดตั้งโครงการร่วมในการเฟ้นหาและให้การสนับสนุนบุคลากรรุ่นใหม่ที่สนใจทำงานให้กับหน่วยงานหรือองค์กรที่เกี่ยวข้องกับกองทัพเรือ ซึ่งทุนสนับสนุนดังกล่าวครอบคลุมโรงเรียนต่างๆ ที่ตั้งอยู่ในเขตการศึกษาคิงส์ตัน โรดไอแลนด์ และสตอร์ส คอนเนตทิคัต ตามลำดับ โดยในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา โรงเรียนเหล่านี้ได้มีการเปิดตัวหลักสูตรหลากหลายที่มุ่งเน้นการศึกษาในวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ว่าด้วยเรื่องด้านการทหารเรือโดยเฉพาะ

สำหรับทุนงวดใหม่ที่เพิ่มขึ้นมาครั้งนี้ แถลงการณ์กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ ระบุว่า จะนำไปใช้เพื่อส่งเสริมความคิดริเริ่มด้านการศึกษา การขยายงาน และการพัฒนาอาชีพ รวมถึงการขยายการเข้าถึงไปยังนักเรียนในหลักมัธยมศึกษาให้มีทางเลือกในหลักสูตรเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา รวมถึงการจัดสรรวิทยากรผู้เชี่ยวชาญมาให้ความรู้และทำความเข้าใจเกี่ยวกับหลักสูตรด้านวิศวกรรมศาสตร์ใต้ทะเลโดยเฉพาะ

“ทุนก้อนใหม่นี้จะช่วยให้เราสามารถขยายความร่วมมือกับทางมหาวิทยาลัยชั้นนำในพื้นที่ โดยเป็นหลักสูตรที่เราร่วมสร้างและพัฒนาขึ้นเพื่อจัดทำงานด้านการวิจัย รวมถึงการจัดสรรเงินทุนให้กับหลักสูตรในส่วนที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมด้านการศึกษาและการพัฒนาบุคลากรทั้งหมด” วาเลอรี ไมเออร์-สเปียร์เดโลซซี (Valerie Maier-Speredelozzi) ผู้อำนวยการร่วมโครงการ STEM กองทัพเรือกับมหาวิทยาลัยโรดไอแลนด์กล่าว

ตัวแทนจากกองทัพเรือสหรัฐฯ ยังกล่าวต่อไปว่า อีกหนึ่งเป้าหมายของโครงการก็คือ ต้องการช่วยให้นักศึกษาระดับปริญญาตรีและบัณฑิตศึกษาของสหรัฐฯ รู้ว่ามีโอกาสทางอาชีพอยู่ที่กองทัพเรือ และตอบโจทย์ความต้องการของกองทัพและบริษัทเอกชนที่เกี่ยวข้องกับทางกองทัพที่กำลังต้องการบุคลากรด้านวิศวกรรม การผลิต และเทคโนโลยี เพื่อกองทัพ

ทั้งนี้ พื้นที่ในแถบตอนใต้ของรัฐนิวอิงแลนด์ ถือเป็นแหล่งวัตถุดิบหลักในการจัดหาเรือดำน้ำและอุปกรณ์ชิ้นส่วนที่สำคัญให้กับทางกองทัพเรือสหรัฐฯ รวมถึงมีบริษัทหลายร้อยแห่งทำหน้าที่ผลิตและจัดหาเครื่องมือต่างๆ สำหรับการใช้งานในกองทัพเรือโดยเฉพาะ

ที่มา :

• Universities receive $10 million to fund teacher education
• US Navy teams up with URI and UConn on engineering program

The post รัฐบาลท้องถิ่นสหรัฐฯ จัดงบให้ทุนการศึกษาครู first appeared on กสศ..

ทั้งนี้ แถลงการณ์ของสถาบันกุมารเวชศาสตร์แห่งอเมริกา หรือ American Academy of Pediatrics (AAP) ระบุว่า การระบาดของโควิด-19 เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ความสุขที่เด็กและเยาวชนควรได้รับตามวัยอย่างเหมาะสมหดหายหรือห่างหายไป ทำให้ปัญหาสุขภาพจิตของเด็กในวัยที่ค่อนข้างเปราะบางจากสิ่งเร้าและสภาพแวดล้อมภายนอกน่าเป็นห่วง โดยผลสำรวจล่าสุดพบว่า มีเด็กอเมริกันในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษามากกว่า 140,000 คนได้รับผลกระทบจากการที่ไม่สามารถไปโรงเรียนได้ในช่วงกว่า 1 ปีที่ผ่านมา

ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาเด็กระบุว่า การที่เด็กและเยาวชนในสหรัฐฯ จำนวนมากต้องแยกตัวออกจากสังคมและเพื่อนฝูง รวมถึงต้องพลาดจากการทำกิจกรรมสำคัญๆ ในวัยเรียนนับไม่ถ้วน ส่งผลให้เด็กหลายคนประสบปัญหาด้านสุขภาพจิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยปัญหาเบื้องต้นที่พบมากที่สุดก็คือ ความรู้สึกแปลกแยกและโดดเดี่ยว ซึ่งหากปล่อยทิ้งไว้นานเกินไปจะเสี่ยงให้เด็กมีอาการซึมเศร้า หรือเสี่ยงมีพฤติกรรมต่อต้านสังคมได้ในที่สุด

สำหรับแถลงการณ์ของ AAP ครั้งนี้ได้รับเสียงสนับสนุนจากสถาบันจิตเวชเด็กและวัยรุ่นอเมริกัน หรือ American Academy of Child and Adolescent Psychiatry (AACAP) และสมาคมโรงพยาบาลเด็ก หรือ Children’s Hospital Association (CHA) ซึ่งทั้ง 3 องค์กรมีสมาชิกกุมารแพทย์มากกว่า 77,000 คน ครอบคลุมโรงพยาบาลเด็กมากกว่า 200 แห่งทั่วประเทศ

ดอกเตอร์ลี ซาวิโอ เบียร์ส (Dr. Lee Savio Beers) ประธานสมาคม AAP กล่าวว่า ความสนใจส่วนใหญ่เน้นไปที่ผลที่ตามมาต่อสุขภาพกาย จนหลงลืมหรือมองข้ามวิกฤตสุขภาพจิตที่ทวีความรุนแรงขึ้นในหมู่เด็กวัยรุ่น เนื่องจากต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้านและไม่ได้เข้าสังคมพบปะเพื่อนๆ และร่วมทำกิจกรรมปกติที่นักเรียนควรจะได้ทำ

ด้านเอเลนา มิคาลเซน (Elena Mikalsen) หัวหน้าแผนกจิตวิทยาของโรงพยาบาลเด็กซาน อันโตนิโอ ในรัฐเท็กซัส กล่าวเสริมในประเด็นนี้ว่า โดยทั่วไปแล้วความสุขของเด็กๆ นั้นมาจากการได้เล่นหรือทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆ หากเราเอ่ยถามเด็กๆ ว่า ความสุขของพวกเขาคืออะไร 90% ของเด็กมักจะตอบว่า คือการได้อยู่กับเพื่อน “แต่การระบาดของโควิด-19 นั้นมาพรากสิ่งเหล่านี้ไป ทำให้เด็กๆ ต้องเรียนอยู่แต่กับหน้าจอ โดยไม่ได้ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ เลย”

ความกังวลของผู้เชี่ยวชาญนั้นอาจจะเรียกได้ว่ามีมูล เพราะไม่นานนี้มีงานวิจัยเผยว่า การระบาดของโควิด-19 ซึ่งทำให้คนเราใช้ชีวิตตามปกติไม่ได้นั้น ส่งผลทางลบต่อสภาพอารมณ์และสุขภาพจิตของวัยรุ่นอเมริกันราว 1 ใน 3 ซึ่งปัญหานี้ถือว่าหนักหน่วงจนสถาบันจิตเวชเด็กและวัยรุ่นอเมริกัน หรือ American Academy of Child and Adolescent Psychiatry (AACAP) และองค์กรต่างๆ ที่ทำงานเกี่ยวกับสุขภาพจิตในเด็กต้องออกมาประกาศว่า ปัญหาสุขภาพจิตในเด็กและเยาวชนอเมริกากำลังเข้าขั้น “สภาวะฉุกเฉินระดับชาติ” แล้ว

ทั้งนี้ นิรมิตา ปานชาล (Nirmita Panchal) นักวิเคราะห์นโยบายอาวุโสจากมูลนิธิไคเซอร์ แฟมิลี่ (Kaiser Family Foundation หรือ KFF) องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่ทำงานประเด็นด้านสุขภาพในสหรัฐฯ ได้เผยว่า เด็กและเยาวชนอเมริกากำลังเผชิญกับภาวะตื่นตระหนก ซึมเศร้า และความเครียดที่เพิ่มขึ้น ทั้งนี้พ่อแม่ผู้ปกครองหลายครัวเรือนได้แจ้งว่า บุตรหลานของตนไม่สามารถกินอาหารหรือนอนหลับพักผ่อนได้ตามปกติ หรืออยู่ในอาการกินไม่ได้นอนไม่หลับ แถมบางรายยังมีอาการตื่นกลัว หงุดหงิด หรือติดพ่อแม่มากเกินไปร่วมด้วย

ขณะเดียวกัน ปานชาลยังได้กล่าวถึงรายงานอีกฉบับที่เจ้าตัวได้มีโอกาสจัดทำ โดยงานชิ้นนั้นบ่งชี้ว่า 8% ของเด็กที่มีอายุระหว่าง 3 – 17 ปีนั้น กำลังประสบภาวะตื่นตระหนกตกใจกลัวอยู่ ขณะที่สัดส่วนของเด็กที่มีอายุ 12 – 17 ปีที่มีปัญหาแบบเดียวกันเพิ่มขึ้นเป็น 13%

“ช่วงที่โควิด-19 ระบาด ชีวิตเด็กๆ ก็ได้รับผลกระทบไม่ต่างจากผู้ใหญ่ เด็กๆ ไม่ได้ไปเรียนเพราะโรงเรียนปิด ที่บ้านอาจมีปัญหาการเงิน เด็กบางคนอาจสูญเสียคนในครอบครัวหรือคนที่รักไป หรือไม่สามารถเข้าถึงบริการทางการแพทย์ได้ สิ่งต่างๆ เหล่านี้ทำให้เด็กต้องเผชิญกับภาวะปัญหาสุขภาพจิตที่รุนแรงขึ้น” ปานชาล นักวิเคราะห์นโยบายอาวุโสจากมูลนิธิ ไคเซอร์ แฟมิลี่ กล่าว

ทั้งนี้ รายงานของ AAP ยังพบอีกว่า ในช่วงระหว่างปี 2010 – 2020 อัตราการป่วยด้วยโรคเกี่ยวกับสุขภาพจิตและอัตราการฆ่าตัวตายในเด็กนั้นเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และวิกฤตการระบาดของโควิด-19 ก็ทำให้สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายมากขึ้น พิสูจน์ได้จากตัวเลขผู้ป่วยเด็กหรือผู้เยาว์ที่เข้ารับการรักษาที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเพราะปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพจิตที่พุ่งสูงอย่างรวดเร็ว

ด้านแมรี คาราพีเทียน อัลวอร์ด (Mary Karapetian Alvord) นักจิตวิทยาจากรัฐแมริแลนด์ และเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน กล่าวว่า การต้องใช้ชีวิตในสภาวะไม่แน่นอนอันเป็นผลจากโรคระบาด รวมถึงการไม่ได้ไปโรงเรียนเลย ปัจจัยเหล่านี้ทำให้เด็กและเยาวชนจำนวนมากรู้สึกโศกเศร้า ยิ่งในเด็กมัธยมปลายยิ่งกระทบความรู้สึกหนักหน่วง เพราะพวกเขาต้องพลาดการเข้าร่วมกิจกรรมสนุกๆ ในรั้วโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นการเข้าชมรม เล่นกีฬา จัดงานเลี้ยงรุ่น ร่วมพิธีจบการศึกษา หรือกิจกรรมพบปะสังสรรค์อื่นๆ ที่ปกติวัยรุ่นทำกัน การระบาดของโควิด-19 ที่ส่งผลให้วัยรุ่นจำนวนมากไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ควร ส่งผลให้พวกเขาเศร้าโศก รู้สึกสูญเสีย เผชิญภาวะไม่แน่นอน และมีความตื่นตระหนกเพิ่มพูนขึ้น แถมภาวะหยุดนิ่งยังทำให้พวกเขารู้สึกว่าชีวิตไม่ได้เรียนรู้อะไรและไม่ได้เติบโตก้าวไปข้างหน้าเลย

ขณะเดียวกัน ผู้เชี่ยวชาญยังพบอีกว่า แม้ปัญหาส่วนหนึ่งจะเกิดจากการขาดโอกาสเข้าเรียนและเจอเพื่อนๆ แต่การเร่งให้กลับมาเปิดโรงเรียนได้อีกครั้งก็ไม่ใช่หนทางแก้ไขปัญหาที่ถูกต้องเสียทีเดียว แถมการกลับมาเปิดชั้นเรียนกลับทำให้เด็กหลายคนเกิดอาการตื่นกลัวด้วยเช่นกัน

“เด็กบางส่วนอาจกังวลที่จะกลับมาโรงเรียนเพราะกลัวติดเชื้อโควิด-19 ขณะที่บางส่วนอาจไม่แน่ใจว่าจะปรับตัวได้ ความกังวลเหล่านี้ทำให้เกิดภาวะซึมเศร้าหรือตื่นกลัวได้” เนคีเชีย แฮมมอนด์ (Nekeshia Hammond) อดีตประธานสมาคมจิตวิทยาฟลอริดา (Florida Psychological Association) ให้ข้อมูล

รายงานระบุว่าสถานการณ์การระบาดใหญ่ของโควิด-19 ทำให้เด็กๆ ส่วนใหญ่เกิดความรู้สึกไม่มั่นคงปลอดภัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กๆ ที่ต้องเผชิญกับการสูญเสียผู้ที่ทำหน้าที่ดูแลตนเองอย่างพ่อ แม่ ญาติผู้ใหญ่ หรือผู้ที่รับผิดชอบเลี้ยงดูตนจากไปเพราะโควิด19 อนึ่ง การสำรวจเมื่อไม่นานมานี้ชี้ว่า มีมากกว่า 1 แสนคน ยิ่งไปกว่านั้น รายงานยังพบว่าเด็กอเมริกันจากครอบครัวคนผิวสี หรือกลุ่มคนที่ไม่ใช่คนผิวขาวในสหรัฐฯ นั้น ได้รับผลกระทบจากการสูญเสียเพราะโควิดรุนแรงกว่าเด็กผิวขาวมาก เพราะการสูญเสียบุคคลที่รักของเด็กผิวสียังหมายความถึงการสูญเสียสถานะทางการเงิน สังคม และเศรษฐกิจอีกทางหนึ่งด้วย

การออกแถลงการณ์ของสถาบันกุมารเวชศาสตร์แห่งอเมริกา หรือ American Academy of Pediatrics (AAP) ในครั้งนี้ มีเป้าหมายเพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลกลางสหรัฐฯ จัดสรรงบประมาณมาช่วยดูแลปัญหาด้านสุขภาพจิตอย่างจริงจัง ครอบคลุมตั้งแต่ในส่วนของการคัดกรองไปจนถึงการรักษา สำหรับเด็กๆ ที่มีอายุตั้งแต่แรกเกิดไปจนถึงวัยรุ่น โดยเน้นให้การช่วยเหลือกลุ่มเด็กที่มาจากครอบครัวยากจนและด้อยโอกาสก่อนนั่นเอง

ที่มา :
• AAP, AACAP, CHA declare national emergency in children’s mental health
• How COVID-19 Stole ‘Children’s Joy,’ Sparking a Mental Health Emergency
• U.S. Pediatricians, Psychiatrists Declare ‘Emergency’ in Child Mental Health
• National emergency in child mental health declared by several pediatric health groups
• American Academy of Pediatrics declares national emergency in child, teen mental health
• Pediatricians Declare Kids’ Mental Health a National Emergency

The post กุมารแพทย์ทั่วสหรัฐฯ ออกแถลงการณ์ ประกาศภาวะฉุกเฉินด้านสุขภาพจิตเด็ก first appeared on กสศ..