คือ 3 รางวัล จาก 3 รายการที่ส่งผลงานเข้าร่วม ของน้อง ๆ ชั้น ปวส. 2 สาขาเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ วิทยาลัยเทคนิคอำนาจเจริญ ในงาน ‘วันนักประดิษฐ์แห่งชาติ’ ประจำปี 2565 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงคุณภาพมาตรฐานนักศึกษา ‘ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง’ ของสถาบันแห่งนี้

อาจารย์ศักดิ์นรินทร์ ผิวเหลือง ผู้ดูแลด้านการพัฒนานวัตกรรม และคอยสนับสนุนให้น้อง ๆ มีโอกาสเปิดประสบการณ์บนเวทีต่าง ๆ กล่าวว่า สำหรับเด็กกลุ่มนี้ รางวัลถือเป็นกำลังใจ และพลังผลักดันสำคัญที่จะพาทุกคนให้มุ่งมั่นพัฒนาตนเองต่อไป แต่สำหรับอาจารย์ผู้อยู่เบื้องหลัง สิ่งที่มองเห็นชัดเจนที่สุดคือ ‘ความเปลี่ยนแปลง’ ที่มาพร้อมกับ ‘โอกาส’ ที่น้อง ๆ ทุกคนทุ่มเทพยายามเพื่อให้ ‘ได้รับ’ และได้สานต่อพัฒนาการของตนเองจากจุดที่เกือบจะไม่ได้เรียนหนังสือต่อ จนมาถึงวันนี้ที่ก้าวไปคว้ารางวัลระดับชาติมาครองได้

“พูดได้ว่าเป็นความสำเร็จของ ‘ทุน’ ที่หยิบยื่นโอกาสให้เยาวชนกลุ่มนี้ อย่างที่ทราบดีว่านักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ทุกคนมีจุดเริ่มต้นจากความขาด ทั้งความพร้อมด้านฐานะ แรงสนับสนุนจากรอบข้าง จนไปถึงจุดที่ต้องเคว้งคว้างกับอนาคตว่าจะได้เรียนต่อหรือไม่

“แต่เวลาเพียงแค่สองปีเมื่อเข้ามาเป็นนักศึกษาทุน เขาได้ปรับจูนตัวเองผ่านกิจกรรมต่าง ๆ ได้ขัดเกลาทักษะที่มีในตัวเอง ได้ออกไปเรียนรู้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ในโลกที่กว้างขึ้น เด็กที่เคยเหนียมอาย ขาดความเชื่อมั่น ไม่แน่ใจกับอนาคต ก็ได้รับการหล่อหลอมเติมเต็ม จนสิ่งดี ๆ ในตัวเขาค่อย ๆ เผยออกมา กลายเป็นเยาวชนที่ตระหนักถึงคุณค่าในตัวเอง พร้อมแสดงออกและต่อยอดสิ่งที่เขามีให้ไปไกลยิ่งขึ้น”

ประสบการณ์จากรุ่นพี่ คือเชื้อไฟของความทะเยอทะยาน

อาจารย์ศักดิ์นรินทร์เล่าว่า วท.อำนาจเจริญ มีแนวทางสนับสนุนให้นักศึกษาทุน ฯ เข้าร่วมในงานวันนักประดิษฐ์ทุกปี โดยมีเป้าหมายให้น้อง ๆ ได้เปิดโลกทัศน์ พาตัวเข้าไปในแวดวงยอดฝีมือระดับชาติ ซึมซับวิธีคิดของคนที่ประสบความสำเร็จ ซึ่งจะสะท้อนแรงบันดาลใจ และความกระหายใคร่รู้กลับมาที่ตัวของน้อง ๆ

“คือไม่ใช่แค่เด็กทุน แต่เราอยากให้เด็กทั้งวิทยาลัยได้ไปอยู่ในบรรยากาศของนักคิดนักประดิษฐ์ ไม่ต้องไปแข่งก็ได้ แต่ต้องได้ไปเห็น ไปอยู่ตรงนั้น ที่ที่มีแต่เด็กอาชีวะระดับหัวกะทิของประเทศมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน หรือบางงานไม่ใช่แค่สายอาชีพ แต่มีเด็กสายสามัญหรือระดับอุดมศึกษามาแข่งด้วย พื้นที่ที่เต็มไปด้วยความคึกคักหลากหลายตรงนี้ มันจะทำให้เด็กตื่นตัว ตื่นตาตื่นใจ เริ่มมีการกลั่นกรองบ่มเพาะวิธีคิด สำคัญที่สุดคือเขาจะเห็นว่าเราสามารถก้าวเดินต่อไปในเส้นทางใดได้บ้าง

“ทุกปีเราจะมอบหมายให้รุ่นพี่ที่ไปประสบความสำเร็จจากเวทีต่าง ๆ มาถ่ายทอดประสบการณ์ตรงสู่รุ่นน้อง ผมมองว่าแรงบันดาลใจสามารถเปลี่ยนคนได้ ก่อนไปอยู่ตรงนั้น บางคนคิดแค่ว่าได้เข้ามาเรียนต่อนี่คือที่สุดแล้ว แต่พอเรียนไปเรื่อย ๆ มันก็อาจจะเฉื่อยชาได้ ขณะที่พอเขาได้ฟังเรื่องราวของคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ได้พบแนวคิดใหม่ เจอสิ่งประดิษฐ์ใหม่ด้วยตัวเอง พอกลับมาเขาจะมีแรงขับ มีการตกผลึกในการคิดค้นนวัตกรรมของตัวเอง”

และไม่เพียงแรงกระตุ้นที่ได้รับจะเชื้อเชิญให้อยากพาตัวเองไปสู่เวทีระดับชาติ อาจารย์ศักดิ์นรินทร์ ยังบอกอีกว่าเมื่อได้ลองเข้าไปแล้ว ไม่ว่าแพ้หรือชนะ จะได้ถ้วยโล่หรือพลาดรางวัลกลับมา สิ่งที่ตามมาจากนั้นล้วนคือกำไร เพราะน้อง ๆ จะนำคำติชมจากคณะกรรมการกลับมาปรับปรุงพัฒนางาน ทั้งยังได้เครือข่ายเพื่อนนักประดิษฐ์จากทั่วภูมิภาคกลับมาด้วย ซึ่งสายสัมพันธ์ของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่ก่อตัวขึ้นนี้ จะสานสืบต่อเนื่องไปจนน้อง ๆ เรียนจบและเข้าสู่วัยทำงานในวันข้างหน้า   

“ที่ผ่านมาเราเห็นแรงสะท้อนของการได้เห็น ได้ฟัง ได้สัมผัสจากของจริง คือบางทีเขาฟังครูเล่าไปมันก็มีแค่มิติเดียว ไม่เหมือนแรงบันดาลใจจากรุ่นพี่ ที่ถือว่าเป็นเชื้อไฟชั้นดีในการปลุกความทะเยอทะยานในตัวน้อง ๆ

“ทุกครั้งที่เรารับสมัครเด็กไปงานต่าง ๆ เขาจะสนใจอาสาเข้ามากันด้วยตัวเอง แสดงให้เห็นความกระตือรือร้นเต็มที่ ทีนี้พอใจมันมีความอยาก เขาก็ยิ่งตั้งใจซ้อมเพื่อให้ได้ผลที่ดี“ที่น่าสนใจคือพอเด็กกลับมาจากตรงนั้น วิธีคิด การเชื่อมโยงมุมมองต่าง ๆ เขาจะยิ่งกว้างไกลขึ้น มีมิติซับซ้อนรอบด้านยิ่งขึ้น สิ่งเหล่านี้มันคือขั้นตอนการบ่มเพาะนักวิจัย นักนวัตกรรม ที่ทำให้เขาสามารถแยกย่อยรายละเอียดเล็กน้อยออก สามารถนำประสบการณ์มาช่วยลำดับความคิด และมองเห็นปลายทางการทำงานที่ไม่ได้มีแค่คำตอบเดียว”

พอเห็นว่าพี่เขาประสบความสำเร็จได้
เลยกล้าคิดว่าตัวเองน่าจะทำได้เหมือนกัน

‘น้องนาเดียร์’ ปุณยนุช ชั้น ปวส.1 สาขาเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ ตัวแทนนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง วท.อำนาจเจริญ ผู้ผ่านการคว้ารางวัลทั้งในระดับภาคและระดับชาติมาแล้ว บอกว่า ตอนเพิ่งเข้ามาเรียนเรื่องระบบเครือข่าย คิดว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย ส่วนหนึ่งเพราะมาจากสายสามัญ จึงมีพื้นฐานน้อยกว่าเพื่อน ๆ แต่พอครูมาแนะนำว่ามีการแข่งขันในโจทย์เรื่องระบบเครือข่าย ซึ่งจะมีรุ่นพี่ที่เคยไปมาก่อนเป็นผู้สอน ให้คำแนะนำ ด้วยความสนใจจึงลองสมัครดู

การได้ติวกับรุ่นพี่เหมือนการเรียนรู้ทางลัด ได้เข้าถึงบทเรียนเชิงลึกเรื่องการทำงานของระบบ การออกแบบ จนในที่สุดพอไปแข่งก็ได้รับรางวัลที่ 1 ระดับภาคกลับมา เป็นรางวัลแรกแห่งความภูมิใจที่ไม่คิดว่าตนเองจะทำได้

“หนูเพิ่งได้ไปครั้งแรก รู้สึกว่าเราได้เห็นโลกมากขึ้น จากตอนเข้ามาเรียนเราไม่รู้เลยว่าจะไปทางไหนต่อ ย้อนไปก่อนหน้านั้นอีกนิดยังไม่มีเงินจะเรียนด้วยซ้ำ แต่พอมาเป็นนักศึกษาทุน เราได้กิจกรรมเติมเต็ม ได้เงินทุนมาคอยช่วย ที่เป็นจุดเปลี่ยนสำหรับหนูคือได้พูดคุยเรียนรู้จากรุ่นพี่ที่ประสบความสำเร็จ ทำให้เราคิดว่าตัวรุ่นพี่เขาก็เคยไม่มีโอกาสมาก่อนเหมือนเรา พอเขาได้รับ เขาทำได้ เราเองก็ต้องทำได้เหมือนกัน อยากเป็นอย่างพี่เขา ได้พิสูจน์กับตัวเองว่าเราพัฒนาจากความขาดพร่องจนเต็มคนได้ เหมือนเราได้เห็นแสงสว่างจากตรงนั้น กล้าคิด กล้าฝัน รู้ว่าจะไปทางไหน อยากเรียนให้สูงขึ้นและประสบความสำเร็จให้ได้”        

ทางด้านอาจารย์นิตย์นิรันดร์ พิลาไชย ผู้รับผิดชอบโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง วท.อำนาจเจริญ กล่าวทิ้งท้ายว่า ทุน ฯ เปรียบได้กับห่วงโซ่ที่เข้ามาร้อยประสานเชื่อมความขาดแคลนให้กับสายอาชีวะ หรือเป็น ‘จิ๊กซอว์’ ที่มาเติมช่องว่างให้เต็ม จนเกิดวงจรไปสู่ความสำเร็จที่ไวขึ้น และเห็นผลเป็นรูปธรรม

“สามปีที่ผ่านมา วิทยาลัยของเราได้เด็กที่ตรงกับกลุ่มเป้าหมาย จากการคัดกรองเชื่อมประสานของสถาบันการศึกษาทั้งในอำนาจเจริญและจังหวัดใกล้เคียง เราจึงสามารถช้อนรับเยาวชนที่มีความเสี่ยงหลุดจากระบบการศึกษาในช่วงรอยต่อเอาไว้ได้ และส่งเสริมให้เขาพัฒนาศักยภาพในตัวเองอย่างเต็มที่และต่อเนื่อง

“เราได้แนวทางในการพาเด็กไปถึงเป้าหมาย ทั้งความสำเร็จในระดับจังหวัด ระดับภาค หรือระดับประเทศ ซึ่งเป็นการเติมเต็มประสบการณ์ ความหวัง ความเชื่อมั่นในตัวน้อง ๆ เหล่านี้ เพราะอย่าลืมว่าจากที่เขาอยู่ในความไม่แน่นอนว่าจะได้เรียนต่อหรือไม่ หรือบางคนยอมรับว่าเส้นทางการศึกษาได้ตีบตันไปแล้ว แต่เมื่อได้โอกาส เขาพร้อมไขว่คว้า แล้วยิ่งได้แตะต้องความสำเร็จแล้ว พวกเขาจะยิ่งมีแรงขับให้พัฒนาตนเองขึ้นเรื่อย ๆ นี่คือขุมพลังมหาศาลที่อยู่ในตัวเด็กกลุ่มนี้ ซึ่งเมื่อไหร่ก็ตามที่ได้อยู่ในจังหวะ โอกาส หรือเวทีที่เหมาะสม เขาจะฉายแสงเจิดจรัสออกมาไม่สิ้นสุด อย่างเด็กของเราพอได้ขึ้นเวทีระดับชาติ ก็กลายเป็นว่ามีโอกาสอีกมากมายจากข้างนอกเข้ามาต่อเติม จนไปได้ไกลกว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้เสียอีก”

The post “เมื่อไหร่ก็ตามที่ได้อยู่ในเวทีที่เหมาะสม เขาจะฉายแสงเจิดจรัสออกมาไม่สิ้นสุด” first appeared on กสศ..

นุช – ปรียานุช ปกรณ์ชุติวงศ์  นักศึกษาชั้นปีที่ 2  คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี ครูรัก(ษ์)ถิ่นรุ่นที่ 1 เล่าให้ฟังว่าตั้งใจอยากจะเป็นครูตั้งแต่เด็กเพราะมีครูที่เคยให้ความช่วยเหลือ ไม่ใช่แค่ให้วิชาความรู้แต่ยังดูแลเอาใจใส่ คอยสอนเรื่องการเย็บปักถักร้อย คหกรรมจนเป็นอาชีพติดตัวมาจนถึงปัจจุบัน จึงคิดว่าสักวันหนึ่งจะเป็นครูมาช่วยสอนเด็กๆ ให้ได้รับโอกาสแบบนี้บ้าง

แต่เส้นทางความเป็นครูไม่ได้ราบเรียนสำหรับ “นุช” เพราะฐานะทางบ้านซี่งมีพี่น้องหลายคน พี่คนโตต้องออกมาช่วยที่บ้านทำงานส่งให้เธอเรียน และคิดว่าถ้าจบม.6  คงจะต้องไปหางานทำที่กรุงเทพฯ จนกระทั่งเห็นประกาศรับสมัครครูรัก(ษ์)ถิ่น ของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) จึงไปสมัครและผ่านการคัดเลือกเข้าโครงการ ทำให้ความฝันใกล้จะเป็นความจริงอีกครั้ง​​

คนในพื้นที่รู้จักบริบทชุมชน สื่อสารพูดคุยได้เข้าใจมากขึ้น

อีก 3 ปีข้างหน้า “นุช” จะกลับไปบรรจุเป็นครูที่โรงเรียนบ้านทุ่งเสือโทน จ.กาญจนบุรี ในตำบลบ้านเกิดซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ชายขอบในละแวกเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นกะเหรี่ยง ​การเดินทางค่อนข้างลำบาก ใช้ไฟฟ้าจากโซลาร์เซลล์ ครูต่างถิ่นที่เข้าบรรจุครบเกณฑ์ก็จะขอย้ายออก

“แต่สำหรับหนูเป็นคนในพื้นที่อยู่แล้ว อยู่กับป่ามาตั้งแต่เด็ก บริบทชุมชนเป็นป่าเขา คนอื่นอาจจะไม่ชิน แต่สำหรับหนูเป็นเรื่องปกติ ที่สำคัญคือการสื่อสารหนูสามารถสื่อสารภาษากระเหรี่ยงได้ น่าจะช่วยทำให้การเรียนการสอนกับเด็กๆ ง่ายขึ้นกว่าครูจากที่อื่น และยังช่วยสื่อสารกับผู้ปกครอง คนในชุมชนได้เป็นอย่างดีว่าเราจะสอนอะไรลูกเขา ทำให้คุยกันได้ง่ายขึ้น”​

นุช เล่าให้ฟังว่า เด็กในพื้นที่ส่วนใหญ่ใช้ภาษากระเหรี่ยง เวลาพูดไม่ได้ พูดไม่ชัด ก็จะไม่กล้าพูด ถ้าได้ครูที่เข้าใจภาษากระเหรี่ยง หรือเข้าใจบริบทชุมชน วัฒนธรรมในพื้นที่ก็น่าจะเข้าถึงเด็ก ๆ ได้ดี โดยเฉพาะเทคนิคการหัดพูดภาษาไทยให้ชัดซึ่งตอนเป็นเด็กเธอจะใช้วิธีการจำจากเพื่อน หรือครู และหัดพูดตามให้ชัด ก็จะเป็นเทคนิคที่นำไปสอนเด็ก ๆ ในพื้นที่ต่อไป  

ปลูกฝังทัศนคติให้ความสำคัญกับการศึกษาเพื่ออนาคตที่ดีขึ้น

บทบาทของครูรัก(ษ์)ถิ่นในการเข้าไปเป็นนักพัฒนาชุมชนในพื้นที่นั้น “นุช” มองว่าจะเริ่มจากการเข้าไปทำงานกรับผู้นำชุมชน สร้างการมีส่วนร่วมในพื้นที่ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะก่อนที่จะทำอะไรต้องได้รับความไว้วางใจจากคนในชุมชนก่อน เมื่อได้รับความไว้วางใจก็จะนำไปสู่ความร่วมมือที่ดี

ปัญหาหนึ่งที่สัมผัสได้ตอนนี้คือเรื่องแนวคิดการให้ความสำคัญกับการศึกษาซึ่งผู้ปกครองคนในชุมชน ยังไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการศึกษา ลูกหลานเรียนจบ ป.6 ม. 3 ก็ให้ออกมาทำไร่ ทำสวนช่วยงานที่บ้านหารายได้เลี้ยงครอบครัว ไม่ค่อยส่งไปเรียนต่อระดับสูงที่นอกหมู่บ้าน

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผู้ปกครองเองก็มีรายได้ไม่มาก การจะให้ส่งลูกไปเรียนสูงๆ  ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนใหญ่จึงให้ลูกออกมาช่วยทำไร่ทำสวน ถ้าได้ไปเป็นครูในพื้นที่ก็อยากจะปรับเปลี่ยนค่านิยม ปลูกฝังเรื่องความสำคัญของการศึกษาให้ชาวบ้านเห็นความสำคัญว่าถ้าลูกหลานมีการศึกษาที่ดีก็จะมีทางเลือก มีโอกาส มีงานทำที่ดีขึ้น มีชีวิต มีอนาคตที่ดีขึ้น

ตั้งเป้าหมายเป็นครูที่คอยให้คำปรึกษา ช่วยเหลือเด็กในทุกเรื่อง

สิ่งสำคัญคือเราต้องทำให้เด็กค้นพบความถนัดความสามารถของตัวเอง ทำให้เขาเห็นศักยภาพของตัวเองที่จะพัฒนาต่อไป ไม่ใช่แค่เรียนไปวัน ๆ รอจบออกมาแล้วไปทำไร่ทำสวนแค่นั้น แต่เราจะสามารถต่อยอดสนับสนุน หาทุนการศึกษาส่งเขาให้ได้เรียนสูงขึ้นและกลับมาช่วยกันพัฒนาสังคมของเราได้

“ส่วนตัวหนูเองก็เคยเป็นคนที่ถูกมองข้ามมาก่อนเพียงเพราะเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ ทั้งที่เราก็ทำอะไรได้เหมือนคนอื่นแต่ก็ถูกมองข้าม จนมีโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่นที่มองเห็นหนู ทำให้หนูกลับมามีโอกาสที่จะเดินตามความฝันที่อยากเป็นครูได้อีกครั้ง และหนูจะใช้โอกาสที่ได้รับนี้อย่างดีที่สุด วันหนึ่งที่ได้กลับมาเป็นครูในพื้นที่ก็จะส่งต่อโอกาสนี้ไปยังเด็กคนอื่นๆ ให้เขาได้มีทักษะความรู้ ดูแลเด็กๆ ทุกคนไม่ให้มีใครที่รู้สึกว่าถูกมองข้าม”​

เป้าหมายที่วางไว้คืออยากเป็นครูที่นักเรียนเคารพนับถือ เป็นแบบอย่างที่ดี เด็กเชื่อฟัง แต่ไม่กลัว ควบคุมดูแลได้ แต่ไม่ใช้การบังคับ และเป็นครูที่มีความรู้หลากหลายด้าน คอยช่วยเหลือดูแลเรื่องทุกข์ร้อนใจ คอยให้คำปรึกษาให้กับนักเรียนได้ทุกเรื่อง

The post จาก…เด็กที่เคยถูกมองข้าม สู่….พลังความมุ่งมั่น ส่งต่อ “โอกาส” ให้เยาวชนในพื้นที่ห่างไกล first appeared on กสศ..

ตัวเลขที่ทำให้เห็นว่ายังมีพวกเขาอีกกลุ่มใหญ่ที่รอวันพิสูจน์ศักยภาพของตน และจำเป็นอย่างยิ่งที่ทุกภาคส่วนจะต้องร่วมมือกันเพื่อทำให้พวกเขาเข้าถึงด้านการศึกษา การพัฒนาฝีมืออาชีพ และการเข้าถึงตลาดแรงงานไม่ต่างจากใครทั่วไป

“ต้องกล้าออกไปพิสูจน์ศักยภาพที่เรามี เพราะถ้ารอแต่โอกาส บางทีมันไม่มา”

นั่นคือถ้อยคำที่ ‘น้องเชาว์’ สิทธา อะมูล บอกกับเรา ด้วยความที่ไม่อยากเป็นภาระของครอบครัว ทำให้ ‘‘น้องเชาว์’’ พยายามก้าวเข้าหาโอกาสอยู่เสมอ น้องเล่าให้เราฟังว่า น้องและครอบครัว ประกอบด้วย พ่อแม่ และน้องสาวอีก 1 คน เกิดและเติบโตอยู่ที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ในฐานะพี่ชายคนโต น้องจึงอยากช่วยแบ่งเบาภาระพ่อแม่ให้ได้มากที่สุด

“หลังจากที่ผมเรียนจบชั้น ม.3 ผมก็พยายามหาข้อมูลดูว่ามีที่ไหนที่ผมสามารถมาเรียนต่อได้ และเหมาะสมกับผมที่ในขณะนั้นก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายของตัวเองได้สะดวกนัก” น้องบอกกับเราด้วยน้ำเสียงสบายๆ  “พอผมเจอข้อมูลผมก็เอามาคุยกับพ่อกับแม่ บอกท่านว่าผมอยากเรียนต่อนะ ท่านทั้งสองก็เห็นด้วย บอกว่าผมก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วถ้ามั่นใจและอยากเรียนจริงๆ ท่านก็ไม่ว่าอะไร 

คือตอนนั้นที่เรียนที่ผมดูไว้อยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งก็ไกลจากบ้านผมมากเลย ถ้ามาเรียนคือก็ห่างจากบ้านไกลพอสมควร พ่อแม่ของผมเป็นเกษตรกร ไม่ได้มีฐานะอะไรแต่พวกท่านก็สนับสนุนนะครับ” 

‘‘น้องเชาว์’’ ยังเล่าให้เราฟังต่อว่า “พ่อพาผมนั่งรถจากแม่ฮ่องสอนเพื่อมาหาโรงเรียนเพื่อเรียนต่อที่เชียงใหม่ครับ มากัน 2 คน แต่ด้วยตอนนั้นที่มามันเป็นช่วงกลางปีการศึกษาไปแล้วทำให้เราต้องรอไปก่อนจนกว่าจะเริ่มปีการศึกษาใหม่ ตอนนั้นพ่อจึงพาผมกลับบ้านไปก่อน และใช้เวลาที่เหลือเตรียมตัวเพื่อกลับมาเรียนที่ต่อในระดับชั้น ปวช.ครับ”

ทั้งตัว ‘‘น้องเชาว์’’ และน้องสาววัย 19 ปี เป็นผู้ที่มีความต้องการพิเศษด้วยกันทั้งคู่ ทั้งสองคนมีปัญหาทางการเคลื่อนไหวร่างกาย “ก่อนหน้านี้ตั้งแต่ตอนช่วงสมัยประถมผมก็ยังเดินเองได้อยู่นะครับ ถึงแม้จะไม่ได้แข็งแรงมาก จนช่วง ม.2 ม.3 เพื่อนๆ ต้องเข้ามาช่วยประคองพาผมเดินครับ แล้วการเคลื่อนไหวก็ยากขึ้นเรื่อยๆ นั่นจึงทำให้ผมหาข้อมูลและได้มาเรียนต่อที่โรงเรียนศรีสังวาลย์เชียงใหม่ครับ”

นักกีฬาวีลแชร์รักบี้ บทเริ่มต้นพิสูจน์ตัวตน

ความพยายามในการพิสูจน์ศักยภาพตัวเองของ ‘‘น้องเชาว์’’ ไม่ได้มีเพียงแค่นี้ ตัว ‘‘น้องเชาว์’’ เคยติดต่อไปสอบถามที่ชมรมฯกีฬาคนพิการเชียงใหม่ ‘‘น้องเชาว์’’ บอกว่าในตอนนั้นน้องนั่งหาข้อมูลสิ่งที่ตัวเองจะสามารถทำได้จนเจอข้อมูลว่าผู้ที่มีความต้องการพิเศษนั้นก็สามารถที่จะเล่นกีฬาได้เช่นกัน 

“ตอนนั้นผมเองก็ยังไม่เคยเล่นกีฬามาก่อน แต่ก็อยากลองดู ตอนแรกที่ไปพูดคุยผมสนใจอยากเล่นกีฬายกน้ำหนักครับ แต่ตอนไปเขาแจ้งว่ายังไม่มีการคัดตัวในตอนนี้ แต่ถ้ามีชนิดกีฬาที่เหมาะสมกับผม เขาจะติดต่อมาอีกที และสุดท้ายผมได้มีโอกาส ได้เข้าไปเก็บตัวคัดเลือกนักกีฬาวีลแชร์รักบี้ครับ” 

นี่คืออีกหนึ่งโอกาสที่น้องเลือกวิ่งเข้าหาเพื่อลองวัดศักยภาพตัวเอง “ผมไปเก็บตัวอยู่ 3 เดือน ในระหว่างการฝึกทำให้ผมรู้ว่าเส้นทางนี้อาจจะยังไม่เหมาะสมกับผมเท่าไร” น้องเล่ากลั้วเสียงหัวเราะ 

“คือในระหว่างฝึกมันค่อนข้างมีความกดดันสูงมาก ผมรู้สึกว่าผมไม่เหมาะกับมันเท่าไร ซึ่งผมเป็นคนที่คิดมากอยู่แล้ว พอคิดมากก็จะเอามากดดันตัวเอง ยิ่งมีความกดดันรอบๆ ข้างมาก ผมก็จะยิ่งกดดันตัวเองมากขึ้นไปอีก ดังนั้นผมจึงหยุด ไม่ได้ไปต่อกับทางเส้นนี้เพราะผมไม่อยากกดดันตัวเองตลอดเวลาครับ”

ทุนสายอาชีพชั้นสูง – ทุนชีวิตในก้าวต่อไป

ถึงแม้ว่าน้องจะหยุดเส้นทางของการเป็นนักกีฬาลง แต่น้องก็ยังคงพยายามพิสูจน์ศักยภาพของตัวเองในเส้นทางอื่นๆ “ตอนนี้ผมก็เรียน ปวส.อยู่ชั้นปีที่ 2 แล้วครับ สาขาที่เรียนก็เทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล  ที่วิทยาลัยสารพัดช่างเชียงใหม่ ที่ได้เรียนต่อที่นี่ก็เป็นเพราะได้รับทุนจาก กสศ. ในโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง สำหรับผู้เรียนที่มีความต้องการพิเศษครับ การได้ทุนสนับสนุนครั้งนี้ก็คือไม่ใช่แค่ให้โอกาสกับผมนะ แต่มันส่งไปถึงครอบครัวผมด้วย 

บางเดือนผมเหลือค่าใช้จ่ายผมก็แบ่งให้ที่บ้านได้อีกด้วย จริงๆอาชีพที่ผมอยากทำก็คือรับราชการนะครับ ทุนนี้ก็เลยช่วยให้ผมก้าวตามฝันได้ไกลขึ้น และผมก็อยากให้มีทุนแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ให้โอกาสกับคนอื่นๆ กับรุ่นน้องผมต่อไปเรื่อยๆครับ 

การได้มาเรียนแบบนี้ก็เหมือนฝึกให้เราได้ใช้ชีวิต ได้ฝึกความเป็นผู้ใหญ่ เพราะเราก็ต้องมีความรับผิดชอบ มีภาระนะเราต้องทำงานส่งอาจารย์นะ ดังนั้นมันเป็นโอกาสที่ดีมากๆครับ” โดย ‘‘น้องเชาว์’’ คือหนึ่งในผู้ที่ ได้รับทุน ในโครงการฯ จาก กสศ. รุ่นแรกของวิทยาลัยสารพัดช่างเชียงใหม่ ปัจจุบันน้องได้สถานที่ทำงานแล้วถึงแม้ว่าจะยังเรียนไม่จบ แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ทำงานแรกสำหรับน้อง

พร้อมเรียนรู้ เพื่อพิสูจน์ว่าเราไม่ด้อยกว่าใคร

“ก่อนหน้าที่จะมาทำงานที่นี่ผมก็ทำที่อื่นมาก่อนครับ ตอนหางานก็ไม่ได้สมัครแค่ที่เดียว พยายามเปิดหาดูในอินเตอร์เน็ต เข้าไปที่สำนักจัดหางานจังหวัดเชียงใหม่ว่ามีที่ไหนรับสมัครตรงตามคุณสมบัติผมก็จะไปสมัคร แบบ 5-6 ที่เราก็ติดต่อเข้าไปหมด แบบโทรสมัครตอนเช้า บ่ายเข้าไปสัมภาษณ์กับเขาเลย แสดงให้เขาเห็นว่าเราตั้งใจนะ มีความพร้อมนะ ที่ไหนได้ก่อนเราก็เข้าตรงนั้นก่อน ผมอยากทำงานเพื่อแบ่งเบาค่าใช้จ่ายทางบ้านครับ”

ตลอดเวลาการพูดคุยกับ ‘‘น้องเชาว์’’ นั้นถึงแม้น้องจะบอกกับเราว่าน้องเป็นคนคิดมาก แต่เราก็รู้สึกได้ด้วยว่าน้องก็เป็นคนคิดบวกมากเช่นกัน น้องใช้พลังบวกที่มีในตัวผลักดันให้ตัวเองออกมาแสดงศักยภาพให้คนอื่นได้เห็น และน้องฝากเรื่องนี้ทิ้งท้ายกับเรา 

“อยากฝากบอกสถานประกอบการด้วยนะครับ ยังมีคนพิการอีกมากที่มีศักยภาพและก็อยากได้รับโอกาสในการทำงานอีกจำนวนเยอะมากเลยครับ และผมก็อยากให้คนที่กลัว ที่ไม่กล้าออกไปไหน ไม่กล้าเผชิญหน้ากับคนนอกบ้านเพียงเพราะแค่เราแตกต่างจากคนอื่น อาจจะรู้สึกว่าตัวเองพิการแล้วทำอะไรไม่ได้ ผมเองก็เคยเป็นนะ เคยกลัวเหมือนกัน” กลัวสายตาที่คนอื่นๆมองเรามาจะมองว่าเราเป็นภาระหรือเปล่า ถ้ารับเราเข้าทำงานจะไปสร้างภาระให้เขามากกว่าหรือเปล่า แต่นั่นแหละครับเรายิ่งต้องแสดงศักยภาพของเราให้เขาได้เห็น ว่าเราก็ทำได้นะ เรียนรู้ได้ ทำหลายๆอย่างได้ไม่ด้อยไปกว่าคนอื่นๆ เลย”

โจทย์ของประเทศเพื่อเด็กที่มีความต้องการพิเศษ

จากกฎหมายคุ้มครองแรงงานคนพิการ ที่ถูกกำหนดไว้ใน พ.ร.บ. ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 ในมาตรา 33,34 และ 35 ที่กำหนดให้สถานประกอบการต้องรับพวกเขาเข้าทำงาน หรือเลือกสนับเงินในกองทุนเพื่อส่งเสริมอาชีพ

แม้กฎหมายนี้จะช่วยต่อเติมศักยภาพให้ผู้ที่มีความต้องการพิเศษสามารถก้าวข้ามข้อจำกัดไปได้ แต่สถานการณ์ที่ผ่านมาโดยเฉพาะในช่วงวิกฤตโควิด-19 ส่งผลให้มีตำแหน่งงานหายไป 15-20% ทำให้การแก้ปัญหาการจ้างงานคนพิการไม่ใช่แค่การออกมาตรการทางกฎหมายเท่านั้น หากแต่ต้องเพิ่มศักยภาพแรงงานของคนพิการให้มีความรู้ ความสามารถ เพื่อให้เป็นที่ต้องการของตลาดแรงงานมากขึ้น 

โดยเฉพาะในสาขาวิชาที่เป็นที่ต้องการของตลาดแรงงานในยุค 4.0 จุดนี้เองจึงนำมาสู่โครงการ “ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง สำหรับผู้เรียนที่มีความต้องการพิเศษ” ของ กสศ. ซึ่งมีลักษณะเป็นทุนให้เปล่าที่สร้างโอกาสทางการศึกษาเพื่อสนับสนุนและให้ความช่วยเหลือผู้เรียนที่มีความต้องการพิเศษและด้อยโอกาสให้ได้รับการศึกษา หรือพัฒนา เพื่อให้มีความรู้ ความสามารถในการประกอบอาชีพตามความถนัด และมีศักยภาพที่จะพึ่งพาตนเองในการดำรงชีวิตได้ 

โดยมีทักษะอาชีพตาม 10 อุตสาหกรรมเป้าหมายที่นโยบายรัฐบาล รวมถึงความต้องการตลาดแรงงานในท้องถิ่น นอกจากนี้ยังส่งเสริมให้ผู้ประกอบการมีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาระบบทวิภาคีและพัฒนาศักยภาพของผู้เรียนควบคู่กันจนสำเร็จการศึกษาและผลักดันเข้าสู่ตลาดแรงงาน เพื่อให้พวกเขาสามารถที่จะพึ่งพาตัวเองได้ เป็นกำลังสำคัญในการดูแลครอบครัวและเป็นกำลังสำคัญให้กับประเทศชาติต่อไปได้ในอนาคต

“แสดงศักยภาพเราให้เขาได้เห็นเลยว่าเราไม่ใช่ภาระครับ โอกาสมันอาจจะมีอยู่ ถ้ารออยู่กับที่มันอาจจะช้าไป ต้องกล้าออกไปพิสูจน์ศักยภาพที่เรามี เพราะถ้ารอแต่โอกาส บางทีมันไม่มา”  น้องเชาว์ทิ้งท้าย

The post สลัดความกลัวเพื่อฝัน ‘สิทธา อะมูล’ กล้าออกไปพิสูจน์ศักยภาพตนเอง first appeared on กสศ..

“หนูตั้งใจว่าอยากพัฒนานวัตกรรมที่จะช่วยให้ผลผลิตมีคุณภาพและประหยัดเวลาได้มากขึ้น จากเดิมทีลูกไก่ชุดหนึ่ง คนเลี้ยงต้องใช้เวลาราวครึ่งปีถึงเอาไปขายได้ แต่เครื่องมือที่หนูคิด จะทำให้การเลี้ยงไก่บ้านลดเวลาลงมาเหลือแค่ 2-3 เดือน ทั้งยังช่วยให้ไก่แข็งแรงมีคุณภาพเพิ่มขึ้นถึง 95-100% ต่อหนึ่งรอบการเลี้ยง ซึ่งผลที่ตามมาจะเป็นโอกาสในการเปลี่ยนแปลงรายได้ และเปลี่ยนชีวิตความเป็นอยู่ของคนในชุมชนได้”

‘น้องอั๋น’ กรรณิการ์ วงษ์อินทร์ นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่น 1 ชั้น ปวส.3 แผนกวิชาสัตวศาสตร์ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีชัยภูมิ เจ้าของ ‘รางวัลชนะเลิศการประกวดสิ่งประดิษฐ์ของคนรุ่นใหม่’ ระดับอาชีวศึกษาจังหวัดชัยภูมิ ในหัวข้อ ‘นวัตกรรมอาชีวศึกษาเพื่อแก้ปัญหาความยากจน’ พูดถึงแรงบันดาลใจ ที่ทำให้เธอคิดค้นนวัตกรรมซึ่งได้รับรางวัลชนะเลิศประเภท ‘สิ่งประดิษฐ์ด้านการประกอบอาชีพ’ ประจำปีการศึกษา 2564

รางวัลที่ได้รับ แน่นอนว่านำมาซึ่งความภาคภูมิใจประดับไว้กับเจ้าของผลงาน แต่น้องอั๋นบอกว่า “ที่ประทับใจยิ่งกว่า คือนวัตกรรมที่เราคิดเริ่มมีเกษตรกรในพื้นที่นำไปใช้จริงแล้ว เพราะมันคือเป้าหมายแท้จริงที่หนูพยายามพัฒนางานขึ้นมา”

จากบ้านที่ห่างไกลถึงวิทยาลัยในตัวเมือง

แม้เวลาในการประดิษฐ์คิดค้น ‘ชุดอนุบาลลูกไก่อัตโนมัติ’ จะเพียงไม่กี่เดือน แต่หากย้อนมองยังจุดเริ่มต้น ก็กล่าวได้ว่า ‘น้องอั๋น’ แทบจะใช้เวลาเก็บเกี่ยวความรู้ความคิด และสั่งสมแรงบันดาลใจมาทั้งชีวิต ด้วยสภาพแวดล้อมที่เติบโตขึ้นมาในตำบลโป่งนก อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ ที่น้องบอกว่าเป็นพื้นที่ห่างไกลจากเมือง ไร้ซึ่งความสะดวกสบาย

แต่ที่นี่เองที่ทำให้เธอได้มองเห็น และผ่านความยากลำบากต่าง ๆ มาด้วยตนเอง จนวัตถุดิบเหล่านี้ได้หล่อหลอมเป็นความมุ่งมั่นพยายาม ..ก่อนจะบ่มเพาะสุกงอมเต็มที่ ในวันที่แรงสนับสนุนจากทุกสิ่งรอบตัวอยู่ในสภาวะอันเหมาะสม

“ครอบครัวเราทำอาชีพรับจ้างทำสวนทำไร่ เลี้ยงไก่ด้วย ในหมู่บ้านเองก็มีคนเลี้ยงไก่กันอยู่มาก ที่บ้านหนูมีแม่คนเดียวที่มีรายได้ ซึ่งเท่ากับค่าแรงขั้นต่ำวันละ 300 ส่วนพ่อทำงานไม่ได้หลายปีแล้ว เพราะมีอาการแขนขาอ่อนแรงจากการแพ้ยาฆ่าย่า ต้องรับเงินสวัสดิการคนพิการทุกเดือน

“ตอนจะจบ ม.3 แม่บอกว่าถ้าจะเรียนถึงระดับมหาวิทยาลัยคงทำงานส่งเสียไม่ไหว หนูเลยมองถึงการเรียนสายอาชีพ ตั้งใจว่า จบ ปวช. แล้ว จะหางานทำช่วยแม่ให้เร็วที่สุด”

แล้วจุดเปลี่ยนก็มาถึง เมื่อน้องอั๋นได้เข้ามาเป็น ‘นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง’ ที่วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีชัยภูมิ

“หนูลองสมัครไปทั้งที่ใจคิดว่าไม่น่าได้ทุน วันประกาศผลก็ไม่รู้ข่าวคราวอะไรเลย โทรศัพท์หนูก็ไม่มี เปิดเทอมเราก็มาเรียนด้วยความคิดที่ว่าจะตั้งใจรีบเรียน รีบจบ รีบทำงาน แต่ผลปรากฏว่าเรามีรายชื่อเป็นนักศึกษาทุน เชื่อไหมคะว่านาทีนั้นความคิดหนูเปลี่ยนเลย เริ่มมีความหวังแล้วว่าจะได้เรียนต่อมหาวิทยาลัย อีกใจก็คิดว่าหนูจะได้แบ่งเวลาไปให้สิ่งอื่น ๆ ที่นอกเหนือจากการเรียนในห้องได้ด้วย

เปลี่ยนผ่านสู่การค้นพบ ‘ตัวตน’

เมื่อสถานนะเปลี่ยนแปลง เส้นทางที่วาดไว้ว่าจะเดินก็เปลี่ยนไป หลังเป็นนักศึกษาทุน น้องอั๋นทุ่มเทกับกับการเรียนและกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยความหลงใหล พร้อมเปิดรับกับทุกโอกาสที่ยื่นเข้ามา

“หนูพบว่าสัตวศาสตร์เป็นสาขาที่เปิดโลกความรู้ใหม่ ๆ ให้เรา กลายเป็นว่ายิ่งเรียนหนูยิ่งชอบการลงมือปฏิบัติ เพราะมันทำให้เราได้รู้ได้ซึมซับประสบการณ์ใหม่ ๆ ผ่านสองมือของเราเอง

“แค่เทอมแรก หนูได้ไปแข่งขันทักษะ ซึ่งใจเราก็พร้อมที่จะลองทุกอย่างอยู่แล้ว ทีแรกก็คิดว่าคงได้แค่เข้าร่วม แต่กลายเป็นว่างานแรกเราได้รางวัลที่ 1 ในการแข่งขันทักษะสัตว์ปีกระดับภาค แล้วไปได้ที่ 7 ในงานระดับชาติกลับมา ตอนนั้นคือดีใจมาก ยิ่งรู้สึกสนุก เหนือสิ่งใดทั้งหมดหนูต้องขอบคุณอาจารย์ทุกคนที่ให้โอกาสและดูแลสนับสนุนอย่างดีในทุกเรื่อง”

‘นวัตกรรมแก้ปัญหาความยากจน’ ที่ ‘คั้นจากประสบการณ์ชีวิต’

จากปี 1 ถึงปี 3 น้องอั๋นตระเวนลงสนามวัดทักษะอีกหลายรายการ จนไอเดียที่เก็บไว้กับตัวมาตลอด ได้เวลาทำให้เป็นจริง ในงานประกวดสิ่งประดิษฐ์ของคนรุ่นใหม่ ระดับอาชีวศึกษาจังหวัดชัยภูมิ ปีการศึกษา 2564

“หนูอยากทำ‘ชุดอนุบาลลูกไก่อัตโนมัติ’ ที่จะช่วยให้เกษตรกรประหยัดเวลา ลดต้นทุน ได้ผลผลิตคุณภาพ ซึ่งหมายถึงรายได้ตอบแทนที่สูงกว่าเดิม”

“อย่างที่บอกว่าชุมชนที่หนูโตขึ้นมาคนนิยมเลี้ยงไก่กันมาก ทีนี้การเลี้ยงด้วยวิธีที่ทำกันมา หนูมองว่าไก่โตช้ากว่าจะพร้อมจำหน่าย อัตราการตายหรือไม่แข็งแรงก็สูง อย่างลูกไก่ออกมา 15 ตัว จะมีไก่คุณภาพเพียง 5 ตัวเท่านั้น ผลตอบแทนจึงไม่ค่อยคุ้ม เมื่อคำนวณกับแรง เวลา หรือค่าอาหารที่ลงไป”

ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสม น้องอั๋นจึงเริ่มพัฒนานวัตกรรมที่จะช่วยให้ผลผลิตมีคุณภาพและประหยัดเวลา จนกลายมาเป็น ‘ชุดอนุบาลลูกไก่’ ที่จะช่วยทั้งกกและเลี้ยงลูกไก่ในช่วงอายุ 1-4 สัปดาห์ ซึ่งเป็นระยะที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ โดยอุปกรณ์ 1 ชุดสามารถดูแลลูกไก่ได้ถึงคราวละ 100 ตัว

กระบวนการจะเริ่มตั้งแต่นำลูกไก่อายุ 1 วันเข้าระบบชุดกก ในสภาวะควบคุมอุณหภูมิที่คำนวณแล้วว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับการกก ราว 34-35 องศาเซลเซียส จากนั้นชุดเครื่องมือจะดูแลลูกไก่แทนตัวแม่ ให้น้ำให้อาหารลูกไก่ทุกตัวในเวลาและปริมาณที่เสถียร ทำให้ผลที่ได้คือเปอร์เซ็นต์ของลูกไก่ที่สุขภาพดี แข็งแรงพร้อมจำหน่าย ในอัตรา 95-100% จากจำนวนลูกไก่ทั้งหมด ซึ่งสามารถการันตีผลผลิตและรายได้ที่เพิ่มขึ้นของเกษตรกร

หลังรับรางวัลระดับจังหวัด น้องอั๋นได้ร่วมกับทางวิทยาลัยนำความรู้และเครื่องมือเข้าไปสาธิตตามชุมชนคนเลี้ยงไก่ในพื้นที่ โดยคิดค่าต้นทุนอุปกรณ์รวมค่าแรงค่าความคิดทั้งหมดเพียง 3, 000 บาทต่อ 1 ชุด และตั้งราคาขาย 4, 000 บาท เนื่องจากต้องการให้เกษตรกรในพื้นที่ได้นำไปใช้อย่างแพร่หลาย จนวันนี้ นวัตกรรมที่น้องอั๋นคิดค้นได้ขยับไปอีกขั้นสู่การทำงานจริงแล้ว

และนั่นเท่ากับว่า ‘โอกาส’ ของการเปลี่ยนแปลงทั้งในเรื่องรายได้ และชีวิตความเป็นอยู่ของคนในชุมชนของเธอกำลังยกระดับขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง

“กว่าจะมาถึงขั้นนี้ เราทดลองกันในวิทยาลัยมาหลายครั้งจนแน่ใจ ว่าเครื่องมือนี้สามารถดูแลลูกไก่ในระบบกกเพียงหนึ่งเดือน จากนั้นให้อาหารลูกไก่ต่อเนื่องอีกเดือนกว่า พอสองเดือนกว่าผ่านไป เราก็ได้ไก่ที่มีน้ำหนักตัวเฉลี่ย 1 กิโลกรัม 5 ขีด 100 ตัวพร้อมจำหน่าย ในราคากิโลกรัมละ 150 บาท” น้องอั๋นกล่าว

พัฒนาตัวเอง ยกระดับผลงาน พร้อมเผื่อแผ่โอกาส  

เมื่อถามถึงความเปลี่ยนของชีวิตหลังเป็นนักศึกษาทุน ฯ และความคาดหวังเกี่ยวกับอนาคต น้องอั๋นบอกว่า สิ่งแรกที่เธอจะมองเห็นก่อนเสมอคือครอบครัว เพราะมีทุน เธอจึงช่วยแบ่งเบาภาระของแม่ พอมีเงินเก็บ ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเล่าเรียน ไม่ต้องเป็นหนี้ และแน่นอนว่าเธอได้เรียนหนังสือ จนฝันได้แล้วว่าอนาคตจะเรียนต่อในระดับปริญญาตรี และเป็นสัตวบาลให้ได้

ส่วนถ้าไม่มีทุน ฯ เข้ามา ตอนนี้ที่กำลังจะจบชั้น ปวช. เธอก็คงต้องเตรียมตัวหางานทำ และแน่นอนว่าสามปีที่ผ่านมา คงไม่มีโอกาสได้พัฒนาตัวเองในด้านต่าง ๆ หรือเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตได้มากเท่านี้

“ความคาดหวังตอนนี้ หนูแค่รอลุ้นว่าชุดอนุบาลลูกไก่ ฯ จะไปได้ถึงไหนในเวทีระดับภาคหรือระดับชาติ แต่ยังไงก็ตาม ตั้งใจไว้ว่าจะพัฒนาต่อไป อยากทำให้ดีขึ้น ให้นวัตกรรมชิ้นนี้ช่วยเหลือผู้คนได้มากกว่านี้ ส่วนกับตัวเองก็จะพยายามพัฒนาไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้ พร้อมรับทุกโอกาส ทุกเรื่องราวที่จะมาถึง”

“แค่หนูนึกย้อนถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง จากเข้ามาเรียนคนเดียว ไม่กล้าพูดไม่กล้าแสดงออก แต่เราได้เพื่อนได้อาจารย์ที่เป็นเหมือนครอบครัวคอยช่วยเหลือ จนมาวันนี้เรากลายมาเป็นรุ่นพี่ของน้อง ๆ ที่พอให้คำแนะนำดูแลเขาได้ มันยิ่งทำให้หนูตระหนักว่าโอกาสเป็นสิ่งสำคัญมาก ๆ เมื่อเราได้รับแล้วก็ต้องส่งให้คนอื่น ๆ ต่อไปด้วยค่ะ”

The post ชุดอนุบาลลูกไก่อัตโนมัติ สิ่งประดิษฐ์ช่วยคนเลี้ยงไก่พ้นความจน ฝีมือเด็กทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง first appeared on กสศ..

ผ.ศ.บุญเยี่ยม ยศเรืองศักดิ์ อาจารย์คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยนครพนม ผู้รับผิดชอบ ‘โครงการพัฒนาทักษะอาชีพช่างอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี’ ให้แก่เยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดนครพนม กล่าวย้ำความสำคัญของ ‘โอกาส’ อันเป็นสิ่งที่น้อง ๆ รอคอยจะได้รับ

โครงการ ฯ นี้ เป็นหนึ่งในโครงการที่ได้รับการสนับสนุนจากกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา โดยทุนพัฒนาอาชีพและนวัตกรรมที่ใช้ชุมชนเป็นฐาน ในพื้นที่ จ.นครพนม ทำงานกับ 3 กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ 1.เด็กเยาวชนนอกระบบการศึกษา 2.เด็กเยาวชนกลุ่มเสี่ยงหลุดจากระบบการศึกษา และ 3.เด็กเยาวชนในกระบวนการยุติธรรม เพื่อช่วยเหลือดูแลให้น้อง ๆ ได้รับโอกาสพัฒนาทักษะอาชีพ เข้าถึงการศึกษาตามความเหมาะสมของแต่ละบุคคล ซึ่งดำเนินงานต่อเนื่องมาแล้วเป็นเวลา 2 ปี

หลักสูตรที่ใช้ ‘หัวใจ’ นำทาง

ส่วนใหญ่ของน้อง ๆ ในสถานพินิจ ฯ จะสนใจทักษะที่เน้นลงมือทำมากกว่านั่งเรียนทฤษฎีเพียงอย่างเดียว ทางโครงการ ฯ จึงออกแบบให้เป็นหลักสูตรเฉพาะทางต่างจากระบบการศึกษาปกติ โดยมีแนวคิดในเรื่องการใช้ ‘ใจ’ หรือ ‘ความชอบความถนัด’ มาเป็นแรงกระตุ้น

โดยหลักสูตรเฉพาะทาง จะจัดอบรมทักษะพื้นฐาน 5 หลักสูตรที่น้อง ๆ ให้ความสนใจกันมากที่สุด ได้แก่ 1.ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า-ระบบไฟฟ้าในที่พักอาศัย 2.ติดตั้งไฟฟ้าในอาคาร 3.ซ่อมจักรยานยนต์ 4.เชื่อมอาร์กโลหะด้วยมือ และ 5.สร้างสื่อดิจิทัล ทุกหลักสูตรจะแบ่งเป็นประเภทระยะสั้น 30 ชั่วโมง และระยะยาว 120 ชั่วโมง เมื่ออบรมเสร็จสิ้น น้อง ๆ จะได้รับใบประเมินความรู้ความสามารถตามมาตรฐานฝีมือแรงงานแห่งชาติ ซึ่งนำไปใช้ต่อยอดทำงานได้

“เราปรับกระบวนการให้ลดทฤษฎี มุ่งปฏิบัติ ให้เก็บเกี่ยวความรู้ ความชำนาญ ประสบการณ์ จากการทำงานจริง นอกจากนี้ยังเน้นความยึดหยุ่น ปรับปรุงหลักสูตรตลอดเวลา เพื่อให้เหมาะกับการเรียนรู้เฉพาะกลุ่ม เฉพาะคน หรือเฉพาะสถานการณ์ โดยมีวิทยากรที่เราเชิญเข้ามาสอน รวมถึงร่วมในกระบวนการออกแบบการเรียนการสอนด้วย         “จากช่วงเวลาที่ดำเนินโครงการผ่านมา เราพบว่าผลลัพธ์ที่ได้คือประสิทธิภาพการเรียนรู้ของเด็ก ๆ เพิ่มขึ้น และยังเป็น ‘โมเดล’ การเรียนรู้ ที่เราสามารถนำมาปรับใช้และออกแบบได้หลากหลาย สามารถรองรับกลุ่มผู้เรียนที่มีพื้นฐานแตกต่าง และมีความต้องการแตกต่างกัน”

เปิดเส้นทาง ‘ช่างไฟฟ้าฝีมือดี’

‘ดรีม’ วัย 19 ปี เป็นเยาวชนคนหนึ่งที่เคยผ่านชีวิตในสถานพินิจ ฯ แต่วันนี้ เขาเป็นนักศึกษาสาขาวิชาช่างไฟฟ้า และเป็นช่างไฟฟ้าฝีมือดีคนหนึ่ง ที่สามารถนำทักษะซี่งร่ำเรียนฝึกฝนมาใช้หารายได้ และนำวิชาชีพมาช่วยเหลือคนในชุมชนของเขาได้

“ผมผ่านหลักสูตรจนได้รับใบรับรอง มีพื้นฐานการซ่อมและต่อแผงวงจรไฟฟ้าในอาคาร แต่นั่นยังไม่เท่ากับการได้ค้นพบตัวเองว่าเราชอบหรือสนใจอะไร ทีแรกผมชอบเกี่ยวกับวงจรไฟฟ้าอยู่แล้ว เคยต่อปลั๊กหรือเปลี่ยนหลอดไฟมาบ้าง จึงเลือกหลักสูตรนี้ พอได้เข้ามาเรียนก็ยิ่งทำให้เริ่มมั่นใจว่า ผมอยากทำอาชีพเป็นช่างไฟฟ้าจริง ๆ และจะทำให้ถึงที่สุด

“ตอนนี้ผมได้กลับมาเรียนในวิทยาลัยอาชีวะ และผ่านการทดสอบมาตรฐานฝีมือแรงงานแห่งชาติ สาขาอาชีพช่างไฟฟ้าภายในอาคารระดับ 1 แล้ว และยังคงพยายามฝึกฝนฝีมือตัวเองให้ดีขึ้นอยู่เสมอ ทั้งตั้งใจว่าจะเรียนเพิ่มเติมเกี่ยวกับการซ่อมแอร์ และซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าด้วย”

ดรีมเล่าว่าหลังกลับมาอยู่บ้านอีกครั้ง เขารู้สึกเหมือนเป็นคนใหม่ มองเห็นโอกาสต่าง ๆ รอบตัวมากกว่าเดิม ทำให้เขาอยากเรียน อยากทำงานเพื่อพัฒนาตัวเองไม่รู้จบ เขากลายเป็นคนที่ช่วยทำงานบ้านทุกอย่าง ออกหางานรับจ้างทุกช่องทาง ทั้งซ่อมไฟ ขับรถเกี่ยวข้าว พยายามหารายได้พิเศษเท่าที่ทำได้

นอกจากนั้น ดรีมยังใช้ทักษะด้านไฟฟ้าที่มีมาช่วยเหลือเพื่อนบ้านและคนในชุมชนโดยไม่คิดมูลค่า ด้วยต้องการส่งสารไปถึงสังคมว่า วันนี้เขาไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว และนี่คือสิ่งที่ดรีมบอกว่า ต้องใช้ทั้งความอดทนพยายามและตั้งใจจริงอย่างต่อเนื่อง ซึ่งถึงวันนี้ ดรีมได้พิสูจน์กับตัวเองและสังคมแล้วว่า ‘เขาทำสำเร็จ’       และไม่เพียงแค่ตนเอง แต่เรื่องราวของดรีม จะช่วยจุดประกายให้เด็กเยาวชนอีกหลายคนที่เคยก้าวพลาดผิด และมีความตั้งใจอยากจะกลับมาเริ่มต้นใหม่ ให้ตระหนักว่า ‘หากมีโอกาสอีกครั้ง พวกเขาจะสามารถทำมันให้ดีกว่าเดิมได้’

The post ‘โอกาส’ สำหรับผู้ต้องการพิสูจน์ตัวเอง …อีกครั้ง first appeared on กสศ..

“ถ้าผมยอมแพ้ในวันนั้น วันนี้ผมคง…” 

จากที่มองตัวเองว่า ถ้าเรียนจบชั้น ม.3 ก็คงไม่ได้เรียนต่อ คงเข้าเมืองหางานทำเพื่อช่วยพ่อแม่หาเงินสำหรับเป็นใช้จ่ายในครอบครัวและส่งให้น้องๆเรียน  แต่ในตอนนี้มีโอกาสตั้งเป้าหมายทางการศึกษาของตัวเองใหม่ว่าจะตั้งใจเรียนให้จบปริญญาตรี เพื่อจะได้ขอสัญชาติไทย และในวันหนึ่งจะสามารถเป็นเจ้าของกิจการเล็กๆด้านอิเล็กทรอนิกส์ตามที่ตัวเองชื่นชอบ

นี่คือคำบอกเล่าให้เราฟังถึงเป้าหมายทางการศึกษาและแนวทางอาชีพของตนเอง ของน้องอาร์ท สันติ จะหย่อ หนุ่มน้อย ปวช. แผนกวิชาช่างอิเล็กทรอนิกส์ ชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยการอาชีพจอมทอง หนึ่งในนักเรียนที่ได้รับทุนการศึกษาสำหรับศึกษาต่อสายอาชีพ ในโครงการ ‘ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง’ ประเภททุน 5 ปี (ปวช. ต่อเนื่อง ปวส.) โดยการสนับสนุนของ กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ที่มอบโอกาสให้กับนักเรียนที่กำลังจะจบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 หรือเทียบเท่าให้ได้มีโอกาสศึกษาต่อทางด้านสายอาชีพ

น้องอาร์ท เป็นลูกชายคนกลางในครอบครัวชาวลาหู่ ที่อาศัยอยู่ใน หมู่บ้านปางกึ้ด ตำบลอินทขิล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ มีพี่น้อง 5 คน พี่ชายและพี่สาวแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว น้องอาร์ทมีน้องสาวอีก 2 คน ที่กำลังอยู่ในวัยเรียนเช่นกัน  “น้องคนนึงอยู่ ม.1 น้องอีกคนกำลังจะขึ้น ป.5” น้องอาร์ท พูดถึงน้องสาวทั้ง 2 คนที่ยังคงมีโอกาสได้เรียนหนังสือ “ถ้าวันนี้ไม่ได้รับโอกาสผมและน้องๆคงมีใครสักคนที่ไม่ได้เรียนหนังสืออยู่ก็ได้ครับ”

ย้อนกลับไปเมื่อตอนยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา น้องอาร์ทก็ได้รับทุนเสมอภาคของ กสศ. ที่เป็นทุนช่วยเหลือเพื่อแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาและบรรเทาอุปสรรคการมาเรียน นอกเหนือจากค่าธรรมเนียมการศึกษา โดยน้องอาร์ทบอกว่าการได้รับทุนในตอนนั้น นอกจากเป็นการเปิดโอกาสให้น้องอาร์ทได้มีวุฒิการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นแล้ว ยังช่วยให้น้องสาวอีก 2 คนได้มีโอกาสเรียนหนังสืออีกด้วย เพราะทุนนี้ได้ช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในส่วนของน้องอาร์ทให้กับครอบครัวได้อย่างมากทีเดียว  “พอผมได้รับทุน ทางบ้านก็มีเงินพอจะส่งให้น้องเรียนได้ พ่อแม่มีความสุขและดีใจมากที่ผมได้รับทุนในตอนนั้น” น้องอาร์ทบอก

ในตอนนั้นน้องอาร์ทไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับโอกาสในการเรียนต่อ สิ่งที่รออยู่หลังจบ ม.3 ก็คือภาระหน้าที่ในการออกหางานทำเพื่อเลี้ยงชีพและหาเงินส่งให้ทางบ้านเพื่อช่วยเหลือค่าใช้จ่ายของน้องๆ อีก 2 คน “ตอนนั้นคิดว่าตั้งใจทำได้ดีที่สุด..ก็คงเท่านี้แหละครับ”

แต่ในที่สุดด้วยคำแนะนำของคุณครูที่โรงเรียนบ้านปางห้วยตาดที่น้องกำลังศึกษาอยู่ในขณะนั้น บวกกับความพยายามของน้องอาร์ท ทำให้น้องได้รับทุนโดยการสนับสนุนของ กสศ. อีกครั้ง กับทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ที่ทำให้ในวันนี้น้องอาร์ทได้เรียนต่อสายอาชีพในสาขาวิชาช่างอิเล็กทรอนิกส์ที่ตัวเองใฝ่ฝันและชื่นชอบ

“กว่าจะได้ทุนนี้มาไม่ง่ายเลยครับ ต้องทุ่มเทและใช้เวลาอย่างมาก ผมต้องติวตัวเองอย่างหนัก ทั้งอ่านหนังสือ ฝึกทำข้อสอบเก่า และฝึกซ้อมการถ่ายคลิปแนะนำตัวเอง ทั้งที่ผมเป็นคนพูดไม่เก่ง ผมพยายามพูดและทำออกมาให้ดีที่สุด” น้องอาร์ทเล่าถึงความพยายามและความตั้งใจของตัวเองที่ทุ่มเทให้กับการขอทุนในตอนนั้น

น้องอาร์ทบอกว่าส่วนตัวแล้วน้องชอบและมีความสนใจในงานอิเล็กทรอนิกส์อยู่แล้ว คิดว่าความรู้จากสาขาวิชานี้สามารถสร้างอาชีพ สร้างรายได้ให้กับน้องและครอบครัวในอนาคตได้ด้วย 

“ถ้าผมยอมแพ้ในวันนั้น วันนี้ผมคงไม่ได้มีโอกาสมาเรียนในสิ่งที่ผมชอบแบบนี้หรอกครับ” จาก ‘ทุนเสมอภาค’ มาสู่ ‘ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง’ โดยการสนับสนุนของ กสศ. ที่น้องอาร์ทได้รับจะเป็นเส้นทางแห่งโอกาสที่สามารถช่วยต่อยอดให้น้องอาร์ทมีความมั่นคงในชีวิตของตัวเองต่อไปได้ในอนาคต ซึ่งชีวิตของน้องอาร์ทนั้นไม่ได้แตกต่างจากเด็กอีกหลายๆคนในประเทศไทย และเด็กอีกหลายๆคนก็สามารถมีโอกาสได้ไม่แตกต่างจากน้องอาร์ทเช่นกัน เพราะ กสศ. ต้องการที่จะลดความเหลื่อมล้ำ พร้อมที่จะให้การสนับสนุน ส่งเสริม เพื่อให้นักเรียนอีกหลายๆคนได้รับความเสมอภาคทางการศึกษาอันจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเด็กและเยาวชนได้อย่างเป็นรูปธรรม

‘อย่าเพิ่งคิดว่าทำไม่ได้… ถ้าเรายังไม่ได้พยายามและตั้งใจทำ’

The post ทุนนวัตกรรมสายอาชีพขั้นสูง เปลี่ยนชีวิตหนุ่มน้อยลาหู่ สู่ความมั่นคง first appeared on กสศ..

‘นัด’ สมพงษ์ ปัญญาสู้ เยาวชนนอกระบบการศึกษา จากตำบลห้วยยาง อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี พูดถึงความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ที่เริ่มมาจากความสนใจ ใส่ใจ และความพยายามขวนขวายเรียนรู้ด้วยตนเอง จนการเป่าแคนที่เคยเป็นเพียงเรื่อง ‘เล่น ๆ’ ยามว่างจากงาน กลายมาเป็น ‘อาชีพ’ ที่เลี้ยงดูตนเองและครอบครัวได้

ลักจำ …จากอาจารย์ยูทูบ!

ย้อนไปที่จุดเริ่มต้นก่อนมาเป็นหมอแคนในวันนี้ นัดเล่าว่าอาศัยอยู่กับยายที่ทำงานก่อสร้างส่งเสียให้เขาเรียน แต่สุดท้ายก็ไปได้ไม่สุด เพราะยิ่งเรียนสูง ค่าใช้จ่ายยิ่งมากขึ้น เกินกำลังที่ยายจะแบกไหว นัดจึงไม่ได้เรียนต่อ ต้องหันเหมาทำงานก่อสร้างเหมือนยาย

แม้เส้นทางในโรงเรียนจะหยุดลง แต่ความสนใจใคร่รู้ของนัดไม่เคยมอดดับ เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองใช้ชีวิตทำงานผ่านพ้นวัน ๆ หนึ่งไป แต่กลับเอาเวลาว่างที่เหลือเกือบทั้งหมดไปทุ่มเทกับสิ่งที่รัก และมีความฝันเล็ก ๆ ว่าถ้าฝึกฝนจนชำนาญพอ มันอาจจะเปลี่ยนชีวิตของเขาได้ในวันหนึ่ง

“ส่วนตัวผมรักเสียงเพลง ชอบหมอลำมาก ๆ ฟังเสียงแคนแล้วรู้สึกเพราะ ก็อยากลองเป่าบ้าง พอว่างจากเวลางานเลยฝึกด้วยตัวเอง อาศัยถามเอาจากปราชญ์ชาวบ้านในชุมชนบ้าง หรือดูคลิปหมอแคนที่มีชื่อเสียงเขาเล่นในยูทูบบ้าง แล้วจำมาฝึกฝนหัดเล่นบ่อย ๆ ค่อย ๆ คลำหาวิธีเป่าให้ได้อย่างเขา”

เมื่อความพยายามมาบรรจบกับแรงสนับสนุน
‘ความฝัน’ จึงไปได้เร็วขึ้น

“เขาไม่ได้แค่อยากเป่าเป็น แต่เป้าหมายคือต้องเก่งจนถ่ายทอดวิชาได้”

ศุภชัย ไตรไทยธีระ ผู้รับผิดชอบโครงการสนับสนุนการพัฒนาครูและเด็กนอกระบบการศึกษา โดยเครือข่ายเชิงพื้นที่: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 9 จังหวัด กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา(กสศ.) กล่าว หลังการทำงานเชิงพื้นที่ได้ชักนำให้มารู้จักกับนัด

“ตอนเจอแรก ๆ เขาเงียบมาก ไม่พูดไม่คุย ไม่แสดงออก แต่เขามีความสนใจเด่นชัด แน่วแน่มากกับการทำตามฝันที่จะสืบสานดนตรีพื้นบ้าน โดยเฉพาะแคน ซึ่งปลายทางของเขาคือต้องการพัฒนาตัวเองให้สามารถทำเป็นอาชีพ และเป็นผู้ถ่ายทอดวิชาความรู้ส่งต่อไปถึงคนอื่น ๆ หรือคนรุ่นต่อไปได้ด้วย

“ถือว่าเป็นการพบกันที่ประจวบเหมาะ เมื่อความตั้งใจของนัด มาพบกับโครงการ ฯ ซึ่งมีหน้าที่สร้างโอกาสให้กับเยาวชนที่อยู่นอกระบบการศึกษา ให้เขาได้สร้างการเรียนรู้ใหม่ ๆ ขึ้นได้ด้วยตัวเอง และพัฒนาไปเป็นการสร้างรายได้ ประกอบอาชีพ เปลี่ยนแปลงชีวิตเพื่อเติบโตขึ้นไปในทิศทางที่ตั้งเป้าหมายไว้ จนเลี้ยงดูครอบครัวและตนเองได้”

เปลี่ยนความท้อแท้เป็นพลัง

จากทักษะและความพยายามที่พานัดมาถึงจุดหนึ่ง  หลังเข้ามาอยู่ในโครงการ ฯ เขาสามารถพัฒนาตัวเองขึ้นไปได้เร็วยิ่งขึ้น ด้วยการเรียนรู้จากครูผู้เชี่ยวชาญด้านการเป่าแคนโดยตรง ได้รับการสนับสนุนเครื่องมืออุปกรณ์ ได้โอกาสเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการออกแสดงตามงานต่าง ๆ จนฝีมือก้าวหน้าเป็นลำดับ

ในอีกด้านหนึ่ง การได้รับการยอมรับและสนับสนุน ทำให้มิติด้านอื่น ๆ ได้รับการพัฒนาไปด้วย นัดเริ่มกล้าพูด กล้าแสดงออก มีทักษะถ่ายทอดองค์ความรู้ไปสู่เพื่อนและน้อง ๆ ที่สนใจ จนเกิดเป็นกลุ่มก้อนเล็ก ๆ ที่มีตัวเขาเป็นศูนย์กลาง

“ตอนฝึกฝนใหม่ ๆ ผมยอมรับว่าท้อมาก รู้สึกว่าการเป่าแคนเป็นเรื่องยาก แต่สิ่งที่ผมคิดคือจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด ความท้อเป็นสิ่งที่ทำให้ผมยิ่งพยายาม เพราะผมมองไปที่อนาคตของตัวเองและครอบครัวเป็นที่ตั้ง แล้วผมจะมีแรงฮึดสู้ เพื่อชีวิตที่ดีในวันข้างหน้า

“ต้องขอบคุณโครงการ ฯ ที่นำโอกาสมาให้ และทำให้ผมเรียนรู้หลายสิ่งนอกเหนือไปจากการเป่าแคน ขอบคุณครูอาจารย์ทุกท่านที่คอยสนับสนุนผมมาตลอด วันนี้ผมเริ่มมีคนรู้จักมากขึ้น ได้รับการยอมรับจากชุมชน มีงานเยอะกว่าเก่า ที่สำคัญคือทำให้ผมภูมิใจในตัวเองที่ได้เอาความรู้ที่มีมาสร้างรายได้ให้ครอบครัว

“ส่วนอนาคต ผมตั้งใจว่าจะเปิดบ้านเป็นศูนย์การเรียนรู้ สำหรับใครก็ตามที่หลงใหลในมนต์เสน่ห์แคนสามารถเข้ามาได้หมด ผมยินดีสอน เพื่อให้เสียงแคนที่ผมรักจะยังคงดังก้องไปถึงคนรุ่นต่อ ๆ ไป”

ไม่ว่าอยู่บนเส้นทางใดก็ตาม ‘ชีวิตสวยงามได้เสมอ’

ผู้รับผิดชอบโครงการ ฯ เครือข่ายเชิงพื้นที่ จ.อุบลราชธานี กล่าวว่า ‘นัด’ คือตัวอย่างของเยาวชนคนหนึ่งที่เชื่อมั่นในเส้นทางของตนเอง และมุ่งมั่นตั้งใจที่จะพัฒนาทักษะความสามารถอยู่ตลอดเวลา จนสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองมาเป็นผู้นำพาเพื่อนพี่น้องในการเรียนรู้ สืบสานศิลปะดนตรีพื้นบ้าน ใช่เพียงเพื่อคงอยู่ แต่จะเป็นที่รู้จักสนใจในวงกว้างยิ่ง ๆ ขึ้นไป

“เรื่องราวของนัด จะเป็นกำลังใจให้กับใครก็ตามที่กำลังต่อสู้กับความยากลำบาก ว่าจริง ๆ แล้วเส้นทางของชีวิต เราคือคนที่ลิขิตเอง ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนจะขีดเขียนวาดลวดลาย หรือเติมแต่งสีสันอย่างไร หรือแม้หากได้ลองลงมือทำสิ่งใดไปแล้วพบว่ายังไม่ดีพอ เราก็ยังมีโอกาสที่จะแก้ไขแต่งเติมได้อีกครั้ง เพื่อให้มันสวยงามอย่างที่ใจวาดหวังเอาไว้ในท้ายที่สุด”

เรียบเรียงจาก ‘เสียงแคนแห่งชีวิต’ นัด สมพงษ์ ปัญญาสู้ จ.อุบลราชธานี

The post ‘วาดชีวิตด้วยเสียงแคน’ …แม้เส้นทางในโรงเรียนหยุดลง แต่ความใคร่รู้ไม่เคยมอดดับ first appeared on กสศ..

น้องต้า  ตะวัน สุโรพันธ์  ก็เป็นเด็กที่มีความต้องการพิเศษคนหนึ่งที่ต้องหยุดเรียนไป 1 ปี  เพราะข้อจำกัดนี้  เมื่อได้รับทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง สำหรับผู้เรียนที่มีความต้องการพิเศษจากกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)  ให้ได้เรียนต่อที่วิทยาลัยสารพัดช่างเชียงใหม่  คือโอกาสสำคัญที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิต

“ดีใจมากที่ลูกได้รับโอกาส ถ้าไม่ได้ทุนจาก กสศ. ก็ยังไม่รู้ว่าจะได้เรียนต่อหรือเปล่า เพราะโรงเรียนที่มีความพร้อม ที่จะรับลูกเข้าเรียนได้หายากมากจริงๆ  และต้องใช้ทุนสูง”

“ขนิษฐา สุโรพันธ์”  แม่น้องต้า สะท้อนถึงความลำบากในช่วงสถานการณ์โควิด-19 ที่ครอบครัวมีรายได้ลดลง แต่ต้องเลี้ยงดูและส่งลูกเรียนพร้อมกันทั้ง 2 คน  ทุนการศึกษาที่น้องต้าได้รับสนับสนุนจากทาง กสศ. เดือนละ 7,500 บาท จึงมาช่วยแบ่งเบาภาระได้มาก

น้องต้าฝันมาตั้งแต่เด็กว่าอยากเปิดร้านซ่อมคอมพิวเตอร์ เพื่อหารายได้เลี้ยงตัวเองและครอบครัว  เมื่อได้รับทุนให้เรียนต่อ ในหลักสูตร ปวส. สาขาเทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล  เขาจึงมุ่งมั่นตั้งใจและพยายามก้าวข้ามข้อจำกัดทุกอย่าง  ตั้งใจว่าหลังจากเรียนจบที่นี่แล้ว ก็จะไปเรียนต่อในระดับปริญญาด้วย

“ขอบคุณมากครับที่ทาง กสศ.ให้โอกาส ทำให้ผมได้เรียนต่อ โดยไม่ต้องรู้สึกว่าเป็นภาระของครอบครัว ทางวิทยาลัยก็ช่วยดูแลอย่างดี ทั้งอุปกรณ์   การเรียนในวิชาปกติ และการอบรมเสริมทักษะในหลายโครงการสำคัญ”

สุรีรัตน์ ทักษะวสุ ครูชำนาญการพิเศษ วิทยาลัยสารพัดช่างเชียงใหม่เล่าว่า นอกจากน้องต้าแล้ว ก็ยังมีเด็กที่มีความต้องการพิเศษอีก 2 คน ที่ได้รับทุนให้เรียนต่อในหลักสูตรและสาขาเดียวกันในรุ่นแรก   ซึ่งปัจจุบันได้งานทำทั้งคู่แล้ว  คนหนึ่งทำงานออกแบบกราฟฟิกให้กับบริษัทเอกชน ส่วนอีกคนก็ทำงานด้านกราฟฟิกให้กับเทศบาล อ.พร้าว จ.เชียงใหม่

ส่วนเด็กที่มีความต้องการพิเศษในรุ่น2 ที่ได้รับทุนจาก กสศ. มีทั้งหมด 8 คน ทุกคนล้วนได้รับการดูแลอย่างดี  มีอุปกรณ์การเรียนให้พร้อม นอกจากการสอนในหลักสูตรแล้วก็ยังมีการพัฒนากิจกรรมผู้เรียน ส่งเสริมให้เข้ารับการอบรมเพิ่มทักษะสำคัญในด้านต่างๆ อีกด้วย

และแม้ว่าสถานการณ์โควิด-19  ทำให้ทางวิทยาลัยต้องปรับไปเรียนในรูปแบบออนไลน์เป็นหลัก  แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเด็กๆ ที่มีความต้องการพิเศษเหล่านี้ที่มีความตั้งใจอยากเรียนเพื่อที่จะมีอาชีพมีรายได้  “ก้าวข้ามกำแพงข้อจำกัดทางร่างกาย” 

The post ไม่ให้ร่างกายจำกัดความฝัน ‘ต้า ตะวัน’ เด็กทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง first appeared on กสศ..

ตอนรู้ว่างานของพวกเราทำได้ที่ 1 ดีใจมาก เพราะเป็นงานชิ้นแรกที่เรามีส่วนร่วมแล้วไปได้รางวัลระดับชาติ ยิ่งมองย้อนถึงเส้นทางที่ผ่านมา ว่ากว่าจะไปถึงจุดนั้น เราต้องพยายาม ต้องผิดหวัง ต้องกลับมาปรับปรุงผลงานให้ดีขึ้นอยู่หลายครั้ง ความสำเร็จครั้งนี้จึงมีความหมายกับเรามากๆ

น้องแป้ง วันวิสา จันทบุรี นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ชั้น ปวช.2 สาขาวิชาเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เผยความรู้สึก หลังพาผลงาน ‘อุปกรณ์ตากปลาอินทรีเค็มด้วยพลังงานความร้อนจากแสงอาทิตย์’ ไปรับรางวัลชนะเลิศระดับชาติ จากงานประกวดสิ่งประดิษฐ์ของคนรุ่นใหม่ ในปีการศึกษา 2562 โดยสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ.)

นวัตกรรมที่มีเป้าหมายเพื่อตอบโจทย์คนในชุมชน

น้องแป้งเล่าว่าจุดเริ่มต้นของอุปกรณ์ตากปลาอินทรีเค็มด้วยพลังงานความร้อนจากแสงอาทิตย์ คือต้องการแก้ปัญหาเรื่องการตากปลาอินทรีในพื้นที่ โดยต้องเท้าความไปถึงชุมชนรอบๆ วิทยาลัยที่รายล้อมด้วยหมู่บ้านชาวประมง มีวิถีชีวิตคือการหาปลา นำปลาที่จับได้มาตากเพื่อถนอมอาหาร ซึ่งแต่เดิมคนในชุมชนทำกันอย่างไม่เป็นที่เป็นทาง ซึ่งส่งผลต่อการสัญจรบนท้องถนน รวมถึงยังเกิดกลิ่นรบกวนชุมชนรอบข้าง กลุ่มงานวิจัยนวัตกรรมและเทคโนโลยีในวิทยาลัย ที่นำโดยกลุ่มรุ่นพี่ชั้น ปวส.1 และ 2 (ปีการศึกษาที่แล้ว) จึงช่วยกันออกแบบเครื่องมือสำหรับตากปลาที่มีลักษณะเป็นรูปโดมขึ้น

“ทีแรกอุปกรณ์ที่ออกแบบไว้จะเป็นโดมพลาสติกใส มีจานสะสมความร้อนอยู่ข้างใน ซึ่งก็ช่วยเรื่องการจัดการพื้นที่และเรื่องกลิ่นได้ในระดับหนึ่ง แต่อาจารย์ที่ดูแลโครงการมองว่าเครื่องมือยังสามารถพัฒนาไปได้มากกว่านั้น แล้วเห็นว่าเราสนใจงานด้านนี้ ก็เลยดึงเข้าไปร่วมด้วย ตอนนั้นเลยเป็นน้องเล็กที่มาจากชั้น ปวช.1 คนเดียวที่ได้เข้าทีม”

คิดค้น ‘Scomber Capsule’ จิ๊กซอว์ที่มาช่วยเติมเต็มประสิทธิภาพ

การได้น้องแป้งเข้ามาเสริมในทีม กลายมาเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญให้เครื่องมือที่ออกแบบไว้สมบูรณ์ขึ้น เมื่อน้องแป้งเป็นผู้คิดค้น Scomber Capsule อันเปรียบเสมือนชิ้นส่วนที่ช่วยยกระดับการทำงานของโดมให้ทรงประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

“เรามองว่าการมีแคปซูลจะช่วยในเรื่องการเร่งกระบวนการตากปลา เป็นการใช้ประโยชน์จากพลังงานแสงอาทิตย์ได้เต็มที่ยิ่งขึ้น ก็เลยเริ่มมองหาวัสดุที่เป็นรูปทรงกระบอกยาว ๆ ไว้ใส่ปลา ทีแรกลองใช้ขวดน้ำอัดลมก่อน ซึ่งไม่ได้ผลอย่างที่ต้องการ ก็ไปปรึกษากับอาจารย์จนมาจบที่โหลพลาสติกใส่ขนม เราเอามาตัดส่วนก้นออก แล้วนำมาต่อกัน พอไปลองใช้จริงก็ได้ผล จากที่ปกติปลาต้องตากแดดไว้ราว 7 วัน แต่พอเรามีแคปซูลมาช่วย ระยะเวลาก็ร่นลงครึ่งหนึ่ง เหลือ 3-4 วันเท่านั้น”

เปลี่ยนความผิดหวังเป็นพลัง: ความพ่ายแพ้ในการแข่งขันระดับภาค ได้ผลักดันให้ก้าวไปประสบความสำเร็จระดับประเทศ

ก้าวแรกของอุปกรณ์ตากปลาอินทรีเค็มด้วยพลังงานความร้อนจากแสงอาทิตย์ โดยน้องๆ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี บนเส้นทางการประกวดสิ่งประดิษฐ์นับว่าประเดิมได้ยอดเยี่ยม เมื่อได้รางวัลที่ 1 ระดับจังหวัดมาอย่างไม่ยากเย็นนัก

หากความเชื่อมั่นของพวกเขาก็ต้องสะดุดลงในงานแข่งขันระดับภาค เมื่อผลงานที่ทุกคนต่างภาคภูมิใจได้เพียงรางวัลที่ 2 พร้อมคำวิจารณ์ที่หล่นโปรยไว้ของคณะกรรมการ ซึ่งทำให้น้องๆ ต้องกลับมาครุ่นคิด

“ในโมเดลแรกๆ ชุดแคปซูลและแผ่นจานสะสมความร้อนของเรายังไม่สามารถหมุนเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งการตากได้ และเป็นคำแนะนำที่คณะกรรมการได้มอบให้กับพวกเรา หลังได้รับการประกาศให้ได้รางวัลอันดับ 2 ระดับภาค แน่นอนว่าในเวลานั้นทุกคนผิดหวัง แต่สิ่งที่เราทำต่อมาก็คือ เดินหน้าปรับปรุงผลงานให้พร้อมที่สุด สำหรับงานแข่งขันระดับชาติซึ่งเป็นเวทีต่อไป” น้องแป้งระบุ

นั่นเองจึงเป็นที่มาของการคิดค้นมอเตอร์ไฟฟ้าควบคุมด้วยระบบอัตโนมัติ เพื่อให้ชุดแคปซูลและจานสะสมความร้อนหมุนช้าๆ เพื่อเปลี่ยนตำแหน่งปลาที่ตากให้โดนแสงได้มากขึ้น พร้อมตั้งเวลาการหมุนได้ตามกำหนด ซึ่งได้นำพาให้นวัตกรรมชิ้นนี้ ก้าวไปคว้าตำแหน่งชนะเลิศเหรียญทองอันดับ 1 บนเวทีประกวดสิ่งประดิษฐ์ระดับชาติ ของ สอศ. ได้ในที่สุด

ด้วยคำประกาศจากคณะกรรมการให้เป็นนวัตกรรมที่มีประสิทธิภาพสูง ประหยัดต้นทุนพลังงานและเวลา ช่วยป้องกันพาหะนำโรค สิ่งปลอมปนในอากาศ และกลิ่นรบกวนชุมชน ทำให้ได้ผลผลิตที่ปลอดภัย มีคุณภาพตามมาตรฐานกระบวนการผลิตอาหาร(GMP) และที่สำคัญคือตอบโจทย์การใช้งานจริงในพื้นที่ ทั้งในด้านชุมชนสังคม และการพัฒนาในภาคอุตสาหกรรม

บทเรียนที่สอนให้คิด ว่า ‘ไม่มีสิ่งใดที่ดีพร้อมสมบูรณ์ที่สุด’

“อย่างที่บอกว่าเมื่อมองย้อนไปถึงตอนเริ่มต้นจนถึงวันประสบความสำเร็จ ทำให้เรารู้สึกภูมิใจ เพราะกว่าจะถึงจุดนั้นเราต้องปรับปรุงพยายามและผ่านความผิดหวังหลายต่อหลายครั้ง แต่ในทางกลับกัน ข้อบกพร่องที่เรามองไม่เห็นนี่เองที่พาให้สิ่งประดิษฐ์ที่เราทำเดินไปข้างหน้าได้ คือเหมือนสิ่งที่เราคิดว่าดีแล้ว แต่ถ้าพิจารณาจริงๆ คือเราสามารถพัฒนาให้ดีขึ้นได้อีก” น้องแป้งกล่าว

บทเรียนนี้เองที่น้องแป้งเก็บมาบันทึกไว้เพื่อสอนใจตนเอง ว่าหลังจากนี้ เธอตั้งใจจะต่อยอดผลงานไปอีกระดับหนึ่งให้ได้ โดยหลังจากทีมรุ่นพี่ที่ช่วยกันสร้างเครื่องมือร่วมกันบางส่วนจบออกไปแล้วและอีกส่วนหนึ่งที่กำลังจะจบการศึกษาตามไป ขณะที่น้องแป้งกำลังจะก้าวขึ้นไปเป็นรุ่นพี่ชั้น ปวช.3 ในปีการศึกษาหน้า จึงอยู่ในช่วงเวลาของการมองหาน้องๆ ที่มีศักยภาพเข้ามาร่วมพัฒนางานไปด้วยกันต่อ

“เราตั้งใจว่าจะพัฒนาเครื่องมือให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เช่นตอนนี้โดมเราใส่ได้สูงสุด 18 แคปซูล ก็จะทำให้บรรจุได้เยอะขึ้น ที่สำคัญคือต้องตอบสนองการใช้งานจริงๆ ให้ได้มากที่สุด หลังจากได้รางวัลมา เราได้นำไปให้กลุ่มแม่บ้านทดลองใช้ และขายไปได้ 3 เครื่อง ซึ่งถือเป็นผลตอบรับที่ดี แต่เราคิดว่าอยากให้เครื่องมีประสิทธิภาพมากกว่านี้ เพื่อคนในพื้นที่จะได้นำไปใช้ประโยชน์ได้ทั่วถึง เพราะปลายทางของนวัตกรรมไม่ใช่รางวัลที่ได้รับ แต่ความสำเร็จต้องวัดผลจากการใช้งานจริง” เจ้าของรางวัลชนะเลิศงานประกวดสิ่งประดิษฐ์ระดับชาติ กล่าวทิ้งท้าย

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ‘ความพ่ายแพ้’ ที่ผลักดันให้ก้าวไปถึงอันดับหนึ่งของประเทศ’ first appeared on กสศ..

นักศึกษาทุนจึงต้องมีความรับผิดชอบที่สูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง หมายถึงนอกเหนือไปจากแค่คิดถึงอนาคตของตัวเอง เราต้องเอาสิ่งที่ได้รับจากการเรียนมาทำให้สังคมและประเทศเจริญรุดหน้าไปให้ได้ด้วย

เกรดเฉลี่ยชั้น ปวช. 3.97 ปวส. 3.98 และชั้นปริญญาตรีปี 1 เทอมแรกที่ 3.71 กับเทอมหลังที่ 3.5 การันตีได้อย่างดีว่า ชัยโรจน์ วงษ์สุวรรณ หรือ ‘จักร’ นักศึกษาชั้นปี 2 หลักสูตรปริญญาตรี สาขาเทคโนโลยีวิศวกรรมแม่พิมพ์และเครื่องมือ คณะวิทยาลัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ มีศักยภาพมากมายที่พร้อมได้รับการส่งเสริมให้ได้รับการศึกษาขั้นสูงสุดอย่างที่เขาตั้งใจ

ในฐานะหนึ่งในนักศึกษา ‘ทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ’ รุ่น 1 อันเป็นทุนแรกที่เปิดโอกาสให้นักศึกษาสายอาชีพที่เรียนดีแต่ขาดแคลนทุนทรัพย์ ได้เรียนในระดับชั้นปริญญาถึงขั้นสูงสุดคือ ตรี โท และเอก ในสาขาที่มีความสำคัญต่อการพัฒนาภาคธุรกิจและอุตสาหกรรมของประเทศ

บันดาลใจจากชั่วโมงแนะแนวสู่การเรียนสายอาชีพ

ช่วงที่กำลังจะจบ ม.3 จักรได้รับคำแนะนำจากพ่อให้พิจารณาถึงการเรียนสายอาชีพสาขาเครื่องกล เนื่องจากเห็นว่าเขาสนใจงานช่าง โดยเฉพาะการผลิตชิ้นส่วนต่าง ๆ พร้อมอธิบายว่าเนื้อหาวิชาเรียนคืออะไร แล้วจะสามารถต่อยอดการศึกษาไปได้ถึงตรงไหน

“พ่อผมขายไอศกรีมอยู่ในวิทยาลัยเทคนิค ใกล้ ๆ กับสาขาเครื่องกล เขาสนิทกับอาจารย์ และได้เห็นการเรียนการสอนใกล้ชิด พ่อเห็นว่าผมสนใจเรื่องชิ้นส่วนเครื่องกล เลยแนะนำให้ผมเรียน

“แต่ที่ทำให้ผมตัดสินใจได้จริง ๆ คือช่วงใกล้จบ ม.3 มีอาจารย์จากวิทยาลัยเทคนิคสุรินทร์เข้ามาแนะแนวเรื่องเครื่องกล ผมเลยได้เห็นว่าการเรียนสาขานี้เป็นเรื่องของการผลิตชิ้นส่วนหรือเครื่องยนต์ด้วย แล้วเป็นที่ต้องการของตลาด จึงตัดสินใจเลือกเรียน” จักรเล่า

สายปฏิบัติคือทางที่ใช่

จักรบอกว่าพอได้เข้ามาเรียนสายอาชีพ ผลการเรียนของเขาก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่ต้องใช้เวลาปรับตัว จนพบว่าตัวเองถนัดในงานสายปฏิบัติ รวมถึงมีความชื่นชอบในการได้เรียนรู้การใช้เครื่องจักรในทุก ๆ วัน

“ปกติตอนเรียนมัธยม ผมพยายามเรียนให้ได้เกรดดี ๆ ตั้งใจก็แล้ว แต่ก็ไม่ได้อย่างที่คิดไว้ แต่พอมาเรียนสายอาชีพที่เราจะได้เรียนรู้อยู่กับเครื่องมือทุกวัน ได้ทำซ้ำ ได้คะแนนจากชิ้นงาน จากการลงมือทำ ผมก็สามารถทำเกรดให้สูงอย่างที่ตั้งใจไว้ได้”

ทักษะงานกลึง อันดับ 1 ระดับชาติ

ความสามารถที่โดดเด่น ทำให้จักรได้รับการสนับสนุนจากอาจารย์ให้ลงแข่งขันทักษะงานกลึง โดยเริ่มจากระดับภาคแล้วไต่ไปถึงระดับชาติ ซึ่งเขาก็ไม่ได้ทำให้อาจารย์ผิดหวัง แม้ต้องใช้เวลาถึง 2 ปี กว่าจะคว้ารางวัลกลับมา

“ผมเข้าแข่งขันทักษะงานกลึงประเภททีม 2 คน รูปแบบของการแข่งขันคือเราต้องแสดงทักษะกลึงชิ้นงานตามแบบที่ได้รับ ซึ่งกรรมการเขาจะดูและให้คะแนนจากขนาด พื้นผิวชิ้นงาน ว่าแต่ละทีมทำได้ตรงตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้มากน้อยแค่ไหน  

“เราลงแข่งครั้งแรกตอน ปวช.2 แต่ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ จึงกลับมาฝึกฝนให้หนักขึ้น แล้วกลับไปแข่งอีกครั้งตอนปี 3 แล้วก็ได้เป็นอันดับ 1 ในระดับประเทศ ซึ่งก่อนไปผมไม่เคยคาดหวังเลยว่าจะไปถึงที่ 1 คิดแค่ว่าต้องทำให้ดีกว่าปีก่อนเท่านั้น แต่พอได้รางวัลกลับมา ก็ทำให้รู้สึกว่าเรามีความเชื่อมั่นในตัวเองมากขึ้น มันเหมือนว่านอกจากความดีใจที่ได้รางวัล คือเราได้บอกตัวเองว่า เราก็ทำได้เหมือนกัน สามารถสู้กับคนอื่น ๆ เขาได้”

ทุนสำหรับผู้ได้รับเลือกให้เป็น ‘กำลังหลักในการพัฒนาประเทศ’

จักรเผยว่าตั้งแต่เข้าเรียน ปวช. เขาวางเป้าหมายไว้แล้วว่าจะเรียนให้จบชั้นปริญญาตรี แล้วถ้ามีโอกาสก็อยากเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น แต่เมื่อคำนึงถึงทุนทรัพย์ทางบ้าน ก็ต้องยอมรับว่า ‘โอกาส’ เรียนต่อเป็นไปได้ยาก

แต่แล้วด้วยผลการเรียนที่เขารักษามาตรฐานที่ดีมาตลอด จึงกลายมาเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เป้าหมายที่วางไว้เขยิบเข้ามาใกล้เร็วกว่าที่คิด เมื่อได้รับเลือกเป็น 1 ในนักศึกษา ‘ทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ’

“ตอนจบ ปวช. ใจจริงผมตั้งใจต่อปริญญาตรีทันที แต่ทางบ้านไม่พร้อม จึงตัดสินใจไปเรียน ปวส. ก่อน จบแล้วก็มาต่อหลักสูตรปริญญาตรี แต่ก็ยังกังวลว่าทางบ้านจะส่งไหวแค่ไหน พอมาได้รับทุนนี้ก็เหมือนกับว่าภาระหนักที่พ่อผมต้องรับก็ผ่อนคลายลง ไม่ต้องกดดันเรื่องอนาคตของผม แล้วยังทำให้ผมมีสมาธิในการเรียนดีขึ้นอีกด้วย”

นักศึกษาทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ รุ่น 1 พูดถึงตำแหน่งที่ได้รับว่า นอกเหนือจากเป้าหมายในการเรียนรู้ที่เปิดกว้างขึ้น ทุนยังหมายถึงความรับผิดชอบในฐานะกำลังหลักของประเทศ ซึ่งจะต้องนำความรู้ความสามารถที่ได้รับมาพัฒนาสังคมให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้นไป

“ผมมองว่าทุนนี้มีขึ้นเพื่อมอบให้กับคนที่จะเติบโตขึ้นมาช่วยพัฒนาประเทศ พวกเรานักศึกษาทุนจึงต้องมีความรับผิดชอบที่สูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง หมายถึงนอกเหนือไปจากแค่คิดถึงอนาคตของตัวเอง เราต้องเอาสิ่งที่ได้รับจากการเรียนมาทำให้สังคมและประเทศเจริญรุดหน้าไปให้ได้ด้วย” จักร กล่าวปิดท้าย

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ‘เพราะเป็นทุนสำหรับการพัฒนาประเทศชาติ เราจึงต้องคิดถึงสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวเอง’ first appeared on กสศ..