เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2568 ที่ห้องประชุม 801 อาคารสำนักงานใหญ่ บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) ได้มีการประชุมคณะกรรมการขับเคลื่อนการแก้ไขปัญหาเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษาให้กลายเป็นศูนย์ หรือ Thailand Zero Dropout ระดับชาติ โดยมี นายประเสริฐ จันทรรวงทอง รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ในฐานะประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนการแก้ไขปัญหาเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษาฯ ร่วมประชุม

นายประเสริฐ เปิดเผยภายหลังการประชุมถึงความก้าวหน้าในการช่วยเหลือเด็กเยาวชนนอกระบบการศึกษาว่า ขณะนี้ทั้ง 77 จังหวัดทั่วประเทศได้แต่งตั้งคณะกรรมการจังหวัดที่มีผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นประธาน เพื่อทำหน้าที่ขับเคลื่อนภารกิจนี้ร่วมกับทุกส่วนราชการภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมในจังหวัดแล้ว ซึ่งบางจังหวัดก้าวหน้ามีคณะกรรมการระดับอำเภอ หรือตำบล สิ่งสำคัญจากนี้คือการสนับสนุนให้คณะกรรมการทั้ง 77 จังหวัด ได้ใช้ข้อมูลเด็กและเยาวชนที่ไม่มีชื่อในระบบการศึกษา ปี 2567 จำนวน 982,304 คน ในการค้นหาและติดตามให้ความช่วยเหลือเด็กและเยาวชนทุกพื้นที่ ด้วยระบบฐานข้อมูลกลาง Thailand Zero Dropout ที่เป็นปัจจุบันระบบเดียวกันทั้งประเทศ

“ทั้ง 77 จังหวัดพร้อมแล้ว ในการทำงานเชิงรุกช่วงปิดทอมใหญ่นี้  ซึ่งจากข้อมูลของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ระบุว่าเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ ที่ครัวเรือนของนักเรียนยากจนที่มีข้อจำกัดในชีวิตตัดสินใจไม่เรียนต่อ โดยเฉพาะช่วงชั้นรอยต่อการศึกษาภาคบังคับ ป.6 และ ม.3 ดังนั้นการทำงานจึงเน้นไปที่การช่วยเหลือ นำเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษากลับสู่การศึกษาและการเรียนรู้อีกครั้งให้ทันเปิดเทอมนี้  โดยจะมีเงินอุดหนุนสำหรับเด็กและเยาวชนนอกระบบทุกคน ผ่าน กสศ. ซึ่งจะเป็นค่าใช้จ่ายเพื่อสนับสนุนการเข้าถึงการศึกษา/ค่าเล่าเรียน/ค่าพัฒนาทักษะอาชีพ โดย กสศ. จะทำงานร่วมกับ จังหวัด อำเภอ ตำบล ที่รับรองรายชื่อเด็กเยาวชนกลุ่มที่เข้ามา”

รองนายกรัฐมนตรี กล่าวว่า หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะทำงานด้วย 4 มาตรการหลักได้แก่ (1) การบูรณาการเชื่อมโยงข้อมูลระหว่างหน่วยงานเพื่อให้มีระบบข้อมูลกลางที่เป็นปัจจุบัน (2) การติดตาม ช่วยเหลือ ส่งต่อ และดูแล (3) การจัดการศึกษาและเรียนรู้แบบยืดหยุ่น มีคุณภาพ และ (4) การส่งเสริมผู้ประกอบการภาคเอกชนให้เข้ามาร่วมจัดการศึกษาหรือเรียนรู้ (Learn to Earn)

“รัฐบาลมีความเข้าใจอย่างมากต่อปัญหาและข้อจำกัดของครัวเรือนยากจน เด็กเยาวชนที่ได้รับการค้นหา จะเข้าสู่การวางแผนการช่วยเหลือเป็นรายคน ครอบคลุมทุกมิติปัญหา และนำสู่การศึกษา การเรียนรู้แบบ Learn to Earn ที่มีหลายทางเลือก ยืดหยุ่น ตอบโจทย์ชีวิตปากท้อง ทั้ง 1 โรงเรียน 3 รูปแบบ  สกร.   ศูนย์การเรียน รวมถึงการเปิด Mobile School ที่ทาง กสศ. ได้พัฒนาขึ้น เพื่อสร้างหลักประกันโอกาสทางการศึกษาว่า เด็กทุกคนในประเทศนี้จะได้รับโอกาสทางการศึกษาเสมอภาค”

นายประเสริฐ ยังกล่าวอีกว่า ได้ผลักดันโคราชโมเดลเป็นหนึ่งในตัวแบบของประเทศ มีความก้าวหน้าสำคัญคือการดึงภาคเอกชน บริษัท ไมโครซอฟท์ (ประเทศไทย) จำกัด มาให้การสนับสนุนศูนย์ดิจิทัลชุมชน ดูแลห้องคอมพิวเตอร์และอบรมการใช้งาน AI ขั้นพื้นฐาน โปรแกรมฝึกภาษาอังกฤษหรือภาษาจีน หรือการใช้ chatbot เพื่อการเรียนการสอน รวมถึงความร่วมมือกับองค์การยูนิเซฟ พัฒนาผู้ทำงานกับเยาวชน (Youth Worker) ให้ขยายจากจังหวัดโคราช เป็นครอบคลุมทุกตำบลทั่วประเทศ

The post รองนายกฯ ประเสริฐ ประกาศ ปิดเทอมใหญ่นี้ 77 จังหวัดลุยช่วยเด็กนอกระบบกลับมาเรียน สร้าง 1 ตำบล 1 Youth Worker first appeared on กสศ..

ก่อนเริ่มเสวนาอย่างเป็นทางการ ดร.รังสรรค์ ในฐานะผู้ดำเนินรายการเปิดโอกาสให้ผู้ร่วมฟังเสวนาได้แสดงความคิดเห็นต่อการวิจัยเพื่อการศึกษา โดยมีคำถามว่า “ท่านคิดว่าการวิจัยมีส่วนสำคัญในการทำให้นโยบายการศึกษาในศตวรรษที่ 21 มีประสิทธิผลมากน้อยเพียงไร” กว่า 58.7 เปอร์เซ็นต์ของคำตอบ เห็นว่ามีความสำคัญอย่างยิ่ง

คำถามที่สองคือ “จากประสบการณ์ของท่านนั้น อะไรถือเป็นอุปสรรคในงานด้านนโยบายการศึกษาในการนำข้อมูลงานวิจัยมาเป็นส่วนประกอบ” ซึ่งคำตอบค่อนข้างหลากหลาย แต่ตัวเลือก ‘การขาดงบประมาณที่จะสนับสนุนงานวิจัยใหม่ ๆ’ และ ‘ข้อจำกัดในการเข้าถึงข้อมูลที่ทันสมัย สอดคล้องกับสภาพปัจจุบัน และมีคุณภาพ’ เป็นตัวเลือกที่มีผู้เลือกมากที่สุดในจำนวนเท่า ๆ กัน 

คำถามถัดมา “ท่านเห็นด้วยกับการที่นักวิจัยและผู้กำหนดนโยบายจะเอาผลการวิจัยเหล่านี้ไปบูรณาการกับการกำหนดนโยบายในเรื่องต่อไปนี้มากน้อยเพียงใด” โดยมีตัวเลือกทั้งหมด ได้แก่ ‘การจัดให้มีโต๊ะกลมผู้กำหนดนโยบายเสมอ ๆ และมีเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้’ ‘มีโครงการวิจัยร่วมกันระหว่างนักวิจัยและผู้กำหนดนโยบาย’ ‘มีการสร้างช่องทางการสื่อสารอย่างชัดเจนระหว่างผู้วิจัยและผู้กำหนดนโยบาย’ ‘สร้างแรงจูงใจที่จะช่วยให้นักวิจัยจัดลำดับความสำคัญ’ ‘สร้างแรงจูงใจให้ผู้กำหนดนโยบายนำเอาการวิจัยมาใช้ในการตัดสินใจ’ ผลสำรวจส่วนใหญ่เลือกว่า ‘เห็นด้วยมากที่สุด’ ในทุกตัวเลือก

ต่อมา “ท่านเห็นว่านักการศึกษา ผู้บริหาร จะสามารถมีส่วนในกระบวนการวิจัยและให้ข้อมูลเพื่อการกำหนดนโยบายการศึกษาในกระบวนการต่อไปนี้ได้มากน้อยเพียงไร” ซึ่งคนส่วนใหญ่ตอบว่า ‘มากที่สุด’ ในทุกตัวเลือกเช่นเดียวกัน ได้แก่ ‘มีส่วนร่วมในการวิจัยและในการสำรวจ’ ‘ให้ข้อมูลย้อนกลับและข้อเท็จจริงที่ทราบแก่ผู้วิจัย’ ‘เข้าไปมีส่วนร่วมในการวิจัยเชิงปฏิบัติการร่วมกับนักวิจัย’ ‘รับเอาแนวคิดการสอนบนฐานงานวิจัย แบ่งปันแนวปฏิบัติที่ประสบผลสำเร็จ ตลอดจนกรณีศึกษา’ ‘มีส่วนร่วมในเครือข่ายแลกเปลี่ยนเรียนรู้’

คำถามสุดท้าย “ในความเห็นของท่าน เรื่องใดในการกำหนดนโยบายทางการศึกษาที่ต้องการวิจัยมากที่สุดในศตวรรษที่ 21 นี้” จากผลสำรวจผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่ให้น้ำหนักไปที่เรื่อง ‘การออกแบบหลักสูตรและนวัตกรรม’ มาเป็นอันดับแรก 31.3 เปอร์เซ็นต์

รศ.ดร.พร้อมพิไล กล่าวว่า จากผลสำรวจทำให้เห็นว่า ผู้ที่ร่วมตอบคำถามตระหนักและเห็นความสำคัญของการใช้งานวิจัยเพื่อขับเคลื่อนนโยบายเป็นอย่างมาก ซึ่งข้อมูลต่าง ๆ ควรได้รับการสนับสนุนอย่างมีทิศทาง เพราะการกำหนดนโยบายจำเป็นต้องอยู่บนฐานของความเชื่อมั่นว่า สิ่งที่ลงทุนไปนั้นถูกทางแล้ว

ในบริบทของประเทศไทยมีงบประมาณค่อนข้างจำกัด และลงไปไม่ถึงในทุกภาคส่วน ซึ่งผลการสำรวจสะท้อนให้เห็นว่ากระบวนการมีส่วนร่วมเป็นสิ่งสำคัญ ควรมีการสร้างพื้นที่หรือเวทีพูดคุยเพื่อให้เกิดการเชื่อมโยงระหว่างนโยบายกับทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้องในระดับต่าง ๆ

มิติเวลาของงานวิจัย มองอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

ดร.เกียรติอนันต์ กล่าวว่า เมื่อพูดถึงปัญหาในงานวิจัยของไทยคือ ‘ปัญหาวันนี้ วิจัยวันหน้า’ เมื่อวิจัยเสร็จ ปัญหาก็เปลี่ยนไปแล้ว และการวิจัยแต่ละแบบมีมิติที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะในแง่ของมิติเวลา กล่าวคือ งานวิจัยนั้นจะใช้ได้หรือใช้ไม่ได้ ขึ้นอยู่กับว่า 1) เป็นการมองอดีตเพื่อเอามาใช้ในปัจจุบัน 2) มองปัจจุบันว่าเกิดอะไรขึ้น และ 3) มองเพื่อกำหนดทิศทางในอนาคต ซึ่งทั้งสามรูปแบบมีบทบาทแตกต่างกัน หากงานวิจัยให้น้ำหนักกับอดีตมากเกินไปจะทำให้ลืมปัจจุบัน หากมองแค่ปัจจุบันก็จะไม่เรียนรู้ปัญหาในอดีต และหากไม่มองไปถึงอนาคตก็จะไม่สามารถเตรียมความพร้อมขององค์ความรู้ได้ ดังนั้นการสร้างสมดุลในการวิจัยโดยใช้เวลาเป็นตัวตั้งจึงเป็นส่วนสำคัญส่วนแรก

ส่วนที่สอง การสร้างกรอบความคิดเพื่อการทำวิจัยในหัวข้อต่าง ๆ ที่จะนำไปสู่การปฏิบัติและการทดลองใช้จริง แต่สิ่งหนึ่งที่งานวิจัยของไทยยังมีค่อนข้างน้อยคือ ‘research for saying goodbye’ เพื่อจะรู้ว่ามีอะไรบ้างที่ควรเปลี่ยนแปลงหรือยกเลิก เช่น เรามีความจำเป็นให้เด็กต้องเรียนทั้งวันหรือไม่ ถ้ามีการพิสูจน์แล้วว่าการเรียนแค่ครึ่งวันได้ผล การทำวิจัยเป็นเหมือนการสะสมตะกอนความรู้ของแม่น้ำสายหนึ่ง ถ้าไม่รู้ว่าอะไรที่ควรทิ้ง วันหนึ่งแม่น้ำสายนี้ก็จะตื้นเขิน และงานวิจัยจะไม่เกิดการขับเคลื่อน

ในมุมมองของ ดร.ไกรยส เห็นว่าแนวโน้มที่ปฏิเสธไม่ได้ในระดับนานาชาติคือ การกำหนดนโยบายจำเป็นต้องมีหลักฐานเชิงประจักษ์ เพื่อให้ประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งหรือผู้เสียภาษีมั่นใจได้ว่า การทำนโยบายจะเป็นไปตามเจตนารมณ์ของประชาชนโดยแท้จริง และมีการบริหารความเสี่ยงที่เพียงพอจะทำให้บรรลุเป้าหมายอย่างยั่งยืน

“การเลือกตั้งที่ผ่านมาสังเกตได้เลยว่ามีการใช้ข้อมูลเพิ่มขึ้นเยอะมาก มีทีมงานวิชาการของพรรคการเมืองต่าง ๆ ติดต่อเข้ามาหาเราเพื่อที่จะเอาข้อมูลหลักฐานเชิงประจักษ์ไปทำนโยบาย ต้องมีข้อมูลรองรับ ต้องมีผลการประเมินว่าใช้ได้จริง และอาจมีการทดลองนำร่องในบางพื้นที่ของประเทศไทย”

ดังนั้นเมื่อกระบวนการกำหนดนโยบายมีแนวโน้มการใช้ข้อมูลการวิจัยที่มากขึ้น ภาควิชาการจะต้องก้าวขึ้นมาเพื่อนำเสนอหลักฐานหรืองานวิจัยด้านการศึกษา และผลักดันไปสู่การกำหนดทิศทางของประเทศในอนาคต

การสื่อสารข้อมูลเชิงประจักษ์ จากนักวิจัยถึงผู้กำหนดนโยบา

ดร.เกียรติอนันต์ กล่าวว่า เมื่อนักวิจัยได้รับทุนสนับสนุนการวิจัยแล้ว ไม่เพียงต้องทำวิจัยให้สำเร็จลุล่วงเท่านั้น แต่ต้องมองไปถึง ‘communication package’ เพื่อสื่อสารไปยังสังคมในวงกว้าง เช่น การขับเคลื่อนผ่านพลังชุมชนและสังคม ซึ่งจะต้องอาศัยยุทธศาสตร์ในการสื่อสารรูปแบบต่าง ๆ ผ่านภาคประชาสังคม หน่วยงานของรัฐ หรือภาคธุรกิจ 

รศ.ดร.พร้อมพิไล กล่าวต่อในประเด็นเดียวกันว่า การสื่อสารงานวิจัยไปสู่การขับเคลื่อนนโยบาย จำเป็นต้องอาศัย ‘มืออาชีพ’ ในการทำงานสื่อสารผ่านช่องทางที่หลากหลาย ในส่วนของการทำวิจัยร่วมกันระหว่างผู้กำหนดนโยบายกับผู้ปฏิบัติงานจริง สิ่งสำคัญคือต้องพูดคุยให้เข้าใจเป้าหมายร่วมกัน ซึ่งเป็นการสื่อสารในระหว่างกระบวนการทำงาน อย่างไรก็ตาม การสื่อสารกับคนแต่ละกลุ่มจะต้องมีวิธีในการย่อยข้อมูลงานวิจัยให้กระชับและสื่อสารออกไป ซึ่งเป็นทักษะที่อาจารย์และนักวิจัยควรได้รับการพัฒนาด้วยเช่นกัน เพื่อส่งต่อข้อมูลสำคัญให้ผู้กำหนดนโยบายตอบรับและสามารถนำไปใช้ต่อได้

นอกจากนี้ รศ.ดร.พร้อมพิไล กล่าวว่า ปัจจุบันการขับเคลื่อนงานด้านการศึกษาในระดับโลกได้เปิดให้เด็กและเยาวชนเข้ามามีส่วนร่วมในกระบวนการกำหนดนโยบาย เพราะฉะนั้นจะทำอย่างไรให้เด็กและเยาวชนรู้สึกว่าพวกเขามีส่วนร่วมในการกำหนดอนาคตการศึกษาของตนเองผ่านช่องทางต่าง ๆ ซึ่งวิธีการสื่อสารจะต้องเหมาะสมกับคนแต่ละกลุ่มด้วย

ดร.ไกรยส ในฐานะตัวแทนหน่วยงานที่ขับเคลื่อนประเด็นการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา มองว่าหัวใจหลักคือเด็ก เยาวชน คุณครู และโรงเรียน ซึ่งหลักฐานเชิงประจักษ์ที่ กสศ. ใช้อยู่ทุกวันนี้เป็นหลักฐานจากหน้างานจริง การทำงานของ กสศ. จะต้องทราบปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นอย่างชัดเจนจึงจะกำหนดทิศทางการทำงานได้ ดังนั้นจะเห็นได้ว่านโยบายและงานวิจัยที่จำเป็นสำหรับการแก้ปัญหาไม่ใช่งานทางด้านการศึกษาเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีความร่วมมือกันระหว่างงานวิชาการด้านสุขภาพ จิตวิทยา สังคมสงเคราะห์ เศรษฐศาสตร์ และงานวิชาการอีกหลากหลายด้าน

“เมื่อต้องสื่อสารพูดคุยกับกลุ่มผู้กำหนดนโยบายอย่างนักการเมืองหรือพรรคการเมืองต่าง ๆ เราจะเริ่มต้นด้วยหลักฐานเชิงประจักษ์ก่อน และพยายามศึกษาข้อมูลที่ลึกลงไปในระดับพื้นที่ เวลาไปสภาหรือต้องไปพูดคุยกับ สส. จากจังหวัดไหน เราก็จะเตรียมข้อมูลของจังหวัดนั้นไปให้เขาดูเพื่อให้เข้าใจบริบท” ดร.ไกรยส กล่าวถึงวิธีสื่อสารโดยใช้ข้อมูลเชิงประจักษ์

ผู้จัดการ กสศ. เล่าด้วยว่า ทุกครั้งที่ กสศ. ลงพื้นที่ก็จะนำเอาเรื่องราวสภาพปัญหา และแนวทางแก้ไขไปสื่อสารให้ผู้กำหนดนโยบายฟัง เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นของบทสนทนา และนำข้อเสนอข้อมูลที่ตรงจุด หลังจากนั้นจะเป็นการหาแนวทางว่าจะร่วมมือกันอย่างไรได้บ้าง ต้องใช้งบประมาณเท่าไร ต้องมีเครื่องมืออะไร หน่วยงานไหนเกี่ยวข้องบ้าง จะสามารถบูรณาการหลายหน่วยงานเพื่อมาแก้ปัญหาเหล่านี้ได้หรือไม่ ทั้งหมดนี้คือการนำงานวิชาการไปสู่การกำหนดนโยบายได้จริง 

ทั้งนี้จะสังเกตได้ว่า กสศ. ลงทุนเรื่องข้อมูล และลงทุนกับการสร้างเครือข่ายในพื้นที่ เพราะเมื่อเกิดเหตุอะไรขึ้น คนในพื้นที่จะรู้ดีที่สุด ดังนั้นก่อนที่จะทำข้อเสนออะไรก็จะพยายามตรวจสอบข้อเท็จจริงจากพื้นที่ก่อน เพื่อให้ได้ข้อมูลที่ดีที่สุดสำหรับผู้กำหนดนโยบายในการตัดสินใจอย่างดีที่สุดเช่นเดียวกัน

สร้างเครือข่ายการทำงาน บ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ทางความคิด

ในฐานะที่เป็นอาจารย์สอนในระดับบัณฑิตศึกษา รศ.ดร.พร้อมพิไล พบว่า งานวิจัยที่นิสิตนักศึกษาผลิตออกมาส่วนใหญ่มักไม่ถูกนำไปใช้ กลายเป็นงานวิจัยที่ถูกเก็บไว้บนหิ้ง ดังนั้นหากมีการทำงานร่วมกับหน่วยงานต่าง ๆ อย่างเป็นระบบก็จะช่วยให้นิสิตสามารถเป็นผู้ช่วยวิจัยและสร้างองค์ความรู้ที่ตอบโจทย์ได้มากขึ้น

เช่นเดียวกับ ดร.ไกรยส หยิบยกประสบการณ์ที่ได้ร่วมงานกับภาครัฐมาแบ่งปันในวงเสวนาว่า จุดสิ้นสุดของกระบวนการทำวิจัยเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของกระบวนการทำนโยบาย

“หลายครั้งที่เรามีผลงานวิจัยที่ดีมากและสามารถนำไปใช้ได้ แต่พอเริ่มไปคุยกับหน่วยงานรัฐบางแห่งก็อาจติดระเบียบข้อบังคับบางอย่าง หรือติดขัดด้านงบประมาณ ทำให้ยากที่จะผลักดันข้อเสนอจากงานวิจัยไปสู่การกำหนดนโยบาย” 

ดร.ไกรยส กล่าวเสริมว่า กระบวนการผลักดันงานวิจัยสู่การกำหนดนโยบาย ต้องอาศัยทักษะสำคัญ ได้แก่ 1) การบริหารจัดการงานวิจัย (research management) ซึ่งสำคัญเป็นอย่างยิ่งสำหรับคนที่ทำงานนี้ นอกจากจะช่วยให้นักวิจัยกำหนดโจทย์ได้ จะต้องช่วยให้นักวิจัยไปมีส่วนร่วมกับผู้กำหนดนโยบายตั้งแต่ต้น และ 2) การมีเครือข่าย (network) เพื่อหารือทำความเข้าใจและหาแนวทางผลักดันนโยบายการศึกษาโดยใช้งานวิจัยเป็นฐาน ซึ่งทักษะเหล่านี้มีความสำคัญอย่างมากในการเชื่อมโยงเครือข่ายวิชาการกับผู้กำหนดนโยบายให้ได้ประโยชน์ซึ่งกันและกันมากที่สุด

ดร.เกียรติอนันต์ กล่าวว่า การลงพื้นที่เพื่อศึกษาปัญหาด้านการศึกษา และได้มีโอกาสพูดคุยเรื่องนโยบายด้านการศึกษาต่าง ๆ เสมือนเป็นการหยอดเมล็ดพันธุ์ทางความคิดไว้ตามที่ต่าง ๆ ที่ควรจะเติบโตได้ ฉะนั้นการทำงานวิจัยที่สอดคล้องกับปัญหาในพื้นที่จึงเป็นหนึ่งในกลยุทธ์ในการขับเคลื่อนนโยบายไปพร้อม ๆ กัน 

ปัจจัยสำคัญในการพลิกโฉมการศึกษาไทย

ช่วงหนึ่งของการเสวนา มีการสำรวจความคิดเห็นของผู้ร่วมฟังเสวนาเพิ่มเติมว่า “ในกรณีของประเทศไทย ปัจจัยสำคัญใดที่ควรจะพิจารณาเพื่อพลิกโฉมการศึกษา” ส่วนใหญ่เห็นพ้องกันว่าควรพิจารณาเรื่องของบุคลากร ดร.รังสรรค์ ผู้ดำเนินรายการกล่าวขยายความคำว่า ‘บุคลากร’ ว่าควรจะรวมไปถึงบุคลากรงานวิจัย เนื่องจากบุคลากรเหล่านั้นมีส่วนสำคัญในการบริหารจัดการองค์ความรู้ของงานวิจัยด้วยเช่นกัน

ดร.ไกรยส ให้ความเห็นว่า หนึ่งในปัจจัยสำคัญที่จะพลิกโฉมการศึกษาได้คือ กระบวนการนโยบาย ซึ่งทุกฝ่ายเราต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจ อีกประการหนึ่งคือการทำงานร่วมกับคนทุกระดับของกระบวนการทำนโยบาย ไม่ว่าจะเป็นผู้ปฏิบัติ ผู้กำหนดนโยบาย ผู้แทนราษฎร หรือกระทั่งผู้กำหนดทิศทางงบประมาณแผ่นดิน ดังนั้นหากเข้าใจผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทางนโยบาย จะทำให้เข้าใจสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง ทั้งนี้ นโยบายการศึกษามีมูลค่าทางเศรษฐกิจค่อนข้างสูงมาก หากทำงานร่วมกับกลไกเหล่านี้ได้ก็จะสามารถพลิกโฉมการศึกษาอย่างยั่งยืนได้ 

รศ.ดร.พร้อมพิไล สะท้อนจากผลสำรวจจากผู้ร่วมฟังเสวนาว่า เราให้ความสำคัญกับเรื่องของ ‘คน’ ซึ่งหมายถึงคนทุกระดับ และผู้บริหารเองก็ควรมีวิสัยทัศน์ที่มองเห็นประโยชน์ของการวิจัยในการขับเคลื่อนสร้างความเปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันเราอยู่ในยุคที่มีข้อมูลล้นหลาม แต่ขาดการเชื่อมโยงข้อมูล ซึ่งจะต้องอาศัยทรัพยากรมนุษย์หรือบุคลากรในทุกระดับเพื่อนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์มากขึ้น

ดร.เกียรติอนันต์ กล่าวว่า การขับเคลื่อนนโยบายยุคใหม่ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ คือ 1) ข้อมูลสนับสนุน (data ecosystem) 2) การเอาข้อมูลไปทำให้เกิดประโยชน์ (research ecosystem) 3) การขับเคลื่อนนโยบาย (policy ecosystem) และ 4) การนำไปปฏิบัติจริง (implementation ecosystem) ซึ่งประเทศไทยมีข้อมูลค่อนข้างมาก แต่ยังขาดการต่อยอด จึงไม่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ทันเวลา และไม่เกิดการนำไปใช้ในทางปฏิบัติจริง

ดร.เกียรติอนันต์ กล่าวต่อว่า การออกนโยบายภายใต้กรอบความคิดว่า ‘ตอบสนองความต้องการของตลาด’ นักเศรษฐศาสตร์แรงงานกำลังเตือนว่าเป็นนโยบายที่ผิดอย่างมาก เพราะในอดีตประมาณ 50 ปีที่แล้ว ตลาดแรงงานจะค่อนข้างนิ่ง แต่ปัจจุบันโครงสร้างทางเศรษฐกิจเปลี่ยนแปลงทุก ๆ 5 ปี ตลาดแรงงานจึงไม่มีความแน่นอน อีกประการหนึ่งคือ ตั้งแต่แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 3 เป็นต้นมา ไทยเน้นการส่งออกเป็นหลัก เพราะฉะนั้นเราต้องหันมาพัฒนาคนให้มากขึ้นตามกลไกโลก

“การศึกษาเป็นสิ่งที่มีพลังมาก ถ้าพลาดนิดเดียวจะกลายเป็นลิ่มที่ตอกคนให้เกิดความเหลื่อมล้ำในระยะยาว ไม่มีความผิดพลาดใดร้ายแรงเท่าการจัดการศึกษาที่เหลื่อมล้ำอีกแล้ว”

รศ.ดร.พร้อมพิไล ย้ำถึงคีย์เวิร์ดสำคัญในการเสวนาครั้งนี้ คือ ‘IMPACT’ ตัวแรกคือ Information คือหลักฐานที่จะนำไปสู่การขับเคลื่อนนโยบายได้อย่างมีเป้าหมายและมีความหมาย ซึ่งแม้เราจะมีข้อมูลมาก แต่ถ้าไม่ได้รับการจัดการอย่างเป็นระบบข้อมูลเหล่านั้นก็จะไม่มีความหมาย นำไปสู่ตัวที่สองคือ ‘Management’ หรือการจัดระเบียบข้อมูล ต่อมา ‘Partnership’ การมีส่วนร่วมในทุกภาคส่วน นอกจากนี้ยังต้องมี ‘Assessment’ การประเมิน โดยใช้หลักฐานหรือข้อพิสูจน์เพื่อประเมินว่าอะไรดีและอะไรที่ไม่ควรทำ นอกจากนี้จะต้อง ‘Change’ อะไรที่เคยทำแล้วไม่เกิดประโยชน์ จะต้องเปลี่ยนแปลงหรือยกเลิกไป เพื่อที่จะนำไปสู่การ ‘Transfrom’ หรือการปฏิรูปอย่างยั่งยืน

สุดท้าย ดร.ไกรยส ฝากทิ้งท้ายว่า เราจำเป็นจะต้องมีการลงทุนกับโครงสร้างและระบบนิเวศการเรียนรู้ การเชื่อมโยงข้อมูลในระบบการศึกษาทุกวันนี้ยังต้องการการลงทุนอีกมาก ทั้งทางด้านไอที คน รวมถึงการเชื่อมโยงระบบ เพื่อให้เกิดการวิจัยที่มีคุณภาพ การสร้างเครือข่ายนักวิจัยทั้งหน่วยงานภายในและภายนอกกระทรวงต่าง ๆ ให้มีการเชื่อมโยงบูรณาการการทำงานได้ สิ่งเหล่านี้เป็นความก้าวหน้าด้านการลงทุนที่จะมีผลต่อไปในอีกหลายสิบปีข้างหน้า

นอกจากนี้ในกระบวนการจัดสรรงบประมาณสำหรับการวิจัย มีการกำหนดตายตัวในกรอบ 12 เดือนเท่านั้น ซึ่งไม่สอดคล้องกับการทำงานวิจัย หากต้องการให้งานวิจัยมีความยืดหยุ่นและตอบสนองต่อโจทย์ของนโยบายนั้น กระบวนการงบประมาณควรต้องปรับเปลี่ยน

ประเด็นสุดท้ายคือ การประเมินผล หลายครั้งที่นโยบายสาธารณะไม่ได้พ่วงไปกับการประเมินผล ซึ่งในอนาคตควรมีการกำหนดมาตรฐานการประเมินผลของโครงการต่าง ๆ ไว้ตั้งแต่ต้น เพื่อจะทำให้ไม่เกิดความผิดพลาดซ้ำกับที่ผ่านมา และจะทำให้การทำงานวิจัยพัฒนาได้ดียิ่งขึ้นไป 

The post กสศ. ร่วมหาแนวทางผลักดันงานวิจัยสู่นโยบาย พลิกโฉมการศึกษาไทยที่ยั่งยืน first appeared on กสศ..

ตัวเลขที่ระบุในรายงานฉบับย่อว่าด้วยผลสำรวจ High Frequency ครั้งที่ 1 ในช่วงเดือน สิงหาคม – กันยายน 2556 โดยองค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย ผ่านกลุ่มตัวอย่างประชากรวัยแรงงานทั้งในเมืองและชนบท 2,583 ราย สะท้อนถึงการฟื้นตัวจากวิกฤตโควิด-19 ที่บ่งบอกว่าสถานการณ์โดยทั่วไปในประเทศไทย ‘กำลังเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น’

อย่างไรก็ตาม ค่าตัวเลขสถิติเหล่านี้ กลับมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในทุกกลุ่มประชากร ซึ่งนำไปสู่คำถามสำคัญว่า ประเทศไทยกำลังเดินไปบนเส้นทางของการฟื้นฟูประเทศ โดยยัง ‘มีคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังหรือไม่’

โดยจาก รายงานผลกระทบของโควิด-19 ต่อสถานการณ์การเรียนรู้ถดถอย (Learning Loss) กับการฟื้นฟูคุณภาพการศึกษา (Learning Recovery) ของ กสศ. ที่มีการเปิดเผยต่อสังคมมาตลอดในช่วงที่ผ่านมา ผ่านการวิจัยและการทำงานร่วมภาคีเครือข่ายในการจัดทำข้อมูลสำคัญ ที่แสดงค่าเฉลี่ยความพร้อมในการกลับมาเรียน หลังการปิดสถานศึกษาในช่วงการแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนาอย่างยาวนาน ส่งผลให้เกิดภาวะเรียนรู้ถดถอยในเด็กปฐมวัยอย่างชัดเจน รวมถึงข้อสังเกตด้านการเรียนรู้ของเด็กนักเรียนยากจนและยากจนพิเศษ ที่มีระดับความพร้อมด้านคณิตศาสตร์และภาษาต่ำกว่าเด็กทั่วไป นอกจากนี้ยังมีเรื่องภาวะถดถอยทางร่างกาย เช่นปัญหาเรื่องการทรงตัว จับดินสอไม่ถูกวิธี ไม่มั่นใจกับการเดินขึ้น-ลงบันได ไปจนถึงความถดถอยของพัฒนาการด้านทักษะสังคม ซึ่งทั้งหมดล้วนมีความสัมพันธ์กับความสำเร็จด้านการเรียนของเด็กในอนาคต

ทั้งนี้หากสถานการณ์ในภาพรวมของระบบการศึกษายังเป็นเช่นนี้ต่อไป ประเทศไทยจะมีกราฟการฟื้นตัวที่เป็นลักษณะ K-Shaped ซึ่งหมายถึงช่องว่างความเหลื่อมล้ำของเด็กเยาวชนจากครัวเรือนที่มีรายได้น้อยกับครัวเรือนที่มีความพร้อมทางเศรษฐกิจมากกว่า จะยิ่งถ่างกว้างออกไปมากขึ้น แล้วสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาคือเด็ก ๆ จากครัวเรือนรายได้น้อยเหล่านี้ จะมีอัตราฟื้นตัวจากภาวะถดถอยที่เชื่องช้า หรือในอีกทางหนึ่ง ประเทศไทยจะมีเด็กเยาวชนกลุ่มหนึ่งที่เข้าไม่ถึงโอกาสในการฟื้นฟู กลายเป็นกลุ่มประชากรรุ่นที่สูญหาย หรือ ‘Lost Generation’ ซึ่งจะหลุดไปจากระบบการศึกษาอย่างถาวร

การฟื้นตัวที่เป็นไปอย่างไม่สมดุล

องค์กรยูนิเซฟ จึงทำรายงานการสำรวจขึ้นมา ที่มุ่งเป้าไปที่ผลกระทบทางเศรษฐกิจและสังคมต่อสวัสดิภาพครัวเรือน และทิศทางการฟื้นตัวของประชากรกลุ่มต่าง ๆ ในมิติการจ้างงาน รายได้ ความมั่นคงทางอาหาร การปรับตัว การศึกษา และสุขภาพ ซึ่งมีข้อมูลที่น่าสนใจดังนี้

การจ้างงาน – 81% ของกลุ่มสำรวจบอกว่าพวกเขามีงานทำในช่วงเดือนสิงหาคมถึงกันยายน 2565 โดยภาพรวมแล้วมีการจ้างงานเพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับผลการสำรวจของธนาคารโลกเมื่อปี 2564 และบ่งชี้ว่าสถานการณ์แรงงานเป็นไปในทางที่ดีขึ้น ขณะที่เมื่อเจาะลึกลงไป ผลสำรวจชี้ให้เห็นว่า ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีการจ้างงานในสัดส่วนต่ำที่สุดที่ 73% นอกจากนี้ถ้าแยกตามกลุ่มครัวเรือน พบว่าการจ้างงานในกลุ่มครัวเรือนผู้มีการศึกษาน้อยในภาคตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ที่ 70% และในกลุ่มครัวเรือนยากจนที่สุด มีสัดส่วนการจ้างงานที่ 68%

ในสัดส่วนของคนที่กลับไปทำงานอีกครั้ง กลุ่มครัวเรือนที่มีเด็กมีความยากลำบากมากกว่าเมื่อเทียบกับครัวเรือนที่ไม่มีเด็ก ในสัดส่วน 68% ต่อ 84%  

กลุ่มผู้อยู่ในพื้นที่เขตเมือง-เทศบาล สามารถหางานใหม่หลังจากตกงานได้ในสัดส่วนสูงกว่ากลุ่มผู้อยู่พื้นที่รอบนอก-ชนบท ที่ 83% ต่อ 77%

กลุ่มผู้อาศัยในกรุงเทพมหานคร ภาคกลาง และภาคเหนือ ประสบความสำเร็จในการได้รับการจ้างงานใหม่สูงกว่าภูมิภาคอื่น ๆ ที่ 84% 92% และ 89% ขณะที่กลุ่มผู้อาศัยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้ มีสัดส่วนการหางานใหม่ได้ต่ำที่สุด ที่ 63% และ 77%

กลุ่มคนจากภาคการผลิตและก่อสร้างสามารถกลับไปทำงานใหม่ได้ถึง 98% ขณะที่ภาคเกษตรกรรมฟื้นตัวได้ในสัดส่วนต่ำที่สุด เพียง 80%

ข้อสังเกตหนึ่งจากรายงานการจ้างงานระบุว่า กลุ่มตัวอย่างจากครอบครัวยากจนเป็นกลุ่มที่ฟื้นตัวได้ช้าที่สุด โดยมีถึง 36% ในกลุ่มนี้ที่ยังไม่สามารถเริ่มต้นกับงานใหม่ได้ ซึ่งหากเปรียบกับครัวเรือนที่มีฐานะเศรษฐกิจดีกว่า มีเพียง 10% ที่ยังไม่ได้กลับไปทำงานอีกครั้ง

วิกฤตการดูแล

ภาระการดูแลผู้พึ่งพิงนับว่าเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการจ้างงาน โดยมีกลุ่มตัวอย่าง 24% ของกลุ่มสำรวจ ที่ต้องดูแลเด็กหรือผู้เจ็บป่วยในครอบครัว ทั้งนี้ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีครัวเรือนที่มีผู้ที่ไม่สามารถทำงานสร้างรายได้เพราะต้องดูแลสมาชิกคนอื่นในครอบครัวถึง 40% ซึ่งในจำนวนนี้เป็นกลุ่มที่ต้องดูแลเด็กกว่า 70%

นอกจากนี้ ข้อมูลยังชี้ว่ากลุ่มครัวเรือนยากจนที่ไม่สามารถทำงานสร้างรายได้เนื่องจากต้องดูแลเด็ก มีสัดส่วนที่น่าวิตกอย่างมีนัยสำคัญ ด้วยเหตุผลด้านข้อจำกัดทางทุนทรัพย์ การยังชีพ การเข้าถึงบริการด้านดูแลเด็ก อันเป็นประเด็นที่ต้องวิเคราะห์ข้อมูลเพิ่มเติมต่อไป

รายได้

แม้ภาพรวมของประเทศไทย จะเป็นไปในทางที่ดีขึ้นดังที่กล่าวไปแล้ว อย่างไรก็ตาม 60% ของกลุ่มสำรวจระบุว่ารายได้ครัวเรือนลดลงเมื่อเทียบกับ 12 เดือนก่อนการสำรวจ มีเพียง 35% ที่มีรายได้เพิ่มขึ้นหรือเท่าเดิม และเป็นอีกครั้งที่ 70% ของกลุ่มสำรวจที่มีรายได้ลดลง มาจากครัวเรือนที่ยากจนที่สุด

เงินเฟ้อ

ต่อข้อสอบถามถึงราคาสินค้าที่พุ่งสูงขึ้นในช่วง 12 เดือนที่ผ่านมา(ก่อนการสำรวจ) มีครัวเรือนถึง 99% ที่ระบุว่ารับรู้ถึงราคาสินค้าที่สูงขึ้น โดย 90% ของกลุ่มสำรวจกล่าวว่าการขยับราคาขึ้นของสินค้า เป็นความเสี่ยงต่อระบบการเงินของครอบครัว

ทั้งนี้ความวิตกกังวลเกี่ยวกับราคาสินค้า มีความแตกต่างกันในกลุ่มสำรวจ โดยผลสำรวจชี้ว่าในประชาชนกลุ่มที่ยากจนที่สุด ประเด็น ‘เงินเฟ้อ’ หรือราคาสินค้าที่สูงขึ้น เป็นปัญหาที่ใหญ่กว่าการติดเชื้อไวรัสโคโรนา ซึ่งกลับกันสำหรับกลุ่มสำรวจที่มีฐานะเศรษฐกิจดีกว่า ระบุว่ากังวลเรื่องการติดเชื้อไวรัสโคโรนามากที่สุด

กลยุทธิ์-การรับมือ

ข้อมูลจากรายงานเสนอว่า ‘หนี้สินครัวเรือน’ เป็นประเด็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุด โดยเฉพาะครัวเรือนที่มีเด็ก โดยกลุ่มนี้จะมีสัดส่วนของผู้ชำระหนี้สินช้ากว่ากำหนด การกู้ยืมเงิน และการจำนอง/จำนำทรัพย์สิน หรืออสังหาริมทรัพย์ ในสัดส่วนที่สูงที่สุด

ความมั่นคงทางอาหาร

กว่า 20% ของกลุ่มสำรวจเผยว่าไม่สามารถบริโภคอาหารที่ดีต่อสุขภาพและมีคุณค่าทางโภชนาการ รวมถึงอาหารที่ชื่นชอบได้ ในจำนวนนี้เป็นกลุ่มสำรวจจากครัวเรือนยากจนถึง 40%

มีถึง 4% ที่บอกว่าสมาชิกในครอบครัวต้องออกไปประกอบภารกิจนอกบ้าน (ไปทำงาน/ไปโรงเรียน) โดยไม่ได้กินอาหารตลอดทั้งวัน ซึ่ง 12% ในกลุ่มนี้เป็นผู้ที่มาจากครอบครัวยากจนที่สุด

ความช่วยเหลือทางสังคม

60% ของกลุ่มสำรวจบอกว่าพวกเขาได้รับความช่วยเหลือจากรัฐ แต่อย่างไรก็ตาม 13% ของกลุ่มสำรวจระบุว่าพวกเขาประสบปัญหาในการรับความช่วยเหลือทางสังคม โดยประเด็นปัญหาสำคัญได้แก่ 1)ปัญหาอินเทอร์เน็ต/ไฟฟ้า 2)ปัญหาการยืนยันตัวตน 3)ปัญหาความยุ่งยากซับซ้อนในการใช้งานแอปพลิเคชั่น โดยกลุ่มครัวเรือนที่มีเด็ก ประสบปัญหามากกว่าครัวเรือนที่ไม่มีเด็กอยู่ที่ 22% ต่อ 5%

การศึกษาและพัฒนาการของเด็กปฐมวัย

ในภาพรวม เด็กจากครอบครัวของกลุ่มสำรวจ 42% ได้กลับไปเรียนตามปกติเมื่อโรงเรียนเปิดอีกครั้ง ขณะที่ข้อมูลเผยว่า 90% ของเด็กที่ไม่ได้กลับไปเรียนตามปกติอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และมาจากครัวเรือนที่มีรายได้น้อย

79% แสดงความคิดเห็นว่าการเรียนการสอนออนไลน์มีประสิทธิภาพน้อย และกลุ่มสำรวจจากครอบครัวยากจนถึง 25% ระบุว่าการเรียนการสอนออนไลน์ไม่มีประสิทธิภาพต่อเด็กเลย

ผลสำรวจพบว่าการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตและอุปกรณ์สำหรับเรียนออนไลน์เป็นอุปสรรคสำคัญที่สุด (24%) รองลงมาคือปัญหาที่พ่อแม่ผู้ปกครองมีภารกิจมากจนไม่สามารถสนับสนุนการเรียนการสอนออนไลน์ของเด็ก (20%) รวมถึงพ่อแม่ผู้ปกครองที่ไม่มีทักษะเพียงพอสนับสนุนการเรียนการสอนทางไกล (12%) นอกจากนี้การที่ครูผู้สอนไม่มีความพร้อมที่จะทำการสอนในรูปแบบออนไลน์ก็เป็นอีกประเด็นที่มีการกล่าวถึง

ส่วนการเข้าเรียนในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก ผลสำรวจพบว่าแม้อัตราการเข้าเรียนจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากหากเปรียบกับช่วงเวลาการแพร่ระบาดของโควิด-19 อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญคือเด็กจากครัวเรือนฐานะดีมีอัตราลงทะเบียนเรียนสูงที่สุด เมื่อเทียบกับเด็กจากครัวเรือนกลุ่มอื่น

สุขภาพและการฉีดวัคซีน

โดยภาพรวมแล้วครัวเรือนกลุ่มต่าง ๆ สามารถเข้าถึงบริการทางการแพทย์ได้ดีในช่วง 12 เดือนที่ผ่านมา กลุ่มสำรวจ 98% ระบุว่าสมาชิกวัยผู้ใหญ่ในครัวเรือนได้รับวัคซีนโควิด-19 แล้วอย่างน้อยสองเข็ม อย่างไรก็ตาม 4% ของครัวเรือนกลุ่มยากจนที่สุดบอกว่า พวกเขาไม่สามารถเข้าถึงบริการทางการแพทย์ได้เลยเมื่อถึงคราวจำเป็

นอกจากนี้ยังมีประเด็นปัญหาสุขภาพจิต โดยกลุ่มสำรวจจากกลุ่มยากจน 14% บอกว่าพวกเขาวิตกกังวลมาก ‘ทุกวัน’ ขณะที่มีกลุ่มสำรวจจากครัวเรือนที่มีฐานะทางเศรษฐกิจดีกว่าเพียง 4% ที่บอกว่าวิตกกังวลทุกวัน ส่วนข้อคำถามที่เกี่ยวข้องกับความวิตกกังวลของเด็กในครัวเรือน มีกลุ่มสำรวจวัยผู้ใหญ่ถึง 23% ที่บอกว่าพวกเขา ‘ไม่ทราบ’ เลยว่าเด็กมีความวิตกกังวลหรือไม่ ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

การฟื้นฟูภาวะเรียนรู้ถดถอย (Learning Loss) และฟื้นฟูคุณภาพการศึกษา (Learning Recovery)

ยูนิเซฟ กสศ. กระทรวงศึกษาธิการ ร่วมกับภาคีจัดตั้งโครงการฟื้นฟูการเรียนรู้ถดถอย โดยนำร่องในจังหวัดสมุทรสาคร เพื่อค้นหาเครื่องมือนวัตกรรม และแนวทางต้นแบบในการช่วยเหลือดูแลนักเรียนในช่วงการศึกษาภาคบังคับ ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่ในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด-19 และดำเนินการต่อเนื่องจนเห็นผลสำเร็จในระดับหนึ่ง ซึ่งหลังจากนี้ ทางคณะทำงานจะถอดบทเรียนเป็น ‘โมเดลต้นแบบ’ ในการทำงานกับพื้นที่อื่น ๆ และขยายผลสู่ระดับนานาชาติ

ส่วนการฟื้นตัวของเด็กเยาวชนในภาวะวิกฤตทางการศึกษา กสศ. ได้มุ่งช่วยเหลือสนับสนุนนักเรียนทั้งในและนอกระบบ จากครัวเรือนกลุ่มรายได้น้อยที่สุด 15% ของประเทศ ทั้งในรูปแบบทุนการศึกษา จนถึงแนวทางให้ความช่วยเหลือด้านอื่น ๆ ที่ครอบคลุมทั้งเรื่องสุขภาพ ความมั่นคงทางอาหาร สวัสดิภาพความปลอดภัย ปัญหาครอบครัว รวมถึงค่าใช้จ่ายด้านการศึกษา เช่นค่าเดินทางเป็นต้น ทั้งนี้เพื่อให้เด็กเยาวชนสามารถกลับมามีความพร้อมในการเรียนรู้ และมีคุณภาพชีวิตที่ดีควบคู่กันไป ภายใต้เป้าหมายของการสร้างความเสมอภาคให้กับประชากรทุกกลุ่มในประเทศ

สำหรับผลรายงาน High Frequency ฉบับนี้ เป็นเพียงฉบับแรก โดยยูนิเซฟจะทำการสำรวจกลุ่มเป้าหมายเพิ่มเติมเป็นครั้งที่สอง และติดตามความเปลี่ยนแปลงในระยะเวลา 5 เดือน ก่อนถอดบทเรียนสรุปเป็นรายงานฉบับสมบูรณ์ และนำเสนอต่อผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง เพื่อเป็นฐานข้อมูลในการกำหนดนโยบายของประเทศไทยใน 1-2 ปีหลังจากนี้   

The post ยูนิเซฟรายงานสำรวจการฟื้นตัวของประเทศไทยหลังโควิด-19 ยกโครงการฟื้นฟูการเรียนรู้ถดถอย จ.สมุทรสาคร เป็น ‘โมเดลต้นแบบ’ first appeared on กสศ..

Ms.Kyungsun Kim, UNICEF Representative for Thailand กล่าวว่า รายงานการสำรวจผลกระทบทางเศรษฐกิจสังคม และการฟื้นตัวหลังโควิด-19 ครั้งที่ 1 หลังวิกฤตการแพร่ระบาดของโควิด-19 ได้แสดงให้เห็นถึงสวัสดิภาพครัวเรือนไทย และทิศทางการฟื้นตัวของประชากรหลายกลุ่ม ในมิติการจ้างงาน รายได้ ความมั่นคงทางอาหาร การปรับตัว การศึกษา และสุขภาพ โดยแม้การสำรวจกลุ่มตัวอย่างประชากรวัยแรงงานทั่วประเทศระบุว่า แนวโน้มสถานการณ์ทั่วไปของประชากรไทย เป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น อย่างไรก็ตาม ยังคงมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญของความเหลื่อมล้ำในประชากรบางกลุ่ม จึงเกิดคำถามที่ตามมาว่า ประเทศไทยกำลังอยู่ในเส้นทางสู่การฟื้นฟูในองค์รวม โดยไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลังหรือไม่

“แม้ว่ารัฐบาลไทยได้ดำเนินมาตรการที่หลากหลาย ซึ่งช่วยรับมือสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้ในระดับหนึ่ง แต่ผลสำรวจยังคงชี้ว่า ปัญหาความยากจนยังคงอยู่ และเป็นวาระสำคัญของประเทศ โดยเฉพาะกับประชากรในกลุ่มด้อยโอกาสที่ต้องเจอปัญหาอุปสรรคอย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้ยังส่งผลถึงเด็กเยาวชนจากครอบครัวเหล่านี้ ที่ประสบภาวะความรู้ถดถอยจำนวนมาก และไม่ได้รับการฟื้นฟูความรู้เท่าที่ควร ท่ามกลางสถานการณ์ของราคาอาหาร ค่าครองชีพ ราคาพลังงาน รวมถึงอัตราเงินเฟื้อที่ยังคงพุ่งสูงขึ้น”

Ms.Kyungsun Kim กล่าวว่า ผลการสำรวจครั้งนี้ ทิ้งคำถามที่ฝากไว้ให้คิดว่า เราจะทำอย่างไรให้ประชากรทุกกลุ่ม ฟื้นตัวได้อย่างเสมอภาคและยั่งยืน ไม่ว่าจะอาศัยอยู่ที่ใด เขาต้องได้รับโอกาสเข้าถึงการศึกษา บริการสาธารณสุข มีงานทำ มีรายได้ โดยการสำรวจครั้งนี้เป็นเพียงครั้งที่ 1 ซึ่งจะมีการสำรวจครั้งที่ 2 ตามมา และทางยูนิเซฟจะสรุปจัดทำรายงานฉบับสมบูรณ์ เพื่อเป็นข้อเสนอที่ช่วยในการกำหนดนโยบายของประเทศไทยใน 3-5 ปีต่อจากนี้ และหวังว่าการทำงานครั้งนี้จะช่วยปิดช่องว่างความเหลื่อมล้ำ นำพาประเทศไทยไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้นในอนาคต โดยไม่มี ‘ใคร’ หรือ ‘ประชากรกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง’ ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอีกต่อไป

ด้าน ดร.สมชัย จิตสุชน ผู้อำนวยการวิจัยด้านการพัฒนาอย่างทั่วถึง สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) กล่าวว่า ข้อสรุปหนึ่งจากรายงานฉายให้เห็นภาพใหญ่ว่าสถานการณ์ของประเทศดีขึ้น ประเด็นที่น่าสนใจคือยังมีประชากรกลุ่มที่จะทำอย่างไรให้เขาเข้าถึงการฟื้นฟูให้ได้ ในการสำรวจจะนำเราไปหาข้อมูลที่จะสามารถศึกษาคนกลุ่มนี้ได้มากขึ้น พยายามออกแบบวิธีการที่จะพาเขากลับมา เพื่อตอบโจทย์การฟื้นฟูประเทศในองค์รวมให้ได้ ส่วนในเรื่องนโยบาย ต้องออกแบบมาตรการทางสังคมที่เหมาะสมกับสถานการณ์หลังโควิด-19 โดยทำความเข้าใจผ่านรายงานผลสำรวจต่าง ๆ

ประเด็นที่ชัดคือเรื่องการพัฒนาเด็กเยาวชน จากผลสำรวจมีประเด็นที่น่าสนใจว่าเด็กยังขาดความมั่นคงทางอาหาร ตรงนี้ต้องมีนโยบายเข้าไปช่วยเหลือให้ทั่วถึง ในส่วนของการศึกษา ต้องมีการนำความมีส่วนร่วมของภาคเอกชนเข้ามา เช่นลดค่าใช้จ่ายอินเทอร์เน็ตเพื่อการศึกษา ร่วมกับที่ภาครัฐมีนโยบายอยู่แล้ว ในแง่นี้ยูนิเซฟหรือหน่วยงานใดก็ตามอาจเข้ามาให้คำปรึกษาในระดับปฏิบัติการ ช่วยสำรวจพื้นที่ วางแผน และแก้ปัญหาร่วมกันเพื่อทำงานในระดับพื้นที่ เนื่องจากการแก้ปัญหาใหญ่ระดับชาติ ต้องอาศัยความร่วมมือที่จริงจัง จึงจะตอบโจทย์การแก้ปัญหาความรู้ถดถอย และฟื้นฟูประเทศได้อย่างเป็นรูปธรรม 

สอดคล้องกับ ดร.ไกรยส ภัทราวาท ผู้จัดการกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา ที่กล่าวถึงรายงานว่า รายงานฉบับนี้ของยูนิเซฟ ถือว่ามีความสำคัญมากในช่วงเวลาที่ไทยกำลังฟื้นฟูประเทศจากวิกฤตโควิด-19 ผลสำรวจนี้จะมีประโยชน์อย่างมากกับการกำหนดนโยบายของประเทศในอนาคตอันใกล้ เพื่อทำงานกับประชากรทุกกลุ่มอย่างทั่วถึง

ทั้งนี้ กสศ. ได้ร่วมนำเสนอรายงาน ผลกระทบของโควิด-19 ต่อสถานการณ์การเรียนรู้ถดถอย (Learning Los) กับการฟื้นฟูคุณภาพการศึกษา (Learning Recovery)  สำรวจค่าเฉลี่ยความพร้อมในการเรียนรู้ของเด็กเยาวชนทั่วประเทศ พบว่าความยากจนเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการเรียนรู้ โดยเด็กจากครัวเรือนยากจนที่สุด 10-20% ของประเทศ มีผลกระทบเรื่องการเรียนรู้ถดถอยสูงกว่าเด็กทั่วไป และนอกจากการเรียนรู้ด้านวิชาการ ยังพบภาวะถดถอยทางร่างกายในเด็กชั้นอนุบาล-ประถมศึกษาตอนต้น ที่มีปัญหากล้ามเนื้ออ่อนแรง พัฒนาการกล้ามเนื้อมัดใหญ่มัดเล็กไม่สมวัย ขาดความมั่นใจในการเคลื่อนไหว หรือขาดทักษะด้านการสื่อสาร เป็นต้น

“ฐานข้อมูลการสำรวจที่เจาะลึกถึงต้นตอของปัญหา ทำให้ กสศ. ร่วมกับโรงเรียนภาคีในการสนับสนุนให้ครูและผู้ปกครอง ร่วมสังเกตเด็ก ๆ และเร่งหาวิธีการฟื้นฟูภาวะพัฒนาการทางร่างกายถดถอยให้ดีขึ้น อันจะนำไปสู่การฟื้นฟูพัฒนาการรอบด้านของเด็ก ให้กลับมามีความพร้อมและความมั่นใจในการเรียนรู้อีกครั้ง”

ขณะเดียวกัน ดร.ไกรยส ได้เสนอว่า ภาครัฐจำเป็นต้องลงทุนกับกลุ่มผู้ด้อยโอกาสอย่างจริงจัง และมีการประเมินผลผ่านข้อมูลการสำรวจ เช่นเดียวกับที่ยูนิเซฟจัดทำรายงานฉบับนี้ เพื่อนำไปสู่ขั้นตอนกำหนดนโยบายที่มีคุณภาพ ส่งเสริมสนับสนุนคนทุกกลุ่มได้ถูกต้องตรงจุด ซึ่งจะเป็นย่างก้าวที่สำคัญของการฟื้นฟูประเทศจากโควิด-19 อย่างเสมอภาคในระยะยาว เพราะการสำรวจและติดตามข้อมูลจากประชากรทุกกลุ่มทั่วประเทศ จะถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงการค้นหามาตรการดูแลคนทุกกลุ่มอย่างถ้วนหน้า ทั้งยังสามารถมุ่งเป้าไปที่การสนับสนุนช่วยเหลือประชากรเฉพาะกลุ่มปัญหาได้อีกด้วย

ดร.พิสิทธิ์ พัวพันธ์ ผู้อำนวยการกองนโยบายเศรษฐกิจมหภาค สำนักงานเศรษฐกิจการคลัง กระทรวงการคลัง กล่าวว่า สามด้านของยุทธศาสตร์กระทรวงการคลังที่เชื่อมโยงกับองค์การยูนิเซฟ และการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศไทยในอนาคต หนึ่งคือนโยบายการคลังเพื่อแก้ไขปัญหาความเหลื่อมล้ำ รายงานของยูนิเซฟแสดงให้เห็นชัดเจนว่ากลุ่มครัวเรือนรายได้น้อยยังได้รับผลกระทบจากโควิด-19 ต่อเนื่อง และมากกว่าคนกลุ่มอื่น ๆ โดยหลังจากนี้การพัฒนาข้อมูลที่ทำให้รัฐรู้จักประชาชนหรือผู้ประกอบการ จะนำไปสู่การช่วยเหลือเรื่องสวัสดิการสังคมได้มากขึ้น

ประเด็นที่สองคือการพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขันระยะปานกลางถึงระยะยาว รัฐต้องยกระดับศักยภาพของเด็กเยาวชนและแรงงานให้มากขึ้น โดยจากผลสำรวจจะเห็นว่าเทคโนโลยีดิจิทัลคือเครื่องมือในการพัฒนา ซึ่งภาครัฐต้องลงทุนในส่วนนี้มากขึ้น เพื่อเพิ่มศักยภาพอุตสาหกรรมเป้าหมายต่าง ๆ ที่จะส่งผลต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศ และทำยังไงถึงจะทำให้แรงงานได้เข้าไปอยู่ในอุตสาหกรรมที่จะเติบโตในอนาคต เช่นท่องเที่ยว หรือบริการสุขภาพ

“ยุทธศาสตร์ที่สามคือการรักษาความยั่งยืนของนโยบายการคลัง เรามีงบประมาณที่จำกัด ด้วยภาษีต่อ GDP ประเทศไทยอยู่ที่ 14% ขณะที่ฐานภาษียุโรปอยู่ที่ 30-35% ฉะนั้นนโยบายสวัสดิการสังคมถ้าเราไม่ขยายฐานภาษี ก็ต้องแลกมาด้วยระบบสวัสดิการที่เจาะจงกลุ่มเป้าหมายมากขึ้น เช่นช่วยเหลือกลุ่มผู้มีรายได้น้อยให้มีทางพัฒนาเติบโต ซึ่งในท้ายที่สุดนโยบายเจาะจงช่วยเหลือเป้าหมายเฉพาะกลุ่ม อาจเป็นทางเลือกที่สำคัญของการฟื้นฟูประเทศในเป้าหมายระยะสั้น”

The post กสศ.ร่วมเวทียูนิเซฟ ฉายภาพสถานการณ์เรียนรู้ถดถอยและฟื้นฟูคุณภาพการศึกษา ชี้การลงทุนกับทรัพยากรมนุษย์ ช่วยประเทศไทยฟื้นตัวอย่างเสมอภาคทุกกลุ่ม first appeared on กสศ..

ดร.ไกรยส ภัทราวาท ผู้จัดการกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ได้ร่วมเป็นส่วนสำคัญกล่าวในหัวข้อแนวทางการพลิกโฉมการศึกษาไทยว่า  การรวบรวมข้อมูลส่วนบุคคลมีความสำคัญมากต่อการทำงานด้านการศึกษา โดยเฉพาะประชากรในส่วน 5 – 10 % สุดท้าย คือกลุ่มที่เราต้องเข้าถึงให้ได้ เพื่อลดผลกระทบจากโควิด-19 และทำให้พวกเขาได้เข้าถึงโอกาสในการศึกษา

“ประชากร  5 – 10 % นี้ เราเรียกว่า ประชากรในหลักกิโลเมตรสุดท้าย (Last – mile) ซึ่งทุกคนไม่ว่าจะอยู่ในภาครัฐหรือภาคเอกชน ต่างทราบดีว่าโจทย์ของหลักกิโลเมตรสุดท้ายเป็นโจทย์ที่มีความท้าทายมากที่สุดเสมอ เป็นโจทย์ที่จะต้องใช้ความร่วมมือจากทุกภาคส่วนจริง ๆ เราจึงใช้คีย์เวิร์ดสำคัญเรื่อง All for Education เพื่อบรรลุเป้าหมาย Education for All  ร่วมกันให้ได้

ดร.ไกรยส กล่าวต่อไปว่า การบรรลุไปสู่ All for Education จะต้องใช้มาตรการที่หลากหลาย และหลายหน่วยงานมาทำร่วมกัน อย่างมาตรการด้านข้อมูลสารสนเทศ เช่น ถ้าใช้เลข 13 หลักเป็นตัวตั้ง จะทำอย่างไรให้เกิดกระบวนการบูรณาการทุกสังกัด แม้ทุกสังกัดจะเปิดเทอมใกล้เคียงกัน แต่วงจรในการรวบรวมข้อมูลรายบุคคลไม่เหมือนกัน เช่น ข้อมูลจาก กทม.มี 400 กว่าโรงเรียนก็แบบหนึ่ง เมื่อเปิดเทอมใหม่ เด็กอาจย้ายไปตามไซต์ทำงานของพ่อแม่หรือกลับต่างจังหวัดไป ข้อมูลอาจไปอยู่ในโรงเรียนสังกัด สพฐ. หรือหายไป

ฉะนั้นการจะรวบรวมข้อมูลรายบุคคลมาจากทุก ๆ หน่วยงาน สู่ระบบข้อมูลเดียวกันเพื่อตรวจสอบเด็กตกหล่น จึงยังเป็นเรื่องที่ท้าทายเป็นอย่างมาก

ในส่วนของการทำงานด้านกระบวนการเหล่านี้ เมื่อได้ข้อมูลที่ชัดเจนตรงกันแล้ว ก็ไปสู่เรื่องของงบประมาณต่อไป การที่เรามีข้อมูลที่มีตัวตนชัดเจน สามารถตรวจสอบได้ จะนำไปสู่การจัดสรรงบประมาณไปที่ตัวเด็กอย่างถูกต้องและรายงานผลได้อย่างไม่คลาดเคลื่อน

“ประเทศไทยภายใต้แนวคิด All for Education จะเกิดขึ้นได้ ต้องมีระบบสารสนเทศที่ดี มีแนวทางประสานความร่วมมือระหว่างรัฐ เอกชน และภาคประชาสังคมให้ได้ รวมถึงต้องมีนวัตกรรมทางการเมืองและการคลังด้วย”

ดร.ไกรยส กล่าวเสริมว่า เป็นที่ทราบดีว่าเมื่อเกิดการระบาดของโควิด-19  การจัดเก็บรายได้ของภาครัฐมีแนวโน้มลดลง แนวทางและมาตรการในการใช้งบประมาณเพื่อลดผลกระทบจากโควิด-19 จึงมีความจำกัด แต่มีมิติที่หลากหลายขึ้น ดังนั้น การสร้างนวัตกรรมทางการเงินการคลังเพื่อดึงเงินจากภาคเอกชน หรือภาคส่วนต่าง ๆ เข้ามาหนุนเสริมกันจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อทำให้รัฐมีงบประมาณที่เพียงพอในการจัดการศึกษาในภาวะโควิด-19 รวมถึงมีระบบคุ้มครองด้านสังคมต่าง ๆ อย่างครอบคลุมปัญหา

“ประเด็นสุดท้าย ผมจะขอเน้นย้ำตามข้อสรุปที่เคยเสนอไปตั้งแต่เมื่อปี 2563 คือ Area Based Education หรือการจัดการศึกษาให้สอดคล้องกับความต้องการของพื้นที่ อย่างจังหวัดที่มีสภาหอการค้าจังหวัด หรือสภาอุตสาหกรรมจังหวัด เขาจะรู้ความต้องการภาคแรงงาน รู้ความต้องการของทักษะตามแต่ละพื้นที่ต้องการ

การฟื้นฟูเศรษฐกิจและการศึกษา จึงต้องเป็นการปักหมุดหมายร่วมกันระหว่างภาครัฐและภาคเอกชน ให้สามารถผลิตบัณฑิตและกำลังคนให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงานซึ่งเป็นสิ่งสำคัญอย่างมาก”

ดร.ไกรยส กล่าวต่อไปว่า เมื่อขยับการทำงานมาในปี 2564 เรามีการประชุมนานาชาติ ซึ่งกระทรวงศึกษาธิการ  กสศ. และองค์กรระหว่างประเทศร่วมกันจัด ครั้งนั้นได้มีการเน้นย้ำความสำคัญไปที่เรื่องของครู เพราะภายใต้วิกฤตเป็นช่วงที่โรงเรียนต้องปิดและเปลี่ยนมาเป็นการเรียนการสอนแบบออนไลน์

“คุณครูคือความหวังสำคัญที่จะช่วยให้การเรียนรู้ยังคงมีอยู่ได้ แต่คุณครูและสถานศึกษาจะเข้าไปอยู่ในระบบออนไลน์ ตรงนี้จึงเป็นโจทย์สำคัญต่อการจะพลิกโฉมทางการศึกษา เพราะในสถานการณ์นี้ เราจะทำแบบเดิมไม่ได้อีก

“การแก้ไขปัญหาทั้งหมดจึงเน้นหลักการขับเคลื่อนให้ทุก ๆ ภาคส่วนมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหา Last mile ตรงนี้เป็นสิ่งที่สำคัญและเราก็พยายามที่จะให้ข้อสรุปจากข้อตกลงที่เรียกว่า ถ้อยแถลงกรุงเทพฯ 2565 มุ่งสู่การฟื้นฟูการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพสำหรับทุกคนและการพลิกโฉมการศึกษาในภูมิภาคเอเชีย – แปซิฟิก (Bangkok Statement 2022) เข้าไปอยู่ในการทำงานในอนาคต ของทั้ง กสศ.และหน่วยงานต่าง ๆ”

ดร.ไกรยส อธิบายเพิ่มเติมว่า ข้อเสนอในถ้อยแถลงกรุงเทพฯ 2565 แบ่งออกเป็นหลายด้าน แต่ที่อยากเน้นย้ำมี 4 ด้าน คือ 1.การเปิดเรียนอย่างปลอดภัยและสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อผู้เรียนทุกคน 2.กลยุทธ์การฟื้นฟูการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ 3.ความเท่าเทียม การครอบคลุมและความเสมอภาคทางการศึกษา และ 4.การลงทุนทางการศึกษาที่ดีขึ้น

การเปิดเรียนอย่างปลอดภัยและสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อผู้เรียนทุกคน ที่เราเน้นในด้านนี้เพราะอยากให้ทุก ๆ คนได้นึกถึงน้อง ๆ ในส่วนที่ยังไม่ได้กลับมาสู่โรงเรียน ทุกวันนี้แม้ว่าในโครงการพาน้องกลับมาเรียน ของรัฐบาล เราพาน้อง ๆ กลับมาได้สำเร็จพอสมควรในปี 2564 แต่พอปี 2565 ก็เหมือนวงจรต้องย้อนกลับมาให้เริ่มต้นใหม่

“เมื่อวันที่ 10 มิถุนายนที่ผ่านมาได้มีการตรวจสอบชื่อทั่วประเทศไปแล้ว หลังจากนี้ทุกโรงเรียนต้องไปติดตามว่ามีเด็กคนไหนที่หายไปจากการตรวจเช็คเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ที่ผ่านมาหรือไม่ และจะมีการตรวจสอบครั้งต่อไปในวันที่ 10 พฤศจิกายน เราต้องติดตามต่อเนื่อง เพราะการเปิดเรียนอย่างปลอดภัย ต้องให้น้อง ๆ กลับมาได้ เมื่อกลับมาแล้วก็ต้องมีมาตรการเรื่องการฟื้นฟูการเรียนรู้เป็นรายบุคคล เด็กคนไหนที่มีภาวะถดถอยทางการเรียนรู้ต้องมีการติดตามเป็นรายบุคคล”

ดร.ไกรยส กล่าวว่า การทำงานตรงนี้จะต้องมีระบบติดตามกลุ่มเปราะบาง และอีกสิ่งสำคัญคือ การลงทุนด้านการศึกษา “นับเป็นครั้งแรกในรอบ 10 กว่าปีที่เราใช้โอกาสตรงนี้พูดถึงนโยบายเรียนฟรี 15 ปี มีการปรับอัตราให้เด็ก ๆ ทุกคนได้รับงบประมาณอย่างทั่วถึงกัน อย่างไรก็ตาม ยังมีเด็กยากจนอีกกลุ่มที่เปราะบาง ถ้ามีการจัดการให้เด็กกลุ่มนี้อยู่ในเป้าหมายของเรียนฟรี 15 ปีด้วย เราก็จะสามารถขยับตรงนี้ได้เพิ่มเติมในอนาคต การฟื้นฟูให้เกิดความเสมอภาคได้อย่างแท้จริง จะต้องมีการลงทุนทางการศึกษาที่ดีขึ้นด้วยการจัดสรรงบประมาณตามหลักความเสมอภาคและเชื่อมโยงกับแผนคุ้มครองทางสังคมที่เข้มแข็งอย่างมีประสิทธิภาพ”

The post กสศ. ร่วมระดมความเห็นผ่านเวที ‘พลิกโฉมการศึกษาไทย’ เพื่อเปลี่ยนแปลงระบบการศึกษา ย้ำเด็กกลุ่มเปราะบางสำคัญที่สุด first appeared on กสศ..

แถลงการณ์ร่วมของ UNICEF และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในองค์การสหประชาติ (UN) รวมถึงพันธมิตรอื่นๆ ระบุว่า ผลการสำรวจพบผลลัพธ์ทางการศึกษาและการเรียนที่น่าหวาดหวั่นที่สุดในประวัติศาสตร์ที่มีการบันทึกไว้ เนื่องจากภาวะยากจนทางการเรียนรู้ หรือ Learning Povertyเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในประเทศที่มีรายได้ต่ำและปานกลาง โดยมากกว่า 2 ใน 3 ของเด็กอายุ 10 ปีในกลุ่มประเทศรายได้ต่ำและปานกลางไม่สามารถเข้าใจข้อความที่เขียนง่ายๆ 

ทั้งนี้ ในรายงาน The State of Global Learning Poverty: 2022 Update ซึ่งเป็นการตีพิมพ์ร่วมกันของธนาคารโลก, ยูนิเซฟ, สำนักงานต่างประเทศ, เครือจักรภพและการพัฒนาของรัฐบาลสหราชอาณาจักร,หน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกา (USAID) และมูลนิธิ Bill & Melinda Gates Foundation ภายใต้การสนับสนุนของ UNESCO ระบุว่า ก่อนหน้าการระบาดใหญ่ของไวรัสโควิด-19 ก็มีวิกฤตด้านการเรียนรู้อยู่แล้ว และการหยุดชะงักของโรงเรียนเพราะโควิดได้ทำให้สถานการณ์เลวร้ายมากขึ้นกว่าเดิม 

เด็กจากครอบครัวยากจน ซึ่งถือเป็นกลุ่มเปราะบางถือว่าได้รับผลกระทบมากที่สุด โดยเด็กในประเทศที่มีรายได้ต่ำมีโอกาสน้อยกว่าถึง 7 เท่า ที่จะมีทักษะการอ่านขั้นต่ำเมื่ออายุ 10 ปี เมื่อเทียบกับเด็กในวัยเดียวกันในประเทศที่มีรายได้สูง 

การขาดดุลการเรียนรู้กลายเป็นตัวขับเคลื่อนหลักของความยากจนและความไม่เท่าเทียมกันระหว่างรุ่น

ในโอกาสที่บรรดาผู้นำทั่วโลกได้มารวมตัวกันที่กรุงปารีส ฝรั่งเศส เพื่อเตรียมการประชุมก่อนการประชุมเพื่อการปฏิรูปการศึกษา หรือ Transforming Education Pre-Summit ทาง UNICEF ได้เสนอขอต่ออายุการเรียกร้องให้ดำเนินการอย่างเร่งด่วนเพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติที่เกิดในชั่วอายุคน

UNICEF ชี้ว่าจากการศึกษาพบว่า วิกฤตการเรียนรู้ถือเป็นภัยคุกคามต่ออนาคตและสวัสดิภาพของเด็กทั้งรุ่น เช่นเดียวกับการพัฒนา การเติบโต และความเจริญรุ่งเรืองในระดับโลกและระดับประเทศ โดยภาวะยากจนทางการเรียนรู้ทำให้มีความเสี่ยงสูญเงินถึง 21 ล้านล้านดอลลาร์สำหรับรายได้ตลอดช่วงชีวิต

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางข่าวร้ายก็มีข่าวดีอยู่ เพราะมีหลักฐานยืนยืนว่า การแก้ปัญหาภาวะยากจนทางการเรียนรู้ใช้เงินเพิ่มขึ้นเพียงแค่ 10-15 ดอลลาร์สหรัฐต่อเด็กหนึ่งคนในการจัดการส่งมอบการศึกษา ฟื้นฟูทักษะ และเสริมสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางการศีกษาที่มีอยู่เพื่อให้เด็กได้รับความรู้พื้นฐานได้อย่างเหมาะสมตามช่วงวัยขณะเดียวกัน ก็แนะนำให้รัฐบาลทั่วโลกประยุกต์ใช้แนวทาง  “R.A.P.I.D.” ของ UNICEF ซึ่งเป็นกรอบแนวคิดในการจัดการกับวิกฤตการเรียนรู้ทั่วโลก ประกอบด้วย

•  R – Reach and Retain every child in school (เข้าถึงและดูแลเด็กทุกคนในโรงเรียน)
• A – Assess learning levels (ประเมินระดับการเรียนรู้)
•  P – Prioritize teaching the fundamentals (จัดลำดับความสำคัญการสอนพื้นฐาน)
•  I – Increase catch-up learning and progress beyond what was lost (เพิ่มการเรียนรู้ให้ทันและก้าวหน้าเกินกว่าสิ่งที่สูญเสียไป)
•  D – Develop psychosocial health and well-being so every child is ready to learn (มุ่งพัฒนาสุขภาพจิตและความเป็นอยู่ที่ดีเพื่อให้เด็กทุกคนพร้อมที่จะเรียนรู้)

UNICEF กล่าวว่า การเปิดให้โรงเรียนกลับมาสอนตามปกติไม่เพียงพอที่จะแก้ไขปัญหาวิกฤตการเรียนรู้ เด็ก ๆ โดยเฉพาะเด็กยากจนและเด็กชายขอบจำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือสนับสนุนเพื่อให้เรียนรู้ตามเพื่อนได้ทัน และให้สามารถเรียนรู้ได้อย่างต่อเนื่อง 

นอกจากนี้ ในการศึกษาก่อนหน้านี้เกี่ยวกับความพยายามฟื้นฟูการศึกษาที่เผยแพร่ในเดือนมีนาคม UNICEF รายงานว่าน้อยกว่าครึ่งของประเทศที่ทำการสำรวจกำลังใช้กลยุทธ์การฟื้นฟูการเรียนรู้ในระดับต่างๆ เพื่อช่วยให้เด็ก ๆ ทันสิ่งที่พวกเขาพลาดไป มีเพียงครึ่งหนึ่งของประเทศที่มีรายได้ต่ำเท่านั้นที่มีแผนการประเมินระดับการเรียนรู้ของนักเรียนที่กลับไปโรงเรียนแล้ว และประเทศยากจนส่วนใหญ่มีการจัดสรรทรัพยากรเพื่อการศึกษาลดลงในช่วงการระบาดใหญ่ทั้งในด้านความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการและความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม

แถลงการณ์ของ UNICEF ได้เรียกร้องให้พันธมิตรและผู้กำหนดนโยบายปิดช่องว่างด้วยการลงทุนในการเรียนรู้พื้นฐาน โดยมุ่งเน้นที่เด็กและชุมชนที่อยู่ชายขอบให้มากที่สุด

UNICEF ระบุอีกว่าการดูแลให้นักเรียนทุกคนมีพื้นฐานที่มั่นคงในด้านการอ่านขั้นพื้นฐานและคณิตศาสตร์เป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก สิ่งเหล่านี้เป็นทักษะสำคัญที่เด็กๆ จำเป็นต้องสร้างอนาคต รวมไปถึงครอบครัวและชุมชนของพวกเขา ซึ่งหากไม่มีทักษะพื้นฐานเหล่านี้ นักเรียนจะไม่สามารถกู้คืนการเรียนรู้ที่สูญเสียไป ไม่พร้อมที่จะเปลี่ยนไปสู่การศึกษาระดับมัธยมศึกษา และท้ายที่สุด จะต้องดิ้นรนอย่างหนักหน่วงเพื่อพบกับความสำเร็จในที่ทำงาน

ทั้งนี้ UNICEF ระบุว่า ทางองค์กรสนับสนุนให้รัฐบาลทั่วโลกใช้แนวทาง back-to-the-basics ที่เน้นบ่มเพาะทักษะพื้นฐานในวงกว้าง โดยเน้นที่การอ่านขั้นพื้นฐานและคิดคำนวน ซึ่งเป็นความรู้พื้นฐานที่ช่วยให้เด็กต่อยอดการเรียนรู้ตลอดชีวิตได้

ที่มา : UNICEF: Rise In Learning Poverty Prompts Renewed Call For R.A.P.I.D. Response

The post UNICEF รณรงค์ขยายแนวทาง R.A.P.I.D. เพื่อต่อสู้กับภาวะยากจนทางการเรียนรู้ที่เพิ่มขึ้น first appeared on กสศ..

ซึ่งกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมสนับสนุน กระทรวงศึกษาธิการ องค์การยูเนสโก องค์การยูนิเซฟ และกระทรวงศึกษา วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ประเทศญี่ปุ่น เป็นเจ้าภาพ ระหว่างวันที่ 5-7 มิถุนายน 2565 ณ โรงแรมแชงกรี-ลา กรุงเทพมหานคร

โดยระบุว่า การประชุมครั้งนี้มีขึ้นในช่วงเวลาที่สำคัญที่ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องในด้านการศึกษามาร่วมหารือแนวทางปฎิบัติเพื่อฟื้นฟูระบบและกระบวนการศึกษาของภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิกหลังได้รับผลกระทบความเสียหายอย่างหนักหน่วงจากวิกฤตการระบาดของไวรัสโควิด -19

นายชิเงรุ ชี้ว่า การระบาดของไวรัสโควิด -19 เป็นทั้งแรงกระตุ้นและแรงผลักดันที่บีบเค้นให้ระบบการศึกษาของทุกประเทศทั่วโลกต้องก้าวสู่การเปลี่ยนผ่านอย่างเร่งด่วน ทุกประเทศทั่วโลกได้รับผลกระทบจากโควิด-19 ในด้านการศึกษา ไม่เว้นแม้แต่ประเทศไทย ซึ่งถือเป็นอีกหนึ่งประเทศที่เป็นกำลังหลักที่ให้ความร่วมมือและสนับสนุนการพัฒนาระบบการศึกษาตามแนวทางและเป้าหมายด้านความยั่งยืนมาอย่างยาวนาน

อีกทั้งในช่วงโควิด-19 ที่ผ่านมา ไทยก็พิสูจน์ให้เห็นว่า ไทยเป็นพันธมิตรที่ยอดเยี่ยมของยูเนสโกในการยกระดับคุณภาพการศึกษา ไทยได้แสดงให้เห็นความพยายามและความตั้งใจที่จะฝ่าฟันวิกฤตการศึกษาที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการจัดตั้งแพลตฟอร์ม เพื่อให้นักเรียนทุกคนสามารถเข้าถึงการศึกษาได้อย่างเต็มที่ ขณะที่ครูเองก็ได้รับการฝึกฝนทักษะทางดิจิทัลเพื่อนำมาใช้ในการถ่ายทอดความรู้ให้กับเด็กๆ

ขณะนี้ การระบาดของไวรัสโควิด-19 ได้คลี่คลายไปแล้ว แต่ความเสียหายทางการศึกษายังคงทิ้งร่องรอยไว้อยู่ ดังนั้นสิ่งที่สมควรทำในเวลานี้ก็คือการเร่งลงมือฟื้นฟูการศึกษาที่สูญไป ควบคู่ไปกับการปรับปรุงพัฒนาระบบการศึกษา ที่ต้องการการบูรณาการผสมผสานศาสตร์และทักษะต่างๆ ในการสอนให้แก่เด็กๆ มากขึ้นกว่าเดิม

ซึ่งเชื่อว่าไทย จะเป็นอีกหนึ่งประเทศที่มีศักยภาพที่จะแสดงให้เห็นตัวอย่างของระบบการศึกษาคุณภาพและยั่งยืนของภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิกแห่งนี้ โดยยูเนสโกเตรียมพร้อมที่จะให้ความร่วมมือกับไทยและนานาประเทศในการยกระดับคุณภาพการศึกษา เพื่อสร้างแนวทางการเรียนรู้ตลอดชีวิตและยั่งยืนตามแนวทาง SDG4

สำหรับการประชุมในครั้งนี้ นอกจากจะได้แนวทางการฟื้นฟูการศึกษาแล้ว ก็หวังให้ทุกฝ่ายได้ทางออกที่ไปสู่การสร้างพื้นที่การศึกษาเพื่อการเรียนรู้สำหรับทุกคน โดยเชิงรุก หวังเป็นอย่างยิ่งว่าการประชุมสุดยอดในครั้งนี้จะสร้างผลลัพธ์ในทางบวกที่เป็นประโยชน์ต่อทุกฝ่ายต่อไป

The post “เร่งลงมือฟื้นฟูหลังโควิด” ยูเนสโกมั่นใจประเทศไทยสร้างการศึกษาที่ยั่งยืนของภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก first appeared on กสศ..

รายงานฉบับดังกล่าวซึ่งเผยแพร่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว โดยมีนางสเตฟาเนีย จิอานนีนี ผู้ช่วยผู้อำนวยการใหญ่ด้านการศึกษา องค์การยูเนสโก พร้อมนายโรเบิร์ต เจนกินส์ ผู้อำนวยการฝ่ายการศึกษา องค์การยูนิเซฟ และนายเจมี  ซาเวดรา ผู้อำนวยการฝ่ายการศึกษา ธนาคารโลก ออกแถลงการณ์ร่วมกันเพื่อเรียกร้องให้นานาประเทศออกมาตราการเร่งด่วนเพื่อช่วยให้เด็กทุกคนได้กลับมาเรียนหนังสือและชดเชยความรู้ที่ถดถอย ซึ่งอาจส่งผลกระทบในระยะยาวต่อสุขภาพ ความเป็นอยู่ ตลอดจนการเรียนรู้และหน้าที่การงานในอนาคตของเด็ก ๆ 

คำแถลงการณ์ร่วมระบุว่า “นับตั้งแต่มีการปิดโรงเรียนในเดือนมีนาคม 2563 เด็กนักเรียนทั่วโลกสูญเสียชั่วโมงเรียนไปมากกว่าสองล้านล้านชั่วโมง และเด็ก ๆ มากกว่า 4 ใน 5 ประเทศมีการเรียนรู้ที่ถดถอย ทักษะขั้นพื้นฐานในทุกมิติที่เด็ก ๆ ได้สะสมไว้กำลังหายไป เด็ก ๆ ลืมวิธีการอ่านและเขียน บางคนจำไม่ได้แม้แต่ตัวอักษร เด็กเล็กในเกือบทุกประเทศซึ่งกำลังจะเริ่มเข้าเรียนต่างไม่มีโอกาสได้เรียนรู้ทักษะเหล่านี้เลยเนื่องจากการศึกษาปฐมวัยที่ขาดหายไป”

คำแถลงการณ์ร่วมระบุต่อไปว่า “ตั้งแต่หกเดือนแรกหลังการแพร่ระบาด เป็นที่ทราบกันแล้วว่าเด็กอย่างน้อย 1 ใน 3 คนทั่วโลกถูกตัดขาดจากการศึกษาโดยสิ้นเชิงเพราะไม่สามารถเข้าถึงการเรียนรู้ทางไกล เรารู้ดีว่าเด็กและเยาวชนประมาณ 24 ล้านคนมีความเสี่ยงที่ต้องหลุดออกจากระบบการศึกษา เรารู้ว่าแรงงานเด็กและการแต่งงานในวัยเด็กจะเพิ่มขึ้น แม้ข้อมูลต่างๆ จะถูกพูดถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังไม่มีการดำเนินการมากพอที่จะช่วยให้เด็ก ๆ ฟื้นฟูสิ่งที่พวกเขาต้องเสียไป”

ในประเทศไทย การปิดโรงเรียนอย่างต่อเนื่องส่งผลกระทบต่อเด็กนับล้านคน โดยเฉพาะเด็กกลุ่มเปราะบางที่เข้าไม่ถึงการเรียนออนไลน์ ผลสำรวจของสำนักงานสถิติแห่งชาติในปี 2563 พบว่าครอบครัวในประเทศไทยเกือบครึ่งหนึ่งไม่พร้อมที่จะให้ลูกเรียนออนไลน์ โดยร้อยละ 51 ไม่มีอุปกรณ์สำหรับการเรียนออนไลน์,  ร้อยละ 26 ไม่มีอินเทอร์เน็ต และพ่อแม่ผู้ปกครองร้อยละ 40 ไม่มีเวลาที่จะดูแลลูกในการเรียนออนไลน์

นอกจากนี้ รายงานของสำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษาเมื่อเดือนที่แล้ว ระบุว่า แม้ว่าจะมีความพยายามในหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มความเร็วอินเทอร์เน็ต หรือการผสมผสานเทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ ตลอดจนการลดขนาดห้องเรียนในโรงเรียนลง แต่การแพร่ระบาดได้ส่งผลกระทบทางลบต่อภาพรวมของคุณภาพการเรียนการสอน จำนวนเด็กที่ขาดเรียนก็เพิ่มขึ้นทั้งในการเรียนในห้องเรียนและการเรียนออนไลน์

องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย กำลังทำงานกับพันธมิตร เช่น กระทรวงศึกษาธิการและกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) เพื่อให้มั่นใจว่าโรงเรียนจะเปิดเรียนได้อย่างปลอดภัยและเด็ก ๆ จะสามารถเรียนตามบทเรียนได้ทัน ภายใต้ความร่วมมือในโครงการนำร่องในโรงเรียน 40 แห่งในจังหวัดสมุทรสาคร ยูนิเซฟได้สนับสนุนพันธมิตรในการประเมินภาวะความรู้ถดถอยของเด็ก ๆ และจัดอบรมครู ตลอดจนจัดเตรียมสื่อการเรียนการสอนและทรัพยากรต่าง ๆ เพื่อให้ครูสามารถจัดการเรียนรู้ซ่อมเสริมที่ตรงกับความต้องการของเด็กแต่ละคนและสามารถฟื้นฟูการเรียนรู้ที่ถดถอยของเด็ก ๆ ได้ ทั้งนี้ จะมีการถอดบทเรียนจากโครงการนำร่องนี้เพื่อใช้วางแผนฟื้นฟูภาวะถดถอยทางความรู้ในโรงเรียนทั่วประเทศต่อไป

นางคยองซัน คิม ผู้อำนวยการองค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย กล่าวว่า “ประเทศไทยได้มุ่งดำเนินการเพื่อระบุเด็ก ๆ ที่ไม่กลับเข้าเรียนและเด็กที่มีความเสี่ยงในการหลุดออกจากระบบ เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าการแพร่ระบาดของโควิด-19 ได้ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อการศึกษาอย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน ดังนั้น ยูนิเซฟจึงมุ่งมั่นทำงานร่วมกับกระทรวงศึกษาธิการและพันธมิตรอื่น ๆ ในการทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเด็ก ๆ จากการเรียนรู้ที่ถดถอยและการถูกทิ้งไว้ข้างหลัง และในโอกาสที่ภาคการศึกษาใหม่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า เราต้องดำเนินการต่าง ๆ เพื่อให้แน่ใจว่า เด็ก ๆ จะได้รับการสนับสนุนในทุกด้านเพื่อให้พวกเขากลับมาเรียนตามบทเรียนได้ทันและเรียนรู้มากยิ่งกว่าที่พวกเขาเสียไป แต่เราต้องรีบเร่งดำเนินการอย่างเร่งด่วน มิฉะนั้นแล้ว เด็กทั้งรุ่นอาจจะต้องเผชิญกับผลกระทบที่แก้กลับคืนมาไม่ได้”

รายงานของยูเนสโก ยูนิเซฟ และธนาคารโลก ระบุเพิ่มเติมด้วยว่า มีประเทศที่ได้ทำการสำรวจไม่ถึงครึ่งหนึ่งที่ออกมาตรการฟื้นฟูการเรียนรู้ที่ถดถอยของเด็ก ๆ ในขณะเดียวกันงบประมาณด้านการศึกษายังคงลดลงต่อเนื่องอย่างน่าใจหาย โดยเฉลี่ยประเทศต่าง ๆ จัดสรรงบประมาณด้านการศึกษาเพียงร้อยละ 3 จากแผนฟื้นฟูโควิด-19 โดยประเทศรายได้ต่ำหรือค่อนข้างต่ำจัดสรรงบประมาณด้านการศึกษาเพียงแค่ร้อยละ 1 เท่านั้น  

ภาพ/ข่าว UNICEF THAILAND

The post รายงานใหม่ชี้เด็กในเกือบทุกประเทศเผชิญการเรียนรู้ถดถอยเนื่องจากโควิด-19 first appeared on กสศ..

สถานีโทรทัศน์ บีบีซีแห่งอังกฤษ รายงานผลการศึกษฉบับล่าสุดของทางยูนิเซฟ หลังจากที่วิกฤตการระบาดของไวรัสโควิด-19 ยังคงเป็นปัญหาใหญ่ในหลายประเทศทั่วโลก ที่แม้ว่าบางประเทศจะเริ่มผ่อนคลายความเข้มงวดมาตรการคุมเข้มเพื่อสกัดกั้นการระบาดของไวรัสโควิด-19 ทำให้สถานที่ทำงาน หน่วยงานราชการ และโรงเรียนสามารถกลับมาเปิดทำการได้ตามปกติแล้ว กระนั้น ก็ยังมีอีกหลายประเทศที่ยังไม่สามารถเปิดโรงเรียนเพื่อทำการสอนได้

ทั้งนี้ ผลการสำรวจของยูนิเซฟพบว่ายังมีโรงเรียนใน 23 ประเทศที่ยังไม่เปิดโรงเรียน หรือเปิดโรงเรียนได้ไม่เต็มเวลาทำการปกติ ทำให้นักเรียน 405 ล้านคนยังคงไม่สามารถไปโรงเรียนได้ โดยในจำนวนนี้ ยูนิเซฟประเมินว่ามีเด็กนักเรียนราว 147 ล้านคนที่ไม่สามารถเข้าถึงการศึกษาแบบตัวต่อตัวด้วยตนเองได้ 

ผลการสำรวจยังพบอีกว่า เด็กที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คือเด็กจากครอบครัวยากจน มีรายได้น้อย โดยเฉพาะเด็กนักเรียนหญิงที่จนถึงขณะนี้ ส่วนใหญ่ยังไม่สามารถกลับไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนได้ แม้ว่าโรงเรียนจะเปิดให้กลับไปเรียนได้เหมือนเดิมแล้วก็ตาม 

แคทเธอรีน รัสเซลล์ ผู้อำนวยการบริหารของยูนิเซฟ กล่าวว่า เด็กๆ คือความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการระบาดใหญ่ของไวรัสโควิด-19 ที่ถูกซ่อนเร้นปกปิดไว้ เพราะแม้ว่าเด็กแทบทั้งหมดจะได้รับผลกระทบด้านสุขภาพน้อยมากจากเชื้อไวรัสจนไม่ถูกจัดว่าเป็นกลุ่มเสี่ยง แต่วีถีชีวิตของเด็กเหล่านี้ก็พลิกกลับตาลปัตรจากการปิดโรงเรียน

ทั้งนี้ ในช่วงเริ่มต้นการระบาดใหญ่ในเดือนมีนาคมปี 2020 มีโรงเรียนใน 150 ประเทศทั่วโลกที่สั่งปิดโรงเรียนทั้งหมด ขณะที่อีก 10 ประเทศตัดสินใจเปิดบางส่วน 

สองปีต่อมา ยังคงมีโรงเรียนอีกอย่างน้อย 19 ประเทศที่ยังคงปิดโรงเรียนอย่างไม่มีกำหนด ขณะที่อีก 4 ประเทศคือ ฟิลิปปินส์ ฮอนดูรัส เกาะโซโลมอน และ วานูอาตูในแปซิฟิกใต้ พบโรงเรียนอย่างน้อย 70% ในพื้นที่ยังคงปิดทำการ

“เรากำลังเห็นเด็กที่เคยอ่านหนังสือได้ นับตัวเลขได้ ไม่สามารถอ่าน หรือ นับเลข เหมือนที่เคยทำได้อีก” ผู้อำนวยการบริหารของยูนิเซฟกล่าวระหว่างการให้สัมภาษณ์กับทางสถานีโทรทัศน์บีบีซี 

ขณะเดียวกัน ผู้อำนวยการบริหารของยูนิเซฟยังระบุว่า สิ่งที่ตนเองหวั่นเกรงมากที่สุดก็คือกลุ่มเด็กที่ต้องเลิกเรียนกลางคน เนื่องจากเสี่ยงจะกลายเป็นกลุ่มที่ถูกล่วงละเมิดหรือถูกใช้ประโยชน์และเอารัดเอาเปรียบ เพราะความยากจนของครอบครัวบีบให้เด็กต้องขายแรงงานเพื่อหารายได้จุนเจือครอบครัว ขณะที่เด็กหญิงอาจมีชะตากรรมที่เลวร้ายกว่านั้น คือถูกบังคับให้แต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย 

รายงานระบุว่าในประเทศฟิลิปปินส์ แม้จะยังคงบังคับใช้มาตรการล็อคดาวน์อย่างเข้มงวด ทำให้เด็ก ๆ ทั้งหลายไม่สามารถออกมาวิ่งเล่นข้างนอกได้ แต่ทางรัฐบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ตัดสินใจเปิดโรงเรียนให้ทำการเรียนการสอนตามปกติในช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่ผ่านมา กระนั้น นักเรียนส่วนใหญ่ก็ยังเลือกที่จะอยู่บ้านไม่ยอมไปโรงเรียน 

ส่วนหนึ่งเลือกอยู่บ้านเพื่อความปลอดภัยและเรียนหนังสือออนไลน์ ขณะที่อีกส่วนหนึ่งไปเรียนไม่ได้เพราะความยากจน ทำให้ต้องช่วยเหลือพ่อแม่ทำมาหากินเลี้ยงดูปากท้องก่อน 

โคลอี อัลโมฮัวลา ดิกิต สาวน้อยชาวฟิลิปปินส์วัย 13 ปี กล่าวว่า คิดถึงการเรียนหนังสือ คิดถึงเพื่อนร่วมชั้น คิดถึงงานโรงรียน และคิดถึงกิจกรรมต่างๆ ที่โรงเรียน แต่โรงเรียนยังคงปิดอยู่ ขณะที่พ่อของดิกิต ระบุว่า อยากให้ลูกสาวได้ไปโรงเรียน เพราะการเรียนออนไลน์ ทำให้ลูกขาดทักษะทางสังคมที่การเรียนออนไลน์ไม่สามารถชดเชยให้ได้ 

ข้ามฟากมาที่ทวีปแอฟริกา ประะเทศในแถบตอนใต้ของทะเลทรายซาฮารา ถือเป็นพื้นที่ที่เด็กนักเรียนได้รับผลกระทบจากการปิดโรงเรียนมากที่สุด โดยยูนิเซฟพบว่า เด็กนักเรียนในพื้นที่แถบนี้มีทักษะการอ่าน การเขียนและการคำนวณอยู่ในระดับต่ำมากไปกว่าเดิม จากที่แต่ก่อนอยู่ในระดับต่ำที่สุดอยู่แล้ว ขณะที่ในอีกหลายประเทศ เช่น อูกันดา แม้ว่าโรงเรียนจะเปิดทำการปกติไปเมื่อเดือนมกราคาที่ผ่านมา แต่จนถึงขณะนี้ ย่างเข้าเดือนเมษายน ยังมีนักเรียนราว 1 ใน 10 ที่ยังไม่สามารถกลับไปเรียนได้ 

นอกจากจะได้รับผลกระทบจากการระบาดของไวรัสโควิด-19 แล้ว หลายประเทศทในแถบตอนใต้ของทะเลทรายซาฮารา (ซับซาฮารา) ยังได้รับผลกระทบจากเหตุน้ำท่วมครั้งใหญ่ที่ทำให้อาคารเรียนหลายแห่งได้รับความเสียหายหนัก ดังนั้น โรงเรียนต้องยืดเวลาปิดต่อไปเพื่อการซ่อมแซมฟื้นฟูสถานที่ 

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงระหว่าง 2 ปีที่โรงเรียนปิดไป เด็ก ๆ ในแถบซับซาฮาราส่วนใหญ่ต่างเดินทางตามพ่อแม่ผู้ปกครองไปทำงานยังเหมืองต่างๆ ซึ่ง ลิเลียน นิคารุ ครูประถมแห่งหนี่งในพื้นที่กล่าวว่า การที่เด็กขาดเรียนไป 2 ปีเต็ม ๆ ทำให้ความรู้ที่เคยเรียนเลือนหายไปมาก ดังนั้น กลายเป็นงานหนักของครูที่ต้องเริ่มรื้อฟื้นความรู้เด็กขึ้นมาใหม่แทบทั้งหมด 

ขณะเดียวกัน ครูอีกหลายคนยังมีหน้าที่เพิ่มเติมเข้ามา นั่นคือ ครูต้องเดินทางไปพบปะพ่อแม่ของเด็กนักเรียนบางส่วน โดยเฉพาะเด็กนักเรียนหญิง เพื่อโน้มน้าวให้ครอบครัวยอมปล่อยให้เด็กหญิงเหล่านี้ได้กลับไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน รวมถึงเด็กหญิงที่ย่างเข้าสู่วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่กลายเป็นคุณแม่วัยใสไปเรียบร้อยแล้ว

ชารอน (นามสมมติ) สาวน้อยวัย 17 ปี ตั้งครรภ์ในปี 2020 ซึ่งเป็นช่วงที่โรงเรียนปิด ตัดสินใจกลับมาเรียนหนังสือให้จบตามคำชักชวนของครู พร้อมหวังว่า การตัดสินใจของตนเองจะเป็นแรงบันดาลใจให้เพื่อนวัยเดียวกันที่เป็นคุณแม่ได้เห็นว่า การมีลูกไม่ใช่อุปสรรคต่อการเรียน โดยที่ทางโรงเรียนได้จัดหาสถานที่ช่วยดูแลเด็กเล็ก เพื่อให้คุณแม่วัยใสมาเรียนหนังสือได้อย่างสะดวกและหมดห่วง 

ทั้งนี้ ชารอนต้องเรียนซ้ำชั้นอีกปีหนึ่ง เพื่อรื้อฟื้นความรู้ที่เลือนหายไป และตั้งเป้าว่าจะเรียนให้จบเพื่อนำวุฒิการศึกษาไปเรียนต่อด้านการเป็นเชฟ (พ่อครัวแม่ครัว) ต่อไป 

รายงานของยูนิเซฟยังพบอีกว่า นอกเหนือจากการที่ต้องพานักเรียนกลับมาเรียนที่โรงเรียนให้ได้ และฟื้นฟูความรู้ที่เลือนหายไปแล้ว ปัญหาอีกอย่างหนึ่งที่ต้องเร่งจัดการก็คือการให้ความรู้ด้านทักษะทางอารมณ์และสังคมแก่เด็กนักเรียนในทุกระดับชั้น ซึ่งการที่บางประเทศยังคงขยายเวลาการปิดโรงเรียนออกไป ก็ยิ่งทำให้ทักษะทางอารมณ์และสังคมของเด็กไม่สามารถพัฒนาการได้ตามวัยอย่างเหมาะสม 

ทั้งนี้ มีรายงานว่า บรรดาพ่อแม่ผู้ปกครองในบางประเทศ เช่น ตรินิแดด และโทบาโก หนึ่งในประเทศที่ปิดโรงเรียนยาวนานที่สุดในโลก และเพิ่งจะเปิดโรงเรียนไปเมื่อวันที่ 1  เมษายน รู้สึกกระวนกระวายที่โรงเรียนปิดทำการล่าช้า ทั้ง ๆ ที่สถานที่สาธารณะอื่นๆ อย่าง ร้านอาหาร ห้างสรรพสินค้า และชายหาด กลับมาเปิดทำการได้ปกตินานร่วมหลายเดือนแล้ว 

อีลิย สาวน้อยวัย 9 ขวบในตรินิแดด กล่าวว่า จากที่เคยเรียนได้เต็มวัน แต่ตลอดช่วง 2 ปีที่ผ่านมา การเรียนของเจ้าตัวจำกัดอยู่แค่วันละไม่เกิน 4-5 ชั่วโมง ผ่านหน้าจอแล็ปท็อปเท่านั้น ซึ่งบางครั้งก็เรียนไม่ทัน และก็ไม่กล้าถามครู เนื่องจากกลัวเสียเวลาเรียนที่มีอยู่น้อยนิดอยู่แล้ว โดยคุณแม่ของอีลินกล่าวว่าปีที่แล้ว อีลินพบครูเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และโรงเรียนไม่มีรายงานผลการสอบหรือผลการศึกษาใดๆ กลับมา ยิ่งทำให้ลูกของตนเองขาดความมั่นใจ จนกลายเป็นเด็กเงียบหงอย ไม่ช่างพูดและร่าเริงเหมือนอย่างเคย 

ขณะเดียวกัน บรรดาพ่อแม่ในตรินิแดดและโทบาโก ยังวิตกเกี่ยวกับผลกระทบของไวรัสโควิด-19 ที่มีต่อสุขภาพจิตของลูกหลาน เนื่องจากเด็กเหล่านี้ถูกโดดเดี่ยวจากสังคมมานาน ขณะที่ ทางรัฐบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจนถึงขณะนี้ก็ยังไม่มีแผนพื้นฟูใด ๆ ทั้งในแง่ของวิชาการความรู้และสภาพจิตใจของเด็ก

ยูนิเซฟพบว่าจากข้อมูลที่เก็บรวบรวมมาทั้งหมด 122 ประเทศ มีเพียง 60% เท่านั้น ที่ได้จัดการเขียนแผนฟื้นฟูการศึกษา ซึ่งในสัดส่วนนี้ ส่วนใหญ่แผนที่มีก็ยังไม่จริงจังมากพอ 

นอกจากนี้ ยูนิเซฟยังออกโรงเรียกร้องให้นานาประเทศทั่วโลกตระหนักและเห็นความสำคัญของการศึกษา โดยเฉพาะการทำให้การศึกษาเป็นเรื่องที่คนทุกคนสามารถเข้าถึงได้อย่างเท่าเทียม รวมถึงจัดงบลงทุนการศึกษาอย่างเหมาะสม และประเทศที่ร่ำรวยแล้วควรจะจัดสรรงบส่วนหนึ่งช่วยเหลือประเทศที่ยากจน ซึ่งยูนิเซฟพบว่า ยอดบริจาคจากนานาประเทศเพื่อสนับสนุนงานด้านการศึกษาทั่วโลก ลดลงจาก 8.8% ในปี 2019 มาอยู่ที่เพียง 5.5% ในปี 2020

รัสเซลล์ ผู้อำนวยการบริหารยูนิเซฟ กล่าวว่า บรรดารัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการทั่วโลกควรจัดทำแผนฟื้นฟูการศึกษาในประเทศ ควบคู่ไปกับการให้คำมั่นที่จะช่วยเหลือกันและกันในการฟื้นฟูการศึกษาในระดับโลก โดยทุปประเทศต้องให้คำมั่นที่จะดูแลใส่ใจเด็กๆ เหล่านี้ เพื่อให้เด็กๆ สามารถดำรงชีวิตต่อไปในโลกยุคใหม่ได้ 

ที่มา : Covid closures still affecting 400 million pupils – Unicef

The post Unicef เผยโควิดยังกระทบต่อนักเรียนกว่า 400 ล้านคนทั่วโลก first appeared on กสศ..

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมกับ กรมกิจการเด็กและเยาวชน, กรมการแพทย์, กรมสุขภาพจิต, กระทรวงสาธารณสุข, UNICEF, ไทยพีบีเอส, สํานักงานเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร, คลองเตยดีจัง และ HFocus จึงร่วมกันจัดเสวนาภายใต้หัวข้อ ‘ปิดเทอมใหญ่ รับมือโอมิครอนในเด็กอย่างไร?’

โดยมีจุดประสงค์เพื่อพาคุณแม่ทุกท่านก้าวผ่าน ‘ความกลัว’ ที่ลูกต้องป่วยจากเชื้อไวรัสโควิด-19 โดยให้คุณแม่สามารถรออยู่ในพื้นที่ปลอดภัย สะดวกสบาย มีหมอคอยให้คำแนะนำผ่าน Line Official Account เพื่อตอบปัญหาที่กังวลใจทุกข้อ อันจะทำให้คุณแม่สามารถเป็นพาร์ทเนอร์ของแพทย์ ในการดูแลลูกจากทางบ้านได้โดยไม่ต้องเสี่ยงมาโรงพยาบาล

HOW TO เช็คอาการลูกฉบับพ่อแม่

นายแพทย์สมศักดิ์ อรรฆศิลป์ อธิบดีกรมการแพทย์ ได้ฉายภาพสถานการณ์เด็กติดเชื้อเพิ่มขึ้นมาตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว เนื่องจากเด็กเป็น กลุ่มที่ได้รับการฉีดวัคซีนลำดับท้ายๆ และในช่วงนั้นยังไม่มีวัคซีนชนิดใดที่สามารถนำมาใช้กับเด็กได้อีกทั้งหากเด็กมีสภาพร่างกายแข็งแรง อาการของโรคอาจไม่แสดงและอาจหายได้เองในที่สุด ในขณะที่เด็กอายุต่ำกว่า 1 ปีหากคุณพ่อคุณแม่มีความกังวลใจ ก็สามารถพาบุตรหลานไปตรวจคัดกรองเบื้องต้นก่อนได้เช่นกัน

“สำหรับอาการที่ต้องรีบไปโรงพยาบาลคือ หนึ่ง มีไข้สูงเกิน 39 องศาเซลเซียส สอง เริ่มซึม ไม่ดูดนม สาม ไม่กินข้าว สี่ หายใจเร็ว และ อันดับสุดท้าย มีออกซิเจนต่ำว่า 96”

ขณะอีกส่วนหนึ่ง คือ กลุ่มอาการของโรคที่ทำให้เด็กติดเชื้อโควิดแล้วมีอาการรุนแรงขึ้น ซึ่งประกอบไปด้วย โรคอ้วน, โรคทางเดินหายใจ เรื้อรัง, โรคไตวายเรื้อรัง, โรคมะเร็ง, โรคเบาหวาน และกลุ่มโรคทางพันธุกรรมต่างๆ นั้น นายแพทย์สมศักดิ์อธิบายว่า หากเด็กไม่อยู่ในเกณฑ์เหล่านี้จะไม่มีอาการ รุนแรง สามารถสังเกตอาการเบื้องต้นได้

“ถ้าเด็กไม่มีโรคร่วม ส่วนใหญ่แล้วจะไม่มีอาการรุนแรงครับ และหากเราสังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลง เราก็จะสามารถจำกัดความ รุนแรงของโรคได้สำหรับเด็ก เราจะแนะนำให้ทำ Home Isolation เป็นส่วนใหญ่ ไม่ต้อง follow up เด็กจะไม่เหมือนผู้ใหญ่แต่ถ้ามี โรคร่วม และคุณพ่อคุณแม่ไม่สบายใจ ก็สามารถพาไปคัดกรองได้”

ปิดเทอมใหญ่ ดูแลเด็กๆ อย่างไรไม่ให้ว้าวุ่น

การติดเชื้อโควิด-19 สายพันธุ์โอมิครอนที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว นำมาซึ่งความกังวลว่า ในช่วงปิดเทอมใหญ่กว่า 2 เดือน เราจะทำให้เด็กติดเพิ่มขึ้นหรือไม่ ซึ่งในประเด็นนี้ แพทย์หญิงวารุณี พรรณพานิช วานเดอพิทท์ หัวหน้างานโรคติดเชื้อ สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี อธิบายว่า จากประสบการณ์ที่สถาบันโรคเด็กแห่งชาติฯ ได้ติดตามคนไข้ที่เข้าสู่การรักษาในระบบบริการแบบ Home Isolation ช่วงแรกนั้น พบว่าจากจำนวนผู้ติดเชื้อ 900 ราย มีเพียง 12 รายที่ต้องกลับมารักษาในโรงพยาบาล คิดเป็นตัวเลขเฉลี่ยอยู่ที่ 1.3 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ส่วนใหญ่การสังเกตอาการนั้น เด็กจะอยู่โรงพยาบาลไม่เกิน 2-3 คืนแรก เมื่อไข้ลดลงก็สามารถกลับไปสังเกตติดตามอาการต่อได้ที่บ้าน

“จริงๆ แล้วค่อนข้างวางใจได้ เพียงแต่เราก็ไม่ประมาท หมายความว่าในกรณีที่เรารู้ว่าเป็นเด็กกลุ่มเสี่ยง คือเด็กเล็กต่ำกว่า 1 ปี หรือเด็กที่มีโรคประจำตัว อันนี้ถือว่าเป็นกลุ่มที่ต้องเฝ้าระวัง ในกรณีที่ไม่มีข้อจำกัดเรื่องเตียงในการนอนโรงพยาบาล เราก็จะแอดมิทสังเกตอาการ”

‘เปลี่ยนแม่เป็นหมอ เปลี่ยนพ่อเป็นพยาบาล’
อยู่ร่วมกับการระบาดอย่างสมดุล

ด้วยนโยบายจากภาครัฐที่ต้องการส่งเสริมให้คุณพ่อคุณแม่เป็น ‘คุณหมอเสมือน’ เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของแพทย์ในภาวะที่ยังคงมีงานล้นมือ คำถามคือ ระบบสาธารณสุขและแพทย์โรงพยาบาลต่างๆ มีความพร้อมมากน้อยเพียงใด โดยนายแพทย์สมศักดิ์ อธิบายว่า ปัจจัยความพร้อมทางด้านสังคมของตัวพ่อแม่เองเป็นสิ่งแรกที่ต้องคำนึงถึง หากตัวคุณพ่อคุณแม่มีความรู้ มีการศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับการดูแลเด็กในช่วงโควิดก็จะสามารถคลายความกังวลและทำให้มีเวลาอยู่กับลูกได้อย่างใกล้ชิดมากกว่าเมื่อเข้าสู่ช่วงปิดเทอม

หนึ่งในเครื่องมือสำคัญที่จะเข้ามาช่วยคุณพ่อคุณแม่คือ การมีระบบ Line Official Account ที่จะมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญคอยตอบคำถาม ข้อสงสัยต่ออาการต่างๆ ของเด็กในช่วงปิดเทอม

“เราจะต้องเติมไม้หันอากาศเข้าไป เปลี่ยนตระหนกให้เป็นตระหนักเพราะว่าเด็กส่วนใหญ่มีเพียง 5 เปอร์เซ็นต์ที่ต้องนอนโรงพยาบาล ขณะที่เด็กอีก 95 เปอร์เซ็นต์สามารถอยู่บ้านเองได้ แต่เราบอกไปแล้วว่าเด็กต่ำกว่า 1 ปีมาคัดกรอง กลับไปอยู่บ้าน”

ด้านแพทย์หญิงวารุณีกล่าวเสริมว่า ปัจจัยที่ทำให้บุคลากรมีความพร้อมในการดูแลผู้ป่วยนอก รวมถึงการ Home Isolation ได้ เกิดจากปัจจัยของเด็กและเชื้อสายพันธุ์โอมิครอนเอง โดยเชื้อสายพันธุ์นี้ เมื่อเข้าสู่ร่างกายแล้วจะไปแบ่งตัวอยู่ที่เยื่อบุทางเดินหายใจมากกว่าไปลงที่เนื้อปอด ทำให้ลักษณะธรรมชาติของเชื้อตัวนี้จะไม่ไปลงที่เนื้อปอด แต่จะทำให้เด็กมีอาการไอมากขึ้น 

ขณะที่ปัจจัยของตัวเด็กเอง โดยธรรมชาติเด็กจะมีระบบภูมิคุ้มกันในร่างกายด้วยกัน 2 แบบ แบบแรกคือ – ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด แบบที่สองคือ – ภูมิคุ้มกันที่เกิดเมื่อเด็กเติบโตและได้รู้จักเชื้อโรคต่าง ๆ ซึ่งระบบภูมิคุ้มกันในแบบแรกจะมีมากในช่วงวัยเด็ก แต่จะค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นแบบที่ 2 ทำให้เมื่อโควิด-19 ระบาด จึงจำเป็นต้องเร่งฉีดวัคซีนในกลุ่มผู้สูงอายุก่อนจะไล่เลียงตามลำดับลงมา โดยระบบภูมิคุ้มกันในเด็กนี้จะเรียกว่า ‘อินเตอร์เฟอรอน’ Interferon (IFN)

โดยแพทย์หญิงวารุณีกล่าวต่อว่า มีข้อมูลงานวิจัยออกมามากมายยืนยันว่า อินเตอร์เฟอรอนจะหลั่งออกมามากในเด็กเมื่อมีอุณหภูมิขึ้นสูง ซึ่งเป็นกลไกทางธรรมชาติของร่างกายที่จะเยียวยาตัวเองด้วยการพักผ่อน ดังนั้นเมื่อเด็กเป็นไข้ ตัวร้อน พ่อแม่ไม่จำเป็นต้องปลุกเด็กมาเช็ดตัวบ่อยๆ หรือเรียกให้รับประทานอาหารบ่อยๆ แต่ปล่อยให้ร่างกายได้พักฟื้น อุณหภูมิในร่างกายก็จะลดลงได้เองในช่วง 2-3 วัน

“หลักการคือ เราจะรักษาพิษจากไข้ แต่เราจะไม่รักษาไข้ ถ้าเด็กเป็นไข้ก็ให้เด็กหลับเลย แต่ถ้าไข้นั้นทำให้เด็กเพ้อ ตัวสั่น เราต้องเน้นประคบที่ศีรษะ ส่วนใหญ่แล้วเด็กจะหนาว ยิ่งเช็ดยิ่งหนาว ควรให้กินยาลดไข้ก่อนแล้วค่อยเช็ดตัว ไม่อย่างนั้นเด็กจะทุกข์ทรมาน”

ตอบคำถามทันใจ มีหมอใกล้ตัวด้วย Line Official Account

“ถ้ากังวลใจจริงๆ ถ่ายวิดีโอแล้วส่งมาให้เราดู เราจะประเมินแล้วเรียกมาเองค่ะ”

ถึงอย่างนั้น คำถามและความกังวลต่างๆ เช่นว่า จำเป็นไหมที่เด็กจะต้องฉีดวัคซีน เมื่อลูกเป็นไข้แล้วจะต้องไปเอกซเรย์ปอดไหม ฯลฯ ซึ่งการใช้ Line Official Account ของสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติฯ จะเข้ามาทำหน้าที่ในการจับมือคุณแม่ให้เปรียบเสมือนเป็นหมอด้วยตัวเองผ่านการวิดีโอคอล เพื่อให้แพทย์ผู้ชำนาญการสามารถให้คำแนะนำได้ตั้งแต่ตรวจวัดสภาพการนอน เพื่อดูอัตราการเต้นของหัวใจและการทำงานของปอด ดูกิจกรรมต่างๆ ของเด็กเมื่อตื่นเพื่อตรวจวัดสภาพร่างกายว่าดีขึ้นหรือไม่ 

“ผมขอใช้โอกาสนี้ในการทำความเข้าใจกับพี่น้องประชาชน โดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่ว่า ถ้ามีโรคร่วม ท่านพาลูกไปฉีดวัคซีนเถอะครับ แต่ถ้าไม่มีโรคร่วม อันนี้อยู่ที่ดุลยพินิจของท่าน เข้าใจได้ว่าท่านยังไม่อยากพาไปฉีด แต่ถ้าพาไปฉีดก็จะช่วยได้ส่วนหนึ่ง” นายแพทย์สมศักดิ์ กล่าวทิ้งท้าย

ท้ายที่สุด ความกังวลในเรื่องโรคระบาดสายพันธุ์โอมิครอนในเด็ก ไปจนถึงความเป็นไปได้ที่โควิด-19 จะหมดไป แพทย์หญิงวารุณีทิ้งท้ายว่า

“เราโดนโควิดรัฐประหารมาแล้ว 2 ปีนะคะ โควิดก็กลายพันธุ์ไปเรื่อยๆ ฉะนั้นเราจะปล่อยให้มันกลายพันธุ์ฝ่ายเดียวก็ไม่ไหว เราต้องกลายพันธุ์ด้วยเช่นเดียวกัน จากการเปลี่ยนแม่ให้เป็นหมอ เปลี่ยนพ่อเป็นพยาบาล หมายความว่าสามารถดูแลและอยู่ร่วมกันได้อย่างสมดุลอาจจะดีกว่า เพราะว่าถ้าเราหวังว่าจะไม่ติดเชื้อ มันจะควบคุมได้ยาก แต่เราจะดูแลร่างกายของเรายังไงที่จะอยู่ด้วยกันไปอย่างสันติสุข และสามารถทำให้ระบบเศรษฐกิจ สังคม ดำเนินไปด้วยได้ น่าจะสำคัญกว่า”

The post “เปลี่ยนแม่เป็นหมอ เปลี่ยนพ่อเป็นพยาบาล” รับมือโอมิครอนในเด็กฉบับปิดเทอมใหญ่ first appeared on กสศ..