<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>บทความ | กสศ.</title>
	<atom:link href="https://www.eef.or.th/category/article/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.eef.or.th</link>
	<description>กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา</description>
	<lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 08:33:04 +0000</lastBuildDate>
	<language>th</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.3.15</generator>

<image>
	<url>https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2021/02/cropped-fav-icon-32x32.png</url>
	<title>บทความ | กสศ.</title>
	<link>https://www.eef.or.th</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษาจากวิสัยทัศน์เชิงนโยบายและเสียงสะท้อนของเยาวชนอาเซียน</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-191126-2/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-191126-2</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 Nov 2026 11:06:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[Designing Tomorrow’s Equity: Equitable Solutions for Out-of-School Children and Youth by 2030 and Beyond]]></category>
		<category><![CDATA[AFE 2026]]></category>
		<category><![CDATA[ความเสมอภาคทางการศึกษา]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=108259</guid>

					<description><![CDATA[<p>บนเวทีการประชุมวิชาการนานาชาติเพื่อความเสมอภาคทางการศึก [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-191126-2/">ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษาจากวิสัยทัศน์เชิงนโยบายและเสียงสะท้อนของเยาวชนอาเซียน</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>บนเวทีการประชุมวิชาการนานาชาติเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา ครั้งที่ 4 (AFE 2026) ภายใต้หัวข้อ &#8220;Designing Tomorrow’s Equity: Equitable Solutions for Out-of-School Children and Youth by 2030 and Beyond&#8221; ประเด็นเรื่องการบูรณาการความร่วมมือเพื่อลดความเหลื่อมล้ำได้ถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นวาระสำคัญ โดยมี<strong>คุณหญิงกษมา วรวรรณ ณ อยุธยา รองประธานกรรมการบริหารกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) และอดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิการ</strong> ขึ้นกล่าวปาฐกถาพิเศษในหัวข้อ &#8220;ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อสร้างความเสมอภาคทางการศึกษา &#8211; Mobilizing All Sectors for Equitable Education and Lifelong Learning” ซึ่งฉายภาพให้เห็นทั้งความสำเร็จและช่องว่างของระบบการเรียนรู้ที่ต้องเร่งแก้ไข</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" fetchpriority="high" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-01-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108272" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-01-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-01-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-01-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-01-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-01-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-01-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-01.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">คุณหญิงกษมา วรวรรณ ณ อยุธยา</figcaption></figure></div>


<p></p>



<p>คุณหญิงกษมาได้รายงานถึงความก้าวหน้าในการจัดการศึกษาของประเทศไทย โดยระบุว่าอัตราการเข้าเรียนของเด็กและเยาวชนอายุ 3-17 ปี เพิ่มสูงขึ้นจากร้อยละ 57 ในปี 2533 มาเป็นร้อยละ 95 ในปี 2564 ขณะที่ประชากรวัย 15-39 ปี มีระยะเวลาการศึกษาเฉลี่ยที่ 11 ปี ซึ่งถือเป็นพัฒนาการที่สำคัญ อย่างไรก็ตาม การจะสร้างความเสมอภาคและการเรียนรู้ตลอดชีวิตได้นั้น จำเป็นต้องอาศัยเสาหลัก 5 มิติที่เชื่อมโยงและเกื้อหนุนกัน ได้แก่ การเข้าถึง (Access) การโอบรับ (Inclusion) ความเสมอภาค (Equity) ความสอดคล้องกับบริบท (Relevance) และคุณภาพ (Quality)</p>



<p>การบรรลุเป้าหมายการเรียนรู้ตลอดชีวิตในภูมิภาคอาเซียน จำเป็นต้องมีการเปลี่ยนมุมมองและวิธีการทำงานใหม่ จากรูปแบบการศึกษาที่มุ่งเน้นเพียงองค์ความรู้ ไปสู่การพัฒนาสมรรถนะและทักษะที่นำไปใช้ได้จริง และสิ่งสำคัญที่สุดคือการทำความเข้าใจต่อปัจจัยทางสังคมที่กำหนดทิศทางการศึกษา&nbsp;</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-02-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108273" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-02-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-02-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-02-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-02-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-02-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-02-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-02.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p><em>&#8220;ปัญหาปากท้องของครอบครัวคืออุปสรรคเชิงระบบต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตในอาเซียน ลำพังทุนการศึกษาไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ เพราะแรงกดดันจากภาระค่าใช้จ่ายขั้นรุนแรงบีบบังคับให้ผู้เรียนชายขอบต้องเข้าสู่ตลาดแรงงาน นำไปสู่อัตราการออกกลางคันที่สูง ความเสมอภาคทางการศึกษาที่แท้จริงจึงต้องการนโยบายเศรษฐกิจแบบบูรณาการที่สร้างความมั่นคงในระดับครัวเรือนเป็นพื้นฐาน&#8221;</em> คุณหญิงกษมาเน้นย้ำ พร้อมระบุว่ายุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศจะต้องให้ความสำคัญกับการเติบโตที่กระจายรายได้โดยไม่กระจุกตัวอยู่แค่คนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง เพื่อสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งสำหรับการศึกษาที่เสมอภาค</p>



<p>ภาพสะท้อนความเหลื่อมล้ำเชิงโครงสร้าง ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเมื่อถูกถ่ายทอดผ่าน เสียงของเยาวชน (Youth Voices) โดย 3 ผู้แทนเยาวชนจากประเทศในภูมิภาคอาเซียน ได้มาร่วมยืนยันบนเวทีว่า <em>&#8220;ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาไม่ได้เกิดจากตัวผู้เรียนเอง แต่เกิดจากกำแพงทางเศรษฐกิจ ปัจจัยแวดล้อม และระบบที่ไม่ยืดหยุ่น&#8221;</em></p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-03-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108274" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-03-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-03-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-03-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-03-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-03-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-03-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-03.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">พลาธิป พิมพ์สุวรรณ์</figcaption></figure></div>


<p></p>



<p>ในมิติของข้อจำกัดเรื่องทุนทรัพย์ <strong>นายพลาธิป พิมพ์สุวรรณ์ สมาชิกคณะกรรมการที่ปรึกษาเยาวชน องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย</strong> ได้สะท้อนภาพชีวิตของเด็กกลุ่มเปราะบางที่ต้องแบ่งเวลาและทรัพยากรระหว่างการเรียนกับการทำงานเพื่อแก้ปัญหาปากท้องของครอบครัว ทำให้พวกเขาจำเป็นต้องพึ่งพากลไกการสนับสนุนทางการเงินเป็นหลัก ดังนั้น การบริหารจัดการระบบสนับสนุนทางการเงิน จึงเป็นกุญแจสำคัญ หากระบบการจัดสรรทุนการศึกษา ได้รับการบริหารจัดการให้มีความคล่องตัว ยืดหยุ่น และสามารถส่งมอบความช่วยเหลือได้ทันท่วงทีสอดรับกับวิกฤตในชีวิตของผู้เรียน ก็จะเป็นจุดขานงัดสำคัญที่ช่วยลดความเสี่ยง ไม่ให้เยาวชนต้องหันไปแบกรับภาระหนี้สินนอกระบบ หรือถูกบีบคั้นให้ต้องหลุดออกจากระบบการศึกษากลางคัน</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-04-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108275" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-04-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-04-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-04-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-04-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-04-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-04-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-04.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">Ms. Dhia Armidha Zumarina</figcaption></figure></div>


<p></p>



<p>ประเด็นนี้สอดคล้องกับมุมมองของ <strong>Ms. Dhia Armidha Zumarina</strong> <strong>ผู้นำเยาวชนและนักเคลื่อนไหว เครือข่ายติดตามการศึกษา NEW ประเทศอินโดนีเซีย</strong> ที่สะท้อนความจริงว่า ปัญหาปากท้องและภาระค่าใช้จ่าย ได้กลายเป็นข้อจำกัดที่ทำให้เยาวชนจำนวนมากจำต้องก้าวออกจากห้องเรียนเพื่อไปรับจ้างทำงานถึง 8-12 ชั่วโมงต่อวันในการหาเลี้ยงครอบครัว สิ่งที่ผู้เรียนกลุ่มนี้มุ่งหวังคือ ระบบการศึกษาที่ยืดหยุ่นและให้ความสำคัญกับการสร้างทักษะที่นำไปประยุกต์ใช้ประกอบอาชีพได้จริง สอดรับกับโอกาสในตลาดแรงงาน แทนที่จะตีกรอบการเรียนรู้ไว้เพียงแค่เนื้อหาวิชาการเชิงทฤษฎีเท่านั้น</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-05-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108276" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-05-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-05-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-05-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-05-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-05-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-05-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1119_ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา-05.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">Ms. Thai Quynh Phuong</figcaption></figure></div>


<p></p>



<p>ขณะเดียวกัน มิติของการโอบรับความหลากหลาย ยังคงมีช่องโหว่ ดังที่ <strong>Ms. Thai Quynh Phuong รองประธานสมาคมคนหูหนวกฮานอย และสมาชิกที่มีบทบาทในสมาคมเวียดนามเพื่อการศึกษาเพื่อปวงชน (VAEFA) ประเทศเวียดนาม</strong> ได้สะท้อนปัญหาการขาดแคลนครู ล่ามภาษามือที่มีคุณสมบัติเหมาะสม และสื่อการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับผู้เรียน ข้อจำกัดเหล่านี้ส่งผลให้เยาวชนกลุ่มผู้มีความต้องการพิเศษทางการได้ยินส่วนใหญ่ มักต้องสิ้นสุดเส้นทางการศึกษาอยู่เพียงระดับมัธยมศึกษา หลายคนต้องเรียนซ้ำชั้น และสูญเสียโอกาสที่จะก้าวเข้าสู่ระดับอุดมศึกษาเพื่อพัฒนาตนเองอย่างเต็มศักยภาพ</p>



<p>จากวิสัยทัศน์เชิงนโยบายของคุณหญิงกษมา สู่เสียงสะท้อนจากตัวแทนเยาวชน บทสรุปของเวทีนี้จึงเป็นการส่งสัญญาณที่ชัดเจนว่า การแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาไม่อาจฝากความหวังไว้ที่หน่วยงานการศึกษาเพียงลำพัง แต่การผนึกพลังจากทุกภาคส่วน (Cross-Sector Collaboration) ทั้งจากภาครัฐ ภาคเอกชน ท้องถิ่น และหน่วยงานด้านเศรษฐกิจสังคม เพื่อทลายข้อจำกัดเชิงโครงสร้าง สร้างความมั่นคงทางรายได้ให้ครอบครัว จัดหาสื่อเทคโนโลยีและการสนับสนุนที่ยืดหยุ่น เพื่อคืนโอกาสการเรียนรู้ให้แก่เยาวชนทุกคน โดยไม่มีใครต้องหล่นหายไปจากระบบเพียงเพราะข้อจำกัดเรื่องทุนทรัพย์หรือความต้องการพิเศษทางร่างกายอีกต่อไป</p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-191126-2/">ผนึกพลังทุกภาคส่วนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษาจากวิสัยทัศน์เชิงนโยบายและเสียงสะท้อนของเยาวชนอาเซียน</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน จัดกิจกรรมระดมโครงการ ACMA RUN 2026 เตรียมรับมือสังคมสูงวัยร่วมกับ กสศ.</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-191126/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-191126</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 Nov 2026 04:39:36 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง]]></category>
		<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน]]></category>
		<category><![CDATA[กสศ.]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=108246</guid>

					<description><![CDATA[<p>ไทยกำลังเผชิญกับปัญหาการขาดแคลนกำลังคนด้านการดูแลผู้สูง [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-191126/">สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน จัดกิจกรรมระดมโครงการ ACMA RUN 2026 เตรียมรับมือสังคมสูงวัยร่วมกับ กสศ.</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>ไทยกำลังเผชิญกับปัญหาการขาดแคลนกำลังคนด้านการดูแลผู้สูงอายุอย่างหนัก และมีโครงการเร่งผลิตกำลังคนสาธารณสุขเพิ่มขึ้นกว่า 10,000 คนต่อปีเพื่อรองรับวิกฤตสังคมสูงวัย ข้อมูลล่าสุดจาก Hfocus แสดงให้เห็นว่า ไทยมีผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงมากกว่า 400,000 คน และเพิ่มขึ้นเฉลี่ยปีละกว่า 42,000 คน ทำให้ความต้องการบุคลากรดูแลเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง</p>



<p>กสศ. วิเคราะห์โจทย์สังคม และมีการใช้ข้อมูลต่าง ๆ ในการทำงาน จนนำไปสู่การออกแบบโครงการทุนการศึกษาเพื่อผลิตบุคลากรสายสาธารณสุข ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงที่สนับสนุนเยาวชนที่ขาดแคลนทุนทรัพย์และขาดโอกาส ให้เข้าถึงการศึกษา ในหลักสูตร 1 ปี เปลี่ยนชีวิตเยาวชนไทยสู่วิชาชีพสาธารณสุข ซึ่งไม่ได้ตอบโจทย์ความต้องการกำลังคนในสังคมเท่านั้น แต่ยังช่วยให้เยาวชนขาดแคลนทุนทรัพย์ได้เรียนต่อ และมุ่งช่วยเหลือเยาวชนให้พ้นกับดัก &#8220;ความยากจนข้ามรุ่น&#8221;</p>



<p>ที่สำคัญ กสศ. ยังได้แรงซัปพอร์ตจากภาคีต่าง ๆ มาร่วมมอบทุนให้เยาวชน เช่น สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน ที่ล่าสุด จัดกิจกรรมระดมทุนภายใต้โครงการ ACMA RUN 2026 ระดมทุนจำนวน 1,100,000 บาท จนสามารถสนับสนุนหลักสูตรประกาศนียบัตรผู้ช่วยทันตแพทย์ได้จำนวน 4 ทุน จำนวนรวม 600,000 บาท รวมไปถึงการจัดสรรงบเพื่อสนับสนุนกิจกรรมวิ่งก้าวมาดิคร้าบ ในโครงการก้าวเพื่อน้อง ปีที่ 7 จัดโดยมูลนิธิก้าวคนละก้าว และ Joker Family รวม 500,000 บาท ซึ่งเป็นงานวิ่งที่ กสศ. ได้รับการสนับสนุนรายได้หลังหักค่าใช้จ่ายมาผลักดันความฝันของเด็กและเยาวชนในอนาคตต่อไป</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน-1-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108249" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน-1-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน-1-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน-1-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน-1-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน-1-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน-1-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน-1.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-191126/">สมาคมนักศึกษาสถาบันวิทยาการตลาดทุน จัดกิจกรรมระดมโครงการ ACMA RUN 2026 เตรียมรับมือสังคมสูงวัยร่วมกับ กสศ.</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>‘ก้าวเล็ก ๆ บนสนามที่ยิ่งใหญ่’ ฟุตบอลคิงส์คัพ 2026 กับหลากหลายความฝันของเด็ก 22 คน</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-18112026/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-18112026</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2026 11:10:21 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[โรงเรียนบ้านเดียง(พลีศึกษา)]]></category>
		<category><![CDATA[หลักสูตรจักรวาลฟุตบอล]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=108227</guid>

					<description><![CDATA[<p>“มันไม่เหมือนกันเลยครับ ปกติเคยดูแค่ในจอโทรศัพท์ เห็นนั [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-18112026/">‘ก้าวเล็ก ๆ บนสนามที่ยิ่งใหญ่’ ฟุตบอลคิงส์คัพ 2026 กับหลากหลายความฝันของเด็ก 22 คน</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>“มันไม่เหมือนกันเลยครับ ปกติเคยดูแค่ในจอโทรศัพท์ เห็นนักบอลตัวเล็กนิดเดียว แต่วันนี้มาเห็นสนามจริง ๆ นักบอลจริง ๆ มันรู้สึกยิ่งกว่าตื่นเต้นอีกครับ”</em></p>



<p><strong>‘ชินจัง’</strong> นักเรียนชั้น ป.6 แนะนำตัวเองว่าเป็นนักฟุตบอล ปกติคุณครูพาไปแข่งขันอยู่บ่อย ๆ แต่วันนี้ต่างออกไป เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นนักฟุตบอลทีมชาติไทยตัวจริงในสนามใหญ่ และที่ตื่นเต้นยิ่งกว่า คือการได้จับมือนักฟุตบอลทีมชาติเดินลงสนาม ในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 52</p>



<p>ชินจังเล่าความรู้สึกขณะยืนเข้าแถวรอทำหน้าที่เด็กจูงมือนักฟุตบอลลงสนาม (Player Escort) ประสบการณ์ที่แตกต่างจากทุกครั้งที่เขาเคยลงแข่งขันฟุตบอลด้วยตัวเอง</p>



<p>ส่วน <strong>‘เอมมี่’</strong> นักเรียนชั้น ป.6 อีกคน เป็นนักฟุตบอลหญิงเพียงคนเดียวในทีม เธอเล่นตำแหน่งปีกขวา และเล่าว่าแม้จะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในทีม แต่ยังมีเพื่อนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่มาเรียนรู้และเล่นฟุตบอลด้วยกันทุกวัน เพราะต่างก็ชอบกีฬาชนิดนี้</p>



<p><em>“ชอบเล่นฟุตบอลค่ะ ชอบดูด้วย วันนี้ดีใจที่ได้มาเชียร์ทีมชาติไทยค่ะ ตอนนั่งรถมาจากโรงเรียน ทุกคนคุยกันแต่ว่าจะได้ลงไปเดินในสนาม ก็ดีใจกันใหญ่ หนูคิดว่าหญ้าคงต้องนุ่มมาก ๆ วันนึงหนูอยากมาเตะในสนามแบบนี้บ้าง อยากจะไปให้ไกลตามฝันให้ได้ค่ะ”</em></p>



<p>สำหรับเอมมี่ การได้เดินลงสนามในวันนี้อาจยังไม่ใช่การลงเล่นฟุตบอลอย่างที่ฝัน แต่เป็นโอกาสที่จะได้สัมผัสสนามที่เธอหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้กลับมาในฐานะนักฟุตบอล</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-7-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108229" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-7-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-7-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-7-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-7-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-7-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-7-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-7.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-6-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108230" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-6-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-6-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-6-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-6-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-6-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-6-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-6.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>ชินจังและเอมมี่เป็นส่วนหนึ่งของเด็ก ๆ 22 คน พร้อมคุณครูอีก 4 ท่าน จาก <strong>โรงเรียนบ้านเดียง(พลีศึกษา)</strong> บ้านเวียงเหนือ อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ โรงเรียนขยายโอกาสเล็ก ๆ ในพื้นที่ชายแดน และหนึ่งในโรงเรียนนำร่องหลักสูตร <strong>‘จักรวาลฟุตบอล’</strong> ภายใต้การสนับสนุนของ กสศ. และสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ</p>



<p>วันที่ 14 พฤศจิกายน 2569 พวกเขาเดินทางมายังสนามกีฬากลางจังหวัดศรีสะเกษ หรือ ‘สนามเกาะกลางน้ำ’ เพื่อทำหน้าที่เด็กจูงมือนักฟุตบอลทีมชาติลงสนาม เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันฟุตบอลระดับชาติที่ก่อนหน้านี้เด็ก ๆ เคยติดตามผ่านหน้าจอเท่านั้น</p>



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-1 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" data-id="108231" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-5-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108231" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-5-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-5-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-5-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-5-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-5-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-5-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-5.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">(กลาง) ชินจัง</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" data-id="108232" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-4-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108232" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-4-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-4-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-4-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-4-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-4-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-4-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-4.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">(ชวา) เอมมี่</figcaption></figure>
</figure>



<p></p>



<p><strong>‘ครูโย’ อรรถพล พรหมบุตร</strong> ครูผู้ฝึกสอนของเด็ก ๆ เรียกช่วงเวลาสำคัญนี้ว่า <strong>“ก้าวเล็ก ๆ บนสนามที่ยิ่งใหญ่”</strong> เพราะแม้การเดินทางจากโรงเรียนมาถึงสนามฟุตบอลจะเป็นระยะทางเพียง 62 กิโลเมตร แต่ประสบการณ์ที่เด็ก ๆ ได้รับอาจมีความหมายต่อพวกเขาไปอีกนาน</p>



<p><em>“สำหรับเด็กทุกคนคือครั้งแรกครับ ที่ได้มาดูบอลและลงไปยืนอยู่บนสนามฟุตบอลจริง ๆ ประสบการณ์นี้เราไม่มีทางหาจากที่ไหนได้อีก เพราะฟุตบอลระดับถ้วยพระราชทานคิงส์คัพไม่ได้มาจัดที่ศรีสะเกษบ่อย ๆ ก็พูดได้ว่าอาจเป็นครั้งเดียวในชีวิต ที่เด็ก ๆ จะได้ทำหน้าที่นี้”</em></p>



<p>ครูโยมองว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นการทัศนศึกษาภายใต้หลักสูตร <strong>‘จักรวาลฟุตบอล’</strong> ที่เปิดโอกาสให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริง ทั้งการใกล้ชิดนักฟุตบอลทีมชาติ การเตรียมตัวทำหน้าที่ในสนาม และการได้เห็นผู้คนหลากหลายอาชีพที่ทำงานอยู่เบื้องหลังการแข่งขัน ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ไม่อาจถ่ายทอดได้ทั้งหมดผ่านคำบอกเล่าหรือบทเรียนในห้องเรียน</p>



<blockquote class="wp-block-quote">
<p><em>“แล้วเมื่อเรากลับไปที่โรงเรียน เราจะใช้บทเรียนจากวันนี้มาช่วยต่อยอดแรงบันดาลใจ ให้เด็ก ๆ ได้เอาความรักฟุตบอล มาจุดประกายความฝัน แล้วค่อย ๆ ร่างเส้นทางพาตัวเองไปถึงจุดที่ตั้งใจเอาไว้ให้ได้”</em></p>
</blockquote>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-3-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108233" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-3-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-3-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-3-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-3-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-3-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-3-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-3.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">คณะครูโรงเรียนบ้านเดียง(พลีศึกษา)<br>(คนที่ 2 จากซ้าย) ครูโย, (คนที่ 2 จากขวา) ครูเล็ก</figcaption></figure></div>


<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>สำหรับโรงเรียนบ้านเดียง(พลีศึกษา) ฟุตบอลไม่ได้เพิ่งเริ่มสร้างความเปลี่ยนแปลงในวันที่เด็ก ๆ เดินทางมาถึงสนามคิงส์คัพ</strong></h3>



<p><strong>‘ครูเล็ก’ ธีรพงษ์ ไชยสาร</strong> ครูวิชาภาษาไทย เล่าว่า หลังจากโรงเรียนนำหลักสูตรจักรวาลฟุตบอลมาใช้ เด็ก ๆ เข้าร่วมการฝึกซ้อมและกิจกรรมมากขึ้นเป็นเท่าตัว ความสนใจในฟุตบอลไม่ได้หยุดอยู่เพียงในสนาม แต่เริ่มเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ในห้องเรียนด้วย</p>



<p>ครูเล็กสังเกตว่า เมื่อเชื่อมเนื้อหาบทเรียนเข้ากับเรื่องฟุตบอลที่เด็ก ๆ สนใจ พวกเขามีสมาธิและจดจ่อกับการเรียนมากขึ้น ขณะที่เด็กบางคนใช้เวลาเล่นเกมและอยู่หน้าจอลดลง</p>



<p><em>“เพราะความอยากเล่นฟุตบอล อยากอยู่กับฟุตบอล อยากพูดถึงฟุตบอลตลอดเวลา พอเราเอาฟุตบอลมาไว้ในห้องเรียนได้ เด็ก ๆ ก็ตั้งใจขึ้นครับ”</em></p>



<p>นอกจากความเปลี่ยนแปลงในห้องเรียน ครูเล็กยังเริ่มได้ยินเด็ก ๆ พูดถึงความฝันที่หลากหลายขึ้น เมื่อฟุตบอลเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ลองทำสิ่งต่าง ๆ นอกเหนือจากการเป็นผู้เล่นในสนาม</p>



<p><em>“บางคนเริ่มพูดถึงโอกาสทำงานในวงการฟุตบอล หรืออาชีพในอนาคต คนที่ไม่ได้ลงไปเล่น เขาก็มาใช้เวลาอยู่กับทีมตลอด บ้างก็บอกว่าอยากลองพากย์ฟุตบอล อยากออกแบบเสื้อแข่ง อยากเป็นช่างภาพในสนามบอล หรือบางคนก็แค่อยากใช้เวลาอยู่กับเพื่อน ๆ เขาก็ช่วยเรื่องจัดการทีม ดูแลสนาม ได้เอาทักษะที่มีมาใช้เต็มที่ แล้วตรงนี้เองที่เราจะช่วยให้เขาได้ทบทวนตัวเองแล้วเอามาสานต่อ ให้เด็กเห็นเส้นทางหลากหลายที่เขาจะไปได้ในจักรวาลฟุตบอล”</em></p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-2-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108235" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-2-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-2-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-2-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-2-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-2-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-2-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-2.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure></div>


<p></p>



<p>จากเด็กที่อยากเป็นนักฟุตบอล สู่เด็กที่เริ่มสนใจงานพากย์ ออกแบบเสื้อแข่งขัน ถ่ายภาพ หรือช่วยดูแลทีม ความสนใจที่แตกต่างกันเหล่านี้สะท้อนว่า เมื่อโรงเรียนเปิดพื้นที่ให้เด็กได้เรียนรู้ผ่านสิ่งที่รัก พวกเขาก็มีโอกาสค้นพบความถนัดและมองเห็นเส้นทางของตัวเองได้หลากหลายขึ้น</p>



<p>สำหรับครูเล็ก การได้พาเด็ก ๆ มาสัมผัสบรรยากาศการแข่งขันฟุตบอลทีมชาติในครั้งนี้ จึงเป็นอีกหนึ่งบทเรียนที่ช่วยเชื่อมสิ่งที่เด็กเคยเรียนรู้ในโรงเรียนเข้ากับโลกของฟุตบอลจริง ๆ</p>



<p><em>“วันนี้เหมือนฝันที่เป็นจริงของเด็ก ๆ และของครูเลยครับ ที่ได้มาอยู่ในสนามแห่งนี้ ผมเชื่อว่ามันจะไม่จบแค่เราเดินทางกลับบ้าน แต่เด็ก ๆ เหล่านี้จะหอบเอาแรงบันดาลใจมหาศาลกลับไปให้เพื่อน ๆ ด้วย”</em></p>



<p>ในวันที่ชินจังได้เห็นนักฟุตบอลทีมชาติใกล้กว่าที่เคยเห็นผ่านหน้าจอ และเอมมี่ได้สัมผัสสนามที่เธอใฝ่ฝันอยากกลับมาลงเล่นอีกครั้ง ทั้งคู่ยังอาจไม่รู้ว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นอย่างไร เช่นเดียวกับเพื่อน ๆ ที่บางคนอาจอยากเป็นนักฟุตบอล ขณะที่บางคนเริ่มมองเห็นความเป็นไปได้ของตัวเองในบทบาทอื่น ๆ รอบสนาม</p>



<p><strong>แต่ก้าวเล็ก ๆ บนสนามที่ยิ่งใหญ่ในวันนี้ อย่างน้อยก็ทำให้พวกเขาได้เห็นว่า ในโลกของฟุตบอลยังมีพื้นที่อีกมากมายให้ค้นหา และความฝันของเด็กแต่ละคนก็ไม่จำเป็นต้องมีหน้าตาเหมือนกัน</strong></p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-1-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108236" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-1-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-1-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-1-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-1-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-1-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-1-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/1118_โรงเรียนบ้านเดียงพลีศึกษา-ก้าวเล็ก-ๆ-บนสนามที่ยิ่งใหญ่-1.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-18112026/">‘ก้าวเล็ก ๆ บนสนามที่ยิ่งใหญ่’ ฟุตบอลคิงส์คัพ 2026 กับหลากหลายความฝันของเด็ก 22 คน</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>จากโรงเรียนเล็กถึงสนามคิงส์คัพ เด็ก 22 คนได้ค้นพบว่า โลกของฟุตบอลกว้างใหญ่กว่าที่เคยรู้จัก</title>
		<link>https://www.eef.or.th/acticle-171126/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=acticle-171126</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 17 Nov 2026 10:37:35 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[หลักสูตรจักรวาลฟุตบอล]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=108203</guid>

					<description><![CDATA[<p>“ครูครับ ผมจะกลับไปบอกตากับยายที่บ้าน ว่ากว่าเราจะได้เห [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/acticle-171126/">จากโรงเรียนเล็กถึงสนามคิงส์คัพ เด็ก 22 คนได้ค้นพบว่า โลกของฟุตบอลกว้างใหญ่กว่าที่เคยรู้จัก</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<blockquote class="wp-block-quote">
<p>“ครูครับ ผมจะกลับไปบอกตากับยายที่บ้าน ว่ากว่าเราจะได้เห็นคนเตะบอลกันในทีวี มีคนมากมายแค่ไหนที่ทำงานอยู่ตรงนั้น”</p>
</blockquote>



<p>เด็ก 22 คนที่หลงใหลในฟุตบอล จากโรงเรียนเล็ก ๆ ชื่อ ‘บ้านเดียง(พลีศึกษา)’ เติบโตอยู่ในหมู่บ้านที่คุณครูเล่าว่า ผู้คนประกอบอาชีพกันอยู่ไม่กี่อย่าง สิ่งน่าตื่นตาสำหรับเด็ก ๆ คือร้านเซเว่นในตัวอำเภอ ส่วนการได้เห็นนักฟุตบอลอาชีพตัวจริงนั้น แทบเป็นไปได้เพียงผ่านหน้าจอสมาร์ตโฟน</p>



<p>แต่วันนี้ พวกเขากำลังจะได้เห็นโลกของฟุตบอลในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18275-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108207" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18275-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18275-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18275-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18275-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18275-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18275-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18275.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>เด็ก ๆ ขึ้นท้ายรถกระบะ ออกเดินทางจากถนนสายเล็กปลายหมู่บ้าน ผ่านเส้นทางที่ค่อย ๆ กว้างขึ้น จากถนนสองเลนเป็นสี่เลน ทอดยาวไปถึง ‘เกาะกลางน้ำ สเตเดียม’ สนามกีฬากลางจังหวัดศรีสะเกษ</p>



<p>ระยะทาง 62 กิโลเมตร อาจไม่ไกลนักสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับเด็กกลุ่มนี้ การเดินทางเพียงไม่กี่ชั่วโมงกลับพาพวกเขาไปพบโลกที่กว้างใหญ่กว่าที่เคยรู้จัก ได้เห็นผู้คนหลากหลายอาชีพ ได้เห็นนักฟุตบอลทีมชาติตัวจริง และกำลังจะได้ทำหน้าที่สำคัญในฐานะเด็กจูงมือนักฟุตบอลลงสนาม (Player Escort) ในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 52 นัดเปิดสนาม</p>



<p>เด็ก ๆ บอกว่าประสบการณ์ครั้งนี้<strong> </strong></p>



<blockquote class="wp-block-quote">
<p><strong>“ยิ่งใหญ่เกินกว่าคำว่าตื่นเต้น”</strong></p>
</blockquote>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18274-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108209" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18274-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18274-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18274-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18274-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18274-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18274-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18274.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>สิ่งที่พวกเขาได้พบ ไม่ใช่เพียงสนามฟุตบอลที่ใหญ่กว่าสนามในตัวอำเภอ หรือการได้ใกล้ชิดกับนักฟุตบอลทีมชาติ แต่คือโลกอีกใบที่มีผู้คนมากมายกำลังทำหน้าที่ของตัวเอง เพื่อให้การแข่งขันฟุตบอลเกมหนึ่งเกิดขึ้นได้</p>



<p>ตั้งแต่เจ้าหน้าที่ที่คอยต้อนรับและพาผ่านประตูสนาม พี่ ๆ ที่พาเดินชมสถานที่ ช่วยติดริสแบนด์สวย ๆ บนข้อมือ ก่อนพาไปยังห้องเปลี่ยนชุด เตรียมตัวจับมือนักฟุตบอลทีมชาติ</p>



<p>กว่าจะถึงช่วงเวลาสำคัญ เด็ก ๆ ต้องผ่านขั้นตอนมากมาย ทั้งการเตรียมตัว การปฏิบัติตามระเบียบ และการรอคอย ก่อนจะได้ก้าวลงสู่สนามเคียงข้างนักฟุตบอลทีมชาติ และบทเรียนนี้จะถูกบันทึกไว้ด้วยภาพผู้คนที่จ้องมองลงมาจากบนอัฒจันทร์ด้วยกลิ่นหญ้าสนามฟุตบอลที่เพิ่งตัดหมาด ๆ</p>



<p>ด้วยเสียงแฟนฟุตบอลที่ส่งเสียงเชียร์กระหึ่ม</p>



<p>ด้วยสัมผัสจากฝ่ามือเล็ก ๆ ที่ได้ประกบกับฝ่ามือของนักฟุตบอลตัวจริง</p>



<p>และด้วยรสชาติน้ำผลไม้ปั่นกับลูกชิ้นปิ้งหน้าสนามยามพักครึ่งเวลา</p>



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-3 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-full"><img decoding="async" loading="lazy" width="1710" height="1138" data-id="108212" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18276.jpg" alt="" class="wp-image-108212" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18276.jpg 1710w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18276-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18276-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18276-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18276-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18276-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18276-272x182.jpg 272w" sizes="(max-width: 1710px) 100vw, 1710px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img decoding="async" loading="lazy" width="1710" height="1138" data-id="108213" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18278.jpg" alt="" class="wp-image-108213" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18278.jpg 1710w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18278-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18278-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18278-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18278-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18278-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/18278-272x182.jpg 272w" sizes="(max-width: 1710px) 100vw, 1710px" /></figure>
</figure>



<p></p>



<p>รายละเอียดเล็ก ๆ เหล่านี้อาจกลายเป็นความทรงจำที่เด็ก ๆ จะนึกถึงในวันข้างหน้า เมื่อย้อนกลับไปยังวันที่ <strong>‘จักรวาลฟุตบอล’</strong> แง้มประตูเปิดออกตรงหน้า</p>



<p>ไม่ต้องผ่านตำราเรียน ไม่ต้องมีวิทยากรหรือคำบรรยาย ประสบการณ์ตลอดหนึ่งวันนี้ก็กลายเป็นบทเรียนของพวกเขาเอง บทเรียนที่อาจช่วยให้เด็ก ๆ เข้าใจตัวเองมากขึ้น มองเห็นโลกที่กว้างกว่าเดิม และเริ่มค้นพบความเป็นไปได้ใหม่ ๆ ของชีวิต</p>



<p><strong>เพราะโลกของฟุตบอลไม่ได้มีเพียงนักฟุตบอล และความรักความหลงใหลในกีฬาชนิดหนึ่ง ก็อาจนำพาเด็ก ๆ ไปพบเส้นทางชีวิตและอาชีพที่หลากหลายกว่าที่เคยรู้จัก</strong></p>



<p>นี่คือหนึ่งในชั่วโมงเรียนรู้ภาคปฏิบัติของหลักสูตร ‘จักรวาลฟุตบอล’ ที่เปิดพื้นที่ให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริง สำรวจความสนใจและความถนัดของตัวเอง ผ่านโลกของกีฬาที่พวกเขารัก โดยไม่จำกัดปลายทางของความฝันไว้เพียงการเป็นนักฟุตบอลอาชีพ</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img decoding="async" loading="lazy" width="1710" height="1138" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-8.jpg" alt="" class="wp-image-108217" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-8.jpg 1710w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-8-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-8-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-8-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-8-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-8-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-8-272x182.jpg 272w" sizes="(max-width: 1710px) 100vw, 1710px" /></figure>



<p>กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมยินดีและส่งกำลังใจให้เด็ก ๆ ทั้ง 22 คน และคุณครูทั้ง 4 ท่าน จากโรงเรียนบ้านเดียง(พลีศึกษา) โรงเรียนขยายโอกาสเล็ก ๆ ในบ้านเวียงเหนือ อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ หนึ่งในโรงเรียนนำร่องหลักสูตรจักรวาลฟุตบอล ที่ร่วมกันพาเด็ก ๆ ออกเดินทางไปปฏิบัติภารกิจเล็ก ๆ อันยิ่งใหญ่ครั้งนี้</p>



<p><strong>แม้การจูงมือนักฟุตบอลทีมชาติลงสนามจะสิ้นสุดลงพร้อมเสียงนกหวีดเริ่มการแข่งขัน แต่โลกที่เปิดกว้างขึ้นในวันนั้น อาจอยู่กับเด็ก ๆ ไปอีกนานแสนนาน</strong></p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img decoding="async" loading="lazy" width="1710" height="1138" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-7.jpg" alt="" class="wp-image-108218" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-7.jpg 1710w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-7-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-7-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-7-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-7-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-7-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-7-272x182.jpg 272w" sizes="(max-width: 1710px) 100vw, 1710px" /></figure><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/acticle-171126/">จากโรงเรียนเล็กถึงสนามคิงส์คัพ เด็ก 22 คนได้ค้นพบว่า โลกของฟุตบอลกว้างใหญ่กว่าที่เคยรู้จัก</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>อ้อมชายแดน ข้ามแพไปสอน เส้นทางเรียนรู้และพัฒนาห้องเรียนของครูใหญ่ ตชด. เลตองคุ จังหวัดตาก ดาบตำรวจจตุพงษ์ วิไลบรรเจิดกร</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-161126/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-161126</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 16 Nov 2026 03:20:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านเลตองคุ]]></category>
		<category><![CDATA[ดาบตำรวจจตุพงษ์ วิไลบรรเจิดกร]]></category>
		<category><![CDATA[ครู ตชด.]]></category>
		<category><![CDATA[กสศ.]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=108110</guid>

					<description><![CDATA[<p>ระหว่างบ้านกับโรงเรียนของ ‘ดาบตำรวจจตุพงษ์ วิไลบรรเจิดก [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-161126/">อ้อมชายแดน ข้ามแพไปสอน เส้นทางเรียนรู้และพัฒนาห้องเรียนของครูใหญ่ ตชด. เลตองคุ จังหวัดตาก ดาบตำรวจจตุพงษ์ วิไลบรรเจิดกร</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>ระหว่างบ้านกับโรงเรียนของ <strong>‘ดาบตำรวจจตุพงษ์ วิไลบรรเจิดกร’</strong> มีระยะทาง 18 กิโลเมตร</p>



<p>บ้านของเขาอยู่ที่บ้านเปิงเคลิ่ง ตำบลแม่จัน อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก ส่วนที่ทำงานคือโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านเลตองคุ หมู่บ้านชายแดนที่ระยะทางกับระยะเวลาเดินทางไม่ได้สัมพันธ์กันอย่างตรงไปตรงมานัก โดยเฉพาะในฤดูฝน</p>



<p>หากรถไม่ติดหล่ม อาจใช้เวลา 2-3 ชั่วโมง แต่บางวันเดินทางกันทั้งวันก็ยังไม่ถึง เส้นทางบางช่วงถูกตัดขาด ต้องอ้อมข้ามไปทางฝั่งเมียนมาแล้วอาศัยแพข้ามน้ำกลับเข้ามา อาหารกลางวันของนักเรียนก็ต้องลำเลียงตามเส้นทางเดียวกัน ขนขึ้นรถ ขนลงแพ ลอยเรื่อยมาตามน้ำ ก่อนจะไปถึงครัวโรงเรียน</p>



<p>ไม่หนำซ้ำ บางปีเมื่อเส้นทางฝั่งชายแดนมีการสู้รบ โรงเรียนต้องทำหนังสือขอให้หน่วยงานช่วยนำอาหารไปส่งด้วยเฮลิคอปเตอร์</p>



<p>สำหรับคนที่ต้องรับผิดชอบให้นักเรียน 562 คนมีอาหารกินและมีห้องเรียนให้เรียน การเดินทางจึงเป็นงานส่วนหนึ่งที่ต้องคิดเผื่อไว้เสมอ</p>



<p>“ทุกวันนี้โดยเฉพาะช่วงฤดูฝน ผมเดินทางฝั่งไทยไม่ได้เพราะเส้นทางถูกตัดขาด ต้องอ้อมไปฝั่งพม่า แล้วข้ามน้ำ ข้ามแพ ถึงจะไปถึงโรงเรียน แม้แต่ซื้ออาหารกลางวันให้เด็กก็ต้องขนขึ้นรถไปลงแพครับ”</p>



<p>นั่นเป็นการเดินทางครั้งหนึ่งในชีวิตครูบนดอยของเขา</p>



<p>ส่วนในช่วง 3 ปีที่เรียนต่อ ครูจตุพงษ์ต้องจัดชีวิตอีกแบบ จันทร์ถึงศุกร์สอนและพักที่โรงเรียน พอเย็นวันศุกร์จึงเดินทางกลับบ้าน เพื่อให้มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตสำหรับเรียนออนไลน์ในวันเสาร์และอาทิตย์</p>



<p>บ้านกับโรงเรียนอยู่ห่างกัน 18 กิโลเมตร แต่การจะเรียนต่อให้ได้ต้องคิดมากกว่าระยะทาง</p>



<p>“ก่อนมีโครงการของ กสศ. ผมอยากเรียนต่อ แต่ยังไม่กล้าสมัครเพราะไม่รู้ว่าเขาจะจัดการเรียนแบบไหน จะเข้าใจบริบทของเราไหม ถ้าต้องลงดอยไปเรียนบ่อยๆ เราก็ไปไม่ได้ เพราะข้อจำกัดมันเยอะ”</p>



<p>คนพูดประโยคนี้ไม่ได้เพิ่งคิดอยากเป็นครู แต่เขาเคยยอมออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อกลับมาเป็นครูเสียด้วยซ้ำ</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-05-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108115" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-05-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-05-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-05-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-05-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-05-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-05-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-05.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>กลับมาเป็นครู ก่อนกลับไปเป็นนักศึกษา</strong></h3>



<p><strong>‘ครูดำ’</strong> เป็นชื่อที่คนเรียกครูจตุพงษ์ ชายวัย 32 ปี ผู้รับหน้าที่ครูใหญ่โรงเรียน ตชด.บ้านเลตองคุมาตั้งแต่ปี 2564</p>



<p>ภูมิลำเนาเดิมของเขาอยู่ที่อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก จบประถมศึกษาจากโรงเรียน ตชด.บ้านแพะ ก่อนออกไปบวชเรียน และเรียนต่อจนจบมัธยมศึกษาปีที่ 6</p>



<p>เขาจำหมู่บ้านในวัยเด็กได้ว่าเป็นพื้นที่กันดาร โรงเรียน ตชด. จึงเป็นสถานที่ซึ่งทำให้เด็กคนหนึ่งมีทางเรียนต่อ ได้ออกไปพบโลกนอกหมู่บ้าน และมีความฝันว่าจะกลับมาทำงานแบบเดียวกับครูของตัวเอง</p>



<p><strong>“ถ้าไม่มีโรงเรียน ตชด. เด็กบนดอยอย่างผมน่าจะหลุดออกจากระบบการศึกษาไปนานแล้ว พอมีโรงเรียน เราได้เรียน ได้เห็นครู ก็ผูกพัน เป็นความฝันว่าถ้ามีโอกาส วันหนึ่งต้องกลับมาเป็นครู ตชด.ให้ได้ ต้องกลับมาสอนเด็กๆ บนดอย”</strong></p>



<p>หลังจบมัธยมศึกษา ครูดำเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในสายครู แต่ระหว่างเรียนชั้นปีที่ 2&nbsp; มีการเปิดรับสมัครโครงการคุรุทายาทสำหรับศิษย์เก่าโรงเรียน ตชด. เขาไปสอบและสอบได้</p>



<p>โอกาสเป็นครูเลยมาถึงก่อนใบปริญญา</p>



<p>เมื่อครูดำเลือกเข้ารับราชการตำรวจ การฝึกและการทำงานทำให้เขาเรียนภาคปกติต่อไม่ได้ วุฒิการศึกษาจึงหยุดอยู่ที่ ม.6 ส่วนชีวิตการทำงานเริ่มขึ้นหลังผ่านการฝึก โดยมีศูนย์การเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านเลโพเด อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก เป็นที่ทำงานแห่งแรก</p>



<p>ปี 2563 เขาย้ายมาโรงเรียน ตชด.บ้านเลตองคุ เพื่ออยู่ใกล้ครอบครัวที่อุ้มผางและสอนอยู่ราว 1 ปี ก่อนผู้บังคับบัญชาขอให้รับหน้าที่ <strong>‘ครูใหญ่’</strong></p>



<p>โรงเรียนมีครูทั้งหมด 18 คน เป็นครู ตชด. 7 คน ที่เหลือเป็นครูอัตราจ้าง เมื่อเทียบกับนักเรียนกว่าห้าร้อยคน ครูดำบอกว่า<strong> “ครูยังไม่พอ” </strong>โดยในวันที่เป็นครูประจำชั้น เขาต้องสอนแทบทุกวิชา ตั้งแต่ภาษาจนถึงวิชาที่ตัวเองไม่ได้ถนัด</p>



<p>ความตั้งใจที่พาเขากลับมาเป็นครูบนดอยยังอยู่ แต่ในห้องเรียน ความตั้งใจอย่างเดียวไม่พอ</p>



<p>เขาอธิบายบทเรียน ให้เด็กทำแบบฝึกหัด โดยสอนตามหนังสือและใช้แผนสำเร็จรูปเป็นหลัก แต่แม้จะสอนไปแล้ว เด็กบางคนก็ยังไม่เข้าใจ เมื่อทำเช่นเดิมแล้วได้ผลเช่นเดิม เขาจึงเริ่มกลับมาตั้งคำถามกับวิธีสอนของตัวเอง</p>



<p>“หลายครั้งเราสอนแล้วเห็นว่าเด็กยังไม่ได้ เราก็กลับมามองตัวเอง มันอาจเป็นที่รูปแบบการสอนของเรายังไม่ดี เราขาดทักษะในการออกแบบการสอนที่กระตุ้นให้เด็กอยากเรียน”</p>



<p>ครูดำอยากเรียนต่อมานานแล้ว แต่โครงการที่เปิดให้ครู ตชด. ได้เรียนเพิ่มวุฒิไม่ได้มีเข้ามาบ่อยนัก เขาจึงเฝ้ารอโอกาส ขณะที่การสมัครเรียนด้วยตัวเองก็ยังเป็นเรื่องยาก เพราะไม่แน่ใจว่าจะมีหลักสูตรไหนที่เรียนควบคู่กับการทำงานบนดอยได้ โดยไม่ต้องทิ้งห้องเรียนลงไปเรียนบ่อยๆ</p>



<p><strong>จนกระทั่ง </strong><a href="https://www.eef.or.th/article-051126-2/" target="_blank" rel="noopener"><strong>ดร.จิตติมา เจือไทย</strong></a><strong> ผู้ริเริ่มออกแบบและจัดการโครงการพัฒนาครูและโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนร่วมกับกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) แจ้งว่าจะมีโครงการให้ครู ตชด. ได้เรียนต่อระดับปริญญาตรี</strong></p>



<p>ครูดำตัดสินใจว่าจะสมัครตั้งแต่ได้ยินข่าว และเตรียมคำตอบไว้สำหรับวันสัมภาษณ์คัดเลือกไว้ว่า</p>



<p>“ก่อนจะไปพัฒนานักเรียน ผมต้องพัฒนาตัวเองให้ดีก่อน แล้วถ้าให้ผมได้เข้าไปเรียน ในฐานะที่ผมเป็นครูใหญ่ ผมรู้หนึ่งคน จากนั้นครูในโรงเรียนจะรู้ทุกคน ผมเตรียมคำตอบนี้ไว้ครับ ผมจำได้”</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-01-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108116" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-01-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-01-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-01-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-01-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-01-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-01-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-01.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">ดาบตำรวจจตุพงษ์ วิไลบรรเจิดกร</figcaption></figure></div>


<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>เขียนแผนให้ตัวเอง เรียนรู้ไปกับเด็ก</strong></h3>



<p>พอได้กลับมาเป็นนักศึกษา สิ่งแรกที่ครูดำต้องเรียนรู้คือการจัดเวลาของตัวเอง</p>



<p>วันธรรมดามีงานสอนและงานบริหาร วันหยุดมีเรียนออนไลน์ เรียนเสร็จแล้วยังมีงานจากมหาวิทยาลัยที่ต้องทำต่อในสัปดาห์ ไม่มีเสาร์อาทิตย์แบบที่เคยมี และการออกจากโรงเรียนเพื่อกลับไปเรียนออนไลน์ที่บ้านก็ขึ้นอยู่กับสภาพเส้นทางในแต่ละครั้ง</p>



<p>“ตอนเริ่มเรียนต้องยอมรับว่าต้องปรับตัวเยอะมากครับ การบริหารจัดการเวลามันยากมาก แต่จะทำยังไงไม่ให้กระทบกับงานสอนของเรา”</p>



<p>เมื่อได้เรียน ครูดำจึงเริ่มเข้าใจสิ่งที่เคยได้ยินแต่ไม่รู้ว่าจะนำมาใช้อย่างไร ทั้งหลักสูตรแกนกลาง มาตรฐาน และตัวชี้วัด เขาเรียนรู้ว่าจะใช้สิ่งเหล่านี้กำหนดว่าเด็กควรได้เรียนรู้อะไร แล้วจึงออกแบบกิจกรรมและวิธีประเมินให้สอดคล้องกัน</p>



<p>จากเดิมที่หยิบแผนสำเร็จรูปมาใช้ ครูดำต้องฝึกเขียนแผนของตัวเอง เลือกวิชาที่สอนอยู่ในโรงเรียน ออกแบบกิจกรรม แล้วส่งให้อาจารย์ตรวจ ถ้ายังมีส่วนบกพร่องก็กลับมาแก้ไข</p>



<p>เมื่อแผนผ่านจึงนำไปสอนจริง โดยตั้งกล้องบันทึกการสอนหนึ่งชั่วโมง ส่งวิดีโอกลับไปให้อาจารย์ดูอีกครั้ง</p>



<p>ห้องเรียนที่เขาทำงานอยู่ทุกวันกลายเป็นพื้นที่ฝึกฝนของตัวเองด้วย เด็กไม่ต้องรอให้ครูเรียนจบก่อน จึงจะได้เรียนด้วยวิธีใหม่</p>



<p><strong>“ผมว่าดีมาก เราเรียนแล้วได้ใช้ทันที ตอนเรียนมหาวิทยาลัยสองปีก่อนลาออก ผมยังไม่เคยลงสู่ห้องเรียนจริงๆ แบบนี้ แต่พอมาเรียนตรงนี้ เราเรียนไปด้วย สอนไปด้วย เรียนแล้วเอามาใช้”</strong></p>



<p>ในวิดีโอช่วงแรก ครูผู้มีประสบการณ์สอนมาหลายปีก็ยังประหม่า เขากังวลว่าจะสอนข้ามขั้นตอนหรือไม่ บางจังหวะชะงักกลับไปดูแผน เพราะรู้ว่ามีอาจารย์รอดูงานอยู่ปลายทาง&nbsp; คำแนะนำที่ได้รับคือให้ทำความเข้าใจแผนของตัวเองให้ดีก่อนสอน ประสบการณ์หน้าห้องเขามีอยู่แล้ว สิ่งที่กำลังฝึกเพิ่มคือกระบวนการและวิธีจัดการเรียนรู้</p>



<p>คำว่า Active Learning ซึ่งเคยได้ยินเพียงชื่อ จึงค่อยๆ มีความหมายขึ้นจากการลงมือทำ ครูต้องคิดกิจกรรมที่เด็กมีส่วนร่วม อยากเรียน และได้ทำอะไรด้วยตัวเอง พร้อมกับย้อนถามว่าสิ่งที่ออกแบบมานั้นเหมาะกับเด็กหรือไม่</p>



<p>ครูดำเริ่มมองเด็กต่างไปจากเดิมด้วย</p>



<p>วิชาวิจัยในชั้นเรียนที่เขาชอบ ชวนให้กลับมาสังเกตว่าเหตุใดเด็กบางคนจึงไม่เข้าใจบทเรียน หรือไม่อยากเรียน แทนที่จะจบคำอธิบายไว้เพียงว่าเด็กคนนี้เรียนไม่รู้เรื่อง ครูต้องหาสาเหตุและหาวิธีช่วย&nbsp; เขาชอบทั้งวิชาและวิธีสอนของอาจารย์เจษฎา การพูดคุยและคำถามที่ค่อยๆ พาให้คิด ทำให้เขาอยากนำวิธีนั้นกลับมาใช้กับเด็ก</p>



<p>“เราไม่จำเป็นต้องให้เด็กรู้สึกว่าเรากำลังสอน เหมือนเป็นการพูดคุยกัน แต่สุดท้ายเรื่องที่คุยอยู่ในเนื้อหาที่เรียนวันนั้น”</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>บทเรียนอยู่ในหมู่บ้าน และบนหน้าจอ</strong></h3>



<p>ที่เลตองคุ มีสถานที่หนึ่งซึ่งเป็นศูนย์กลางความเชื่อของชุมชน แต่เด็กบางคนกลับแทบไม่เคยเข้าไป ที่แห่งนั้นคือ <strong>‘สำนักฤาษี’</strong></p>



<p>สำนักฤาษีตั้งอยู่ในหมู่บ้านเลตองคุ ชุมชนกะเหรี่ยงที่ยังคงยึดถือความเชื่อและวิถีปฏิบัติที่สืบทอดกันมา เด็กๆ จึงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าชาติพันธุ์มาเรียนตลอดสัปดาห์ นอกจากนี้ ชุมชนยังมีข้อปฏิบัติเรื่องอาหาร การเลี้ยงสัตว์ และวันสำคัญต่างๆ ที่ครูต้องเรียนรู้</p>



<p>ระหว่างเรียนต่อ ครูดำเลือกเขียนแผนวิชาสังคมศึกษาโดยใช้สำนักฤาษีเป็นพื้นที่เรียนรู้ เขาขอความอนุเคราะห์จากปราชญ์ชุมชนคนหนึ่งให้พาเด็กเดินสำรวจ อธิบายว่าส่วนไหนเป็นที่พักของเจ้าสำนัก ส่วนไหนเป็นลานประกอบพิธี และสิ่งที่อยู่ในสำนักมีความสำคัญอย่างไร</p>



<p>เด็กแบ่งกลุ่มจดข้อมูลก่อนกลับมาพูดคุยในห้องเรียนว่าได้พบอะไร และสถานที่แต่ละส่วนมีความหมายอย่างไรบ้าง</p>



<p>บทเรียนอยู่ใกล้ตัว แต่ต้องมีคนพาไปทำความรู้จัก</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-02-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108118" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-02-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-02-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-02-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-02-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-02-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-02-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-02.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>ครูดำเล่าว่า แม้ชุมชนจะเคร่งครัดในวัฒนธรรมของตนเอง อิทธิพลจากภายนอกก็เข้ามาถึง เด็กบางคนเริ่มรู้สึกว่าการแต่งกายของตัวเองล้าสมัย หรือมองการเข้าสำนักฤาษีเป็นเรื่องห่างไกลชีวิต</p>



<p>เขาอยากให้เด็กมีโอกาสเข้าใจสิ่งเหล่านี้มากพอที่จะเห็นคุณค่า และอธิบายเรื่องบ้านของตัวเองให้คนอื่นฟังได้</p>



<p><strong>“ผมอยากให้เด็กเกิดความภาคภูมิใจในรากเหง้า ชุมชนของตนเอง ไม่ใช่ว่าเป็นคนในหมู่บ้าน แต่ไม่เคยเข้าไป ไม่รู้ว่ามีสถานที่สำคัญอะไรบ้าง”</strong></p>



<p>ความรู้ใหม่ยังพาครูดำไปพบเครื่องมืออีกชนิดหนึ่ง เขาได้รู้จัก ChatGPT และ Gemini ระหว่างเรียน จากคนที่กังวลเรื่องเทคโนโลยี เขาเริ่มทดลองใช้และนำกลับมาประกอบการสอน</p>



<p>ในรายวิชาเพิ่มเติมเกี่ยวกับพระราชกรณียกิจ ครูดำให้เด็กแบ่งเป็น 8 กลุ่ม รับผิดชอบค้นข้อมูลโครงการตามพระราชดำริในโรงเรียน ตชด. กลุ่มละหนึ่งโครงการ ก่อนใช้ AI ช่วยออกแบบภาพอินโฟกราฟิก</p>



<p>ตั้งแต่การใช้วงล้อสุ่มหัวข้อไปจนถึงภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ เด็กตื่นเต้นกับสิ่งที่ไม่เคยทำ บางภาพยังผิดเพี้ยน บางภาพยังไม่ตรงกับโรงเรียน ตชด. แต่งานที่เคยฟังคำอธิบายแล้วไม่รู้จะเริ่มอย่างไร กลายเป็นงานที่เด็กอยากลองลงมือ</p>



<p><strong>“จากที่เด็กโรงเรียนเราขี้อาย ทุกวันนี้เด็กกล้าคิด กล้าถาม กล้าแสดงออกมากขึ้น เวลามีกิจกรรม เด็กก็อยากมาแสดง ถามว่าส่งการแสดงได้กี่ชุด ผมชอบในส่วนนี้ครับ”</strong></p>



<p>จากเดิมที่ครูเป็นคนอธิบายอยู่ฝ่ายเดียว ตอนนี้เขาต้องเผื่อพื้นที่ให้เสียงของเด็กเข้ามาอยู่ในบทเรียนด้วย</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>ครูคนหนึ่งเรียน ครูทั้งโรงเรียนรู้</strong></h3>



<p>คำตอบที่ครูดำเตรียมไปในวันสัมภาษณ์คัดเลือก ไม่ได้จบอยู่ในห้องสัมภาษณ์</p>



<p>เมื่อเรียนรู้เรื่องใหม่ ครูดำจะนำมาถ่ายทอดให้เพื่อนครูในช่วงประชุมประจำเดือน หลังคุยงานโรงเรียนเสร็จ เขาจะแนะนำสิ่งที่ได้เรียนมา ตั้งแต่การเขียนแผนไปจนถึงการใช้เทคโนโลยีช่วยงานสอน และเพื่อให้เพื่อนครูได้ลองลงมือทำด้วย เขาจึงจัดชั่วโมงพิเศษให้ฝึกเขียนแผนแบบ Active Learning และทดลองใช้ AI ช่วยทำงานเอกสารและใบงาน</p>



<p>ครูต้องคิดก่อนว่าอยากได้ใบงานเนื้อหาอะไร ลักษณะไหน แล้วฝึกเขียนคำสั่งให้เครื่องมือช่วยทำงานตามที่ต้องการ ช่วงแรกมีลองผิดลองถูก แต่ต่อมาครูหลายคนก็เริ่มใช้ได้ และกลับมาบอกว่างานง่ายขึ้น</p>



<p><strong>“เวลาได้เรียนรู้อะไรมา ผมก็พยายามนำมาถ่ายทอดให้ครูในโรงเรียน ไม่ใช่แค่บอกว่าเครื่องมือนี้ช่วยอะไรได้ แต่ต้องสอนให้เขาลองทำด้วย แนะนำจนเขาทำเป็น”</strong></p>



<p>ที่โรงเรียนยังมีวงพูดคุยทุกวันพฤหัสบดี หลังรับประทานอาหาร ครูจะนั่งคุยกันว่าแต่ละคนสอนเป็นอย่างไร เจอปัญหาอะไร และมีวิธีไหนที่ใช้แล้วได้ผล เผื่อคนอื่นจะนำไปลองบ้าง ครูดำเรียกกิจกรรมนี้ว่า PLC หรือชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ แต่บรรยากาศที่เล่าไม่ได้มีเพียงเรื่องวิชาการ เป็นการคุยสารทุกข์สุกดิบและงานในสัปดาห์เดียวกัน</p>



<p>การเรียนต่อของครูดำจึงมีพื้นที่ให้ความรู้เดินทางต่อไปถึงเพื่อนร่วมงาน และปัจจุบันยังมีครูอีกสองคนกำลังเรียนอยู่ในรุ่นถัดมา</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-03-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108119" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-03-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-03-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-03-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-03-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-03-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-03-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-03.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>เมื่อโรงเรียนหันมาเรียนรู้ชุมชน</strong></h3>



<p>ก่อนจะมีวงคุยเรื่องการสอน ครูดำเคยพบว่าการสร้างความสัมพันธ์กับชุมชนเป็นงานยากอีกอย่างหนึ่ง</p>



<p>ช่วงแรกที่มาเลตองคุ เขาต้องปรับตัวกับวิถีชีวิตและข้อปฏิบัติของพื้นที่ แม้เติบโตจากหมู่บ้านที่มีคนกะเหรี่ยงเช่นกัน แต่ความคุ้นเคยจากบ้านเดิมไม่ได้ทำให้เข้าใจทุกอย่างที่นี่</p>



<p>เมื่อเริ่มเป็นครูใหญ่ เขาเห็นเด็กแต่งชุดชาติพันธุ์หลากสีมาโรงเรียน จึงลองเสนอให้กำหนดสีในแต่ละวัน โดยยังใช้เครื่องแต่งกายตามวัฒนธรรมเดิม เช่น วันจันทร์สีเหลือง วันอังคารสีชมพู</p>



<p>ในมุมของเขา นั่นเป็นการจัดระเบียบโดยไม่เปลี่ยนชุดของเด็ก แต่ข้อเสนอไม่เป็นที่ยอมรับเพราะชุมชนมองว่าเป็นภาระเพิ่ม และในการพูดคุยครั้งหนึ่ง เขาได้ยินความกังวลว่า ‘โรงเรียนเข้ามาทำให้วัฒนธรรมเปลี่ยนไปมากแล้ว’</p>



<p>ครูใหญ่ผู้ตั้งใจจะพัฒนาโรงเรียนต้องกลับมาตั้งหลักใหม่ว่าจะทำงานร่วมกันอย่างไร</p>



<p>“แรกๆ เหมือนเราจะเอาจากเขาอย่างเดียว โดยที่เรายังไม่ได้ทำอะไรให้เขา พอกลับมามองตัวเอง เราก็เข้าใจว่าเราต้องทำให้เขาเห็นก่อน”</p>



<p>เขาเริ่มจากสิ่งที่โรงเรียนทำได้ ค่อยๆ&nbsp; ปรับสภาพแวดล้อมให้สวยงามน่ามอง เน้นให้ครูช่วยเด็กอ่านออกเขียนได้ ขณะเดียวกัน การสนับสนุนด้านพัฒนาครูของ กสศ. ที่เข้ามาก็เป็นอีกส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลง</p>



<p>ครูดำเล่าว่าเขาใช้เวลาราว 2 ปี ความสัมพันธ์จึงดีขึ้น การทำงานผ่านกรรมการสถานศึกษาช่วยให้ประสานกับชุมชนได้ง่ายขึ้น เขานำแผนงานไปแจ้ง ขอความคิดเห็น และขอให้กรรมการช่วยประสานแทนที่จะตัดสินใจทำตามลำพัง</p>



<p>ดร.จิตติมายังแนะนำให้รู้จักกิจกรรมเปิดบ้านวิชาการ โรงเรียนจึงเชิญผู้ปกครองเข้ามาดูสิ่งที่ลูกหลานได้เรียนรู้ เห็นเด็กอ่านหนังสือ แสดงความสามารถ และกล้าออกมาโชว์ศักยภาพต่อหน้าผู้คน</p>



<p>เมื่อผู้ปกครองเห็นความเปลี่ยนแปลง ความร่วมมือก็ค่อยๆ&nbsp; ตามมา&nbsp; ต่อมาความไว้วางใจที่สะสมไว้ทำให้เขามีโอกาสชวนชุมชนคุยเรื่องหนึ่งซึ่งเกี่ยวข้องกับทั้งเวลาเรียนและวิถีชีวิตของหมู่บ้าน</p>



<p>นั่นคือเดิมที เมื่อถึงวันพระฤาษีเด็กจะไม่มาโรงเรียน ครูดำกังวลว่าเวลาเรียนที่ขาดช่วงทำให้เด็กตามบทเรียนไม่ทัน แต่แทนที่จะขอให้เด็กมาเรียนอย่างเดียว เขาไปศึกษาความเป็นมาและความสำคัญของวันพระฤาษีก่อน</p>



<p>จากที่ศึกษาและพูดคุย ครูดำจึงเข้าใจว่าเป็นวันที่ชาวบ้านหยุดพักตามธรรมเนียม ไม่ได้ห้ามเด็กมาโรงเรียน เขาจึงเสนอกรรมการสถานศึกษาว่า ให้เด็กมาเรียนตามปกติ แล้วครูจะพาไปร่วมพิธีกรรมด้วย เพื่อให้เด็กได้เรียนหนังสือควบคู่กับการร่วมกิจกรรมตามวิถีของชุมชน</p>



<p>เมื่อกรรมการเห็นด้วย เขาจึงไปหารือกับเจ้าสำนักฤาษีและได้รับความเห็นชอบให้ลองทำ</p>



<p>หลังจากนั้น ครูดำจึงเริ่มพาเด็กไปร่วมกิจกรรม กระทั่งวันหนึ่ง ผู้นำทางจิตวิญญาณของชุมชนกล่าวต่อหน้าเจ้าสำนักและเด็กๆ&nbsp; ว่า ที่ผ่านมาไม่เคยมีครูใหญ่คนไหนให้ความสำคัญกับวัฒนธรรมในลักษณะนี้&nbsp; เขาจำความรู้สึกตอนนั้นได้ว่าตื้นตัน</p>



<p><strong>“เราไม่ได้ไปทำให้วัฒนธรรมของเขาหาย แต่หาวิธีให้เด็กได้เรียนโดยที่ยังมีส่วนร่วมกับวัฒนธรรมของตัวเอง จากเดิมที่วันพระฤาษีเด็กไม่มาโรงเรียน ทุกวันนี้เด็กมาเรียน แล้วครูก็พาไปร่วมกิจกรรมด้วย เด็กได้เห็นขั้นตอนพิธีกรรม และอธิบายได้ว่าวันพระฤาษีคืออะไร เขาทำอะไรกันบ้าง”</strong></p>



<p>ระหว่างแผนการสอนที่พาเด็กไปสำรวจสำนักฤาษี กับการตกลงเรื่องวันพระฤาษี มีงานที่ต่างกันอยู่ เรื่องหนึ่งคือการออกแบบบทเรียน อีกเรื่องคือการหาข้อตกลงร่วมกับชุมชน ทั้งสองเรื่องต้องเริ่มจากการที่ครูยอมออกไปเรียนรู้สิ่งที่อยู่รอบโรงเรียนด้วยตัวเอง</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-04-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108120" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-04-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-04-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-04-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-04-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-04-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-04-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.จตุพงษ์-1710x1138-04.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>กล้าพูดได้เต็มเสียงว่า ‘ผมเป็นครู’</strong></h3>



<p>เมื่อถามว่าการเรียนต่อเปลี่ยนอะไรในตัวเขา ครูดำพูดถึงความมั่นใจอยู่หลายครั้ง</p>



<p>เขาเคยเข้าประชุมหรืออบรมร่วมกับครูต่างสังกัดแล้วไม่กล้าแสดงความคิดเห็น เพราะคนอื่นเรียนจบครุศาสตร์หรือศึกษาศาสตร์มาโดยตรง ขณะที่ตัวเขา แม้จะรับผิดชอบโรงเรียนในตำแหน่งครูใหญ่ แต่กลับมีวุฒิเพียง ม.6</p>



<p>“ต่อให้เขาไม่ได้ด้อยค่าเรา เราก็รู้สึกด้อยค่าตัวเอง บางทีไม่กล้าแสดงความคิดเห็นเลย กลัวมันจะผิดไปหมด”</p>



<p>วันนี้เขาเรียนจบแล้ว มีสิทธิ์สอบใบประกอบวิชาชีพครู และมีกำหนดรับปริญญาในเดือนมกราคมที่จะมาถึง เขารู้สึกว่าสามารถบอกคนอื่นได้อย่างมั่นใจว่าตัวเองเป็นครู&nbsp; ถึงอย่างนั้น เมื่อพูดถึงสิ่งที่ได้รับ เขากลับใช้เวลาเล่าถึงระหว่างทางมากกว่าใบปริญญา</p>



<p><strong>“ระหว่างที่เรียนได้อะไรเยอะกว่าใบปริญญามาก ได้ความรู้ ได้เปิดโลกทัศน์ตัวเอง ได้วิธีสอนใหม่ๆ&nbsp; ได้ความรู้ที่นำมาถ่ายทอดให้ครูได้ แล้วก็ได้รู้จักอาจารย์ที่พร้อมจะสอนเรา”</strong></p>



<p>หนึ่งในเด็กที่ครูดำยกขึ้นมาเล่าคือ <strong>‘ยุทธชัย’</strong> ประธานนักเรียนคนปัจจุบัน ซึ่งเขาสอนมาตั้งแต่เป็นครูประจำชั้น</p>



<p>ในความทรงจำของครู ยุทธชัยเคยเป็นเด็กขี้อาย เรียนรู้ช้ากว่าเพื่อน แต่ช่วงที่เขาเรียนชั้น ป.4-ป.6 เป็นช่วงเดียวกับที่ครูดำได้เรียนต่อและเริ่มนำวิธีสอนใหม่กลับมาใช้ ครูจึงได้เห็นลูกศิษย์ค่อยๆ&nbsp; เปลี่ยนแปลง จนวันนี้ยุทธชัยเป็นเด็กที่มีความรับผิดชอบ เสียสละ ช่วยดูแลรุ่นน้องและมีความเป็นผู้นำ</p>



<p>ครูดำไม่ได้มองว่าความเปลี่ยนแปลงนี้เป็นผลงานของตัวเองเพียงคนเดียว เพราะยุทธชัยได้เรียนรู้จากครูหลายคนด้วย ส่วนวิธีสอนที่เขานำมาใช้ก็อาจมีส่วนช่วย โดยเปิดโอกาสให้เด็กแสดงความคิดเห็น กล้าพูด กล้าถาม และค่อยๆ สร้างความมั่นใจขึ้นทีละเล็กทีละน้อย</p>



<p><strong>“ถ้าเราสอนแต่ไม่เปิดโอกาสให้เด็กพูด เพราะพูดแล้วจะผิด เด็กก็จะไม่พูด”</strong></p>



<p>สำหรับครูที่เคยกลัวว่าความคิดเห็นของตัวเองจะผิดไปหมด ประโยคนี้มีความหมาย</p>



<p>เขารู้จักความไม่มั่นใจนั้นด้วยตัวเอง และเริ่มเห็นว่าเมื่อมีความรู้ มีคนช่วยแนะนำ และมีพื้นที่ให้ลองทำ คนคนหนึ่งก็กล้าขึ้นได้</p>



<p>ถึงอย่างนั้น การทำงานที่เลตองคุยังมีข้อจำกัดอีกมาก ทั้งการเดินทางที่ยากลำบากในฤดูฝนและภาระงานหลายด้านที่ครูต้องรับผิดชอบ ในฐานะครูใหญ่ เขาเองก็เคยท้อเมื่อต้องเป็นคนหาคำตอบให้เพื่อนร่วมงาน ทั้งที่บางเรื่องอยู่นอกเหนืออำนาจตัดสินใจของตัวเอง</p>



<p>แต่เมื่อถามว่าทำไมยังเป็นครูอยู่ เขาพาเรากลับไปพูดถึงความฝันในวัยเด็ก และการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ&nbsp; ที่เห็นในโรงเรียน ทั้งเด็ก เพื่อนครู และความสัมพันธ์กับชุมชน</p>



<p><strong>เด็กบนดอยที่เคยได้รับโอกาสจากโรงเรียน ตชด. กลับมาเป็นครูตามที่ตั้งใจไว้แล้ว ส่วนสิ่งที่เขาทำต่อจากนั้น คือเรียนรู้ว่าจะส่งต่อโอกาสนั้นอย่างไรให้ดีกว่าเดิม</strong><strong></strong><strong><br></strong></p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-161126/">อ้อมชายแดน ข้ามแพไปสอน เส้นทางเรียนรู้และพัฒนาห้องเรียนของครูใหญ่ ตชด. เลตองคุ จังหวัดตาก ดาบตำรวจจตุพงษ์ วิไลบรรเจิดกร</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>เพราะทุกวันคือ การนำความรู้มาดูแลผู้คน ‘นิส นภาภรณ์’ จากนักศึกษาทุนสู่ ‘Caregiver’ บทบาทสำคัญของคนรุ่นใหม่ในสังคมสูงวัย</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 12 Nov 2026 08:54:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[Caregiver]]></category>
		<category><![CDATA[นิส นภาภรณ์]]></category>
		<category><![CDATA[สังคมสูงวัย]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=108059</guid>

					<description><![CDATA[<p>กิจวัตรของ Caregiver หญิงมืออาชีพ ทุกเช้า 8.00 น. ‘นิส  [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article/">เพราะทุกวันคือ การนำความรู้มาดูแลผู้คน ‘นิส นภาภรณ์’ จากนักศึกษาทุนสู่ ‘Caregiver’ บทบาทสำคัญของคนรุ่นใหม่ในสังคมสูงวัย</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<h3 class="wp-block-heading"><strong>กิจวัตรของ Caregiver หญิงมืออาชีพ</strong></h3>



<p>ทุกเช้า 8.00 น. ‘นิส นภาภรณ์’ จะเริ่มงานที่ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุจามจุรีเนอร์สซิ่งโฮม งาน Caregiver ที่เธอทำคือต้องอาศัยทั้งความรู้ ความใจเย็น และความใส่ใจ ตั้งแต่การดูแลความสะอาดร่างกาย เตรียมอาหาร ช่วยพยุงเดิน ไปจนถึงการดูแลผู้สูงอายุที่มีข้อจำกัดทางร่างกายด้วยภาวะเจ็บป่วยที่แตกต่างกัน</p>



<p>สำหรับนภาภรณ์ ทุกวันที่ได้ทำงานคือ การนำความรู้ที่เรียนมาดูแลชีวิตคน ขณะเดียวกันก็เป็นก้าวสำคัญในการสร้างอนาคตของตัวเองและครอบครัว</p>



<p>เธอเป็นหนึ่งในนักศึกษาทุนโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ที่สำเร็จการศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรพนักงานให้การดูแล (Caregiver) จากคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ในปีการศึกษา 2568</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-3-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108064" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-3-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-3-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-3-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-3-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-3-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-3-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-3.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>6 เดือนที่เรียน สู่ 6 เดือนที่ทำงานเป็น Caregiver มืออาชีพ</strong></h3>



<p>วันนี้ นภาภรณ์ก้าวเข้าสู่เดือนที่ 6 ของการทำงานในฐานะผู้ดูแลมืออาชีพ อาชีพที่กำลังมีความสำคัญมากขึ้นในวันที่ไทยก้าวเข้าสู่สังคมสูงวัยโดยสมบูรณ์ และความต้องการบุคลากรที่มีทักษะในการดูแลผู้สูงอายุก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง</p>



<p>แม้หลักสูตร Caregiver จะใช้เวลาเรียนเพียง 6 เดือน แต่นภาภรณ์เล่าว่า การฝึกอบรมเข้มข้น 510 ชั่วโมง ทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ ได้เตรียมความพร้อมให้เธอได้นำความรู้มาใช้ในการทำงานจริงในแทบทุกด้าน ตั้งแต่การดูแลสุขอนามัยพื้นฐาน การจัดเตรียมอาหารตามหลักโภชนาการ การเคลื่อนย้ายและพยุงผู้ป่วยเดิน ไปจนถึงการจัดท่านอนเพื่อป้องกันแผลกดทับ</p>



<p>แต่เมื่อได้ลงมือทำงานจริง เธอพบว่ายังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องเรียนรู้นอกเหนือจากตำรา โดยเฉพาะการดูแลจิตใจของผู้สูงอายุ</p>



<p>เพราะผู้สูงอายุแต่ละคนไม่ได้มีเพียงความเจ็บป่วยทางร่างกาย แต่ยังมีความรู้สึก ความกังวล และอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปตามภาวะสุขภาพ การดูแลจึงไม่ใช่แค่การทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามขั้นตอน หากยังต้องรู้จักรับฟัง สังเกต และทำความเข้าใจคนที่อยู่ตรงหน้า</p>



<p>ช่วงแรกของการทำงานจึงไม่ใช่เรื่องง่าย นภาภรณ์ต้องปรับตัวกับระบบงานและความรับผิดชอบที่มากขึ้น ทั้งการดูแลกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุ และการช่วยดูแลตามแผนการรักษาภายใต้การกำกับของบุคลากรวิชาชีพ แต่ด้วยความอดทนและความตั้งใจเรียนรู้ เธอค่อย ๆ ปรับตัวจนสามารถทำงานได้อย่างมั่นใจมากขึ้น และมองความยากลำบากในช่วงแรกเป็นประสบการณ์สำคัญที่ช่วยให้ตัวเองเติบโต</p>



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-5 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" data-id="108063" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-3-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-108063" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-3-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-3-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-3-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-3-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-3.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" data-id="108065" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-3-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-108065" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-3-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-3-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-3-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-3-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-3.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /></figure>
</figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>เงินเดือนแรกกับความภูมิใจที่ส่งกลับไปถึงหัวใจแม่</strong></h3>



<p>นอกจากความภูมิใจที่ได้ทำงานในอาชีพที่เรียนมา อีกหนึ่งความเปลี่ยนแปลงสำคัญในชีวิตของนภาภรณ์ คือการเริ่มมีรายได้เป็นของตัวเอง</p>



<p>เธอเล่าว่า เดือนแรกของการทำงานได้รับเงินเดือนรวมค่าล่วงเวลา (OT) ประมาณ 14,000 บาท เงินจำนวนนี้ช่วยให้เธอสามารถดูแลค่าใช้จ่ายของตัวเองในเมืองใหญ่ และเริ่มเก็บออมเพื่อวางแผนเรียนต่อในอนาคตได้ ที่สำคัญ ยังมีเงินส่งกลับไปช่วยแบ่งเบาภาระของแม่ที่บ้านได้&nbsp;</p>



<p>สำหรับนภาภรณ์ เงินเดือนแรกจึงไม่ได้เป็นเพียงค่าตอบแทนจากการทำงาน แต่ยังเป็นความภูมิใจที่ในวันนี้เธอพึ่งพาตัวเอง และช่วยให้คนในครอบครัวอบอุ่นใจ</p>



<p>จากเยาวชนที่เคยมีวุฒิการศึกษาเพียง ม.6 วันนี้เธอมีอาชีพ มีรายได้ และเริ่มมองเห็นเส้นทางอนาคตที่กว้างขึ้น แน่นอนว่า จากก้าวแรกของหลักสูตรพนักงานให้การดูแล (Caregiver) นั้นสามารถทำให้นภาภรณ์ต่อยอดความฝันทางการศึกษาในระดับที่สูงขึ้นได้เรื่อยๆ</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-3-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108066" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-3-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-3-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-3-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-3-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-3-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-3-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-3.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">(ขวา) นิส นภาภรณ์</figcaption></figure></div>


<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>โอกาสทางการศึกษาของคนหนึ่งคน โอบรับอนาคตทั้งสังคม</strong></h3>



<p>ในวันที่ประเทศไทยมีผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น ขณะที่จำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลง ความต้องการบุคลากรด้านการดูแลกำลังกลายเป็นโจทย์สำคัญของประเทศ</p>



<p>แต่อีกด้านหนึ่ง ยังมีเยาวชนที่ขาดแคลนทุนทรัพย์จำนวนไม่น้อย ซึ่งต้องหยุดเส้นทางการศึกษาไว้เพียงชั้น ม.6 เพราะไม่มีทุนทรัพย์เพียงพอที่จะเรียนต่อ แม้จะมีศักยภาพและความพร้อมในการพัฒนาทักษะอาชีพก็ตาม</p>



<p>กสศ. จึงร่วมมือกับสถาบันอุดมศึกษา เปิดโอกาสให้เยาวชนที่ขาดแคลนทุนทรัพย์และสำเร็จการศึกษาระดับ ม.6 ปวช.3 หรือเทียบเท่า ได้เข้าถึงการศึกษาด้านสาธารณสุข ผ่านโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ทั้งหลักสูตรประกาศนียบัตรผู้ช่วยพยาบาลและผู้ช่วยทันตแพทย์ ระยะเวลา 1 ปี และหลักสูตรประกาศนียบัตรพนักงานให้การดูแล (Caregiver) ระยะเวลา 6 เดือน</p>



<p><strong>เรื่องราวของนภาภรณ์ทำให้เราเห็นว่า โอกาสทางการศึกษาไม่ได้สิ้นสุดลงในวันที่ผู้รับทุนเรียนจบ แต่ยังเติบโตต่อไปพร้อมกับชีวิตของพวกเขา จากการมีอาชีพ มีรายได้ ดูแลตัวเองและครอบครัวที่รัก ไปจนถึงการนำความรู้และทักษะที่ได้รับไปดูแลชีวิตของผู้อื่นในระยะยาว</strong></p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article/">เพราะทุกวันคือ การนำความรู้มาดูแลผู้คน ‘นิส นภาภรณ์’ จากนักศึกษาทุนสู่ ‘Caregiver’ บทบาทสำคัญของคนรุ่นใหม่ในสังคมสูงวัย</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ไม่มีที่ไหนอยู่ห่างไกล จนเสียงแห่งโอกาสจะเดินทางไปไม่ถึง: ‘ครูภัทร’ สุภัทรา นิจิตพร กับวงดุริยางค์ที่ปลุกความฝันของเด็ก ๆ กลางหุบเขา</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-111126-3/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-111126-3</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 07:03:30 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[ครูรักษ์ถิ่น]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[วงดุริยางค์]]></category>
		<category><![CDATA[สุภัทรา นิจิตพร]]></category>
		<category><![CDATA[ครูรัก(ษ์)ถิ่น รุ่นที่ 3]]></category>
		<category><![CDATA[โรงเรียนบ้านห้วยสิงห์]]></category>
		<category><![CDATA[มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=108021</guid>

					<description><![CDATA[<p>ท่ามกลางหุบเขาในพื้นที่ชายแดนจังหวัดแม่ฮ่องสอน เสียงกลอ [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-111126-3/">ไม่มีที่ไหนอยู่ห่างไกล จนเสียงแห่งโอกาสจะเดินทางไปไม่ถึง: ‘ครูภัทร’ สุภัทรา นิจิตพร กับวงดุริยางค์ที่ปลุกความฝันของเด็ก ๆ กลางหุบเขา</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>ท่ามกลางหุบเขาในพื้นที่ชายแดนจังหวัดแม่ฮ่องสอน เสียงกลองและเมโลเดียนจากวงดุริยางค์เล็ก ๆ ดังประสานขึ้นบนสนามหญ้าของโรงเรียนบ้านห้วยสิงห์ โดยมีเด็ก ๆ ที่ครั้งหนึ่งไม่เคยมีพื้นฐานทางดนตรีมาก่อนเป็นผู้บรรเลง</p>



<p>วันนี้ เสียงดนตรีเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงจังหวะประกอบการเดินแถว หากยังบอกเล่าถึงความเปลี่ยนแปลงที่ค่อย ๆ เกิดขึ้นในชีวิตเด็กหลายคน จากเด็กที่เคยขาดสมาธิ ติดโทรศัพท์มือถือ หรือมีปัญหาด้านพฤติกรรม สู่วันที่พวกเขาเริ่มค้นพบความสามารถของตัวเอง มีความมั่นใจ และกล้าที่จะฝันถึงอนาคต</p>



<p><strong>เบื้องหลังเสียงดนตรีที่ดังก้องหุบเขา คือความตั้งใจของครูคนหนึ่งที่เชื่อว่า ไม่มีที่ไหนอยู่ห่างไกล จนโอกาสการเรียนรู้จะเดินทางไปไม่ถึง แม้จุดเริ่มต้นของโอกาสนั้นจะเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ ก็ตาม</strong></p>



<p>“วงดุริยางค์ของเราก่อตัวขึ้นจากจุดที่เหมือนเริ่มต้นนับหนึ่งไปพร้อม ๆ กัน คือนับหนึ่งทั้งตัวครูและเด็ก ๆ ครูที่ไม่ได้เรียนจบเอกดนตรี แต่ต้องมาคุมวงดุริยางค์ เพราะ ผอ.สมบัติ ยาวิชัย ผู้อำนวยการโรงเรียน บอกว่า <strong>‘เชื่อมั่นว่าครูภัทรทำได้’</strong> ส่วนเด็ก ๆ ก็ไม่มีพื้นฐานด้านดนตรีเลย”</p>



<p><strong>‘ครูภัทร’ สุภัทรา นิจิตพร บัณฑิตทุนครูรัก(ษ์)ถิ่นของ กสศ. รุ่นที่ 3 จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่</strong> เล่าถึงประสบการณ์ระหว่างการฝึกสอนที่โรงเรียนบ้านห้วยสิงห์ตลอดเวลากว่าหนึ่งปี ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-05-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108025" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-05-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-05-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-05-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-05-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-05-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-05-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-05.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>โรงเรียนกลางหุบเขา กับชีวิตเด็ก ๆ ที่มีข้อจำกัดมากกว่าระยะทาง</strong></h3>



<p>โรงเรียนบ้านห้วยสิงห์ ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาในเขตชายแดน อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นโรงเรียนขยายโอกาสที่เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาล 2 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีนักเรียนรวม 339 คน ที่นี่ทำหน้าที่เสมือนบ้านหลังที่สองของเด็กจำนวนมากจากชุมชนบนพื้นที่สูง ซึ่งบางแห่งอยู่ห่างไกลจนรถยนต์ไม่สามารถเข้าถึงได้ ต้องเดินเท้าเพียงอย่างเดียว</p>



<p>“โรงเรียนของเราถือเป็นโรงเรียนประจำสำหรับเด็กบ้านไกลจากหลายอำเภอในพื้นที่สูงของจังหวัด เด็ก ๆ ที่นี่พักนอนในโรงเรียนเกือบ 100% เพราะส่วนใหญ่มาจากบ้านที่เดินทางยากลำบาก บางคนบ้านอยู่ในจุดที่รถเข้าไม่ถึง ต้องเดินเท้าเท่านั้น เด็กบางส่วนก็มาจากศูนย์พักพิงชั่วคราว”</p>



<p>การเป็นครูที่นี่จึงไม่ได้มีหน้าที่เพียงสอนหนังสือ แต่ยังต้องดูแลความเป็นอยู่ของเด็ก ๆ ตั้งแต่อาหารทั้งสามมื้อ ความสะอาดเรียบร้อย ไปจนถึงของใช้ส่วนตัวที่โรงเรียนจัดสรรให้ทุกเดือน</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large is-resized"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-09-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-108026" style="width:400px" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-09-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-09-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-09-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-09-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-09.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /></figure></div>


<p></p>



<p>นอกเหนือจากข้อจำกัดด้านการเดินทางและความเป็นอยู่ อีกหนึ่งความท้าทายสำคัญคือ <strong>‘กำแพงภาษา’</strong> เพราะเด็กจำนวนหนึ่งเติบโตมาโดยไม่ได้ใช้ภาษาไทยเป็นภาษาหลักในการสื่อสาร</p>



<p>“เด็กบางคนเข้ามาเรียนตอนอายุเยอะแล้ว ข้ามมาเรียน ป.4 ป.5 เลยก็มี แต่อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ ไม่รู้จักพยัญชนะหรือสระ เวลาเพื่อนพูดภาษาไทยก็ไม่เข้าใจ ต้องใช้เวลาปรับตัวกันมาก”</p>



<p>แม้แต่เด็กที่เริ่มอ่านออกแล้ว ก็อาจยังไม่เข้าใจความหมายของคำที่อ่าน</p>



<p>“อย่างคำว่า ‘ว่ายน้ำ’ เด็กบางคนอ่านได้ แต่พอให้แต่งประโยคกลับเขียนว่า ‘ฉันกินว่ายน้ำ’ เพราะเขายังไม่เข้าใจความหมาย ครูก็ต้องค่อย ๆ ช่วยปรับประโยค สอนให้เข้าใจเรื่องประธาน กริยา กรรม”</p>



<p>สำหรับครูภัทร ซึ่งเกิดและเติบโตมาจากชุมชนแห่งนี้ ความคุ้นเคยกับวิถีชีวิต ภาษา และข้อจำกัดของเด็กในพื้นที่ กลายเป็นต้นทุนสำคัญที่ช่วยให้เธอเข้าใจนักเรียนได้มากกว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ในห้องเรียน</p>



<p>ตลอดช่วงเวลาฝึกสอน เธอพยายามพิสูจน์ความมุ่งมั่น ความสามารถ และความรับผิดชอบของตัวเอง จนได้รับความไว้วางใจจากผู้อำนวยการโรงเรียนให้รับหน้าที่ดูแล <strong>‘วงดุริยางค์ของโรงเรียน’</strong></p>



<p>งานที่อยู่นอกเหนือความถนัดของครูผู้จบเอกประถมศึกษา กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการค้นพบวิธีสร้างโอกาสการเรียนรู้รูปแบบใหม่ให้กับเด็ก ๆ</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108030" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">‘ครูภัทร’ สุภัทรา นิจิตพร</figcaption></figure></div>


<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>เมื่อครูและเด็กเริ่มนับหนึ่งไปพร้อมกัน</strong></h3>



<p>“ตอนแรกก็กังวล เพราะตัวเองจบเอกประถมศึกษามา ไม่ได้จบเอกดนตรีโดยตรง แต่เมื่อได้รับความไว้วางใจ ก็คิดว่าน่าจะลองดู และตั้งใจว่าจะทุ่มเทให้เต็มที่”</p>



<p>ครูภัทรเริ่มต้นจากการเรียนรู้ด้วยตัวเอง ค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต เปิดดูคลิปวงดุริยางค์ของโรงเรียนอื่น ๆ ผ่านยูทูบ แล้วค่อย ๆ นำสิ่งที่ได้เรียนรู้มาปรับใช้กับเด็ก ๆ</p>



<p>แต่สิ่งที่น่าสนใจไม่แพ้วิธีฝึกซ้อม คือการเลือกสมาชิกกลุ่มแรกของวง แทนที่จะเริ่มจากเด็กที่มีพื้นฐานหรือความสามารถทางดนตรี ครูภัทรกลับชักชวนเด็กที่มีปัญหาด้านสมาธิ ติดโทรศัพท์มือถือ หรือเริ่มมีพฤติกรรมก้าวร้าว ให้เข้ามาร่วมเรียนรู้และฝึกซ้อมด้วยกัน ทุกคนเริ่มต้นจากศูนย์ ทั้งครูและนักเรียน</p>



<p>“เราเริ่มจากเรื่องง่าย ๆ ก่อน ทั้งการฟังและจับจังหวะผ่านการเคลื่อนไหว เรียนรู้เรื่องโน้ต แล้วค่อยให้เด็กลองจับเครื่องดนตรีตามความสนใจ จากนั้นก็ฝึกเล่น ฝึกซ้อมกันทุกวัน เสาร์อาทิตย์ก็ไม่หยุด”</p>



<p>การฝึกซ้อมจึงไม่ได้มีเป้าหมายเพียงให้เด็กเล่นดนตรีเป็น แต่ยังเป็นพื้นที่ฝึกสมาธิ ความอดทน วินัย และการอยู่ร่วมกับผู้อื่น</p>



<p>“เด็กบางคนผู้ปกครองบอกว่า ตอนอยู่บ้านชอบหงุดหงิด อารมณ์ร้อน ติดเกม พอมาอยู่วงดุริยางค์ เราก็สร้างข้อตกลงร่วมกันว่า ‘ตอนซ้อมห้ามเล่นโทรศัพท์’”</p>



<p>ในช่วงแรก แม้เด็ก ๆ จะยอมวางโทรศัพท์ระหว่างซ้อม แต่ทันทีที่ถึงเวลาพักเพียง 10 นาที หลายคนก็รีบกลับไปเล่นเกม ROV หรือ Free Fire</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-03-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108028" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-03-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-03-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-03-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-03-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-03-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-03-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-03.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-04-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108029" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-04-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-04-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-04-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-04-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-04-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-04-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-04.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>ครูภัทรไม่ได้ใช้วิธีบังคับให้เด็กเลิกเล่นเกมทันที แต่ค่อย ๆ ชวนให้พวกเขาหันมาจดจ่อกับสิ่งใหม่ ทั้งการท่องจำโน้ต ฝึกเป่าเมโลเดียน และตีกลอง จนดนตรีเริ่มเข้ามาแทนที่เวลาบางส่วนที่เคยหมดไปกับหน้าจอ</p>



<p>“พอเราค่อย ๆ ฝึกให้เขาท่องโน้ต ท่องจำ และมีสมาธิกับการเป่าเมโลเดียน ตีกลอง เด็ก ๆ ก็เริ่มห่างโทรศัพท์ได้ พฤติกรรมค่อย ๆ เปลี่ยนไป จนผู้ปกครองเดินเข้ามาบอกว่า ขอบคุณครูภัทร ตอนนี้ลูกอยู่บ้านอารมณ์เย็นลงมาก สมาธิดีขึ้น และเล่นมือถือน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด”</p>



<p>คำขอบคุณจากผู้ปกครองเป็นสิ่งยืนยันให้ครูภัทรเห็นว่า การเรียนรู้ผ่านดนตรีสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงที่ส่งต่อจากโรงเรียนไปถึงชีวิตประจำวันของเด็ก ๆ ได้</p>



<p>อีกหนึ่งความตั้งใจของเธอคือการเปิดโอกาสให้เด็กเล็กตั้งแต่ชั้น ป.2 เข้ามาเป็นสมาชิกวง แม้ครูบางคนจะมองว่าเด็กวัยนี้ยังเล็กเกินไปสำหรับการฝึกดุริยางค์ แต่ครูภัทรเชื่อว่า เด็กวัยนี้มีความสามารถในการจดจำและเลียนแบบที่ดี หากได้รับโอกาสและวิธีฝึกฝนที่เหมาะสม ก็สามารถเรียนรู้ได้ไม่ต่างจากเด็กโต</p>



<p>จากสมาชิกกลุ่มแรกเพียง 11–12 คน วงดุริยางค์เล็ก ๆ ของโรงเรียนบ้านห้วยสิงห์จึงค่อย ๆ เติบโต จนมีสมาชิกมากกว่า 40 คน</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108024" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-02.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>จากเสียงดนตรีในสนามหญ้า สู่วันที่เด็ก ๆ เริ่มค้นพบความสามารถของตัวเอง</strong></h3>



<p>หลังผ่านการฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่อง วงดุริยางค์ของโรงเรียนบ้านห้วยสิงห์ก็มีโอกาสแสดงผลงานครั้งแรกในงานเกษียณอายุราชการของโรงเรียน และเริ่มเตรียมความพร้อมสำหรับกิจกรรมกีฬาระดับอำเภอ</p>



<p>แต่สำหรับครูภัทร ความสำเร็จที่ทำให้เธอรู้สึกหายเหนื่อยที่สุด ไม่ใช่เพียงการได้เห็นเด็ก ๆ ออกแสดงต่อหน้าผู้คน หากเป็นวันที่พวกเขาเริ่มนำสิ่งที่เรียนรู้ไปต่อยอดด้วยตัวเอง</p>



<p>“พอเริ่มมีฝีมือด้านดนตรี เด็ก ๆ ก็นำความรู้ที่มีไปพัฒนาต่อในแบบของเขาได้เร็วมาก บางคนเสนอให้เล่นเพลงฮิตในโซเชียลอย่าง ‘เพลงบราซิล’ ที่เป็นกระแสใน TikTok ก็มาขอให้ครูช่วยแกะโน้ต เพื่อนำไปเล่นโชว์ช่วงเดินเข้าแถวตอนเช้า สร้างความสนุกสนานและรอยยิ้มให้เพื่อน ๆ ทั้งโรงเรียน”</p>



<p>ไม่เพียงเท่านั้น เด็ก ๆ ยังเริ่มเสนอเพลงใหม่ที่อยากเล่นด้วยตัวเอง</p>



<p>“ตอนนี้มาขอเล่นเพลงประจำทีมฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดอีกด้วย เพราะจังหวะเข้ามือและโน้ตไม่ยากจนเกินไปสำหรับเด็ก”</p>



<p>จากเด็กที่เคยไม่รู้จักแม้แต่ตัวโน้ต วันนี้พวกเขากลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาครู พร้อมความคิดใหม่ ๆ ว่าอยากเรียนรู้และลองทำอะไรต่อไป</p>



<p>ครูภัทรมองเห็นว่า เมื่อเด็กคนหนึ่งค้นพบว่าตัวเองสามารถเรียนรู้สิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนได้ ความมั่นใจนั้นอาจส่งต่อไปถึงการกล้าคิด กล้าลอง และกล้าฝันถึงเรื่องอื่น ๆ ในชีวิต</p>



<p>“พอเด็ก ๆ ได้เรียนรู้สิ่งหนึ่ง ได้รู้ว่าตัวเองทำได้หากมีความเพียรพยายาม ความฝันด้านอื่น ๆ ของพวกเขาก็เหมือนได้ถูกรดน้ำพรวนดินให้เจริญเติบโตขึ้น”</p>



<p>“จากที่ไม่เคยฝันหรือคิดว่าตัวเองต้องโตขึ้นไปเป็นอย่างไร ก็เริ่มกล้าเล่าสิ่งที่ตัวเองฝันไว้ในอนาคต เด็กหลายคนอยากเป็นครู อยากเป็นพยาบาล”</p>



<p>อย่างไรก็ตาม ความฝันเหล่านั้นยังต้องเผชิญกับข้อจำกัดที่ไม่ได้คลี่คลายลงง่าย ๆ โดยเฉพาะเด็กบางคนที่มีปัญหาด้านสถานะทางทะเบียนราษฎร ไม่มีบัตรประชาชน และมีเพียงบัตร G ซึ่งทำให้การเดินทางออกนอกพื้นที่หรือการศึกษาต่อในระดับสูงเป็นเรื่องยาก</p>



<p>ครูภัทรตระหนักดีว่า เธออาจไม่สามารถเปลี่ยนแปลงข้อจำกัดทั้งหมดในชีวิตของเด็ก ๆ ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอเลือกทำ คือไม่ปล่อยให้ข้อจำกัดเหล่านั้นกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้เด็กหยุดฝัน</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108027" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>แม้ไปไม่ถึงความฝันในวันนี้ ความรู้ที่ได้รับก็ยังส่งต่อให้คนอื่นได้</strong></h3>



<p>ครูภัทรเลือกใช้ <strong>‘แรงเสริมทางบวก’</strong> เพื่อสร้างความมั่นใจและแรงบันดาลใจให้เด็ก ๆ โดยพยายามชวนให้พวกเขามองเห็นคุณค่าของทุกสิ่งที่ได้เรียนรู้ แม้เส้นทางชีวิตในวันข้างหน้าอาจไม่ได้เป็นไปตามที่หวังไว้ทั้งหมด</p>



<p>“บอกเด็ก ๆ เสมอว่า ตอนนี้เราได้โอกาสเรียนดนตรีฟรี เรียนทุกอย่างฟรี ก็ให้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไว้ให้มากที่สุด”</p>



<p>“วันข้างหน้าถ้าลูกเรียนจบ ม.3 แล้วไม่ได้เรียนต่อ หรือต้องกลับไปอยู่ในศูนย์อพยพหรือในชุมชน ก็สามารถเอาวิชาเมโลเดียน วิชาดนตรี หรือภาษาไทยที่ครูสอน ไปต่อยอดเป็นครูให้เด็ก ๆ ในโบสถ์ หรือไปสอนภาษาไทยให้คนในชุมชนของลูกได้”</p>



<p><strong>“ลูกจะกลายเป็น ‘ครู’ ที่ส่งต่อความรู้ให้บ้านเกิดของตัวเองได้”</strong></p>



<p>คำพูดนี้สะท้อนความเชื่อของครูภัทรว่า คุณค่าของการศึกษาไม่ได้จำกัดอยู่เพียงวุฒิการศึกษาหรือเส้นทางอาชีพในอนาคต แต่ยังอยู่ที่ความรู้และทักษะซึ่งเด็กคนหนึ่งสามารถนำไปใช้ประโยชน์กับชีวิต และส่งต่อให้ผู้อื่นได้</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-108031" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/FB_1111_ครูรักษ์ถิ่นรุ่น-3-ครูภัทร-สุภัทรา-นิจิตพร-01.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>วันนี้ แม้เครื่องดนตรีบางชิ้นอาจไม่สมบูรณ์พร้อม แต่ความตั้งใจของเด็ก ๆ ที่อยากเรียนรู้จะยังคงดำเนินต่อไป</p>



<p>จากวงดุริยางค์ที่เริ่มต้นด้วยสมาชิกเพียงสิบกว่าคน วันนี้เด็ก ๆ กว่า 40 ชีวิตกำลังร่วมกันสร้างเสียงดนตรีให้ดังก้องหุบเขา พร้อมกับความมั่นใจและความฝันที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้นในใจของพวกเขา</p>



<p>เรื่องราวของ <strong>‘ครูภัทร’ สุภัทรา นิจิตพร</strong> สะท้อนคุณค่าของโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น และความเชื่อมั่นของ กสศ. ในการสร้างครูที่เติบโตมาจากชุมชน เข้าใจชีวิตและข้อจำกัดของเด็กในพื้นที่ และพร้อมใช้ความรู้ ความสามารถ ตลอดจนหัวใจของความเป็นครู เพื่อสร้างโอกาสการเรียนรู้ให้เกิดขึ้นจริง</p>



<p><strong>โอกาสทางการศึกษากำลังเริ่มต้นจากครูคนหนึ่งที่เชื่อมั่นในตัวเด็ก และเด็กกลุ่มหนึ่งที่ได้รับโอกาสให้ลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน</strong></p>



<p>ก่อนที่เสียงดนตรีเล็ก ๆ กลางหุบเขา จะกลายเป็น <strong>‘เสียงแห่งโอกาส’</strong> ที่พาความฝันของพวกเขาเดินทางไปได้ไกลกว่าเดิม</p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-111126-3/">ไม่มีที่ไหนอยู่ห่างไกล จนเสียงแห่งโอกาสจะเดินทางไปไม่ถึง: ‘ครูภัทร’ สุภัทรา นิจิตพร กับวงดุริยางค์ที่ปลุกความฝันของเด็ก ๆ กลางหุบเขา</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>จากห้องเรียนถึงศูนย์อพยพ บทเรียนชีวิตของ ‘ครูน้อย’ จันทร์เพ็ญ ทานาโชติ ครู ตชด. ที่กลับไปเรียนปริญญาอีกใบ เพื่อเข้าใจเด็กให้มากกว่าเดิม</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-111126/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-111126</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 04:02:07 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[กสศ.]]></category>
		<category><![CDATA[โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านชำปะโต]]></category>
		<category><![CDATA[ดาบตำรวจหญิงจันทร์เพ็ญ ทานาโชติ]]></category>
		<category><![CDATA[ครู ตชด.]]></category>
		<category><![CDATA[บช.ตชด.]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=108006</guid>

					<description><![CDATA[<p>ในวันที่โรงเรียนและบ้านต้องอพยพหนีภัยสงครามชายแดน ‘ครูน [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-111126/">จากห้องเรียนถึงศูนย์อพยพ บทเรียนชีวิตของ ‘ครูน้อย’ จันทร์เพ็ญ ทานาโชติ ครู ตชด. ที่กลับไปเรียนปริญญาอีกใบ เพื่อเข้าใจเด็กให้มากกว่าเดิม</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>ในวันที่โรงเรียนและบ้านต้องอพยพหนีภัยสงครามชายแดน ‘ครูน้อย’&nbsp; ไม่เพียงต้องดูแลครอบครัวและลูกศิษย์ แต่เธอยังเลือกกลับไปเป็น ‘นักศึกษา’ อีกครั้ง เพื่อหาคำตอบว่า จะออกแบบห้องเรียนอย่างไรให้เด็กบ้านชำปะโตเติบโตไปพร้อมกับทักษะชีวิตที่เลือกได้เอง&nbsp;</strong></p>



<p>ทันทีที่เสียงระเบิดดัง ‘ครูน้อย’ มีเวลาประมาณห้านาทีพูดกับนักเรียนในห้อง ก่อนทุกคนต้องแยกย้ายออกจากพื้นที่เพื่อเอาชีวิตรอด</p>



<p>สิ่งที่ต้องกำชับกันในเวลาสั้นๆ คือให้อยู่กับครอบครัว ออกจากพื้นที่ให้เร็วที่สุด และดูแลตัวเองให้ปลอดภัย เด็กที่เคยออกไปเล่นกับเพื่อนหรือตกปลาตามประสา ต่างก็ต้องรู้ว่าในช่วงเวลานี้ การไปไหนโดยไม่มีผู้ปกครองอยู่ด้วยอาจไม่ปลอดภัยอีกแล้ว</p>



<p>ปี 2568 การสู้รบตามแนวชายแดนไทย-กัมพูชาทำให้ผู้คนต้องออกจากบ้านไปอยู่ศูนย์อพยพ สำหรับ<strong> ดาบตำรวจหญิงจันทร์เพ็ญ ทานาโชติ หรือ ‘ครูน้อย’ แห่งโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านชำปะโต อำเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร์</strong> เธอต้องพาพ่อแม่และลูกทั้งสองคนไปยังที่ปลอดภัย พร้อมกับติดตามว่านักเรียนของตัวเองออกจากพื้นที่แล้วหรือยัง</p>



<p>“วันแรกที่อพยพ ทุกคนก็กลัว แม้กระทั่งครูก็กลัว”</p>



<p>โรงเรียนบ้านชำปะโตอยู่ห่างจากชายแดนประมาณ 20 กิโลเมตร สถานที่แห่งนี้คือโรงเรียนที่ครูน้อยเคยนั่งเรียนเมื่อครั้งวัยเยาว์ ก่อนกลับมาเป็นครู ตชด. และส่งลูกทั้งสองคนเข้าเรียนในโรงเรียนเดียวกัน บ้าน ครอบครัว และห้องเรียนของเธอจึงอยู่ในพื้นที่ที่ต้องอพยพไปพร้อมๆ กัน</p>



<p>เมื่อถึงศูนย์อพยพซึ่งแบ่งโซนพื้นที่พักตามหมู่บ้าน ครูน้อยเริ่มตามหานักเรียนของเธอ ดูว่าใครอยู่ตรงไหน ใครออกมาแล้วบ้าง ส่วนคนที่ยังอยู่ในพื้นที่ เธอติดต่อผู้ปกครองเพื่อถามว่าต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือไม่และให้การสนับสนุนเต็มกำลัง</p>



<p>พอทุกอย่างเริ่มเข้าที่ เธอจึงชวนเด็กๆ กลับมารวมตัวกัน แม้การจัดการเรียนรู้ทำได้ไม่เต็มที่เหมือนในโรงเรียน แต่การได้พบหน้าก็ทำให้ครูรู้ว่าเด็กแต่ละคนเป็นอย่างไร ป่วยไหม อยู่ที่นี่ได้ไหม และกำลังรู้สึกอะไร เธอค่อยๆ ถามไถ่ ระหว่างที่ตัวเองก็เป็นผู้ประสบภัยเช่นเดียวกัน</p>



<p>“ครูก็มาอยู่เหมือนกัน เราก็ต้องอยู่ได้สิ เรา ตชด. มันเลือดนักสู้อยู่แล้ว”</p>



<p><strong>ในช่วงเวลาที่ต้องดูแลทั้งนักเรียน ลูก และพ่อแม่ ครูน้อยยังเป็นนักศึกษาปริญญาตรี สาขาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ภายใต้การสนับสนุนของโครงการพัฒนาครูและโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน โดยกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมกับกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน (บช.ตชด.)&nbsp;</strong></p>



<p>“ทั้งเรียน ทั้งอพยพ ทั้งขนพ่อแม่ ขนลูก”</p>



<p>หลายบทบาทมาบรรจบกันในหมู่บ้านที่เธอเติบโต แต่เส้นทางที่พาครูน้อยกลับมายืนหน้าชั้นเรียน เริ่มต้นขึ้นก่อนหน้านั้นหลายปี</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-02-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108011" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-02-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-02-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-02-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-02-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-02-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-02-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-02.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>1. กลับมาเป็นครู ในที่ที่เคยเป็นเด็ก</strong></h3>



<p>ก่อนจะคุ้นเคยกับการยืนหน้าชั้นเรียน ครูน้อยทำงานอยู่กับตัวเลขและเอกสาร หลังเรียนจบปริญญาตรีบริหารธุรกิจด้านการบัญชี เธอทำงานที่องค์การบริหารส่วนตำบลอาโพนประมาณ 1 ปี กระทั่งแม่อยากให้กลับมาอยู่ใกล้บ้าน เธอจึงสมัครสอบโครงการคุรุทายาท บรรจุเข้ารับราชการในปี 2554 และเริ่มสอนที่โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านตาแตรว อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ ในปี 2556</p>



<p>เมื่อมีโอกาสย้ายในปี 2561 เธอเลือกกลับมาโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านชำปะโต โรงเรียนที่ครั้งหนึ่ง เธอเคยเป็นนักเรียน</p>



<p>ครูน้อยมีเชื้อสายกูย เติบโตในหมู่บ้านที่ใช้ภาษาส่วยสื่อสารกัน ความคุ้นเคยกับชีวิตและบริบทของชุมชนเป็นต้นทุนที่เธออยากนำมาใช้ดูแลเด็ก การกลับมาครั้งนี้จึงมีความคาดหวังติดตัวมาด้วย</p>



<p>“พอมาอยู่กับเด็ก แล้วเป็นเด็กบ้านเรา เราค่อนข้างคาดหวัง อยากให้เด็กในหมู่บ้านของเรามีการศึกษาที่ทัดเทียมกับโรงเรียนอื่นๆ”</p>



<p>เธอรู้ว่าโรงเรียนแห่งนี้เคยช่วยให้ชีวิตของตัวเองเดินมาได้ไกลเพียงใด ในวัยเด็กที่การสัญจรยังไม่สะดวก โรงเรียนอีกแห่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านหลายกิโลเมตร หากไม่มีโรงเรียน ตชด.อยู่ใกล้บ้าน การไปเรียนคงยากลำบาก ส่วนจะได้กลับมายืนเป็นครูอย่างวันนี้หรือไม่ เธอเองก็ไม่แน่ใจ</p>



<p>ในความทรงจำของเธอ โรงเรียนมีครู ตชด.ประมาณ 5–6 คน ที่ต้องรับผิดชอบหลายหน้าที่ ครูน้อยเล่าว่าการสอนในเวลานั้นยังไม่ได้เน้นด้านวิชาการเท่าปัจจุบัน ครูเข้ามาช่วยดูแลและทำให้เด็กในหมู่บ้านมีโอกาสได้เรียนหนังสือ แม้รูปแบบการสอนจะต่างจากวันนี้ แต่เธอจดจำทุกความหวังดีได้อย่างแม่นยำ</p>



<p>“ทุกท่านก็หวังดี อยากให้เด็กทุกคนมีโอกาสทางการศึกษา ถ้าไม่มีโรงเรียน ตชด.ในตอนนั้น ก็ไม่มีหนูในตอนนี้”</p>



<p>เมื่อกลับมายืนหน้าชั้นเรียน เธอจึงอยากส่งต่อโอกาสนั้นให้เด็กในรุ่นถัดไป งานที่ทำอาจยังไม่เห็นผลทันที และคำสอนบางอย่างอาจต้องรอให้เด็กเติบโตขึ้นจึงจะเข้าใจ แต่สำหรับเธอ การช่วยให้เด็กสักคนมองเห็นความสำคัญของการศึกษาก็มีความหมายแล้ว</p>



<p>“อย่างน้อยเรามาช่วยเด็กหนึ่งคน ถ้าเขาคิดได้ก็ถือว่าเป็นความสำเร็จ หรือถ้ายังคิดไม่ได้ตอนนี้ อนาคตเขาก็อาจฉุกคิดถึงคำพูดที่เราเคยอบรม เคยสั่งสอน เคยให้ความรู้เขา”</p>



<p>วันนี้ถนนหนทางเข้าสู่ชำปะโตสะดวกขึ้น โรงเรียนอยู่ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 10 กิโลเมตร และห่างจากตัวเมืองสุรินทร์ประมาณ 80 กิโลเมตร การเดินทางที่เคยเป็นความลำบากในวัยเด็กของครูน้อยจึงเปลี่ยนไป ทว่ายังมีข้อจำกัดที่ทำให้เด็กบางคนเรียนต่อได้ยาก</p>



<p>ครอบครัวส่วนใหญ่ในชุมชนทำเกษตรกรรม ผู้ปกครองให้ความสำคัญกับการศึกษาและช่วยเหลือโรงเรียน แต่เมื่อเด็กเรียนสูงขึ้น ค่าใช้จ่ายก็เพิ่มตาม จนบางครอบครัวรับภาระต่อไม่ไหว การมีโรงเรียนอยู่ใกล้บ้านช่วยให้เด็กได้เริ่มต้น ส่วนการเรียนต่อให้ไกลกว่านั้นยังต้องอาศัยทั้งกำลังของครอบครัวและพื้นฐานที่เด็กได้รับระหว่างทาง</p>



<p>ครูน้อยอยากให้เด็กออกจากโรงเรียนแห่งนี้ไปพร้อมความรู้ที่ใช้เรียนต่อได้ และมีความสามารถพอจะดูแลตัวเองเมื่อไปอยู่ในสังคมที่กว้างกว่าหมู่บ้าน คำถามที่ตามมาคือ ในแต่ละวันที่เด็กยังนั่งอยู่ในห้องเรียนของเธอ เธอจะเตรียมพวกเขาให้พร้อมได้อย่างไร</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>2.</strong> <strong>เมื่อเด็กไม่ตอบ ครูจึงต้องกลับมาถามตัวเอง</strong></h3>



<p>ในช่วงแรกของการเป็นครู ครูน้อยเรียนรู้จากคนที่ยืนหน้าชั้นเรียนมาก่อน เธอสังเกตวิธีสอนของรุ่นพี่ ถามเทคนิคที่ยังไม่รู้ แล้วนำกลับมาลองใช้กับเด็กของตัวเอง&nbsp;</p>



<p>แต่เมื่อสอนไป บางครั้งคำถามของเธอกลับพบเพียงความเงียบ เด็กไม่ตอบ และเมื่อถึงเวลาทำแบบฝึกหัดก็ยังทำไม่ได้ เธอจึงไม่แน่ใจว่า สิ่งที่อธิบายไปนั้นเด็กเข้าใจมากน้อยแค่ไหน หรือติดขัดอยู่ตรงใด</p>



<p>“เด็กไม่ตอบคำถามเลย ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง บางทีเขาไม่เข้าใจ แต่เราก็ไม่รู้ว่าเขาไม่เข้าใจตรงไหน พอทำแบบฝึกหัดไม่ได้ เราก็ต้องกลับมาทบทวนตัวเองว่า เราควรเปลี่ยนวิธีการแบบไหน”</p>



<p>ยิ่งได้สอน เธอก็ยิ่งเห็นรายละเอียดที่ต้องทำความเข้าใจ ทั้งธรรมชาติของเด็กที่แตกต่างกัน เหตุผลที่บางคนไม่ร่วมกิจกรรม และวิธีจัดการเรียนรู้ที่อาจใช้ได้กับเด็กคนหนึ่ง แต่ยังเข้าไม่ถึงเด็กอีกคน</p>



<p>ครูน้อยเคยกลับไปเรียน ‘ป.บัณฑิต’ หรือประกาศนียบัตรบัณฑิต แขนงวิชาหลักสูตรและการสอน ที่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ภายใต้โครงการพัฒนาผู้ประกอบวิชาชีพครูตามพระราชดำริฯ ซึ่งเปิดให้ครูที่จบปริญญาตรีแต่ยังไม่มีวุฒิทางการศึกษาได้เติมความรู้ด้านวิชาชีพครูผ่านการเรียนทางไกล เธอใช้เวลาเรียนหนึ่งปีจนได้รับใบประกอบวิชาชีพครู แต่สำหรับเธอ ยังมีเรื่องการออกแบบการเรียนรู้และการเข้าใจเด็กที่อยากศึกษาให้ลึกกว่านั้น เมื่อได้ยินข่าวโครงการพัฒนาครูและโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน ที่ กสศ. ให้ทุนการศึกษาปริญญาตรี สาขาการประถมศึกษา สำหรับครู ตชด. เธอจึงสนใจตั้งแต่เปิดรับรุ่นแรกในปี 2565</p>



<p>แต่ปีนั้นเธอยังไม่ได้สมัครเรียน…</p>



<p>ตอนนั้นลูกยังเล็ก ค่าใช้จ่ายในครอบครัวยังต้องดูแล และเธอยังไม่รู้ว่าการเรียนจะเพิ่มภาระอีกเท่าไร โดยเฉพาะการเดินทาง ความอยากพัฒนาตัวเองจึงต้องพักไว้ก่อน กระทั่งปีถัดมา เมื่อได้สอบถามครูรุ่นพี่และรู้ว่าโครงการได้สนับสนุนค่าใช้จ่ายที่ช่วยแบ่งเบาภาระ เธอจึงตัดสินใจสมัครเข้าเป็นนักศึกษารุ่นที่สองในปี 2566</p>



<p>ในวันสัมภาษณ์ กรรมการถามว่า เมื่อมีทั้งปริญญาตรีและใบประกอบวิชาชีพครูแล้ว ทำไมจึงเลือกเรียนปริญญาตรีอีกใบ แทนที่จะเรียนต่อปริญญาโท</p>



<p>สำหรับครูน้อย การมีวุฒิการศึกษาและใบประกอบวิชาชีพแล้ว ยังไม่ทำให้ปัญหาในห้องเรียนหมดไป เธออยากมีวิธีเข้าใจเด็กและออกแบบการเรียนรู้ได้มากกว่าที่เคย</p>



<p><strong>“บางอย่างเรายังไม่เข้าใจว่าจะจัดการเรียนการสอนอย่างไรให้เหมาะกับเด็ก ถ้าได้เรียน เราอาจมีเทคนิคและวิธีการที่ช่วยให้เข้าใจเด็กมากขึ้น และออกแบบการเรียนรู้ให้พวกเขาได้ดีกว่าเดิม”</strong> คือคำตอบของเธอในวันนั้น</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>3.</strong> <strong>กลับไปเรียน โดยไม่ต้องทิ้งห้องเรียน</strong></h3>



<p>ครูน้อยกลับมาเป็นนักศึกษาโดยยังสอนอยู่ที่โรงเรียน หลักสูตรที่เธอเรียนมีการเทียบโอนผลการเรียนรู้บางส่วน ใช้เวลา 3 ปี และจัดการเรียนออนไลน์ประมาณสัปดาห์ละสามวัน ช่วยให้เธอเรียนต่อได้โดยไม่ต้องทิ้งห้องเรียน แต่การเพิ่มบทบาทนักศึกษาเข้ามาในชีวิตของครู ตชด. และคุณแม่ลูกสอง ก็หมายถึงการต้องหาเวลาทั้งเข้าเรียน เตรียมงาน และทำงานส่งอาจารย์ ท่ามกลางหน้าที่ประจำวัน</p>



<p>“จะบอกว่าไม่ลำบากก็ไม่ใช่ ไม่เหนื่อยก็ไม่ใช่ กว่าจะผ่านจุดนี้มาได้ค่อนข้างเหนื่อยเหมือนกัน เพราะเราสวมหมวกหลายใบ ต้องแบ่งเวลาให้ชัดเจน”</p>



<p>ครูใหญ่ เพื่อนครู และครอบครัวช่วยสนับสนุนให้เธอผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ส่วนสิ่งที่ทำให้การเรียนมีความหมายคือความรู้ที่ได้รับมีที่ให้ทดลองใช้ทันทีในห้องเรียนของเธอเอง และเมื่อทดลองแล้วติดขัด เธอก็นำปัญหากลับมาเป็นคำถามให้อาจารย์และเพื่อนร่วมรุ่นช่วยกันวิเคราะห์หาทางออก </p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-03-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108012" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-03-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-03-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-03-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-03-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-03-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-03-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-03.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p><strong>“เรียนแล้วก็นำมาใช้กับเด็กได้เลย ถ้าติดขัดตรงไหนก็ปรึกษาครูพี่เลี้ยงหรืออาจารย์ที่มหาวิทยาลัยได้ ช่วยให้เราหาทางแก้ปัญหาได้ทันที ไม่ต้องรอ”</strong></p>



<p>ความเข้าใจเช่นนี้ยังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในงานพัฒนาโรงเรียนที่เธอร่วมทำกับครูใหญ่และคณะครู ทั้งการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษา วางโครงสร้าง กำหนดสัดส่วนคะแนน และวัดผลตามสภาพจริง จากเรื่องที่ยังไม่แม่นยำ เธอเริ่มเข้าใจมากขึ้นด้วยการทำไป ถามไป และกลับมาทบทวนอยู่เป็นระยะ</p>



<p>“ตอนแรกเรายังไม่เข้าใจเรื่องหลักสูตรมากนัก แต่พอได้ลงมือทำ ได้ถาม ก็ค่อยๆ เข้าใจมากขึ้น ถ้าเราทำหลักสูตรได้ ออกแบบโครงสร้างได้ กำหนดสัดส่วนคะแนนได้ วัดและประเมินผลตามสภาพจริงได้ เรามองว่าสิ่งเหล่านี้ทำให้เราเป็นมืออาชีพมากขึ้น บางคนอาจรู้สึกว่าเป็นการเพิ่มภาระงาน แต่สำหรับเรา มันช่วยให้มั่นใจในสิ่งที่ทำ ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมองว่าครู ตชด.สอนไม่เป็น” ครูน้อยกล่าว</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>4.</strong> <strong>จากสมุนไพรหนึ่งแก้ว สู่ความรู้หลายวิชา</strong></h3>



<p>หนึ่งในวิธีที่ครูน้อยสนใจตั้งแต่ช่วงต้นของการเรียนคือการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐาน (Project-based Learning) ซึ่งเปิดให้เด็กมีส่วนออกแบบและสร้างผลงานของตัวเอง โดยครูคอยให้แนวทางและช่วยเหลือระหว่างทาง</p>



<p>จากที่เคยอธิบายอยู่หน้าชั้น เธอเริ่มพาเด็กออกไปสำรวจรอบโรงเรียน ชวนกันคิดว่าสิ่งที่พบเห็นนำมาทำอะไรได้บ้าง แล้วให้เด็กนำข้อมูลกลับมาออกแบบชิ้นงาน ก่อนนำเสนอให้เพื่อนฟัง สวนสมุนไพรจึงกลายเป็นห้องเรียนที่เชื่อมวิชาต่างๆ เข้าหากัน</p>



<p>ครูน้อยสอนทั้งภาษาอังกฤษ สังคมศึกษา และวิชาสมุนไพร เธอนำต้นไม้ในสวนมาต่อยอดเป็นกิจกรรมทำน้ำอัญชันมะนาวและน้ำใบบัวบก ให้เด็กศึกษาข้อมูล ลงมือทำ และเขียนผังลำดับขั้นตอน (Flowchart) พร้อมเรียนรู้คำศัพท์และนำเสนอส่วนผสมกับวิธีทำเป็นภาษาอังกฤษ</p>



<p>จากนั้นจึงเชื่อมสู่เนื้อหาเศรษฐศาสตร์ด้วยการทำบัญชีรายรับรายจ่าย ให้เด็กไล่ดูว่าในการทำน้ำสมุนไพรแต่ละครั้งใช้อะไรบ้าง เช่น น้ำตาลกี่กิโลกรัม คิดเป็นเงินเท่าไร และเมื่อรวมค่าใช้จ่ายรายการต่างๆ แล้วเป็นเงินทั้งหมดเท่าไร สิ่งที่เด็กหยิบใช้จริงจึงกลายเป็นข้อมูลให้ฝึกคิด คำนวณ และบันทึก กิจกรรมนี้ยังเชื่อมกับพื้นฐานด้านบัญชีที่ครูน้อยเคยเรียนและใช้ทำงานมาก่อน </p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large is-resized"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-07-681x1024.png" alt="" class="wp-image-108016" style="width:400px" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-07-681x1024.png 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-07-200x300.png 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-07-768x1154.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-07-1022x1536.png 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-07.png 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /><figcaption class="wp-element-caption">ดาบตำรวจหญิงจันทร์เพ็ญ ทานาโชติ</figcaption></figure></div>


<p></p>



<p>ระหว่างทำงาน เด็กแต่ละคนมีพื้นที่ใช้ความถนัดของตัวเอง บางคนวาดรูป บางคนเขียน บางคนค้นคำศัพท์ ครูน้อยจัดกลุ่มให้มีเด็กที่หลากหลาย เพื่อให้ได้ช่วยกันทำและเรียนรู้จากเพื่อน</p>



<p>“เด็กบางคนชอบวาดรูป เขาก็ได้วาด แต่ระหว่างทำงานกลุ่ม พอเพื่อนหาคำศัพท์ใหม่ๆ เขาก็ได้ฟัง ได้เรียนรู้ไปด้วย บางทีความสุขของเขาคือการได้อยู่กับเพื่อน ได้พูด ได้คุย เราเป็นคนสนับสนุนส่วนหนึ่ง”</p>



<p>ชิ้นงานที่ออกมาจึงมีหน้าตาต่างกัน เช่นเดียวกับจังหวะการเรียนรู้ของเด็กที่ไม่ได้ก้าวไปพร้อมกันทั้งหมด บางคนยังทำได้ยาก แต่เมื่อเห็นเพื่อนทำได้ก็อยากลอง และค่อยๆ ปรับวิธีของตัวเอง</p>



<p>สำหรับครู ทั้งชิ้นงานและการนำเสนอช่วยให้เห็นว่าเด็กเข้าใจอะไรแล้ว และตรงไหนที่ยังต้องเข้าไปช่วย</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>5.</strong> <strong>คำศัพท์ที่หยิบจับได้ การเรียนรู้ที่ครูออกแบบ</strong></h3>



<p>เมื่อเห็นว่าเด็กยังรู้จักคำศัพท์ภาษาอังกฤษไม่มากพอ ครูน้อยจึงหาวิธีให้พวกเขาได้ฝึกอย่างสนุก เธอออกแบบ ‘Fun Domino Game’ เกมจับคู่ภาพกับคำศัพท์ ซึ่งได้รับรางวัลที่สองจากการประกวดนวัตกรรมของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ในปี 2567</p>



<p>บัตรภาพและคำศัพท์ในหมวดอาหาร สถานที่ และหมวดอื่นๆ ถูกแบ่งให้เด็กนำมาต่อกันให้ตรงคู่ ใครใช้บัตรหมดก่อนเป็นผู้ชนะ ระหว่างเล่น เด็กต้องสังเกตภาพ อ่านคำ และฟังกัน คนที่อ่านได้ก็ช่วยเพื่อนที่ยังอ่านไม่ได้ การฝึกคำศัพท์จึงเกิดขึ้นระหว่างที่ทุกคนกำลังสนุกกับเกม</p>



<p>ส่วนสื่อที่ครูน้อยพัฒนาจากการเรียนในหลักสูตรโดยตรงคือสื่อฝึกอ่านแบบโฟนิกส์ (Phonics) ซึ่งใช้ความสัมพันธ์ระหว่างเสียงกับตัวอักษรมาช่วยฝึกอ่านและสะกดคำภาษาอังกฤษ</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-04-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108013" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-04-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-04-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-04-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-04-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-04-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-04-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-04.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>เดิมเธอสอนโฟนิกส์อยู่แล้ว โดยเปิดจอหรือใช้กระดานพาเด็กออกเสียงและผสมคำ เมื่อได้เรียนเรื่องการวิจัยในชั้นเรียน (Classroom Research) เธอจึงเริ่มออกแบบสื่อเพิ่มเติม ทั้งแถบผสมคำและไม้บรรทัดโฟนิกส์ขนาดเล็กให้เด็กใช้ฝึกอ่าน</p>



<p>จากการมองสื่อพร้อมกันหน้าชั้น เด็กจึงมีโอกาสได้หยิบจับและลองผสมคำด้วยตัวเองมากขึ้น เธอทำสื่อเพิ่มหลายชิ้น เพราะห้องเรียนที่มีเด็กประมาณ 18–19 คนต้องใช้สื่อมากกว่าหนึ่งชิ้น เพื่อให้เด็กได้ฝึกอย่างทั่วถึง</p>



<p>ครูน้อยออกตัวว่ายังไม่เก่งงานวิจัยในชั้นเรียนและต้องศึกษาเพิ่มเติม แต่สิ่งที่ทำให้ชอบคือกระบวนการนี้ช่วยให้เธอเริ่มจากปัญหาของเด็ก แล้วหาวิธีมาทดลองแก้ไขในห้องเรียนจริง</p>



<p><strong>“เด็กมีปัญหาเรื่องการอ่าน การสะกดคำ เราก็นำวิธีที่คิดว่าจะช่วยให้เขาพัฒนาขึ้นมาลองใช้ เพื่อให้เขาเรียนรู้ได้มากกว่าเดิม”</strong></p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>6.</strong> <strong>มองให้พ้นพฤติกรรม เห็นให้ถึงใจเด็ก</strong></h3>



<p>ประสบการณ์สอนหลายปีทำให้ครูน้อยคุ้นเคยกับความแตกต่างของเด็ก และมีทั้งครูรุ่นพี่กับครูใหญ่เป็นคนช่วยคิดเมื่อพบสถานการณ์ยากๆ การกลับไปเรียนทำให้วงปรึกษานั้นกว้างขึ้น เธอนำเรื่องจากห้องเรียนไปแลกเปลี่ยนกับอาจารย์ เพื่อทบทวนว่าวิธีที่ใช้อยู่เหมาะกับเด็กแต่ละคนเพียงใด</p>



<p>หนึ่งในเรื่องที่นำไปปรึกษาคือพฤติกรรมก้าวร้าวของนักเรียน อาจารย์ชวนให้กลับไปพิจารณาว่า ก่อนเกิดพฤติกรรมนั้นมีอะไรเกิดขึ้น และเด็กกำลังต้องการอะไร คำแนะนำนี้ช่วยให้เธอมีแนวทางสืบค้นที่มาของปัญหา ก่อนเลือกวิธีเข้าไปช่วย</p>



<p>ครูน้อยเล่าถึงเด็กที่เพิ่งย้ายมาใหม่คนหนึ่ง เขาเล่นรุนแรงจนเพื่อนไม่อยากให้ร่วมเล่นด้วย ขณะเดียวกัน การไม่มีเพื่อนก็เป็นปัญหาที่เขากำลังเผชิญ เธอจึงค่อยๆ พูดคุยกับทั้งตัวเด็กและเพื่อน เพื่อทำความเข้าใจความสัมพันธ์ที่อยู่รอบพฤติกรรมนั้น</p>



<p>“เราก็ไปนั่งคุยกับเขา ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรให้คุณครูช่วยไหม แล้วค่อยๆ ดู สอบถามเพื่อนหรือผู้ปกครองด้วย”</p>



<p>เมื่อเข้าใจว่าเด็กอยากเล่นกับเพื่อน เธอจึงใช้ความต้องการนั้นเป็นจุดเริ่มต้นในการพูดคุย ช่วยให้เขาเข้าใจว่าการเล่นร่วมกันต้องไม่ทำร้ายคนอื่น และต้องสื่อสารกันดีๆ ต่อมาเธอสังเกตว่าเขาปรับพฤติกรรม จนเล่นและทำกิจกรรมกับเพื่อนได้</p>



<p>การเรียนจึงเข้ามาต่อยอดประสบการณ์ที่ครูน้อยมี ช่วยให้เธอทบทวนสิ่งที่เห็นและเลือกวิธีทำงานกับเด็กได้ละเอียดขึ้น เช่นเดียวกับการประเมินการเรียนรู้ที่เธอให้ความสำคัญกับหลักฐานหลายด้าน ทั้งชิ้นงาน การนำเสนอ และการทำงานร่วมกับผู้อื่น</p>



<p>“การวัดและประเมินผลไม่จำเป็นต้องสอบอย่างเดียว อาจวัดจากชิ้นงาน ประเมินจากสภาพจริง หรือการนำเสนอของเด็กก็ได้”</p>



<p>สิ่งที่เธอสังเกตเห็นหลังปรับกิจกรรมคือเด็กสนุกและกระตือรือร้นขึ้น บางคนที่เคยขอออกจากห้องบ่อยระหว่างฟังบรรยาย เริ่มอยู่ทำงานกับกลุ่มได้นานขึ้น เพราะมีงานที่ต้องช่วยกันรับผิดชอบ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ทำให้เธอมองเห็นพัฒนาการระหว่างเรียนได้ชัดเจน แม้เด็กจะยังเรียนรู้ได้ต่างจังหวะและยังต้องได้รับความช่วยเหลือแตกต่างกันไป</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>7.</strong> <strong>โรงเรียนที่พ่อแม่เลือก คุณค่าที่ครูยืนยัน</strong></h3>



<p>ที่บ้านชำปะโต ความสัมพันธ์ระหว่างครูน้อยกับโรงเรียนมีหลายชั้น เธอเป็นศิษย์เก่า เป็นครู เป็นคนในชุมชน และเป็นผู้ปกครองที่ส่งลูกทั้งสองคนเรียนอยู่ที่นี่</p>



<p>ว่ากันตามตรงแล้ว เธอมีทางเลือกส่งลูกไปเรียนที่อื่นเพราะสามีทำงานอยู่ในตัวอำเภอ แต่เลือกให้ลูกเรียนในโรงเรียนที่ตัวเองสอน ด้วยความเชื่อมั่นทั้งด้านวิชาการและทักษะชีวิตที่เด็กจะได้รับ</p>



<p>เธอยังเล่าว่ามีผู้ปกครองจากหมู่บ้านข้างเคียงพาลูกมาเรียนแม้ใกล้บ้านจะมีโรงเรียนอยู่แล้ว เหตุผลที่ได้ยินคือ <strong>“ครูดูแลเด็กดี”</strong> และผู้ปกครองพอใจกับการเรียนของลูก</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-05-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108014" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-05-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-05-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-05-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-05-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-05-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-05-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-05.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>บางครั้งผู้ปกครองอยากช่วยลูกทำการบ้าน แต่ใช้วิธีบอกคำตอบให้ ครูน้อยจึงต้องอธิบายระหว่างการประชุมว่า การช่วยลูกอาจเริ่มจากค่อยๆ พาคิดทีละขั้น เพื่อให้เด็กทำความเข้าใจด้วยตัวเอง</p>



<p>“คุณครูเป็นส่วนหนึ่ง แต่ผู้ปกครองก็ต้องช่วยสนับสนุนลูกของตัวเองด้วย”</p>



<p>ความเข้าใจเหล่านี้ค่อยๆ สร้างขึ้นผ่านการพูดคุย โรงเรียนได้แรงสนับสนุนจากชุมชน ขณะที่ผู้ปกครองก็มีส่วนช่วยให้สิ่งที่เด็กฝึกในห้องเรียนดำเนินต่อไปที่บ้านได้</p>



<p>ถึงอย่างนั้น ครูน้อยยังเคยพบคำพูดที่ทำให้รู้สึกว่างานของครู ตชด. ถูกลดคุณค่า นั่นคือครั้งหนึ่งระหว่างไปเป็นกรรมการคุมสอบ O-NET เธอเล่าว่ามีครูต่างสังกัดถามว่า “ครู ตชด.จะเอาคะแนนไปทำไม ในเมื่อคะแนนก็ไม่ได้ช่วยปรับอะไรให้”</p>



<p>คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่งไป แต่สิ่งที่เธอพยายามทำกับเด็กมีเป้าหมายชัดเจนอยู่แล้ว</p>



<p>“เราไม่ได้มองว่าคะแนนจะช่วยเพิ่มเงินให้เรา เพราะเราไม่ได้มีการปรับวิทยฐานะหรือได้ค่าตอบแทนเพิ่มจากตรงนี้อยู่แล้ว สิ่งที่เรามองคือเด็กของเรามีพื้นฐานพอที่จะไปเรียนต่อและเอาตัวรอดได้ไหม เราอยากให้เด็กในบ้านเรามีการศึกษาที่ดี มีความรู้ที่จะนำไปต่อยอดในอนาคต นั่นคือสิ่งที่เราตั้งใจทำ”</p>



<p>การได้เห็นลูกศิษย์ออกไปเรียนต่อในระดับมัธยมศึกษาและนำความรู้ไปใช้ จึงเป็นความภูมิใจที่ทำให้เธอเห็นความหมายของงานสอน</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>8.</strong> <strong>ปริญญาอีกใบ กับความมั่นใจหน้าชั้นเรียน</strong></h3>



<p>เมื่อหันกลับมามองตัวเอง ครูน้อยเห็นความเปลี่ยนแปลงจากคนที่เคยขี้อาย ไม่ค่อยมั่นใจเวลาต้องจับไมค์พูดต่อหน้าผู้คน หากเข้าร่วมอบรมก็มักนั่งฟัง สังเกต และเก็บคำถามไว้คุยกับเพื่อนหรือรุ่นพี่ภายหลัง เวลาทำงานกลุ่ม เธอช่วยทำงานได้ แต่จะให้เพื่อนเป็นผู้นำเสนอ</p>



<p>การเรียนต่อในโครงการนี้ ทำให้ครูน้อยต้องฝึกอธิบายสิ่งที่ตัวเองทำ ฝึกเรียบเรียงความคิด และนำเสนอผลงานของตัวเองมากขึ้น</p>



<p>เมื่อถูกถามว่าตอนนี้กล้าแสดงออกขึ้นหรือยัง เธอตอบยิ้มๆ เพียงว่า “ก็นิดหนึ่ง”</p>



<p>แต่สิ่งที่เปลี่ยนชัดกว่าคือเธอเริ่มตอบตัวเองได้ว่า สิ่งที่ออกแบบในห้องเรียนช่วยเด็กอย่างไร จากเมื่อก่อนที่สอนจบแล้วยังไม่แน่ใจว่าเด็กได้รับอะไร วันนี้เธอมองเห็นทั้งผลงาน การมีส่วนร่วม และพัฒนาการที่เกิดขึ้นระหว่างทาง</p>



<p>เธอยังมีวันที่เหนื่อย โดยเฉพาะเมื่อมีภาระอื่นเข้ามาซ้อนกับงานสอน การเรียนจบไม่ได้ทำให้หน้าที่เหล่านั้นหายไป แต่ความเข้าใจในงานที่เพิ่มขึ้นช่วยให้เธอเห็นทางทำงานกับเด็กต่อได้</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-06-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108015" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-06-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-06-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-06-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-06-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-06-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-06-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.หญิงจันทร์เพ็ญ-1710x1138-06.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p><strong>ในวันที่ให้สัมภาษณ์ ครูน้อยเรียนจบหลักสูตรปริญญาตรี สาขาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานีแล้ว และกำลังรอวันเข้ารับปริญญา&nbsp;</strong></p>



<p><strong>สำหรับเธอ ปริญญาใบนี้บันทึกทั้งความตั้งใจและช่วงเวลาที่ยากลำบากของการกลับไปเป็นนักศึกษา ขณะยังต้องดูแลห้องเรียนและครอบครัว</strong></p>



<p>“เราถือว่าเป็นความสำเร็จทางการศึกษาของตัวเอง เห็นว่าเรามีความตั้งใจ มีความเพียรพยายาม และพัฒนาตัวเองมาตลอดสามปี ทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ หลายอย่างรวมกัน แต่เราผ่านจุดนั้นมาได้”</p>



<p>จากเด็กที่เคยนั่งเรียนในโรงเรียนบ้านชำปะโต ครูน้อยกลับมายืนหน้าชั้นในโรงเรียนเดิม พร้อมความเข้าใจที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นว่า เด็กแต่ละคนต้องการความช่วยเหลือต่างกัน เธอนำสิ่งที่เรียนรู้มาลองใช้ ทั้งผ่านสื่อฝึกอ่าน กิจกรรมในสวนสมุนไพร และการนั่งลงฟังเรื่องราวของเด็ก แม้ในวันที่ทุกคนต้องอพยพออกจากหมู่บ้าน เธอก็ยังตามหา ถามไถ่ และชวนพวกเขากลับมาพบกัน เพื่อให้เด็กๆ รู้ว่า แม้ต้องอยู่ไกลจากโรงเรียน ครูก็ยังอยู่ใกล้พวกเขา<br></p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-111126/">จากห้องเรียนถึงศูนย์อพยพ บทเรียนชีวิตของ ‘ครูน้อย’ จันทร์เพ็ญ ทานาโชติ ครู ตชด. ที่กลับไปเรียนปริญญาอีกใบ เพื่อเข้าใจเด็กให้มากกว่าเดิม</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>จากคอกหมูสู่ห้องเรียนที่มีชีวิต เมื่อโอกาสเรียนต่อของ ‘ครูสวัสดิ์ ชัยณรงค์’ เปิดโลกการเรียนรู้ใหม่ให้เด็กตามแนวชายแดน</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-111126-2/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-111126-2</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 03:35:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านตะแบกงาม]]></category>
		<category><![CDATA[ดาบตำรวจสวัสดิ์ ชัยณรงค์]]></category>
		<category><![CDATA[ครู ตชด.]]></category>
		<category><![CDATA[บช.ตชด.]]></category>
		<category><![CDATA[กสศ.]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=107994</guid>

					<description><![CDATA[<p>จากความเชื่อมั่นใน ‘คัมภีร์หน้าห้อง’ และคะแนนสอบปลายปี  [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-111126-2/">จากคอกหมูสู่ห้องเรียนที่มีชีวิต เมื่อโอกาสเรียนต่อของ ‘ครูสวัสดิ์ ชัยณรงค์’ เปิดโลกการเรียนรู้ใหม่ให้เด็กตามแนวชายแดน</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>จากความเชื่อมั่นใน ‘คัมภีร์หน้าห้อง’ และคะแนนสอบปลายปี สู่ความจริงที่ว่าเกรดสวยๆ อาจไม่เพียงพอให้เด็กก้าวทันโลกภายนอก นี่คือเรื่องราวการเดินทางของ <strong>ดาบตำรวจสวัสดิ์ ชัยณรงค์ ครูโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านตะแบกงาม จังหวัดชุมพร</strong>&nbsp; ผู้กล้าลุกขึ้นมาทบทวนวิธีสอนของตัวเอง ทิ้งบทบาทการยืนบรรยายคนเดียว แล้วพาเด็กๆ ออกไปเรียนรู้จากสิ่งรอบตัว&nbsp; ตั้งแต่รางอาหารหมู แปลงเกษตรผสมผสาน ไปจนถึงคำถามและภูมิปัญญาของคนในชุมชน</p>



<p>ร่วมสำรวจห้องเรียนที่มีชีวิต ที่ซึ่งเสียงของเด็กๆ ไม่ได้เป็นเพียงผู้ฟัง แต่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการออกแบบแผนการสอน และเปลี่ยนนิยามความเป็น <strong>‘ครู’</strong> ให้กว้างไกลกว่าเดิม</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>1. จากศิษย์เก่าโรงเรียน ตชด. สู่วันที่กลับมาเป็นครู</strong></h3>



<p>“ถ้าจบมาแค่นี้ก็เป็นครูได้ ใครๆ ก็เป็นครูได้เหมือนกัน” คำพูดนี้มาถึง<strong>ดาบตำรวจสวัสดิ์ ชัยณรงค์</strong><strong> </strong><strong>&nbsp;</strong>ในงานวันครู ตามมาด้วยคำถามว่า เขาจบอะไรมา เรียนมาถึงไหน และเมื่อมาสอนแล้ว เด็กจะได้เรียนรู้อะไรบ้าง</p>



<p>เขาจำได้ว่าคำพูดเหล่านั้นทำให้ท้ออยู่บ้าง เพราะในสายตาของคนพูด เส้นทางที่ไม่ได้ผ่านคณะครุศาสตร์หรือศึกษาศาสตร์ดูจะทำให้ความเป็นครูของเขามีน้ำหนักน้อยลง ครูสวัสดิ์อธิบายความรู้สึกครั้งนั้นว่า เหมือนถูกมองเป็น ‘ครูเถื่อน’</p>



<p>“ตอนนั้นก็มีเก็บมาคิดบ้าง แต่ว่าก็ไม่เป็นไร ปล่อยเขาไป เราไปห้ามความคิดของคนไม่ได้”</p>



<p>ที่โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านตะแบกงาม จังหวัดชุมพร งานของครูสวัสดิ์ยังคงดำเนินต่อไป ทั้งสอนหนังสือ ดูแลสุขภาพเด็ก และออกไปเยี่ยมครอบครัวของลูกศิษย์ตามบ้าน ความไว้วางใจค่อยๆ สร้างขึ้นจากการพบหน้าและร่วมแก้ปัญหากับชุมชน ส่วนในห้องเรียน เขาใช้ความรู้ที่มีพาเด็กค่อยๆ เปิดหนังสือเรียนไปทีละบท จนถึงวันสอบปลายปีที่คะแนนจะบอกว่าใครเก่ง และใครยังต้องซ่อมเสริม</p>



<p>กระทั่งลูกศิษย์บางคนที่เคยทำคะแนนได้ดีในห้องเรียนของเขา เมื่อไปเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษา กลับเรียนตามเพื่อนไม่ทัน&nbsp; คราวนี้คำถามไม่ได้มาจากคนในงานวันครู แต่มาจากตัวเขาเอง</p>



<p>“ทำไมเด็กคนนี้เมื่อก่อนเก่งนะ ภาษาไทยก็เก่ง คณิตก็เก่ง แต่พอออกไปเรียนมัธยม ทำไมเขาเรียนไม่ทันคนอื่น”</p>



<p>ครูสวัสดิ์เริ่มมองย้อนกลับไปยังหนังสือที่สอนจบและข้อสอบที่เด็กทำผ่าน สิ่งเหล่านั้นบอกอะไรเกี่ยวกับลูกศิษย์ได้บ้าง และมีอะไรที่เขายังมองไม่เห็น เขารู้ว่าเด็กคนไหนได้คะแนนเท่าไร แต่ยังไม่รู้ดีพอว่าเบื้องหลังคะแนนนั้น ใครเข้าใจอะไร ใครติดขัดตรงไหน และครูควรช่วยอย่างไรให้พวกเขาไปต่อได้</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-04-1400x932.png" alt="" class="wp-image-107997" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-04-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-04-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-04-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-04-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-04-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-04-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-04.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>“แสดงว่าการสอนของเรา เรามองแค่มุมเดียวว่าเขาเก่ง แต่จริงๆ เขาอาจยังไปไม่ถึง”</p>



<p><strong>คำถามเหล่านี้ติดตัวเขาไปในวันที่ได้กลับเป็นนักศึกษา เรียนปริญญาตรีกับมหาวิทยาลัยทักษิณ ภายใต้โครงการพัฒนาครูและโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน ซึ่งกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมดำเนินงานกับกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน (บช.ตชด.) และมหาวิทยาลัยเครือข่าย</strong></p>



<p>ระหว่างทางสู่ปริญญา ครูที่เคยสอนตามหนังสือเริ่มพาเด็กออกไปเรียนที่คอกหมู แปลงเกษตร และบ้านของผู้คนในชุมชน เขาเรียนรู้วิธีมองเด็กให้ละเอียดกว่าคะแนนสอบ และค่อยๆ ขยับจากคนที่เตรียมคำตอบไว้หน้าชั้น มาเป็นคนที่รับฟังว่าลูกศิษย์อยากรู้อะไร&nbsp; จนวันหนึ่งคำถามของเด็กก็กลายเป็นการบ้านที่ครูต้องนำกลับไปคิดต่อ</p>



<p>ก่อนจะเป็นครู ตชด. สวัสดิ์ผ่านงานมาหลายอาชีพ ตั้งแต่ช่างซ่อมรถ พนักงานบริษัทที่เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ ไปจนถึงทำธุรกิจให้เช่าเต็นท์ของตัวเอง แม้ได้พบเห็นชีวิตผู้คนหลายพื้นที่ เขาก็ยังไม่พบงานที่รู้สึกว่าเหมาะกับตัวเอง</p>



<p>กระทั่งวันหนึ่ง โอกาสกลับมาเป็นครูในโรงเรียนแบบที่เขาเคยเรียนมาถึง เมื่อโครงการคุรุทายาทเปิดรับศิษย์เก่าโรงเรียน ตชด. เข้าสู่การเป็นตำรวจตระเวนชายแดนเพื่อทำหน้าที่ครู ความมั่นคงของงานราชการและความหวังของแม่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจสมัคร อีกส่วนหนึ่งมาจากความทรงจำถึงครูในวัยเด็ก</p>



<p>ครูสวัสดิ์เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านพลมีชัย จังหวัดนครศรีธรรมราช ครูที่เคยสอนเขาหลายคนยังอยู่กับโรงเรียนจนเริ่มทยอยออกจากราชการ การเห็นคนคุ้นเคยทำงานเดิมมายาวนานทำให้เขาอยากรู้ว่า อะไรทำให้ครูเหล่านั้นอยู่สอนเด็กได้จนถึงวันนี้</p>



<p>“เห็นครู ตชด. มาตั้งแต่เราเด็กๆ เราก็สงสัยว่าทำไมเขายังอยู่ได้ เขายังสอน ยังเป็นครูอยู่ เขาทำได้อย่างไร”</p>



<p>เมื่อพื้นที่บ้านเกิดไม่มีตำแหน่งว่าง เขาจึงสมัครในสังกัดกองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 41 จังหวัดชุมพร ผ่านการฝึกตำรวจและเตรียมความพร้อมสำหรับงานครู ก่อนมาประจำที่โรงเรียน ตชด. บ้านตะแบกงามในปี 2558 หลังโรงเรียนก่อตั้งได้เพียงหนึ่งปี</p>



<p>จากคนที่เคยนั่งเรียนกับครู ตชด. สวัสดิ์กำลังจะเป็นครูเสียเอง เขายอมรับว่า ตอนแรกคิดว่าการสอนคงไม่ยากเย็นนักเพราะผ่านงานมาหลายอย่างแล้ว แต่ช่วงเรียนเตรียมเป็นครูราว 7 เดือนก็ค่อยๆ ทำให้เห็นว่า ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องเรียนรู้ นอกเหนือจากเนื้อหาที่จะนำไปสอน</p>



<p><strong>“มันไม่ใช่แค่มายืนอยู่หน้าชั้นแล้วบอกให้เด็กเปิดหนังสือ แต่เราต้องพัฒนาตัวเด็ก ทั้งด้านร่างกาย จิตใจ อารมณ์ สังคม ไม่ใช่เก่งอย่างเดียว”</strong></p>



<p>เมื่อมาถึงบ้านตะแบกงาม เขาเริ่มรับผิดชอบชั้น ป.3 สอนทุกวิชา ควบคู่กับหน้าที่ครูพยาบาลและงานโครงการตามพระราชดำริ งานดูแลสุขภาพพาเขาออกไปพบผู้คนตามบ้าน ทำให้ค่อยๆ รู้จักชุมชน และเห็นชีวิตอีกด้านของลูกศิษย์ที่ไม่ได้ปรากฏอยู่ในห้องเรียน</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>2. เข้าถึงชุมชน เข้าใจครอบครัว ก่อนชวนเด็กไปต่อ</strong></h3>



<p>ในวงข้าวของชาวบ้านตะแบกงาม ข้าวเหนียวและปลาร้าเป็นอาหารที่คนใต้ร่วมกินกับคนอีสาน บางครอบครัวทำอาหารข้ามถิ่นจนชำนาญ คนใต้ทำอาหารอีสานได้อร่อย ส่วนคนอีสานก็ทำอาหารใต้ได้ดี เป็นความคุ้นเคยที่ครูสวัสดิ์ได้พบเมื่อเข้ามาเป็นครูในชุมชนแห่งนี้</p>



<p>โรงเรียน ตชด. บ้านตะแบกงามตั้งอยู่ในพื้นที่รอยต่อของจังหวัดชุมพร สุราษฎร์ธานี และระนอง เขาเล่าว่า พื้นที่ซึ่งเคยเป็นป่าและมีการทำเหมืองแร่ ค่อยๆ มีผู้คนจากภาคใต้ ภาคเหนือ ภาคอีสาน และภาคกลางเข้ามาตั้งถิ่นฐาน มีทั้งครอบครัวไทยพุทธ มุสลิม และแรงงานจากประเทศเพื่อนบ้าน ความต่างของถิ่นที่มาไม่ได้ขวางการช่วยเหลือกัน โดยเฉพาะในวันที่การใช้ชีวิตยังเต็มไปด้วยความลำบาก</p>



<p>ระยะทางจากตัวอำเภอราว 25 กิโลเมตรอาจดูไม่ไกลนัก แต่ในช่วงที่ครูสวัสดิ์มาอยู่ใหม่ๆ ฝนเพียงครั้งเดียวก็ทำให้การเดินทางเปลี่ยนไป ถนนดินเหนียวกลายเป็นทางลื่น รถติดหล่มจนต้องช่วยกันเข็น บางพื้นที่ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง บางแห่งดับบ่อย ส่วนสัญญาณโทรศัพท์ก็ยังไม่มีให้ใช้งาน</p>



<p>“เมื่อก่อนพาเด็กไปข้างนอก ตอนออกไปฝนไม่ตก ตอนกลับมาฝนตก เด็กต้องช่วยเข็นรถกันกว่าจะกลับเข้ามา ชาวบ้านก็มาช่วยลาก”</p>



<p>ถนนเป็นอุปสรรคที่เห็นได้ชัด ส่วนความไว้วางใจต้องอาศัยเวลา แม้เข้ามาทำหน้าที่ครู แต่ครูสวัสดิ์ก็สวมหมวกตำรวจอีกหนึ่งใบ ชาวบ้านบางคนซึ่งพึ่งพาพื้นที่ป่าในการดำรงชีวิตและกังวลเรื่องข้อกฎหมาย จึงยังกลัวและระแวงคนมาใหม่อย่างเขา</p>



<p>การรู้จักลูกศิษย์จึงต้องเริ่มจากการทำความรู้จักครอบครัว หลังเลิกสอน ครูสวัสดิ์หาเวลาออกไปนั่งคุยตามบ้าน พบผู้นำชุมชน ผู้เฒ่าผู้แก่ และวัยรุ่น เมื่อหมู่บ้านมีงานก็เข้าไปร่วม ความคุ้นเคยค่อยๆ เพิ่มขึ้นจากการพบหน้าและพูดคุยกันในชีวิตประจำวัน</p>



<p>“ต้องเข้าให้ถึงเขา ไปเยี่ยม ไปบ้าน ไปหา ออกชุมชนบ่อยๆ ไม่ใช่เลิกงานแล้วอยู่แต่บ้านพัก บางทีก็ไปนั่งบ้านคนนี้ บ้านอีกคนหนึ่ง บ้านผู้เฒ่าผู้แก่ มีงานมีการเราก็เข้าไปตลอด”</p>



<p>เมื่อได้เข้าไปนั่งคุยเขาจึงเริ่มเข้าใจว่า ผู้ปกครองมองอนาคตของลูกไว้อย่างไร ในเวลานั้น หลายครอบครัวหวังเพียงให้เด็กอ่านออกเขียนได้ คิดเลขเป็น แล้วกลับมาช่วยทำสวนและทำงานที่บ้าน ส่วนคนที่ออกไปเรียนต่อระดับสูงก็ยังมีให้เห็นไม่มากนักจนแทบนับนิ้วได้</p>



<p>ครูสวัสดิ์เลือกเริ่มจากเด็กที่อยู่กับเขาทุกวัน ค่อยๆ ชวนให้มองเห็นว่า นอกจากเส้นทางที่คุ้นเคยในครอบครัวแล้ว การเรียนยังพาพวกเขาไปไหนได้อีกบ้าง เขาหวังว่า ความอยากเรียนต่อจะติดตัวเด็กกลับไปถึงบ้าน และเปิดบทสนทนาเรื่องอนาคตกับพ่อแม่</p>



<p>“เราค่อยๆ เปลี่ยนให้เขามองเห็นช่องทางในชีวิตเขาในอนาคต เพราะการศึกษาเป็นเหมือนใบเบิกทางให้เขาดำเนินชีวิตต่อไป พอเด็กอยากไปเรียนต่อ เดี๋ยวความคิดของผู้ปกครองก็จะเริ่มเปลี่ยน”</p>



<p>แต่การชวนเด็กมองไปข้างหน้าก็ทำให้ครูสวัสดิ์ต้องกลับมามองการสอนของตัวเองด้วยว่า ความรู้ที่เขามีและวิธีที่ใช้อยู่จะช่วยเตรียมลูกศิษย์ให้พร้อมสำหรับเส้นทางเหล่านั้นได้เพียงใด</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>3. เมื่อคะแนนที่ดี ยังไม่บอกว่าเด็กพร้อมไปต่อ</strong></h3>



<p>ในช่วงแรกของการเป็นครู หนังสือหนึ่งเล่มคือคัมภีร์ที่ครูสวัสดิ์ใช้พาเด็กเรียนไปตลอดปี เนื้อหาเรียงไว้อย่างไรเขาก็สอนไปตามนั้น เมื่อถึงปลายปีก็ออกข้อสอบ เด็กที่ได้คะแนนดีคือเด็กเก่ง ส่วนคนที่คะแนนยังไม่ถึงเกณฑ์ก็มาซ่อมเสริมหรือแก้งานเพิ่มเติมตามระเบียบ</p>



<p>“ตอนแรกมีหนังสือหนึ่งเล่มก็สอนไปตามเนื้อหาในหนังสือ หนังสือว่าอย่างไรเราก็สอนไปตามนั้น พอสิ้นปีก็ออกข้อสอบ เด็กคนไหนได้คะแนนดีก็เก่ง เด็กคนไหนอ่อนก็ค่อยมาซ่อม มาเสริม”</p>



<p>ทว่าความมั่นใจในคะแนนเหล่านั้นเริ่มสั่นคลอน เมื่อลูกศิษย์บางคนที่เคยทำคะแนนได้ดีทั้งภาษาไทยและคณิตศาสตร์ เมื่อต้องไปเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาแล้วกลับตามเพื่อนไม่ทัน ครูสวัสดิ์จึงต้องย้อนมาทบทวนว่า สิ่งที่เด็กทำได้ในห้องเรียนของเขา เตรียมพวกเขาให้พร้อมสำหรับการเรียนขั้นต่อไปมากน้อยแค่ไหน</p>



<p>“เรากลับมาถามตัวเองว่า ทำไมเด็กคนนี้เมื่อก่อนเรียนเก่ง ทั้งภาษาไทย ทั้งคณิตศาสตร์ แต่พอไปเรียนมัธยมกลับเรียนไม่ทันคนอื่น แสดงว่าเรามองเขาเพียงมุมเดียว คิดว่าเขาเก่งแล้ว ทั้งที่จริงเขายังไปไม่ถึง”</p>



<p>เมื่อได้ไปสังเกตการสอนของครูต่างโรงเรียน เขาเห็นรายละเอียดที่ตัวเองยังขาด ตั้งแต่การเตรียมบทเรียนไปจนถึงการเก็บหลักฐานว่าเด็กเรียนรู้และทำอะไรได้บ้าง ส่วนงานที่เขาทำอยู่ทุกวัน แม้มีหลายอย่าง ก็ยังกระจัดกระจาย ไม่รู้ว่าจะรวบรวมและถอดออกมาเป็นองค์ความรู้สำหรับพัฒนาการสอนอย่างไร</p>



<p>ระหว่างนั้น ครูสวัสดิ์พยายามหาความรู้มาเติมอยู่เสมอ แม้ช่วงที่โรงเรียนยังไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต เขาก็ต้องออกไปดาวน์โหลดสื่อการสอนจากข้างนอกแล้วนำกลับมาใช้กับเด็ก เมื่อมีโอกาสเข้าอบรมก็นำสิ่งที่ได้เรียนรู้มาลองปรับให้เข้ากับโรงเรียน แต่ความรู้ที่ค่อยๆ เก็บสะสมยังไม่เชื่อมกันเป็นแนวทางที่ชัดเจนพอจะบอกว่า ควรเริ่มแก้ปัญหาตรงไหน และจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่ทำช่วยเด็กได้จริง</p>



<p>“เหมือนเราว่ายอยู่ในทะเล ไม่รู้ว่าจะต้องว่ายไปทางไหน จะไปอย่างไร เพราะมันไม่มีระบบ ไม่มีอะไรที่ชัดเจนในการกำหนด เราคิดแค่ว่ามีหนังสือหนึ่งเล่ม เราสอนให้จบแค่นั้น”</p>



<p>ส่วนโอกาสเรียนรู้ที่ผ่านเข้ามาก็ล้วนมีเงื่อนไข บางเส้นทางต้องอาศัยทุนทรัพย์และความพร้อมของครูแต่ละคน ส่วนการอบรมระยะสั้น แม้จะเติมความรู้ใหม่ให้ แต่หลายครั้งสิ้นสุดลงพร้อมกิจกรรม โดยไม่มีการติดตามต่อว่า เมื่อนำกลับมาใช้ในโรงเรียนแล้ว ครูพบปัญหาอะไรบ้าง</p>



<p>“ปีนี้อบรมเรื่องหนึ่ง ปีถัดไปก็เปลี่ยนเป็นอีกเรื่อง บางครั้งก็วนกลับมาเรื่องเดิม พอจัดเสร็จก็จบไป ไม่มีการติดตามต่อ เหมือนเราติดอาวุธให้ครู ตชด. ไว้มากมาย แต่ขาดการดูแลต่อเนื่องที่จะช่วยให้ครูนำอาวุธเหล่านั้นมาใช้ได้จริง”</p>



<p>สำหรับครูสวัสดิ์ สิ่งที่ต้องการคือคำแนะนำในการนำความรู้มาใช้กับห้องเรียน และคนที่พร้อมให้กลับไปปรึกษาหลังทดลองสอน เพื่อร่วมกันดูว่าเด็กได้เรียนรู้อะไร ยังติดขัดตรงไหน และครูควรปรับการสอนอย่างไรต่อ</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large is-resized"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-03-681x1024.png" alt="" class="wp-image-107998" style="width:400px" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-03-681x1024.png 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-03-200x300.png 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-03-768x1154.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-03-1022x1536.png 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-03.png 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /><figcaption class="wp-element-caption">ดาบตำรวจสวัสดิ์ ชัยณรงค์</figcaption></figure></div>


<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>4. กลางวันสอนลูกศิษย์ ตอนเย็นกลับมาเป็นนักศึกษา</strong></h3>



<p>ครูสวัสดิ์ลงชื่อเป็นคนแรกๆ เมื่อมีการสำรวจความสนใจเรียนต่อปริญญาตรีใน<strong>โครงการพัฒนาครูและโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน โดยการสนับสนุนของ กสศ. และ บช.ตชด.</strong> จากนั้นข่าวคราวก็เงียบไปกว่าหนึ่งปี กระทั่งโครงการเปิดรับสมัครจริง เขาจึงกลับไปชวนเพื่อนร่วมงาน จากที่ตั้งใจจะเรียนคนเดียว กลายเป็นครู 4 คนในโรงเรียนที่สมัครเข้าเรียนรุ่นแรกกับมหาวิทยาลัยทักษิณ</p>



<p>สิ่งที่ทำให้พวกเขาสนใจคือรูปแบบการเรียนที่เปิดทางให้ครู ตชด. อยู่สอนเด็กได้ตามปกติ พอถึงช่วงเย็นจึงกลับมาเป็นนักศึกษา เรียนออนไลน์จากบ้านพัก ส่วนรายวิชาหรือกิจกรรมที่ต้องพบกันก็เดินทางไปร่วมภาคเรียนละ 1-2 ครั้ง โดยมีค่าเดินทางและค่าอาหารสนับสนุน ช่วยลดรายจ่ายที่ครูต้องรับผิดชอบระหว่างเรียน</p>



<p>งานในโรงเรียนยังเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนมหาวิทยาลัย ครูนำสิ่งที่ทำอยู่มาศึกษาเพิ่มเติม แล้วนำความรู้กลับไปปรับใช้กับลูกศิษย์ได้ทันที</p>



<p>“แต่ละวิชาเชื่อมกับชีวิตและงานที่ครู ตชด. ทำอยู่แล้ว เรานำงานในโรงเรียนมาเรียนรู้ แล้วนำความรู้ที่ได้กลับไปใช้ในโรงเรียนได้เลย”</p>



<p>เวลาเรียนออนไลน์เป็นข้อตกลงร่วมกันระหว่างอาจารย์กับครู โดยเรียนอย่างน้อย 3 วันต่อสัปดาห์ หากโรงเรียนติดภารกิจในบางช่วงก็หารือขยับเวลาและนัดเรียนชดเชย ความยืดหยุ่นเช่นนี้ช่วยให้ครู ตชด. จัดการงานสองด้านได้ แต่ก็ยังต้องหาจังหวะให้ลงตัวกับชีวิตของตัวเอง</p>



<p>ในช่วงแรก อาจารย์ผู้สอนชวนครู ตชด. กลับไปสำรวจว่า โรงเรียนของตัวเองมีอะไรเป็นทุนสำหรับการเรียนรู้บ้าง ประสบการณ์จากแต่ละพื้นที่จึงถูกนำมาแลกเปลี่ยนกัน ครูได้รู้จักโรงเรียนของเพื่อน ส่วนอาจารย์ก็ได้ทำความเข้าใจชีวิตการทำงานของครู ตั้งแต่ชุมพรไปจนถึงจังหวัดชายแดนภาคใต้ซึ่งมีรายละเอียดแตกต่างจากพื้นที่ที่เคยคุ้นเคย</p>



<p>บางวัน คนที่เป็นครูอยู่หน้าจอจึงได้กลับเป็นผู้เรียน และคนที่มานั่งเรียนก็มีเรื่องให้สอนอาจารย์เช่นกัน</p>



<p>“ตอนปีหนึ่ง เราพูดกันว่าจะไม่มีใครเป็นอาจารย์ ไม่มีใครเป็นลูกศิษย์ เราจะสลับกัน ต่างคนต่างเรียนรู้ อาจารย์เรียนรู้จากพวกผม พวกผมก็เรียนรู้กระบวนการจากอาจารย์”</p>



<p>ปีแรกผ่านไปกับการทดลองและปรับการเรียนร่วมกัน ก่อนจะค่อยๆ ลงตัวมากขึ้นในปีต่อมา สิ่งที่พบระหว่างทางยังถูกนำไปถอดบทเรียนและปรับใช้กับนักศึกษารุ่นถัดไป ประสบการณ์ของครูแต่ละรุ่นจึงมีส่วนช่วยให้มหาวิทยาลัยออกแบบการเรียนได้ใกล้กับชีวิตครู ตชด. มากขึ้น</p>



<p>ตลอดสามปี สิ่งที่เรียนในช่วงเย็นถูกนำไปทดลองในห้องเรียนของเด็ก แล้วผลจากห้องเรียนก็กลับมาเป็นเรื่องให้คุยกันในการเรียนครั้งต่อไป ครูนำทั้งวิธีที่ใช้ได้และปัญหาที่พบมาแลกเปลี่ยนกับอาจารย์และเพื่อนร่วมรุ่น ขณะเดียวกัน อาจารย์ก็ลงพื้นที่โรงเรียน ทั้งในช่วงประเมินประสบการณ์และนิเทศการฝึกงานเพื่อดูการทำงานจริงของครู ตชด. ด้วย</p>



<p>“เรียนแล้วเอาไปใช้ ได้อะไร เกิดอะไรขึ้น ก็กลับมาแลกเปลี่ยนเทคนิคกัน โรงเรียนไหนทำได้ดีก็ขยายต่อให้เพื่อน โรงเรียนไหนมีปัญหาก็ช่วยกันดูว่าเกิดจากอะไร ต้องปรับตรงไหน”</p>



<p><strong>วงสนทนาที่ได้กลับมาพบกันอย่างต่อเนื่อง เติมเต็มสิ่งที่ครูสวัสดิ์เคยรู้สึกว่าขาดไปจากการอบรมระยะสั้นโครงการอื่นๆ นั่นคือความรู้ที่นำกลับไปลองใช้มีคนช่วยติดตาม หากติดขัดก็มีอาจารย์และเพื่อนครูให้ปรึกษา หากได้ผลดีก็นำมาเล่าต่อ เพื่อให้โรงเรียนอื่นหยิบไปทดลองกับลูกศิษย์ของตัวเอง</strong></p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>5. คอกหมูก็เป็นห้องเรียนได้ แต่ครูต้องรู้ว่าเด็กกำลังเรียนอะไร</strong></h3>



<p>ในบรรดาวิชาที่ได้เรียนกับอาจารย์จาก ม.ทักษิณ วิชาที่ครูสวัสดิ์ชอบเป็นพิเศษคือ <strong>STEM</strong> หรือการจัดการเรียนรู้ที่บูรณาการวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี วิศวกรรมศาสตร์ และคณิตศาสตร์เข้าด้วยกัน เพราะช่วยให้เขามองเห็นว่าสิ่งที่มีอยู่ในโรงเรียนสามารถนำมาออกแบบการเรียนรู้ได้มากกว่าที่เคยคิด แม้แต่รางอาหารหมูที่ชำรุดก็กลายเป็นโจทย์ให้เด็กได้เรียนรู้หลายวิชา</p>



<p>“เมื่อก่อนเราคิดว่าไม่มีสื่อ ไม่มีงบประมาณจะทำสื่อ แต่พอได้เรียนก็เห็นว่า สื่อการสอนอยู่รอบตัวเรา อยู่ในโรงเรียน เป็นสื่อที่ไม่ต้องซื้อ ไม่ต้องประดิษฐ์ขึ้นใหม่ และเป็นสื่อที่มีชีวิต เด็กเห็นอยู่ทุกวัน จับต้องได้”</p>



<p>เขาชวนนักเรียนมาทำรางอาหารใหม่ การวัดขนาดเชื่อมกับคณิตศาสตร์ การเลือกวัสดุและออกแบบชวนให้ใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ส่วนการลงมือทำได้ฝึกงานช่าง ควบคู่กับการเรียนรู้เรื่องสุขอนามัยและการดูแลสิ่งแวดล้อม กิจกรรมเดียวจึงเปิดให้เด็กนำความรู้หลายด้านมาใช้ร่วมกัน</p>



<p>เบื้องหลังการพาเด็กออกจากห้องเรียน ครูต้องวางเป้าหมายให้ชัดว่า เด็กจะได้เรียนรู้อะไร ครูสวัสดิ์ใช้มาตรฐาน ตัวชี้วัด และโครงสร้างเวลาเรียนเป็นหลักในการออกแบบ แล้วเลือกสิ่งใกล้ตัวมาเป็นเนื้อหาให้เด็กศึกษาและลงมือทำ</p>



<p>“เราใช้คอกหมู เล้าไก่เป็นเนื้อหาในการเรียนรู้ โดยยึดโครงสร้างหลักสูตรและเวลาเรียนเป็นหลัก เด็กจึงได้ทั้งความรู้ทางวิชาการและทักษะชีวิต”</p>



<p>ด้านอาจารย์มหาวิทยาลัยก็ช่วยให้แนวทาง ส่วนการเลือกว่าจะหยิบอะไรมาใช้และจัดกิจกรรมอย่างไร เป็นการบ้านที่ครูต้องกลับมาคิดต่อให้เหมาะกับโรงเรียนและลูกศิษย์ของตัวเอง</p>



<p>เมื่อวิธีสอนเปลี่ยน วิธีมองการเรียนรู้ของเด็กก็ต้องละเอียดขึ้นด้วย วิชาการวัดและประเมินผลทำให้ครูสวัสดิ์เริ่มใช้ผลประเมินค้นหาว่า เด็กเข้าใจอะไรแล้วและยังต้องการความช่วยเหลือตรงไหน จากเดิมที่ใช้คะแนนตัดสินว่าใครเก่งหรืออ่อนเมื่อสิ้นเทอม&nbsp;</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-05-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108000" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-05-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-05-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-05-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-05-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-05-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-05-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-05.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>เขาพบว่า เด็กที่ทำข้อสอบได้คะแนนน้อยอาจคิดและอธิบายเรื่องที่เรียนได้ แต่ยังอ่านเขียนไม่คล่อง ความเข้าใจของเขาจึงปรากฏในคำพูดได้ชัดกว่าคำตอบบนกระดาษ ขณะที่เด็กอีกคนอาจเขียนอธิบายได้ดี แต่เมื่อให้พูดต่อหน้าคนอื่นกลับไม่มั่นใจ ความติดขัดที่ต่างกันเช่นนี้ต้องอาศัยวิธีประเมินและการช่วยเหลือที่ต่างกันด้วย</p>



<p>“เมื่อก่อนเราประเมินเพื่อตัดสินว่าเด็กเก่งหรืออ่อน พอได้เข้าโครงการก็เปลี่ยนมาประเมินเพื่อดูว่าจะช่วยพัฒนาเขาอย่างไร เด็กบางคนคิดและสังเคราะห์ความรู้ได้ แต่ยังเขียนผิดๆ ถูกๆ จนไม่อยากเขียน คะแนนสอบจึงออกมาน้อย”</p>



<p>เมื่อเห็นว่าเด็กติดขัดด้านการอ่านเขียน ครูสวัสดิ์นำข้อมูลไปแลกเปลี่ยนกับครูภาษาไทยในวงเรียนรู้ร่วมกันของครู หรือ PLC เพื่อร่วมกันช่วยเหลือต่อ ส่วนวิชาวิจัยช่วยให้เขาทำวิจัยในชั้นเรียนเป็น ตั้งแต่การเก็บข้อมูลการเรียนรู้ของเด็กอย่างเป็นระบบ นำมาวิเคราะห์ว่าแต่ละคนเข้าใจหรือติดขัดตรงไหน แล้วใช้ข้อมูลนั้นปรับการสอนและติดตามพัฒนาการของเด็กต่อไป</p>



<p>“เราไม่สามารถใช้เครื่องมือตัวเดียววัดเด็กได้ทั้งห้อง ต้องดูให้เหมาะกับผู้เรียน ผมจะไม่ตัดชุดเดียวแล้วให้นักเรียนใส่ทั้งห้อง”&nbsp;</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>6. เมื่อคำถามของเด็ก กลายเป็นการบ้านของครู</strong></h3>



<p>“โรงเรียนนี้ดี เด็กเป็นคนเขียนแผนให้ครูสอน”</p>



<p>ครูสวัสดิ์พูดติดตลกถึงห้องเรียนที่เปลี่ยนไป เมื่อเขานำการจัดการเรียนรู้โดยใช้การวิจัยเป็นฐาน หรือ RBL มาเชื่อมกับชุมชน ให้เด็กเริ่มจากเรื่องใกล้ตัวที่อยากรู้ ฝึกตั้งคำถาม แล้วออกไปค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง</p>



<p>คำถามของลูกศิษย์จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการวางแผนสอน ครูต้องกลับไปคิดว่าจะจัดกิจกรรมอย่างไรให้เด็กได้สืบค้น ทดลอง และเรียนรู้ต่อจากสิ่งที่พบโดยพร้อมปรับแผนไปตามคำถามใหม่ที่เกิดขึ้นระหว่างทาง</p>



<p>“เราไม่รู้ล่วงหน้าว่าเด็กอยากรู้อะไร ถ้าเขาสนใจเรื่องขยะ เราก็ต้องกลับมาทำการบ้าน เขียนแผนต่อ หน้าที่ของเราคือดูแลให้เขาเดินไปตามกระบวนการ ส่วนเรื่องที่จะเรียนก็มาจากสิ่งรอบตัว ใกล้ตัว และเป็นสิ่งที่เขาอยากรู้”</p>



<p>ครั้งหนึ่ง การสำรวจชุมชนพาเด็กๆ ไปสนใจสวนที่คุ้นตา พวกเขาเริ่มสังเกตว่า หลายครอบครัวทำเกษตรเชิงเดี่ยว รายได้จึงผูกอยู่กับผลผลิตบางชนิด แล้วนำมาคุยกันว่า หากปีไหนมังคุดหรือทุเรียนราคาตก รายได้ของครอบครัวจะเป็นอย่างไร</p>



<p>ระหว่างออกสำรวจ เด็กได้พบ ‘ตาแดง’ คนในชุมชนที่เคยทำเกษตรเชิงเดี่ยว ก่อนเปลี่ยนมาทำเกษตรผสมผสาน สวนของตาแดงทำให้พวกเขาอยากรู้ว่า เหตุใดจึงตัดสินใจเปลี่ยน และการทำเกษตรอีกแบบช่วยให้ชีวิตต่างไปอย่างไร</p>



<p>เด็กๆ รวมกลุ่มกันกลับไปสัมภาษณ์ ตั้งแต่จุดเริ่มต้น เหตุผลที่เปลี่ยน วิธีจัดสรรพื้นที่ ไปจนถึงรายได้จากแต่ละทางและค่าใช้จ่ายที่ประหยัดลง ก่อนนำข้อมูลกลับมาคิดเป็นโมเดลการแบ่งพื้นที่เกษตร นำเสนอสิ่งที่เรียนรู้ และกลับไปเล่าให้พ่อแม่กับคนในหมู่บ้านฟัง</p>



<p>สำหรับครูสวัสดิ์ สิ่งที่น่าประทับใจคือการได้ฟังลูกศิษย์ตั้งคำถามและอธิบายเรื่องที่เขาไม่เคยคิดว่าเด็กจะสนใจมาก่อน เมื่อมีพื้นที่ให้คิดและพูด เด็กก็ทำให้ครูรู้จักความสามารถของพวกเขาเพิ่มขึ้นด้วย</p>



<p>“เราเคยคิดว่าเขาไม่น่าจะถามหรือพูดเรื่องแบบนี้ได้ แต่พอเปิดให้เขามีอิสระทางความคิดเต็มที่ เขาก็พูดออกมาได้หลายอย่าง เป็นสิ่งที่เราคิดไม่ถึงเลย”</p>



<p>ตลอดกระบวนการ เด็กได้ฝึกสังเกตปัญหา ค้นคว้าข้อมูล หาทางแก้ไขหรือพัฒนาสิ่งที่พบ แล้วนำเสนอและรับฟังความคิดเห็นเพื่อนำกลับมาปรับงาน ครูสวัสดิ์มองว่า การเรียนรู้เช่นนี้ไม่จำเป็นต้องจบด้วยสิ่งประดิษฐ์ทุกครั้ง ความรู้ที่เด็กค้นพบและอธิบายได้ด้วยตัวเองก็เป็นผลสำเร็จของการเรียนได้เช่นกัน</p>



<p>บทบาทของครูจึงขยับจากการยืนอธิบายอยู่หน้าห้องตลอดคาบ มาเป็นผู้จัดกระบวนการ คอยดูแลและให้คำแนะนำระหว่างที่เด็กค้นหาคำตอบ การเตรียมสอนยังสำคัญ แต่ครูต้องเผื่อพื้นที่ไว้ให้สิ่งที่ตัวเองยังไม่รู้ด้วย</p>



<p>“เมื่อก่อนเราเป็น One Man Show อยู่หน้าห้อง พูดปาวๆ ทั้งวัน เด็กจะฟังได้บ้างไม่ได้บ้าง สิ้นปีก็มาสอบ ตอนนี้เราเปลี่ยนมาเป็นคนดูแล ช่วยเหลือ ให้เขาเรียนรู้ด้วยตัวเอง”</p>



<p>เมื่อครูไม่ได้ยืนสอนเหมือนเคย เด็กบางคนถึงกับถามว่า “ทำไมครูไม่สอน”&nbsp;</p>



<p>ครูสวัสดิ์ชวนพวกเขาย้อนดูสิ่งที่ทำอยู่ทุกวันว่า การดูแลความสะอาดเกี่ยวข้องกับวิชาอะไร การไปช่วยแม่ครัวและเรียนรู้เรื่องอาหารหลักห้าหมู่ให้ความรู้อะไรบ้าง เมื่อได้ทบทวนร่วมกัน เด็กจึงเริ่มเชื่อมกิจกรรมที่ลงมือทำเข้ากับบทเรียน และบอกได้ว่าตัวเองเรียนรู้อะไรไปแล้ว&nbsp;</p>



<p>ในวิชาสังคมที่รับผิดชอบ เขาพยายามให้เด็กทำงานและสะท้อนคิดให้เสร็จภายในคาบ เพื่อลดภาระการบ้าน ส่วนวิชาที่ต้องอาศัยการฝึกฝนเพิ่มเติมก็ยังอาจมีงานให้กลับไปทบทวน โดยพิจารณาตามลักษณะของแต่ละวิชา</p>



<p>สิ่งที่ครูสวัสดิ์สังเกตเห็นคือความตื่นตัวของเด็กที่อยากร่วมกิจกรรมและกล้าแสดงออกมากขึ้น ขณะเดียวกัน เขายังใช้การประเมินและการวิจัยในชั้นเรียนติดตามว่า ใครเข้าใจสิ่งที่เรียนแล้ว ใครยังติดขัด และต้องช่วยเหลืออย่างไรต่อ</p>



<p>คำถามที่เด็กนำมาจึงเป็นทั้งจุดเริ่มต้นของบทเรียน และโจทย์ให้ครูเรียนรู้วิธีสอนของตัวเองต่อไป</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>7. เมื่อความรู้ของครูเติบโตไปกับชุมชน</strong></h3>



<p>เมื่อเด็กออกไปเรียนรู้นอกโรงเรียน ผู้คนที่เคยพบหน้ากันในหมู่บ้านก็กลายเป็นครู ทั้งผู้ปกครอง พระ และปราชญ์ในชุมชน แม้แต่ผู้เฒ่าผู้แก่ที่เรี่ยวแรงอาจไม่มากเหมือนก่อนก็ยังมีความรู้จากชีวิตให้เด็กๆ เข้าไปถามและเรียนรู้</p>



<p>สำหรับครูสวัสดิ์ การพบกันเช่นนี้มีความหมายกับคนทั้งสองวัย เด็กได้ความรู้ ส่วนผู้ถ่ายทอดก็ได้เห็นว่าประสบการณ์ของตัวเองยังเป็นประโยชน์กับลูกหลาน</p>



<p>“พอเด็กๆ ไปถาม เขาก็ภูมิใจว่ายังมีคุณค่า เป็นส่วนหนึ่งของชุมชน ถึงจะทำอะไรไม่ค่อยไหว แต่ยังมีความรู้ที่ถ่ายทอดให้นักเรียนได้”</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-06-1400x932.png" alt="" class="wp-image-108001" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-06-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-06-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-06-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-06-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-06-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-06-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-ด.ต.สวัสดิ์-1710x1138-06.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>บ้านที่ครูเคยเข้าไปนั่งคุยเพื่อทำความรู้จัก จึงกลายเป็นพื้นที่ให้ลูกศิษย์เข้าไปค้นหาคำตอบ ผู้ปกครองได้เห็นว่าเด็กกำลังเรียนรู้อะไร บางคนเป็นแหล่งข้อมูล บางคนเข้ามาช่วยจัดกิจกรรม และเมื่อโรงเรียนชวนทบทวนทิศทางการศึกษา พวกเขาก็อยากร่วมคิดมากขึ้นว่า ลูกหลานควรได้รับการพัฒนาไปทางไหน</p>



<p>จากวันที่หลายครอบครัวหวังเพียงให้ลูกอ่านออกเขียนได้แล้วกลับมาช่วยทำสวน วันนี้ชุมชนมีลูกหลานเรียนจบไปเป็นพยาบาลแล้วหนึ่งคน และมีคนเข้าสู่เส้นทางนักเรียนนายสิบเพิ่มขึ้น ครูสวัสดิ์มองว่า ตัวอย่างเหล่านี้ช่วยให้ผู้ปกครองเห็นทางเลือกจากการศึกษาชัดขึ้น ความเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ เกิดตลอดหลายปีจึงปรากฏทั้งในเส้นทางของเด็กและการมีส่วนร่วมของครอบครัว</p>



<p>“ผู้ปกครองอยากร่วมกำหนดว่าลูกหลานจะพัฒนาไปทางไหน เขาเริ่มสนใจการศึกษา เข้ามาเป็นหุ้นส่วน เป็นผู้ร่วมจัดและสนับสนุนโรงเรียน”</p>



<p>ภายในโรงเรียน โอกาสเรียนต่อของครูก็ค่อยๆ ขยายออกไป หลังครูสวัสดิ์และเพื่อนร่วมงานรวม 4 คนเข้าเรียนรุ่นแรก เขานำประสบการณ์กลับมาชวนครูคนอื่น จนมีผู้สมัครรุ่นที่สองอีก 2 คน และมีรุ่นน้องตามไปเรียนในรุ่นถัดมา คนที่เคยชวนกันสมัครจึงกลายเป็นคนที่รุ่นน้องเข้ามาถามไถ่และขอคำแนะนำได้</p>



<p>ส่วนความรู้ด้านการสอนที่นำกลับมาใช้ ครูสวัสดิ์ยังอยู่ระหว่างปรับปรุงแผนและกระบวนการให้สมบูรณ์ขึ้น ก่อนเผยแพร่ให้ครูคนอื่นทดลองและช่วยกันพัฒนาต่อ โดยเฉพาะการเชื่อมหลายวิชาไว้ในกิจกรรมเดียว เพื่อให้เด็กมีเวลาเรียนรู้ได้มากขึ้นโดยไม่ต้องแยกทุกเรื่องออกจากกัน</p>



<p>สำหรับเขา การเรียนจบจึงมาพร้อมกับงานที่อยากทำต่อ ปริญญาเป็นหลักฐานว่าได้พัฒนาตัวเอง และย้ำเตือนให้ใช้สิ่งที่เรียนมาให้เกิดประโยชน์</p>



<p><strong>“ปริญญาใบนี้ยืนยันว่าผมพัฒนาตัวเองขึ้นมาอีกระดับหนึ่งแล้ว และเตือนว่า เมื่อเรามีเครื่องมือ มีคุณวุฒิแล้ว ก็ต้องนำสิ่งที่ได้มาใช้ให้เกิดประโยชน์จริงๆ และถ่ายทอดให้ผู้อื่นโดยไม่หวง”</strong></p>



<p>ยิ่งได้เรียนรู้วิธีสอนใหม่ๆ ครูสวัสดิ์ยิ่งนึกถึงครู ตชด. ที่เคยสอนเขาในวัยเด็ก ครูในวันนั้นหยิบสิ่งที่พบในชีวิตประจำวันมาเชื่อมเป็นบทเรียนได้ แม้แต่แมวที่เดินผ่านหน้าห้องก็มีเรื่องให้สอนได้หลายวิชา</p>



<p>เมื่อมาเป็นครูเสียเอง เขาเคยยึดหนังสือไว้เป็นหลัก กระทั่งการกลับไปเรียนช่วยให้มองเห็นอีกครั้งว่า สิ่งรอบตัวที่มีอยู่แล้วในโรงเรียนและชุมชนจะนำมาสอนได้อย่างไร พร้อมมีวิธีติดตามว่าเด็กได้เรียนรู้อะไรจากสิ่งเหล่านั้น</p>



<p>จากแมวที่เดินผ่านห้องเรียนในความทรงจำ ถึงรางอาหารหมูที่ต้องซ่อมและสวนของตาแดงในบทเรียนวันนี้ ครูสวัสดิ์กำลังนำความรู้กลับมาเชื่อมกับชีวิตของลูกศิษย์ และเปิดพื้นที่ให้คำถามของเด็กพาเขาเรียนรู้ต่อไปด้วย</p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-111126-2/">จากคอกหมูสู่ห้องเรียนที่มีชีวิต เมื่อโอกาสเรียนต่อของ ‘ครูสวัสดิ์ ชัยณรงค์’ เปิดโลกการเรียนรู้ใหม่ให้เด็กตามแนวชายแดน</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>เติม Caregiver รุ่นใหม่ ก่อนไทยจะเป็น &#8216;สังคมผู้สูงวัยระดับสุดยอด&#8217; กสศ. จับมือ มูลนิธิ ซี.ซี.เอฟ. ปั้นเยาวชนเป็นนักบริบาล</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-101126/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-101126</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 10 Nov 2026 06:12:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[ทุนบริบาล สานโอกาสสร้างอาชีพ สนองพระราชปณิธาน]]></category>
		<category><![CDATA[มูลนิธิ ซี.ซี.เอฟ.]]></category>
		<category><![CDATA[Caregiver]]></category>
		<category><![CDATA[กสศ.]]></category>
		<category><![CDATA[มูลนิธิ CCF]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=107970</guid>

					<description><![CDATA[<p>ทำไมการขาดแคลน Caregiver ส่งผลกระทบกับทุกคน ไม่ว่าจะเป็ [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-101126/">เติม Caregiver รุ่นใหม่ ก่อนไทยจะเป็น ‘สังคมผู้สูงวัยระดับสุดยอด’ กสศ. จับมือ มูลนิธิ ซี.ซี.เอฟ. ปั้นเยาวชนเป็นนักบริบาล</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<h3 class="wp-block-heading"><strong>ทำไมการขาดแคลน Caregiver ส่งผลกระทบกับทุกคน</strong></h3>



<p>ไม่ว่าจะเป็น Caregiver นักบริบาล หรือพนักงานให้การดูแล บุคลากรเหล่านี้ล้วนสำคัญต่อสังคมสูงวัย ในฐานะผู้ช่วยดูแลผู้สูงอายุและผู้มีภาวะพึ่งพิง</p>



<p>จากการคาดการณ์ประชากรของสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ปี 2583 ประเทศไทยจะมีประชากรอายุ 60 ปีขึ้นไปประมาณ 20.42 ล้านคน คิดเป็น 31.28% ของประชากรทั้งหมด เข้าสู่สังคมสูงวัยระดับสุดยอด (Super-aged Society) ขณะที่ประชากรวัยแรงงานมีแนวโน้มลดลงเหลือ 36.5 ล้านคน หรือ 56% ส่งผลให้อัตราส่วนพึ่งพิงของผู้สูงอายุต่อประชากรวัยแรงงานเพิ่มสูงขึ้น</p>



<p></p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1024" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-02-1024x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107974" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-02-1024x1024.jpg 1024w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-02-300x300.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-02-150x150.jpg 150w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-02-768x768.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-02-750x750.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-02.jpg 1500w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p></p>



<p>ข้อมูลประชากรปี 2567 จากกรมการปกครองสะท้อนว่า ประเทศไทยเข้าสู่สังคมสูงวัยโดยสมบูรณ์ (Aged Society) แล้ว โดยมีประชากรอายุ 60 ปีขึ้นไปมากกว่า 20% หรือประมาณ 14.03 ล้านคน</p>



<p>ทั้งนี้ การคาดการณ์ประชากรไทยในช่วงปี 2553–2583 ของสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ชี้ให้เห็นว่า ประชากรไทยจะค่อย ๆ ลดลง ผู้สูงอายุมีจำนวนเพิ่มขึ้นและมีอายุยืนยาวขึ้น ขณะที่อัตราการเกิดและวัยแรงงานลด การเตรียมบุคลากรด้านการดูแลจึงเป็นเรื่องสำคัญที่มองข้ามไม่ได้</p>



<p>องค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) คาดการณ์ว่า ภายในปี 2580 ประเทศไทยอาจต้องมีแรงงานดูแลผู้สูงอายุที่บ้านเพิ่มขึ้นสูงสุด 250,000 คน หากต้องการปิดช่องว่างการเข้าถึงบริการดูแลและยกระดับสภาพการทำงานให้เป็นธรรม</p>



<p>หากมี Caregiver ไม่เพียงพอ ผู้สูงอายุและผู้มีภาวะพึ่งพิงก็อาจเข้าไม่ถึงการดูแลที่จำเป็น ขณะที่ภาระการดูแลจะตกอยู่กับสมาชิกในครอบครัวมากขึ้น และเมื่อวันหนึ่งเราเข้าสู่วัยสูงอายุ เราเองก็อาจเป็นคนหนึ่งที่ต้องพึ่งพาบุคลากรกลุ่มนี้เช่นกัน</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1024" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-07-1024x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107976" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-07-1024x1024.jpg 1024w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-07-300x300.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-07-150x150.jpg 150w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-07-768x768.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-07-750x750.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-07.jpg 1500w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>กสศ. จับมือ มูลนิธิ ซี.ซี.เอฟ. สนับสนุนทุนผลิต Caregiver รุ่นใหม่</strong></h3>



<p>ความยากจน กำลังหยุดอนาคตเด็กไทยกว่า 3 หมื่นคน ไว้ที่ระดับ ม.3 เพราะ “การเรียนต่อ” ยังเป็นภาระค่าใช้จ่ายที่ครอบครัวจำนวนมากแบกรับไม่ไหว เมื่อประกอบกับสถานการณ์ที่ไทยต้องการ Caregiver จำนวนมากในอนาคต</p>



<p>จึงเกิดเป็น โครงการทุนวิชาชีพพิเศษ “ทุนบริบาล สานโอกาสสร้างอาชีพ สนองพระราชปณิธาน” ระหว่าง กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา กับ มูลนิธิ ซี.ซี.เอฟ. เพื่อเด็กและเยาวชน ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สนับสนุนการศึกษาสายอาชีพให้แก่เยาวชนที่ขาดแคลนทุนทรัพย์หรือด้อยโอกาส เป็นหนึ่งในช่องทางสำคัญที่ช่วยเตรียม CAREGIVER คุณภาพรุ่นใหม่ๆ</p>



<p>โดยกลุ่มเป้าหมายคือ เยาวชนและประชากรวัยแรงงาน อายุ 18-35 ปีที่เรียนจบชั้น ม.6 หรือเทียบเท่า ให้ได้รับโอกาสในการศึกษาด้วยทุนเรียนฟรีครอบคลุมทุกค่าใช้จ่ายในการพัฒนาทักษะเต็มศักยภาพ</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1024" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-08-1024x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107975" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-08-1024x1024.jpg 1024w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-08-300x300.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-08-150x150.jpg 150w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-08-768x768.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-08-750x750.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/Photo-album-เติม-Caregiver-รุ่นใหม่-ก่อนไทยจะเป็นสังคมสูงวัยระดับสุดยอด-08.jpg 1500w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p></p>



<p>การสร้างโอกาสทางการศึกษาของโครงการนี้ ขับเคลื่อนผ่านการระดมความร่วมมือด้วยเงินบริจาคเพื่อใช้ลงทุนทางการศึกษา การใช้ฐานข้อมูลเพื่อค้นหาเยาวชนที่ขาดแคลนทุนทรัพย์และด้อยโอกาส ตลอดจนการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และองค์ความรู้ รวมถึงการทำงานร่วมกับ 4 สถาบันการศึกษา กระจาย 4 ภูมิภาค</p>



<p>เพื่อบ่มเพาะและส่งเสริมคุณภาพนักศึกษาทุนผ่านหลักสูตรการศึกษาและฝึกอบรม 6 เดือน โดยเกณฑ์มาตรฐานของสภาการพยาบาล พร้อมติดตามประเมินผลและถอดบทเรียน โดยมีทุนการศึกษาจำนวน 72 ทุน เพื่อเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมายุ 72 พรรษา สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี ในปี 2570</p>



<p>โครงการทุนวิชาชีพพิเศษ “ทุนบริบาล สานโอกาสสร้างอาชีพ สนองพระราชปณิธาน” คือหนึ่งในทุนการศึกษาแบบมุ่งเป้าที่ กสศ. ขับเคลื่อนหลักประกันโอกาสทางการศึกษาไร้รอยต่อ จากปฐมวัยถึงมีงานทำ ผ่านทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ที่สร้างเส้นทางใหม่ให้เยาวชนจากครัวเรือนที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ หรือขาดโอกาส ได้เรียนต่อสายอาชีพหลังจบ ม.6 ในสาขาที่ตลาดงานต้องการ นำไปสู่การมีงานทำและพึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืน</p>



<p>การปั้นเยาวชนเป็นนักบริบาล จึงไม่เพียงเป็นส่วนหนึ่งของการเตรียมบุคลากรเพื่อรองรับสังคมสูงวัย แต่ยังเป็นการเปิดโอกาสให้เยาวชนเข้าถึงการศึกษา พัฒนาทักษะ และสร้างเส้นทางสู่อาชีพมั่นคง พร้อมมีส่วนร่วมในการสร้างระบบการดูแลที่เข้มแข็งให้กับสังคมไทยในระยะยาว</p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-101126/">เติม Caregiver รุ่นใหม่ ก่อนไทยจะเป็น ‘สังคมผู้สูงวัยระดับสุดยอด’ กสศ. จับมือ มูลนิธิ ซี.ซี.เอฟ. ปั้นเยาวชนเป็นนักบริบาล</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>“เด็กทุกคนมีศักยภาพ” KFC จับมือ กสศ. เปิดพื้นที่ชวนเยาวชนกลุ่มเปราะบางค้นพบต้นทุนชีวิต ต่อยอดทักษะและประสบการณ์สู่อาชีพและอนาคต</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-091126/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-091126</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 09 Nov 2026 09:07:24 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[KFC]]></category>
		<category><![CDATA[ค้นพบตัวเอง เข้าใจคุณค่า ออกแบบอนาคต]]></category>
		<category><![CDATA[เยาวชนกลุ่มเปราะบาง]]></category>
		<category><![CDATA[กสศ.]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=107912</guid>

					<description><![CDATA[<p>เมื่อวันที่ 29–30 ตุลาคม 2569 มูลนิธิเคเอฟซีประเทศไทย ร [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-091126/">“เด็กทุกคนมีศักยภาพ” KFC จับมือ กสศ. เปิดพื้นที่ชวนเยาวชนกลุ่มเปราะบางค้นพบต้นทุนชีวิต ต่อยอดทักษะและประสบการณ์สู่อาชีพและอนาคต</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>เมื่อวันที่ 29–30 ตุลาคม 2569 มูลนิธิเคเอฟซีประเทศไทย ร่วมกับกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) บริษัท อัตลักษณ์ จำกัด (วิสาหกิจเพื่อสังคม) และศูนย์การเรียนวังซาพิทยาลัย จัดค่าย <strong>‘ค้นพบตัวเอง เข้าใจคุณค่า ออกแบบอนาคต’</strong> ภายใต้โครงการ <strong>KFC Bucket Search</strong> ณ โรงแรมฟ้าหลวงรีสอร์ท อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี เพื่อเปิดพื้นที่ให้เยาวชนกลุ่มเปราะบางได้สำรวจความสนใจ ค้นหาทักษะและประสบการณ์ที่มีอยู่ในตัวเอง ก่อนนำมาออกแบบเส้นทางการเรียนรู้และอาชีพในอนาคต</p>



<p>กิจกรรมครั้งนี้มีเยาวชนจากเครือข่ายศูนย์การเรียนวังซาพิทยาลัย และสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดอุดรธานี เข้าร่วม 51 คน พร้อมด้วยความร่วมมือจากหน่วยงานในพื้นที่ ได้แก่ ศูนย์การเรียนวังซาพิทยาลัย สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดอุดรธานี ศูนย์นวัตกรรมสิ่งทอสร้างสรรค์เพื่อสังคม เรือนจำกลางอุดรธานี และมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/16-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107918" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/16-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/16-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/16-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/16-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/16-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/16-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/16.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>เบื้องหลังค่ายนี้เริ่มต้นจากความเชื่อที่ว่า <strong>‘เด็กทุกคนมีศักยภาพ และทุกศักยภาพนั้นต้องไม่สูญเปล่า’</strong> ซึ่งเป็นแนวคิดสำคัญของความร่วมมือระหว่างมูลนิธิเคเอฟซีประเทศไทยและ กสศ. ที่ดำเนินมาตั้งแต่ปี 2566 ผ่านโครงการ KFC Bucket Search เพื่อสร้างพื้นที่โอกาสและแนะแนวทางชีวิตให้เยาวชนที่หลุดจากระบบการศึกษา รวมถึงเยาวชนในความดูแลของกรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน</p>



<p>เป้าหมายของโครงการไม่ได้หยุดอยู่เพียงการช่วยให้เยาวชนค้นพบอาชีพที่สนใจ แต่ต้องการให้พวกเขามองเห็นคุณค่าของทักษะ ความถนัด และประสบการณ์ชีวิตที่สั่งสมมา แม้บางเรื่องอาจเป็นสิ่งใกล้ตัวจนไม่เคยคิดว่ามีคุณค่า ก่อนนำสิ่งเหล่านั้นมาพัฒนาต่อยอดเป็น <strong>‘ทุนตั้งต้นชีวิต’</strong> หรือเครื่องมือเฉพาะตัวที่จะช่วยให้สามารถกำหนดเส้นทางอนาคตและรับมือกับความเปลี่ยนแปลงได้ด้วยตนเอง</p>



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-7 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" data-id="107919" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/06-1-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107919" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/06-1-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/06-1-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/06-1-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/06-1-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/06-1.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" data-id="107920" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/05-1-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107920" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/05-1-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/05-1-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/05-1-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/05-1-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/05-1.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /></figure>
</figure>



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-9 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" data-id="107921" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/09-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107921" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/09-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/09-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/09-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/09-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/09.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" data-id="107922" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/10-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107922" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/10-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/10-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/10-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/10-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/10.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /></figure>
</figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>ก่อนค้นพบเส้นทางอาชีพ ต้องเริ่มจากการมองเห็นคุณค่าในตัวเอง</strong></h3>



<p><strong>คุณนครินทร์ พันธ์วิไล</strong> Brand Manager มูลนิธิเคเอฟซีประเทศไทย อธิบายว่า การช่วยให้เยาวชนคนหนึ่งค้นพบว่าสิ่งที่มีอยู่ในตัวเองสามารถเป็นต้นทุนในการเปลี่ยนแปลงชีวิตได้ ไม่เพียงสร้างผลลัพธ์ต่อคนคนนั้น แต่ยังส่งต่อไปถึงครอบครัว ผู้คนรอบข้าง และสังคมในภาพรวม ซึ่งถือเป็นคุณค่าสำคัญของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์</p>



<p>ด้วยเหตุนี้ มูลนิธิเคเอฟซีจึงต้องการมีส่วนร่วมในการปลดล็อกศักยภาพของเยาวชนที่หลุดจากระบบการศึกษาและกลุ่มเปราะบางที่เผชิญปัญหาซับซ้อน ทั้งการเติมทักษะ เพิ่มโอกาสในการเรียนรู้และประกอบอาชีพ ตลอดจนเสริมสร้างความเข้มแข็งทางจิตใจ เพื่อให้พวกเขาก้าวต่อไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเอง</p>



<p>“ค่ายค้นพบตัวเอง เข้าใจคุณค่า ออกแบบอนาคต เราตั้งใจให้น้อง ๆ ได้ค้นหาความชอบและความสนใจผ่านกิจกรรม และในฐานะที่เราเป็นภาคธุรกิจร้านอาหารและงานบริการ ซึ่งมีหลักสูตรห้องเรียนเคเอฟซีอยู่แล้ว เราจึงเปิดโอกาสให้เด็ก ๆ ได้เข้าไปสัมผัสอาชีพในสายธุรกิจบริการจากหน้างานจริงในร้านเคเอฟซี เพื่อให้พวกเขามีต้นทุนมากขึ้นในการสำรวจตัวเอง”</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large is-resized"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/08-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107923" style="width:400px" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/08-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/08-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/08-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/08-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/08.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /><figcaption class="wp-element-caption">คุณนครินทร์ พันธ์วิไล</figcaption></figure></div>


<p></p>



<p>อย่างไรก็ตาม ก่อนจะไปถึงการเรียนรู้เรื่องอาชีพ คุณนครินทร์มองว่าสิ่งสำคัญไม่แพ้กันคือการเตรียมความพร้อมทางจิตใจ เพราะการจะตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตได้ เยาวชนต้องเริ่มจากการรู้จักและเห็นคุณค่าในตัวเองก่อน</p>



<p>“เพราะก่อนจะรู้ว่าควรมุ่งไปทางไหน สภาพจิตใจจะต้องพร้อม และรู้ว่าแต่ละขั้นตอนที่จะก้าวไปต้องผ่านอะไรบ้าง”</p>



<p>หลักสูตรห้องเรียนเคเอฟซีจึงมีกิจกรรม <strong>‘Heart Style’ หรือการเสริมทักษะหัวใจ</strong> ที่ชวนเยาวชนสำรวจวิธีคิด ทำความเข้าใจลักษณะนิสัยและทัศนคติของตัวเอง เรียนรู้ที่จะรักตัวเอง รักผู้อื่น รวมถึงฝึกวางเป้าหมายและวาดภาพอนาคตที่อยากไปให้ถึง</p>



<p>คุณนครินทร์อธิบายว่า เส้นทางไปสู่เป้าหมายของแต่ละคนไม่ได้มีเพียงวิธีเดียว และระหว่างทางย่อมมีอุปสรรคที่ต้องเผชิญ การสนับสนุนเยาวชนจึงไม่อาจพึ่งพาเพียงเงินทุน สิ่งของ หรือความช่วยเหลือจากภายนอกได้ตลอดไป แต่ต้องสร้างความเข้มแข็งจากภายในควบคู่กัน</p>



<p>หัวใจของกิจกรรมจึงอยู่ที่การทำให้เยาวชนเชื่อมั่นว่า หากรู้จักค้นหา พัฒนา และใช้ศักยภาพของตัวเองอย่างเต็มที่ ทักษะและประสบการณ์ที่มีจะกลายเป็นเครื่องมือสำคัญที่ติดตัวไปได้ในระยะยาว</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/11-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107925" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/11-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/11-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/11-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/11-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/11-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/11-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/11.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>รู้ว่าตัวเอง ‘ชอบอะไร’ สำคัญพอ ๆ กับการค้นพบว่า ‘อะไรไม่ใช่’</strong></h3>



<p>หนึ่งในกิจกรรมที่คุณนครินทร์ประทับใจ คือการพาเยาวชนไปเรียนรู้การทำงานจริงที่ร้านเคเอฟซี ซึ่งเปิดโอกาสให้พวกเขาได้เห็นทั้งงานบริการหน้าร้านและกระบวนการทำงานเบื้องหลัง</p>



<p>สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจบกิจกรรมกลับน่าสนใจ เพราะเยาวชนบางคนที่เคยบอกว่าไม่สนใจทำงานในร้านเคเอฟซี เมื่อได้เห็นรายละเอียดการทำงานจริงกลับอยากเรียนรู้เพิ่มเติม ขณะที่บางคนซึ่งเคยมั่นใจว่าอยากทำงานในธุรกิจนี้ กลับเปลี่ยนความคิดเมื่อได้สัมผัสลักษณะงานและหน้าที่ต่าง ๆ ด้วยตัวเอง</p>



<p>สำหรับคุณนครินทร์ การเปลี่ยนคำตอบของเยาวชนไม่ใช่ความลังเล แต่เป็นสัญญาณว่าพวกเขากำลังเริ่มเข้าใจตัวเองมากขึ้น</p>



<p>“ข้อค้นพบนี้ทำให้เห็นว่าน้อง ๆ บรรลุเป้าหมาย เพราะมันคือการที่เขาพบแล้วว่าตัวเองชอบ ไม่ชอบ หรือเหมาะกับอะไร ซึ่งเป็นการปลดล็อกชั้นแรก เพื่อจะหาเส้นทางที่ใช่ของตัวเองต่อไป”</p>



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-11 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" data-id="107962" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/c-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107962" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/c-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/c-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/c-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/c-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/c-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/c-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/c.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" data-id="107965" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/b-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107965" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/b-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/b-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/b-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/b-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/b-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/b-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/b.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>
</figure>



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-13 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" data-id="107963" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/d-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107963" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/d-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/d-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/d-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/d-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/d-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/d-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/d.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" data-id="107966" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/a-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107966" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/a-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/a-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/a-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/a-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/a-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/a-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/a.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>
</figure>



<p></p>



<p>จากประสบการณ์การทำงานกับเยาวชนหลายรุ่น คุณนครินทร์พบว่า เมื่อเด็กได้สำรวจตัวเองและตัดสินใจเลือกจากความต้องการที่แท้จริง พวกเขาจะเริ่มมองเห็นขั้นตอนการวางแผนอนาคตชัดเจนขึ้น และเมื่อเวลาผ่านไปอีกหนึ่งหรือสองปี ทิศทางชีวิตของแต่ละคนก็ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง</p>



<p>ค่ายครั้งนี้จึงเปรียบเสมือนบันไดขั้นแรก ก่อนต่อยอดไปสู่กิจกรรมในรูปแบบ <strong>‘เวทีทดลอง’</strong> ที่มูลนิธิเคเอฟซี กสศ. และภาคีเครือข่ายตั้งใจร่วมกันพัฒนา เพื่อให้เยาวชนที่เริ่มค้นพบต้นทุนของตัวเองแล้ว มีพื้นที่ทดลอง ลงมือทำ และขัดเกลาทักษะจนสามารถนำไปใช้ได้จริง</p>



<p>เป้าหมายปลายทางคือการช่วยให้เยาวชนที่วันนี้อาจยังมองเห็นอนาคตไม่ชัดเจน ค่อย ๆ กลายเป็นคนที่สามารถกำหนดเป้าหมายชีวิตของตัวเอง พร้อมมีทักษะเป็นทุนสำรองสำหรับรับมือกับทางแยกและความเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้นในวันข้างหน้า</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>จากงานเกษตรที่เคยช่วยครอบครัว สู่ความฝันอยากเรียนต่อวิทยาลัยเกษตร</strong></h3>



<p>สำหรับ <strong>‘เอิร์น’</strong> เยาวชนจากสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดอุดรธานี สิ่งแรกที่เธอได้รับจากค่ายคือความสนุก แต่เมื่อกิจกรรมจบลง สิ่งที่ติดตัวกลับไปกลับเป็นคำถามสำคัญว่า เมื่อถึงวันที่พ้นจากสถานพินิจฯ แล้ว เธอจะใช้ชีวิตและดูแลตัวเองอย่างไร</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/07-1-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107932" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/07-1-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/07-1-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/07-1-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/07-1-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/07-1-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/07-1-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/07-1.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>ระหว่างร่วมกิจกรรม เอิร์นได้รับคำแนะนำจากวิทยากรให้ลองย้อนมองสิ่งที่ตัวเองเคยทำและมีความคุ้นเคย จนค้นพบว่าความรู้เรื่องการทำเกษตรและเลี้ยงสัตว์ ซึ่งเป็นงานที่เธอช่วยครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก อาจเป็นต้นทุนสำคัญในการเริ่มต้นชีวิตใหม่</p>



<p>จากเรื่องใกล้ตัวที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อน เอิร์นเริ่มมองเห็นเส้นทางของตัวเองชัดเจนขึ้น เธออยากเรียนต่อที่วิทยาลัยเกษตร เพื่อนำความรู้กลับไปพัฒนางานที่บ้าน เอิร์นกล่าวขอบคุณโครงการที่ช่วยให้เธอมองเห็นว่า ประสบการณ์ที่สั่งสมมาตลอดชีวิตไม่ได้สูญเปล่า แต่สามารถนำมาต่อยอดเป็นโอกาสในการเรียนรู้และประกอบอาชีพได้</p>



<p><strong>จากทำเลหน้าบ้านที่มองข้าม สู่ไอเดียเปิดร้านชากาแฟหารายได้เสริม</strong></p>



<p>อีกหนึ่งเรื่องราวคือ <strong>‘โชค’</strong> เยาวชนที่ผ่านช่วงเวลาในสถานพินิจฯ และปัจจุบันมีงานประจำทำแล้ว แต่ด้วยภาระที่ต้องดูแลสมาชิกหลายคนในครอบครัว เขาจึงคิดอยู่เสมอว่าอยากหารายได้เสริม เพื่อเพิ่มความมั่นคงให้ชีวิต</p>



<p>ก่อนเข้าร่วมค่าย โชคยังไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นอาชีพใหม่จากอะไร กระทั่งได้ร่วมกิจกรรมและรับคำแนะนำจากวิทยากร เขาจึงเริ่มมองเห็นต้นทุนที่มีอยู่ใกล้ตัว นั่นคือทำเลบ้านที่ติดถนนใหญ่และอยู่ใกล้เทศบาล ซึ่งอาจเหมาะกับการเปิดร้านชากาแฟเล็ก ๆ</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large is-resized"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-1-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107934" style="width:400px" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-1-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-1-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-1-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-1-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/04-1.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /></figure></div>


<p></p>



<p>จากความคิดที่ยังไม่มีรูปร่าง โชคเริ่มเห็นความเป็นไปได้ในการสร้างรายได้เสริมให้ครอบครัว โดยกิจกรรมครั้งนี้ไม่เพียงทำให้เขาได้รับเงินทุนก้อนหนึ่ง แต่ยังได้แนวคิด คำแนะนำ และแรงบันดาลใจสำหรับเริ่มต้นลงมือทำ&nbsp;</p>



<p>โชคบอกว่า การได้เข้าร่วมค่ายทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังมีโอกาส และตั้งใจจะเก็บทั้งความรู้และความประทับใจที่ได้รับไว้เป็นแรงผลักดันให้พัฒนาตัวเองต่อไปในทุกวัน</p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>จากเรียนตัดผมผ่านยูทูบ สู่ความฝันเปิดร้านของตัวเอง</strong></h3>



<p>ขณะที่ <strong>‘การ์ฟิวส์’</strong> เยาวชนจากเครือข่ายศูนย์การเรียนวังซาพิทยาลัย มีเป้าหมายชัดเจนอยู่แล้วว่าอยากเปิดร้านตัดผมของตัวเอง</p>



<p>เขาเริ่มฝึกตัดผมจากคลิปในยูทูบตั้งแต่เรียนชั้น ม.1 และฝึกฝนต่อเนื่องมานานถึง 6 ปี จนปัจจุบันสามารถเปิดร้านเล็ก ๆ ที่บ้าน รับตัดผมได้วันละ 10–15 คน</p>



<p>แต่เมื่อกำลังจะจบชั้น ม.6 การ์ฟิวส์ก็เริ่มคิดถึงการขยับขยายจากร้านที่บ้านไปสู่การเปิดร้านอย่างจริงจัง ซึ่งต้องอาศัยทั้งเงินทุน อุปกรณ์ และความรู้ในการบริหารจัดการ</p>



<p>การได้เข้าร่วมโครงการ KFC Bucket Search จึงทำให้ความฝันของเขาขยับเข้าใกล้ความจริงมากขึ้น เพราะนอกจากได้รับทุนสนับสนุนค่าอุปกรณ์แล้ว ยังได้รับคำแนะนำเรื่องการจัดการร้านที่สามารถนำไปต่อยอดอาชีพได้</p>



<p>“ผมเรียนตัดผมจากยูทูบตั้งแต่ ม.1 ถึงปีนี้ก็หกปีแล้วครับ ตอนนี้เปิดร้านเล็ก ๆ ที่บ้าน ตัดวันละ 10–15 หัว แต่ผมกำลังจะจบ ม.6 เลยเริ่มอยากเปิดเป็นร้านจริงจังขึ้น ค่ายนี้เลยเหมือนช่วยสานฝัน เพราะได้ทั้งทุนค่าอุปกรณ์ ได้คำแนะนำเรื่องการบริหารจัดการร้าน”</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large is-resized"><img decoding="async" loading="lazy" width="681" height="1024" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-1-681x1024.jpg" alt="" class="wp-image-107938" style="width:400px" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-1-681x1024.jpg 681w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-1-200x300.jpg 200w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-1-768x1154.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-1-1022x1536.jpg 1022w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/03-1.jpg 1138w" sizes="(max-width: 681px) 100vw, 681px" /><figcaption class="wp-element-caption">การ์ฟิวส์</figcaption></figure></div>


<p></p>



<p>อย่างไรก็ตาม สิ่งที่การ์ฟิวส์มองว่ามีค่ามากที่สุดจากค่ายครั้งนี้ กลับไม่ใช่เพียงเงินทุนหรือความรู้ด้านอาชีพ แต่เป็นการได้พบเพื่อนใหม่และรับฟังเรื่องราวชีวิตของคนอื่น ๆ ที่ต่างมีความฝันและอุปสรรคที่ต้องก้าวผ่านเช่นเดียวกัน</p>



<p>“ก็ดีใจครับ แต่สิ่งที่ผมคิดว่ามีค่าที่สุดคือที่นี่เราได้เพื่อนใหม่ ได้ฟังเรื่องราวของคนมากมาย ทำให้รู้ว่าแต่ละคนก็มีเป้าหมายและเรื่องที่ต้องสู้ไม่ต่างกัน ก็ตั้งใจจะเก็บเอาพลังนี้ไว้ปลุกใจในวันที่ท้อ ว่าตัวเราไม่ได้สู้อยู่คนเดียวครับ”</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-1-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107939" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-1-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-1-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-1-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-1-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-1-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-1-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/02-1.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-1-1400x932.jpg" alt="" class="wp-image-107940" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-1-1400x932.jpg 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-1-300x200.jpg 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-1-768x511.jpg 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-1-1536x1022.jpg 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-1-750x500.jpg 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-1-272x182.jpg 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/01-1.jpg 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p><strong>เรื่องราวของเอิร์น โชค และการ์ฟิวส์ อาจมีจุดเริ่มต้นและเป้าหมายแตกต่างกัน คนหนึ่งเพิ่งค้นพบเส้นทางที่อยากเรียนต่อ อีกคนเริ่มมองเห็นโอกาสสร้างรายได้จากสิ่งใกล้ตัว ขณะที่อีกคนกำลังต่อยอดทักษะที่ฝึกฝนมาหลายปีให้กลายเป็นอาชีพที่มั่นคงขึ้น แต่สิ่งหนึ่งที่ทั้งสามคนมีร่วมกัน คือการได้มองเห็นว่า ตัวเองไม่ได้เริ่มต้นจากศูนย์ เพราะความรู้ ทักษะ และประสบการณ์ที่เคยมี ล้วนเป็นต้นทุนที่สามารถนำไปสร้างโอกาสใหม่ให้ชีวิตได้</strong></p>



<p>และบางที จุดเริ่มต้นของการออกแบบอนาคต อาจไม่ใช่การมองหาอะไรที่ยังขาดอยู่เสมอไป แต่อาจเริ่มจากการค้นพบคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่ในตัวเอง แล้วค่อย ๆ ใช้สิ่งเหล่านั้นพาชีวิตเดินไปข้างหน้า</p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-091126/">“เด็กทุกคนมีศักยภาพ” KFC จับมือ กสศ. เปิดพื้นที่ชวนเยาวชนกลุ่มเปราะบางค้นพบต้นทุนชีวิต ต่อยอดทักษะและประสบการณ์สู่อาชีพและอนาคต</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ยกระดับ ‘ครู ตชด.’ ผ่านทุน กสศ. และระบบเรียนออนไลน์เต็มรูปแบบ เมื่อ ‘ครูนักรบ’ กลับไปเป็นนักเรียน ป.ตรี</title>
		<link>https://www.eef.or.th/article-051126-4/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=article-051126-4</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[editor]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 05 Nov 2026 11:17:50 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Movement]]></category>
		<category><![CDATA[บทความ]]></category>
		<category><![CDATA[พลตำรวจตรีกัญชล อินทราราม]]></category>
		<category><![CDATA[ครูนักรบ]]></category>
		<category><![CDATA[ครู ตชด.]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.eef.or.th/?p=107853</guid>

					<description><![CDATA[<p>เมื่อความตั้งใจอยาก “เรียนต่อ” ของคุณครูในถิ่นทุรกันดาร [&#8230;]</p>
<p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-051126-4/">ยกระดับ ‘ครู ตชด.’ ผ่านทุน กสศ. และระบบเรียนออนไลน์เต็มรูปแบบ เมื่อ ‘ครูนักรบ’ กลับไปเป็นนักเรียน ป.ตรี</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>เมื่อความตั้งใจอยาก “เรียนต่อ” ของคุณครูในถิ่นทุรกันดารต้องแลกมากับการทิ้งห้องเรียนและเด็กๆ ในความดูแล</strong></p>



<p><strong>นี่คือโจทย์ที่กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดนและ กสศ. ต้องช่วยกันหาทางออก ผ่านหลักสูตรปริญญาตรีสาขาการประถมศึกษาที่ออกแบบมาให้ “เรียนไป สอนไป” ได้จริง</strong></p>



<p><strong>ร่วมถอดบทเรียนการยกระดับคุณภาพชีวิตและการศึกษาจาก พล.ต.ต.กัญชล อินทราราม ที่จะเปลี่ยน ‘ครูนักรบ’ ให้กลายเป็น ‘ครูวิชาการ’</strong> <strong>ผู้พร้อมเปิดโลกกว้างให้เด็กชายแดน</strong></p>



<p>“คุณครูของเราเป็นคุณครูนักรบ จากที่ถือปืน กลับมาถือชอล์ก”</p>



<p><strong>พลตำรวจตรีกัญชล อินทราราม รองผู้บัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน </strong>ใช้คำว่า ‘ครูนักรบ’ อธิบายพื้นฐานของครูในสังกัด ซึ่งผ่านการฝึกแบบตำรวจจนคุ้นเคยกับระเบียบวินัยและการปฏิบัติตามคำสั่ง ก่อนเปลี่ยนบทบาทมาดูแลเด็กในห้องเรียน</p>



<p>“ครูนักรบก็คือครูที่ฝึกแถว ต้องตามระเบียบ ร้องเพลงชาติ เดินเข้าแถว กินข้าวต้องอย่างนี้ เขาจะใช้ความเป็น Command ในการดูแลเด็กๆ เพราะเขาฝึกมาอย่างนั้น”</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-05-1400x932.png" alt="" class="wp-image-107856" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-05-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-05-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-05-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-05-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-05-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-05-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-05.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<p>พื้นฐานเหล่านี้ติดตัวตำรวจมาถึงโรงเรียน ขณะที่การสอนหนังสือเรียกร้องความรู้อีกชุดหนึ่ง ทั้งวิธีอธิบายบทเรียน การทำความเข้าใจผู้เรียน และการช่วยให้เด็กที่มีความสามารถแตกต่างกันค่อยๆ เรียนรู้ไปด้วยกัน ครู ตชด. จำนวนหนึ่งจึงอยากกลับไปเป็นนักเรียน เพื่อเติมสิ่งที่การฝึกตำรวจไม่ได้สอนพวกเขาไว้</p>



<p>แต่สำหรับครูในถิ่นทุรกันดาร แค่เดินทางไปถึงมหาวิทยาลัยก็เป็นโจทย์ใหญ่แล้ว เพราะบางพื้นที่ต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะลงมาถึงเมือง ขณะที่งานในโรงเรียนยังต้องดำเนินต่อ เด็กต้องมีคนสอนหนังสือ ทำอาหารกลางวันให้กิน และพาไปดูแลแปลงผัก เล้าไก่ บ่อปลา การออกไปหาความรู้เพิ่มเติมจึงหมายถึงการหาคนมารับช่วงดูแลเด็กตลอดเวลาที่ครูไม่อยู่ด้วย</p>



<p><strong>“ครูของเราอยากมีความรู้เพิ่มเติม อยากเรียนปริญญาตรี แต่ไม่สามารถเดินทางไปเรียนแบบเช้าไปเย็นกลับได้ จะไปอยู่สักอาทิตย์แล้วค่อยกลับก็ไม่ได้ เพราะนั่นหมายถึงการทิ้งโรงเรียน ทิ้งเด็ก”</strong></p>



<p><strong>ความร่วมมือพัฒนาครูและโรงเรียนระหว่างกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน (บช.ตชด. กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) และสถาบันผลิตครู จึงต้องเริ่มแก้ปัญหาตั้งแต่ตรงนี้ นั่นคือทำอย่างไรให้คนที่ยังต้องอยู่กับเด็ก ได้มีโอกาสเรียนรู้ต่อไปด้วย</strong></p>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>1. <u>จากงานชายแดนสู่ห้องเรียนของชุมชน</u></strong></h3>



<p>“ตำรวจอะไร ทำไมต้องมายุ่งเกี่ยวกับงานการศึกษา ทำไมไม่ปล่อยให้เป็นหน้าที่โดยตรงของกระทรวงศึกษา” พลตำรวจตรีกัญชลหยิบคำถามที่หลายคนอาจสงสัยขึ้นมา ก่อนย้อนถึงที่มาของโรงเรียน ตชด. ซึ่งเติบโตขึ้นจากภารกิจด้านความมั่นคงในพื้นที่ชายแดน ท่ามกลางความขัดแย้งทางอุดมการณ์และความพยายามของรัฐในการสร้างความสัมพันธ์กับประชาชนตามป่าเขา</p>



<p>เมื่อตำรวจเข้าไปถึงชุมชน พวกเขาพบเด็กวัยเรียนที่อยู่ไกลเกินกว่าจะเดินทางลงมาเรียนในตำบลหรืออำเภอได้ การสอนจึงเริ่มขึ้นด้วยอุปกรณ์ง่ายๆ และความรู้เท่าที่คนสอนมี</p>



<p>“เวลาออกลาดตระเวน&nbsp; เขาก็เอาชอล์กใส่กระเป๋ากางเกงไปด้วย ใช้ฝาบ้านสอน ก ไก่ ข ไข่ ให้เด็กๆ รู้จัก เบื้องต้นก็เพื่อให้เขารู้ภาษาไทยเท่านั้นเอง”</p>



<p><strong>จากฝาบ้านที่ใช้แทนกระดานและตำรวจที่อาสามาสอนหนังสือ การรวมกลุ่มเด็กค่อยๆพัฒนาเป็นโรงเรียน โดยได้รับพระอุปถัมภ์จากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ต่อเนื่องมาถึงสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี</strong></p>



<p>ครูในโรงเรียน ตชด. มีเส้นทางเข้าสู่ห้องเรียนต่างจากครูทั่วไป หลายคนเป็นตำรวจที่อาสามาสอนหนังสือ โดยมีวุฒิมัธยมศึกษาตอนปลาย ปวช. หรือ ปวส. เป็นพื้นฐาน ยังไม่ได้จบปริญญาตรีด้านการศึกษาหรือเรียนวิชาครูมาโดยตรง การคัดเลือกในระยะแรกจึงพิจารณาจากความสมัครใจ ความรักเด็ก ความรู้ที่พอจะถ่ายทอดได้ และความพร้อมที่จะกินนอนอยู่กับชุมชนเป็นเวลานาน</p>



<p>“แรกๆ ก็ใช้ตำรวจ ซึ่งส่วนใหญ่จบมัธยมกันในสมัยนั้น ใครสมัครใจ ใครรักเด็ก เราก็จะคัดเลือกคนที่จบสูงหน่อย จบ ปวช. ปวส. แล้วสามารถไปอยู่ในป่าในเขาได้เป็นปีๆ ไปสอนเด็กนักเรียน”</p>



<p>การมีคนเข้าไปอยู่ประจำทำให้เด็กในพื้นที่ห่างไกลได้เริ่มเรียนหนังสือ แต่ครูเหล่านี้ต้องรับหน้าที่สอนก่อนจะมีโอกาสเรียนรู้ศาสตร์การสอนอย่างเป็นระบบ พวกเขาจึงอาศัยความรู้และประสบการณ์ที่มีเป็นทุนตั้งต้น ขณะเดียวกันก็ต้องดูแลความเป็นอยู่ของเด็กและช่วยเหลือชุมชนไปด้วย</p>



<p><strong>ความรับผิดชอบของครู ตชด. จึงขยายไปถึงความเป็นอยู่ของคนรอบโรงเรียน ชาวบ้านเจ็บป่วยก็มาขอยา มีข้อขัดแย้งก็ขอให้ช่วยไกล่เกลี่ย ส่วนการปลูกผักและเลี้ยงสัตว์ช่วยทั้งเรื่องอาหารและฝึกทักษะอาชีพให้เด็ก โรงเรียนกับชุมชนจึงผูกพันกันผ่านการพึ่งพาอาศัยในชีวิตประจำวัน</strong></p>



<p>“พอตำรวจตระเวนชายแดนไปอยู่ตรงนั้น นอกจากไปสอนหนังสือเด็กให้อ่านออกเขียนได้แล้ว ก็สามารถเป็นทุกอย่างให้กับชุมชนด้วย”</p>



<p><strong>จากการรวมเด็กมาสอนตามชุมชนห่างไกล ข้อมูลที่ผู้บัญชาการตำรวจตระเวนชายแดนเปิดเผยในเดือนมกราคม 2569 ระบุว่ามีโรงเรียนและศูนย์การเรียน ตชด. รวม 222 แห่ง มีครูและบุคลากรทางการศึกษา 2,474 คน ดูแลนักเรียน 25,664 คน การพัฒนาครูจึงเกี่ยวพันกับโอกาสเรียนรู้ของเด็กนับหมื่นคนทั่วประเทศ</strong></p>



<p>ในช่วงแรก ตำรวจใช้ความรู้เท่าที่มีสอนให้เด็กอ่านออกเขียนได้ แต่เมื่อเด็กต้องเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น ครูก็ต้องมีความรู้และทักษะการสอนที่มากขึ้นด้วย เพื่อวางพื้นฐานให้เด็กนำไปต่อยอดได้ทั้งการเรียน การทำงาน และการใช้ชีวิต การพัฒนาครูจึงเป็นงานสำคัญที่ต้องเดินต่อจากการสร้างโรงเรียน ตชด. ให้เด็กได้มีที่เรียน</p>



<p>ชอล์กแท่งเดิมจึงต้องมีศาสตร์ของการสอนเข้ามาช่วยกำกับว่าจะใช้อย่างไร</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-04-1400x932.png" alt="" class="wp-image-107857" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-04-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-04-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-04-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-04-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-04-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-04-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-04.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>2. <u>ครูอยากเรียนต่อแต่ใครจะอยู่กับเด็ก</u></strong></h3>



<p>พลตำรวจตรีกัญชลพูดถึงช่องว่างด้านการศึกษาของบุคลากรในสังกัดอย่างตรงไปตรงมาว่า ตำรวจที่อาสามาสอนหนังสืออาจมีความตั้งใจเต็มเปี่ยม&nbsp; แต่พวกเขาอาจยังไม่รู้ว่าจะจัดการเรียนรู้อย่างไรให้เหมาะกับเด็ก และเมื่อหันกลับไปหาต้นสังกัด ก็พบข้อจำกัดคล้ายกัน</p>



<p>“กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดนของเราก็ไม่ได้มีบุคลากรที่จบคุณวุฒิทางการศึกษาโดยตรงที่จะสามารถไปเทรนพวกเขา ไปสอน ไปแนะพวกเขา”</p>



<p>ที่ผ่านมา หน่วยงานฯ จึงอาศัยความร่วมมือจากมหาวิทยาลัยราชภัฏในพื้นที่ จัดอบรมเพิ่มเติมตามวิชาที่ครูรับผิดชอบ ใครสอนภาษาไทยก็ได้เรียนรู้เทคนิคและวิธีสอนภาษาไทย เป็นการเติมความรู้ให้ครูเป็นระยะตามโอกาสและความร่วมมือที่เกิดขึ้น ส่วนครูที่อยากศึกษาต่อเพื่อพัฒนาตัวเองอย่างจริงจัง ยังต้องติดอยู่กับเงื่อนไขว่า ‘จะออกจากโรงเรียนได้อย่างไร’</p>



<p>“ด้วยความเป็นครูอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ทำให้เขาไม่สามารถทิ้งโรงเรียนได้ เพราะถ้าเขาทิ้งโรงเรียนลงมา บางทีการลงมาในเมืองใช้เวลาหลายวัน&nbsp; แล้วกว่าจะอบรม กว่าจะขึ้นไป บางทีหมดเทอมแล้ว เด็กๆ ก็จะเคว้งคว้าง ไม่มีคุณครูสอน”</p>



<p>คำว่า <strong>‘ไปเรียนต่อ’ </strong>ของครูเหล่านี้จึงกินพื้นที่ในชีวิตมากกว่าเวลาในตารางสอนมหาวิทยาลัย ยังมีระยะทางขาไป ขากลับ และงานที่ต้องฝากใครสักคนดูแลระหว่างไม่อยู่ ยิ่งโรงเรียนมีคนจำกัด การหาครูมาสับเปลี่ยนก็ยิ่งทำได้ยาก</p>



<p><strong>กล่าวคือ ความอยากเรียนของครูมีอยู่แล้ว สิ่งที่ยังขาดคือรูปแบบการเรียนที่เผื่อที่ให้ความรับผิดชอบเหล่านี้ด้วย ตชด. จึงนำโจทย์นี้ไปหารือกับ กสศ. ว่าจะพาครูไปเรียนต่ออย่างไร โดยไม่ให้เด็กต้องขาดครู</strong></p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-02-1400x932.png" alt="" class="wp-image-107858" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-02-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-02-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-02-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-02-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-02-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-02-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-02.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>3. <u>ออกแบบหลักสูตรให้ครูเรียนต่อได้ </u></strong></h3>



<p>“เราอยากจะพัฒนาครูแบบนี้&nbsp; ให้ท่านไปช่วยคิดหลักสูตรที แบบที่ครูไม่ต้องออกไปจากโรงเรียน สามารถเรียนออนไลน์ เรียนเสาร์อาทิตย์ ในวันที่ครูเขาว่าง หรือช่วงเย็นหลังเลิกเรียน”</p>



<p>ข้อเสนอของ ตชด. ตั้งต้นจากโจทย์ที่ว่าจะทำอย่างไรให้ครูได้เรียนต่อ โดยยังดูแลเด็กในพื้นที่ได้ หลักสูตรจึงต้องออกแบบให้สอดคล้องกับชีวิตและภาระงานของครู เพื่อให้พวกเขาเรียนไปพร้อมกับทำงานได้จริง</p>



<p><strong>หลังลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือในปี 2562 กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดนและ กสศ. เริ่มดำเนินโครงการพัฒนาครูและโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนตั้งแต่ปี 2563 โดยมีทั้งงานพัฒนาโรงเรียนและการสนับสนุนให้ครูศึกษาต่อระดับปริญญาตรี สาขาการประถมศึกษา</strong></p>



<p>โดยสถาบันอุดมศึกษาที่เข้าร่วม ต้องศึกษาบริบทการทำงานของครู ตชด. ก่อนออกแบบหลักสูตรให้เทียบโอนความรู้และประสบการณ์ได้ เพื่อลดระยะเวลาเรียนเหลือสามปี ปรับเนื้อหาและการประเมินผลให้สัมพันธ์กับสภาพจริง พร้อมใช้โรงเรียนและหน้างานของครูเป็นฐานการเรียนรู้ รวมถึงเป็นแหล่งฝึกประสบการณ์วิชาชีพ</p>



<p>นั่นทำให้ประสบการณ์ที่ครูสะสมอยู่ในโรงเรียนมีที่ทางในหลักสูตร ส่วนความรู้ใหม่ก็สามารถนำกลับมาลองใช้กับงานที่รับผิดชอบอยู่ได้ ครู ตชด. ยังมีโอกาสพบอาจารย์และร่วมกิจกรรมตามที่หลักสูตรกำหนด โดยไม่ต้องเดินทางไปเรียนในมหาวิทยาลัยทุกวัน</p>



<p>“คุณครูหลายท่านเขายอม เขาใจสู้ เขาอยากที่จะทำงานไปแล้วก็เรียนไป แต่ติดเรื่องการเดินทางเท่านั้นเอง”</p>



<p><strong>ความร่วมมือขยายไปสู่สถาบันผลิตครูสี่แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี มหาวิทยาลัยทักษิณ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี รองรับครูจากแต่ละภูมิภาค พร้อมสนับสนุนกิจกรรมเสริมสมรรถนะและเตรียมความพร้อมสำหรับสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพครู</strong></p>



<p>ข้อมูล ณ เดือนสิงหาคม 2568 ระบุว่า ครู ตชด. ได้รับทุนตั้งแต่ปีการศึกษา 2565–2568 รวม 304 คน หลังหักผู้ยุติการศึกษา 5 คน เหลือผู้รับทุนทั้งที่เรียนจบแล้วและยังศึกษาอยู่รวม 299 คน โดยครูรุ่นแรกสำเร็จการศึกษาในปีการศึกษา 2567 จำนวน 57 คน</p>



<p>อย่างไรก็ตาม ครูแต่ละคนยังมีข้อจำกัดที่ทำให้เริ่มเรียนต่อได้ไม่พร้อมกัน พลตำรวจตรีกัญชลอธิบายว่า บางคนมีลูกเล็ก บางคนต้องดูแลครอบครัวหรือจัดการปัญหาส่วนตัว ประกอบกับจำนวนทุนที่ยังมีจำกัด การขยายโอกาสให้ครูได้เรียนต่อจึงต้องคำนึงถึงเงื่อนไขชีวิตเหล่านี้ด้วย</p>



<p>สำหรับครู ตชด. ที่ได้กลับไปเป็นนักเรียน สิ่งสำคัญต่อจากการเรียนจบคือความรู้เหล่านั้นจะเปลี่ยนการทำงานกับเด็กอย่างไร</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-03-1400x932.png" alt="" class="wp-image-107859" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-03-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-03-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-03-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-03-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-03-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-03-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-03.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>4. <u>เติมศาสตร์การสอน เปลี่ยนวิธีเข้าใจเด็ก</u></strong></h3>



<p>สำหรับพลตำรวจตรีกัญชล ผลของการเรียนต่อของครู ตชด. ปรากฏอยู่ในวิธีที่ครูทำงานกับเด็ก จากที่คุ้นเคยกับการใช้ระเบียบและคำสั่ง ครูมีความเข้าใจผู้เรียนมากขึ้น รู้วิธีพูดคุยและดูแลเด็ก ตลอดจนมีเทคนิคการสอนที่จะเลือกใช้ให้เหมาะกับผู้เรียนแต่ละคน</p>



<p><strong>“ครูเข้าใจเด็กมากขึ้น มีความรู้ทางวิชาการเพิ่มขึ้น ทั้งเทคนิคการสอน วิธีพูดคุย และการดูแลเด็กก็เปลี่ยนไป จากครูนักรบก็กลายเป็นครูวิชาการ”</strong></p>



<p>พลตำรวจตรีกัญชลยังมองว่าในวันที่เด็กค้นหาความรู้ได้จากโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ต บทบาทของครูต้องขยับไปสู่การช่วยให้เด็กค้นพบความถนัดของตัวเอง ความใกล้ชิดในแต่ละวันเปิดโอกาสให้ครูสังเกตว่าใครสนใจอะไร มีแววด้านไหน แล้วช่วยส่งเสริมให้ความสนใจนั้นเติบโตเป็นทักษะและทางเลือกในอนาคต</p>



<p>“ครูเราทุกวันนี้จะเป็นโค้ช จะคอยดูความสามารถของลูกๆ เราว่า ใครที่มีความรู้ความสามารถแนวไหน ก็จะส่งเสริมให้เขาไปทางนั้น”</p>



<p>เขายกตัวอย่างเด็กที่มองครูเป็นแบบอย่างและอยากเป็นครูตำรวจเช่นกัน ครูสามารถแนะนำเส้นทางคุรุทายาท (โครงการเปิดโอกาสให้ศิษย์เก่าโรงเรียน ตชด. กลับมาเป็นครูในพื้นที่ของตนเอง) ความใกล้ชิดที่มีอยู่แล้วจึงเป็นโอกาสให้ครูช่วยเชื่อมความฝันของเด็กเข้ากับเส้นทางที่พอจะเดินต่อได้จริง&nbsp; แต่การพัฒนาจะไปได้ไกลแค่ไหน หากโรงเรียนหนึ่งมีครูที่ได้เรียนรู้เพิ่มเติมเพียงบางคน พลตำรวจตรีกัญชลวางเป้าหมายเบื้องต้นว่า อยากให้ทุกโรงเรียนมีครูที่ได้เรียนในโครงการอย่างน้อยหนึ่งคน เพื่อกลับมาช่วยพัฒนางานร่วมกับเพื่อนครู</p>



<p><strong>“ครูหนึ่งคนที่ได้เรียนต่อ สามารถช่วยพัฒนาโรงเรียนทั้งโรงเรียนได้ เพราะเมื่อจบปริญญาตรีแล้ว เขาก็กลับมาเป็นแกนนำในการพัฒนาโรงเรียนของตัวเอง”</strong> โจทย์จึงขยับจากการเปิดโอกาสให้ครูรายคน ไปสู่การทำให้ความรู้ของคนหนึ่งเดินทางต่อถึงคนอื่นในโรงเรียน</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-07-1400x932.png" alt="" class="wp-image-107860" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-07-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-07-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-07-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-07-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-07-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-07-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-07.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /><figcaption class="wp-element-caption">พลตำรวจตรีกัญชล อินทราราม</figcaption></figure></div>


<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>5. <u>หนึ่งครูจุดประกาย ทั้งเครือข่ายร่วมพัฒนา</u></strong></h3>



<p>เมื่อครู ตชด. เรียนจบ ความรู้ที่ได้มาต้องนำไปใช้ร่วมกับเพื่อนครู ทั้งการปรับหลักสูตร วางแผนการสอน และติดตามว่าเด็กเรียนรู้ได้ดีขึ้นหรือยัง งานเหล่านี้ต้องอาศัยความร่วมมือของคนทั้งโรงเรียน ตั้งแต่ครูผู้สอนไปจนถึงครูใหญ่ที่ต้องช่วยวางทิศทางและสนับสนุนการทำงาน</p>



<p><strong>โครงการจึงพัฒนาครูควบคู่กับการพัฒนาโรงเรียนทั้งระบบ หรือ Whole School Approach ผ่านมาตรการ 8Q Plus ที่เชื่อมงานบริหารเข้ากับห้องเรียน ตั้งแต่การกำหนดเป้าหมาย พัฒนาภาวะผู้นำของครูใหญ่ จัดสภาพแวดล้อม ไปจนถึงออกแบบหลักสูตรและใช้ข้อมูลดูแลเด็กเป็นรายบุคคล พร้อมเปิดให้ผู้ปกครองและชุมชนร่วมดูแลการศึกษาของลูกหลาน</strong></p>



<p>ในทางปฏิบัติ ครูมีผู้เชี่ยวชาญและอาจารย์มหาวิทยาลัยเป็นพี่เลี้ยง คอย ‘ชวนคิด พาทำ สะท้อนคิด’ ผ่านงานที่รับผิดชอบอยู่จริง เมื่อทดลองสอนแล้วพบปัญหา ก็นำกลับมาหารือ ทบทวน และปรับวิธีร่วมกัน กระบวนการเช่นนี้ช่วยให้ครูฝึกแก้ปัญหาจนสามารถพัฒนางานต่อได้ด้วยตัวเอง</p>



<p>การเป็นพี่เลี้ยงยังหมายถึงการเดินทางเข้าไปเห็นเงื่อนไขที่ครูทำงานอยู่ด้วย พลตำรวจตรีกัญชลกล่าวถึง<a href="https://www.eef.or.th/article-051126-2/"><strong>ดร.จิตติมา เจือไทย ผู้จัดการโครงการ</strong></a> ซึ่งลงพื้นที่ไปถึงโรงเรียน ทั้งขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นเขาและกางเต็นท์พักค้างคืน ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้เธอเข้าใจทั้งข้อจำกัดของพื้นที่และภาระงานของครู จนเป็นกำลังสำคัญในการขับเคลื่อนโครงการ</p>



<p>“ถึงจะมีโครงการ กสศ. กับ ตชด. แต่ถ้าไม่มีท่านอาจารย์ ดร.จิตติมา โครงการนี้ก็คงจะสำเร็จยาก เพราะว่าขาดผู้จัดการโครงการที่มีความรู้ความเข้าใจในบริบทของตำรวจตระเวนชายแดนอย่างจริงจัง”</p>



<p><strong>แผนงานปี 2569 จึงขยายบทบาทให้โรงเรียนต้นแบบ 58 แห่ง เป็นพี่เลี้ยงแก่โรงเรียนขยายผล 60 แห่ง รวมเครือข่าย 118 แห่ง ใน 33 จังหวัด ครูจากต่างโรงเรียนจะได้แลกเปลี่ยนปัญหาและร่วมกันพัฒนาการสอน พร้อมนำบทเรียนมาจัดทำหลักสูตรอบรม คู่มือครูใหญ่ และแนวทางจัดการเรียนรู้แบบคละชั้น เพื่อให้ต้นสังกัดนำไปใช้พัฒนาบุคลากรต่อได้</strong></p>



<p>หัวใจของการรับช่วงต่อคือการสร้างคนภายในหน่วยงานให้ช่วยเหลือกันได้ ทั้งให้คำปรึกษา นิเทศการสอน และนำปัญหาจากห้องเรียนมาปรับการสนับสนุนให้ตรงกับความต้องการของครู เมื่อความรู้และประสบการณ์ถูกส่งต่อ งานพัฒนาก็มีโอกาสดำเนินต่อเนื่องในโรงเรียนแต่ละแห่ง</p>



<p>สำหรับพลตำรวจตรีกัญชล ครูที่เรียนจบจึงเป็นกำลังสำคัญในการพาเพื่อนครูเติบโตไปด้วยกัน ความรู้ที่ได้รับจะขยายผลผ่านบทเรียนที่ร่วมกันออกแบบ วิธีสอนที่ร่วมกันทดลอง และปัญหาที่ช่วยกันแก้ เพื่อให้เด็กได้รับการศึกษาที่ดีขึ้นทั้งโรงเรียน</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" loading="lazy" width="1400" height="932" src="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-01-1400x932.png" alt="" class="wp-image-107861" srcset="https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-01-1400x932.png 1400w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-01-300x200.png 300w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-01-768x511.png 768w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-01-1536x1022.png 1536w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-01-750x500.png 750w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-01-272x182.png 272w, https://www.eef.or.th/wp-content/uploads/2026/11/ภาพประกอบ-พลตำรวจตรีกัญชล-1710x1138-01.png 1710w" sizes="(max-width: 1400px) 100vw, 1400px" /></figure>



<p></p>



<h3 class="wp-block-heading"><strong>6. <u>ให้การศึกษาเป็นเครื่องมือเปิดทางเลือกในชีวิต</u></strong></h3>



<p>เมื่อพูดถึงอนาคต พลตำรวจตรีกัญชลอยากเห็นครูช่วยเปิดโลกให้เด็กกว้างกว่าชุมชนที่เติบโตมา อินเทอร์เน็ตทำให้เด็กในถิ่นทุรกันดารได้รู้จักอาชีพและเส้นทางชีวิตที่หลากหลายขึ้น หน้าที่ของครูคือช่วยให้พวกเขามีพื้นฐานความรู้และมองเห็นหนทางที่จะไปถึงความฝันเหล่านั้น</p>



<p>ทั้งการเตรียมตัวเรียนต่อและทักษะอาชีพ ล้วนเป็นต้นทุนที่เด็กนำไปใช้ได้ในอนาคต โดยเฉพาะคนที่ครอบครัวยังมีข้อจำกัดในการส่งเสียให้เรียนสูงขึ้น ครูจึงต้องรู้จักชีวิตของผู้เรียนมากพอจะช่วยประคับประคองและหาทางเพิ่มโอกาสให้เหมาะกับแต่ละคน</p>



<p><strong>“อยากให้ครูปลูกฝังเด็กๆว่า โลกนี้กว้างสำหรับพวกหนู ถ้าออกไปเรียนรู้ ไปสร้างความเจริญข้างนอก แล้วกลับมาช่วยชุมชนของตัวเอง ก็จะทำให้ชุมชนพัฒนาขึ้น”</strong></p>



<p>จากวันที่ตำรวจพกชอล์กเข้าไปสอนหนังสือ โจทย์ของโรงเรียน ตชด. ขยับจากการทำให้เด็กมีที่เรียน มาสู่การจัดการศึกษาที่ช่วยให้พวกเขามีทางเลือกในชีวิตมากขึ้น ความรับผิดชอบนี้ต้องมีความรู้และทักษะของครูรองรับ รวมถึงการสนับสนุนจากต้นสังกัด มหาวิทยาลัย และเครือข่ายที่ร่วมกันพัฒนาโรงเรียน</p>



<p>การเปิดทางให้ครูได้เรียนต่อ จึงเป็นการลงทุนกับอนาคตของเด็กด้วย เมื่อครูนำความรู้กลับมาปรับบทเรียน เข้าใจผู้เรียน และช่วยเพื่อนครูพัฒนาการสอน โอกาสที่เริ่มต้นจากครูคนหนึ่งก็ขยายไปถึงเด็กอีกหลายรุ่นได้</p>



<p><strong>กล่าวคือเมื่อครูมีโอกาสเรียนรู้มากขึ้น ชอล์กในมือก็มีพลังพาเด็กไปได้ไกลกว่าเดิม</strong></p><p>The post <a href="https://www.eef.or.th/article-051126-4/">ยกระดับ ‘ครู ตชด.’ ผ่านทุน กสศ. และระบบเรียนออนไลน์เต็มรูปแบบ เมื่อ ‘ครูนักรบ’ กลับไปเป็นนักเรียน ป.ตรี</a> first appeared on <a href="https://www.eef.or.th">กสศ.</a>.</p>]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
