แปลและเรียบเรียง : นงลักษณ์ อัจนปัญญา

ผู้สื่อข่าวสาวชาวอินโดนีเซียผุดโครงการรับบริจาคสมาร์ทโฟนมือสอง เพื่อจัดส่งให้เด็กนักเรียนในพื้นที่ห่างไกลของประเทศให้สามารถเรียนหนังสือผ่านระบบออนไลน์ ในช่วงที่สถานการณ์การระบาดของไวรัสโควิด-19 ยังไม่คลี่คลาย และทำให้เด็กไม่สามารถไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนได้ตามปกติ 

Ghina Ghaliya นักข่าวซึ่งทำงานให้กับหนังสือพิมพ์ระดับชาติ เล่าถึงจุดเริ่มต้นของ “โครงการสมาร์ทโฟนมือสองเพื่อน้องได้เรียนออนไลน์” ว่า เกิดขึ้นจากกาที่วันหนึ่งก็มีชายแปลกหน้าที่ม้กจะมาเก็บขยะที่บ้านของตนในกรุงจาการ์ตา เมืองหลวงของอินโดนีเซีย ที่เข้ามาขอโทรศัพท์สมาร์ทโฟนเครื่องเก่า เพื่อให้ลูกๆ ของเขาได้ใช้เรียนออนไลน์

“ผมไม่สนใจหากว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นจะมีสภาพที่ดูไม่ค่อยสวย ขอแต่ให้ลูกๆ สามารถใช้เรียนหนังสือที่บ้านได้ก็พอ” ชายแปลกหน้าคนดังกล่าวระบุ

เหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้ Ghaliya ได้ฉุกคิดว่า ขณะที่ใครหลายคนมองว่าโทรศัพท์เครื่องเก่าของตนไร้ประโยชน์ใช้งานอีกต่อไป แต่ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ต้องการโทรศัพท์มือสองเครื่องเก่ามาใช้งานเพื่อการเรียนเหมือนครอบครัวของชายคนดังกล่า

แนวคิดที่ว่านี้ ทำให้ Ghaliya ริเริ่มจัดทำโครงการช่วยเหลือนักเรียนที่ได้รับผลกระทบจากการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19

ทั้งนี้ เดิมที Ghaliya และเพื่อนนักข่าวอีก 11 คนได้รวมกลุ่มจัดตั้งโครงการอาสาในการจัดหาอาหรและเงินช่วยเหลือแก่ผู้ยากไร้ในกรุงจาการ์ตาหลังไวรัสโควิด-19 ระบาดในพื้นที่ได้ไม่นาน ก๋อนจะริเริ่มโครงการจัดหาโทรศัพท์มือถือมือสองให้กับนักเรียนยากจน เมื่อพบว่ามีนักเรียนชาวอินโดนีเซียมากมายที่ไม่สามารถเรียนออนไลน์ในภาคการศึกษาใหม่เมื่อเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา เพราะเข้าไม่ถึงอินเทอร์เน็ต

สำนักข่าวเอพี รายงานว่า โครงการดังกล่าวได้รับการตอบรับอย่างดี หลังจากที่กลุ่มนักข่าวประกาศแนะนำโครงการช่วยเหลือเด็กยากไร้ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ โดยนอกจากจะได้รับบริจาคโทรศัพท์มือถือมือสองอย่างท่วมท้นแล้ว บางรายยังช่วยเหลือด้วยการบริจาคเป็นเงินสดแทน

เฉพาะในเดือนพฤศจิกายน Ghaliya และเพื่อนสามารถระดมรวบรวมโทรศัพท์มือถือได้มากกว่า 200 เครื่อง พร้อมเงินบริจาคอีกมากกว่า 35,000 ดอลลาร์สหรัฐ ที่ใช้ซื่้อโทรศัพท์เพิ่มเติม รวมถึงจ่ายเป็นเงินค่าบริการอินเตอร์เน็ตสำรหับครอบครัวที่มีความจำเป็นอีกด้วย 

รายงานระบุว่า นับตั้งแต่เริ่มโครงการจนถึงปัจจุบัน ทางกลุ่มได้มอบโทรศัพท์เกือบ 300 เครื่องให้แก่นักเรียนทั้งที่อยู่ในกรุงจาการ์ตาและปริมณฑล รวมถึงเด็กที่อยู่ในพื้นที่ห่างไกล อย่างเช่น ปาปัว ซึ่งเป็นจังหวัดทางตะวันออกสุดของประเทศ

Ghaliya กล่าวว่า การที่ตนและเพื่อนๆ ได้ช่วยให้เด็กนักเรียนหลายคนสามารถเข้าเรียนออนไลน์ได้ ถือเป็นความสุขอย่างที่สุด และหวังเป็นอย่างยิ่งว่า เด็กๆ จะใช้โทรศัพท์มือถือเหล่านี้ให้เป็นประโยชน์มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในระหว่างการเกิดโรคระบาดใหญ่นี้

Deny Sayuti คุณพ่อของ Khaissyah Levi เด็กนักเรียนมัธยมปลายอายุ 16 ปีซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองเดป็อก จังหวัดชวาตะวันตก ตัดสินใจเขียนจดหมายถึง Ghaliya เมื่อเดือนสิงหาคม ก่อนที่หนึ่งเดือนต่อมาครอบครัวจะได้รับโทรศัพท์มือถือ ซึ่งก่อนหน้านี้ Sayuti ต้องให้ลูกชายให้โทรศัพท์มือถือของตนเพื่อเรียนหนังสือ ทำให้ไม่สามารถทำงานคนขับรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างได้อย่างเต็มที่ตลอดทั้งวันได้ 

Sayuti กล่าวว่า ขณะลูกชายของตนสามารถเรียนออนไลน์ได้ดียิ่งขึ้น สบายใจมากขึ้น และยังสามารถติดต่อกับเพื่อนๆ และอาจารย์ของเขาได้โดยตรงอีกด้วย

ด้าน Qayran Ruby Al Maghribi เด็กชายวัย 11 ขวบ ซึ่งเป็นอีกคนหนึ่งที่ต้องใช้โทรศัพท์มือถือของคุณพ่อเพื่อพูดคุยผ่านกล้องวิดีโอกับคุณครูในการรับการบ้านสัปดาห์ละสามครั้ง แต่บางครั้งเจ้าตัวก็ส่งการบ้านช้า เพราะต้องรอให้คุณพ่อกลับจากที่ทำงาน เพื่อที่จะใช้โทรศัพท์มือถือออนไลน์ส่งการบ้าน นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ Maghribi เรียนไม่ทันเพื่อน เนื่องจากต้องดูแลคุณแม่ที่ป่วยไปด้วย ซึ่งทำให้เขาเกิดความรู้สึกกดดัน ทว่า Maghribi ก็สามารถกลับมายิ้มได้อีกครั้ง เมื่อได้รับโทรศัพท์มือถือที่ส่งมาจากกลุ่มของ Ghaliya ซึ่งเจ้าตัวได้ให้คำมั่นว่าจะใช้โทรศัพท์เครื่องนี้เข้าเรียนออนไลน์ทุกวัน 

ที่มา : Indonesians collect old phones to help students get online

The post อินโดนีเซียเปิดรับบริจาคสมาร์ทโฟนมือสองเพื่อเด็กนักเรียนในพื้นที่ห่างไกล first appeared on กสศ..

แปลและเรียบเรียง:  นงลักษณ์ อัจนปัญญา

กระทรวงศึกษาธิการอินโดนีเซียเดินหน้าเสนอแผนจัดสรรงบประมาณมูลค่า 1.49 ล้านล้านรูปี (กว่า 3,100 ล้านบาท) เพื่อเป็นทุนสนับสนุนโรงเรียนภายใต้โครงการปฎิรูปเทคโนโลยีดิจิทัล หวังช่วยลดความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาของเด็กอินโดนีเซียทั่วประเทศ

เว็บไซต์ The Jakarta Post หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นของอินโดนีเซียรายงานว่า Nadiem Makarim รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรม ได้เปิดเผยแผนร่างงบดังกล่าวระหว่างเข้ารับฟังการพูดคุยหารือของคณะกรรมาธิการสภาที่ดูแลกิจการด้านการศึกษาในช่วงกลางสัปดาห์ที่ผ่านมา โดยร่างงบดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ ปฎิรูปโรงเรียนสู่ความเป็นดิจิทัล หรือ School Digitalization ซึ่งมีเป้าหมายที่จะลดความแตกต่างทางเทคโนโลยีด้วยการทำให้ระบบการศึกษาเข้าถึงเทคโนโลยีดิจิทัลได้ง่ายดายขึ้น 

รายงานระบุว่า หนึ่งในข้อเสนอของแผนงบประมาณทางการศีกษาดังกล่าว รวมถึงการที่ทางกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมจะจัดสรรงบ 1.1 ล้านล้านรูปี (ราว 2,339 ล้านบาท) ในการจัดซื้ออุปกรณ์เทคโนโลยีสารสนเทศที่เหมาะสมกับครูและนักเรียน เช่น แล็ปท็อป เป็นต้น

ทั้งนี้ อุปกรณ์เทคโนโลยีสารสนเทศทั้งหมดจะถูกจัดเตรียมให้พร้อมสำหรับการประเมินความสามารถขั้นต่ำ ซึ่งเป็นข้อการประเมินผลการศึกษาใหม่ที่นำมาใช้แทนการสอบระดับชาติในปีหน้า 

ด้านเงินงบประมาณอีก 132,000 ล้านรูปี (ราว 280 ล้านบาท) จะใช้สำหรับการพัฒนายกระดับรายการเพื่อการศึกษาที่ออกอากาศผ่านช่องทางสถานีของรัฐบาลอย่าง TVRI ซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมของอินโดนีเซียกล่าวว่า การตัดสินใจดังกล่าวมีขึ้นหลังรายการเพื่อการศึกษาที่ออกอากาศในช่วงที่ผ่านมาได้รับเสียงตอบรับที่ดีจากประชาชน 

นอกจากนี้ ทางกระทรวงศึกษาธิการฯ ยังจะจัดสรรปันงงบอีก 109,000 ล้านรูปี (ราว 230 ล้านบาท) ในการเดินหน้ายกระดับการปรับปรุงพัฒนาดิจิทัลแพล็ตฟอร์ม ที่กำลังดำเนินการอยู่ในขณะนี้ รวมถึง จัดงบอีก 74,000 ล้านรูปี (ราว 157 ล้านบาท) ในการสร้างวัสดุอุปกรณ์ดิจิทัลเพื่อการเรียนการสอน และการสร้างแบบจำลองสื่อการศึกษาดิจิทัล 

Nadiem รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมของอินโดนีเซียกล่าวว่า การจัดสรรงบประมาณทั้งหมด ล้วนเป็นไปเพื่อส่งเสริมสนับสนุนให้โรงเรียนทั่วประเทศมีอิสระในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารเพื่อการศึกษาชุดเดียวกัน รวมถึงยังเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามของภาครัฐในการลดช่องว่างระหว่างนักเรียนที่สามารถเข้าถึงกับนักเรียนที่ไม่สามารถเข้าถึงเทคโนโลยีทางการศึกษาเหล่านี้ 

“วิธีการที่ว่านี้ ยังเป็นการให้อิสระแก่เด็กนักเรียนในการที่จะเล่าเรียนจากสารพัดแหล่งความรู้และช่องทางต่างๆ ที่มีอยู่หลากหลายมากมาย” Nadiem กล่าว

ขณะเดียวกัน ทางกระทรวงศึกษาธิการอินโดนีเซียยังได้ใช้โอกาสนี้เสนอแผนงบประมาณสำหรับโครงการเพื่อการสนับสนุนการศึกษาอื่นๆ ประกอบด้วย โครงการทุนการศีกษามูลค่า 27 ล้านล้านรูปี, โครงการฟื้นฟูระบบอาชีวศึกษาของประเทศมูลค่า 5.2 ล้านล้านรูปี และโครงการสนับสนุนการศึกษาอิสระ อย่าง Kampus Merdeka (Freedom Campus) มูลค่า 4.4 ล้านล้านรูปี

ยิ่งไปกว่านั้น ทางกระทรวงยังได้เดินหน้าเสนอแผนงบประมาณมูลค่า 2.6 ล้านล้านรูปี สำหรับโครงการฝึกสอนของครูและโรงเรียน โครงการยกระดับหลักสูตรและการประเมินความสามารถมูลค่า 1.4 ล้านล้านรูปี และโครงการพัฒนาทักษะด้านภาษาและวัฒนธรรม (Language and culture Advancement Programs) มูลค่า 622,600 ล้านรูปี

ความเคลื่อนไหวของกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมของอินโดนีเซียในครั้งนี้ มีขึ้นท่ามกลางเสียงท้วงติง วิงวอน และวิพากษ์วิจารณ์จากบรรดาผู้เชี่ยวชาญทางการศึกษาหลายฝ่ายที่ขอให้ทางภาครัฐเร่งจัดการปฏิรูประบบการศึกษาของประเทศให้สอดคล้องและตอบโจทย์กับบริบททางสังคมที่ได้ก้าวเข้าสู่ยุคดิจิทัลอย่างเต็มตัว รวมถึงเร่งอุดช่องโหว่อย่างความไม่เสมอภาคทางการศึกษา ที่การระบาดของ COVID-19 ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่า การศึกษาของอินโดนีเซียยังมีความเหลื่อมล้ำอยู่มาก 

ที่มา: Education Ministry proposes Rp 1.49 trillion budget for school digitalization programs

The post กระทรวงศึกษาธิการอินโดนีเซียเสนอแผนจัดสรรงบ 3,100 ล้านบาท หวังช่วยลดความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาทั่วประเทศ first appeared on กสศ..

เพียงไม่กี่กิโลเมตรออกไปจากมุมไบ เราได้เห็นครอบครัวนับพันครัวเรือนที่ต้องเผชิญกับปัญหาต่างๆ ในชุมชนแออัด ไม่มีแม้กระทั่งไฟฟ้าเเละน้ำสะอาด

ภาพนี้เป็นการเปรียบเทียบให้เห็นชัดในเรื่องของความเหลื่อมล้ำ ช่องว่างระหว่างความรวย และความจน การได้รับการศึกษา และไม่ได้ เช่นเดียวกับอีกหลายประเทศทั่วโลกที่มีปัญหานี้เช่นกัน ในส่วนของภาคการศึกษาเองก็ได้มีสิ่งที่เรียกว่า เทคโนโลยีทางการศึกษา (edtech) ที่จะเป็นตัวช่วยลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาได้

เจย์ เทอวิลลิเจอร์ (Jay Terwilliger) นักการศึกษาผู้เชี่ยวชาญ และผู้ริเริ่มขับเคลื่อนเทคโนโลยีทางการศึกษาในอินเดีย เจย์กล่าวกับ Study International ว่า edtech นั้นจะช่วยลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาให้กับภูมิภาคต่างๆ ในอินเดียได้

Edtech นั้นเป็นสิ่งที่สร้างความเท่าเทียมได้ดี ถ้าหากเรากำลังพูดถึงโครงสร้างทางเทคโนโลยีที่ทันสมัย แหล่งเรียนรู้ขนาดใหญ่หนึ่งเดียวที่ดีที่สุดก็คือ อินเทอร์เน็ต และการเข้าถึงได้อย่างเท่าเทียมกันนั้นก็เป็นสิ่งที่มีต้นทุนราคาถูกอย่างมาก

ซึ่งทางรัฐบาลอินเดียเองกำลังทำงานอย่างหนัก เพื่อเอาชนะความไม่เท่าเทียมเหล่านี้

“ความไม่เท่าเทียมทางดิจิทัลนั้นสามารถจัดการได้ง่ายกว่า และถูกกว่าปัจจัยอื่นๆ ยกตัวอย่างเช่น การจัดการห้องเรียนที่มีขนาดใหญ่ การขาดการเข้าถึงการเรียนตามระบบ ครูผู้สอนที่เตรียมการสอนไม่ดีพอ โภชนาการอาหารที่ไม่ดี และการใช้แรงงานเด็ก เหล่านี้ล้วนเป็นประเด็นที่ใหญ่กว่า ใช้เวลาในการแก้ไขนานกว่า และต้นทุนทางงบประมาณที่มากกว่า – เจย์ เทอวิลลิเจอร์”

สอดคล้องกับสิ่งที่ เนล จาร์เรตต์ (Niel Jarrett) ครูผู้สอนในโรงเรียนอินเตอร์ที่เซี่ยงไฮ้ จีน เเละเป็นนักเขียนด้าน edtech ได้อธิบายไว้

edtech ไม่เพียงแค่ช่วยเพิ่มความรู้สำหรับนักเรียนเท่านั้น แต่ยังเพิ่มโอกาสให้คุณครูได้ปรับวิธีการสอนให้มีความหลากหลายมากขึ้นอีกด้วย

การเรียนออนไลน์นั้น ผู้เรียนสามารถปรับการเรียนรู้เข้ากับจังหวะของตัวเองได้ สเตฟานี สตีเวนส์ (Stephanee Stevens) ผู้อำนวยการแห่ง  iTeach ตระหนักถึงคุณค่าของเทคโนโลยีการศึกษาว่าเป็นโอกาสในการที่ผู้เรียนจะพัฒนาทักษะการรู้จักตัวเอง และทักษะด้านการจัดการ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเรียกว่า “การเรียนรู้เฉพาะบุคคล”

เทคโนโลยีการศึกษากับความไม่เสมอภาคในทวีปเอเชีย

การศึกษาเป็นหนึ่งในปัจจัยขับเคลื่อนสำคัญที่ทำให้เกิดความไม่เสมอภาคอย่างมากในเอเชีย ธนาคารพัฒนาแห่งเอเชีย (Asian Development Bank) ระบุว่า คนทำงานที่มีพื้นหลังทางการศึกษาอย่างเต็มรูปแบบนั้น ย่อมมีแนวโน้มของรายรับที่เพิ่มมากขึ้น แต่บุคลากรที่ทำงานด้านการศึกษาในเอเชียกว่า 25-35% กลับมีรายรับที่ไม่เป็นธรรม รวมถึงปัญหาเรื่องการไม่เข้าเรียนของเด็กนักเรียนอีกหลายคน

รายงานจาก UNICEF เองระบุว่า ทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีจำนวนนักเรียนที่ไม่ได้เข้าเรียนตามระบบการศึกษามากถึง 30 ล้านคน โดยยังมีเด็กวัยอนุบาลอีก 16 ล้านคนที่ไม่ได้เข้ารับการศึกษา ทั้งยังมีรูปแบบการศึกษามัธยมปลายเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย 600 ล้านคน แน่นอนว่าบางคนได้รับโอกาส แต่เด็กบางกลุ่มก็หลุดจากระบบการศึกษาต่อตรงนี้ไปโดยสิ้นเชิง

ในระดับมหาวิทยาลัย นักศึกษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีแนวโน้มว่าเลือกเรียนมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ ในจีนนั้นมีตัวอย่างที่เรียกว่า “เต่าทะเล” หมายถึงว่าในแต่ละปีมีนักศึกษากว่า 400,000 คนไปเรียนต่อต่างประเทศ และนำชุดความรู้และทักษะที่ได้เรียนรู้มาปรับใช้ภายในประเทศ

คำถามคือ แล้วเทคโนโลยีการศึกษาจะมีที่ทางอยู่ตรงไหน?

Edtech คือสะพานนำความรู้มาสู่ผู้เรียนได้มากขึ้น

แพลทฟอร์มออนไลน์จะผสมผสานเข้ากับรูปแบบการเรียนมากขึ้น และเป็นโอกาสสำหรับ e-learning สำหรับเด็กนักเรียนในแต่ละพื้นที่

ตัวอย่างจาก Kelase บริษัทที่ให้บริการด้าน e-learning เพื่อสร้างการมีส่วนร่วมกับผู้เรียน ขับเคลื่อนโดยรัฐและโรงเรียนเอกชนหลายแห่ง รวมถึงสถาบันการเรียนรู้ต่างๆ ในอินโดนีเซีย ยกตัวอย่างเช่น โรงเรียนประถมศึกษา Sukapura State Elementary School ในจาการ์ต้า ซึ่งเป็นพื้นที่ยากจน โรงเรียนได้ใช้บริการแพลทฟอร์มออนไลน์จาก Kelase และปรับการเรียนเป็นดิจิทัล ผ่านอุปกรณ์อย่างมือถือ หรือแท็บเล็ต ที่ได้รับมอบจากรัฐบาลในการเข้าถึงเนื้อหาการเรียน ได้ตอบแบบฝึกหัดและใช้สอบวัดระดับในโรงเรียน รวมถึงมีการนำอุปกรณ์เหล่านี้กลับบ้าน และแชร์บทเรียนหรือแบบฝึกหัดให้กับเด็กคนอื่นๆ ในพื้นที่จาการ์ตาที่ไม่อาจเข้าถึงระบบการศึกษาได้

หรืออีกตัวอย่างคือ แอปพลิเคชัน Byju จากประเทศอินเดีย แอปฯ ที่รวมระดับการเรียนรู้ตามหลักสูตร เพื่อแก้ปัญหาระบบการศึกษาของอินเดีย คือเรื่องของการขาดแคลนครูที่มีประสิทธิภาพ แอปฯ นี้จะเปิดโอกาสให้ผู้ใช้ได้รับการศึกษาที่ถูกต้อง เหมาะสม และเชื่อมโยงเข้ากับหลักสูตรการเรียนที่หลากหลาย ปัจจุบันนี้มีผู้ใช้งานกว่า 30 ล้านคน

ในไทยเองมี Edtech มากมาย ขอยกตัวอย่าง OpenDurian “เปิด-ดู-เรียน” เป็น EdTech Startup ในรูปแบบของแพลทฟอร์มบทเรียนออนไลน์ที่คำนึงถึงความสำเร็จทางการศึกษาของผู้เรียน โดยรวบรวมผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาเอาไว้มากมาย วิเคราะห์ความเหมาะสมสำหรับแผนการเรียนการสอนต่างๆ คัดกรองเนื้อหา และระยะเวลาเรียนที่เหมาะสม เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดสำหรับผู้เรียน แนวคิดของ OpenDurian เริ่มต้นมาความต้องการปลี่ยนแนวทางการศึกษาในประเทศไทยให้เป็นรูปธรรมมากยิ่งขึ้น จึงได้สร้างแพลทฟอร์มเพื่อพัฒนาการศึกษา และช่วยให้เด็กนักเรียนสามารถเตรียมตัวสอบได้ดียิ่งขึ้นในรูปแบบออนไลน์ เพื่อให้นักเรียนเข้าถึงได้ง่ายและสะดวก

เทคโนโลยีด้านการศึกษาจึงควรให้ความหมายว่า ประสิทธิภาพและความยืดหยุ่นสำหรับการเรียนรู้และการสอนความรู้ อินเทอร์เน็ตทำให้ผู้คนเข้าถึงการเรียนได้ทุกที่ทุกเวลา คอร์สออนไลน์ต่างๆ ก็คือการเปิดโอกาสให้ผู้เรียนจากทั่วโลก ที่มีพื้นหลังทางการศึกษาที่ต่างกัน มีอายุที่ต่างกัน แต่ได้โอกาสในการเข้าถึงการเรียนรู้ที่เท่ากัน ดังนั้นเเล้ว การศึกษา คือ มาตรการขั้นพื้นฐานที่มีเป้าหมายบรรเทาความยากจน มองเห็นกลุ่มผู้เรียนที่ด้อยโอกาส และสร้างพื้นที่ในการเปลี่ยนแปลงตามความเป็นปัจจุบัน 

ที่มา :

• How edtech is bridging education inequalities
• Disparities in social standing and wealth can prove very detrimental to learners and teachers alike.

The post เทคโนโลยีทางการศึกษา ช่วยลดช่องว่างของความเหลื่อมล้ำ first appeared on กสศ..

แน่นอนว่า หนึ่งในภาวะ New Normal ที่เกิดขึ้น ย่อมหมายรวมถึง แวดวงการศึกษาของนานาประเทศทั่วโลกด้วย เนื่องจากเป็นอาวุธที่สำคัญและทรงพลังที่สุดในการพัฒนาทรัพยากรบุคคลของแต่ละประเทศ

Anita Lie ศาสตราจารย์ด้านการศึกษา แห่งมหาวิทยาลัย Widya Mandala Catholic University ใน สุราบายา ของอินโดนีเซีย ได้เขียนบทความแสดงความเห็นเกี่ยวกับ New Normal ที่ต้องเกิดขึ้นในโรงเรียนและสถาบันการศึกษาทั่วประเทศอินโดนีเซีย พร้อมเรียกร้องให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง เตรียมตัวเตรียมใจรับมือและเผชิญหน้ากับภาวะ New Normal ที่ว่านี้ ในการเปิดภาคเรียนใหม่ในเดือนกรกฎาคม

ศาสตราจารย์ด้านการศึกษาของอินโดนีเซียรายนี้ได้เขียนบทความแสดงความเห็นของตนผ่านเว็บไซต์หนังสือพิมพ์ The Jakarta Post กระตุ้นให้นักการศึกษาและผู้มีอำนาจหน้าที่ในการกำหนดนโยบายของประเทศให้เตรียมความพร้อมสำหรับ New Normal ที่จะเกิดขึ้นกับนักเรียนทั้งหมดกว่า 44 ล้านคนทั่วประเทศที่กำลังจะกลับมาเรียนหนังสือที่โรงเรียนอีกครั้งในเดือนกรกฎาคมนี้ 

ทั้งนี้ Anita Lie กล่าวว่า ใจความหลักสำคัญของภาวะ New Normal ที่จะเกิดขึ้นกับโรงเรียน ซึ่งพอจะคาดเดาได้บ้างจากพระราชกฤษฎีกาที่ทางกระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงกิจการศาสนา กระทรวงมหาดไทย และกระทรวงสาธารณสุขลงนามร่วมกันเมื่อวันที่ 15 มิถุนายนที่ผ่านมาก็คือ การเรียนหนังสือในโรงเรียนทุกอย่างจะต้องมีแนวทางที่เป็นไปเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการระบาดของ COVID-19 ระลอกที่สองอย่างเด็ดขาด

แน่นอนว่า บทเรียนจากการปิดโรงเรียนในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ทำให้บรรดานักการศึกษาของอินโดนีเซียทั่วประเทศ เริ่มตระหนักได้ว่าจำเป็นต้องเปลี่ยนมุมมองและทัศนคติที่มีต่อการเรียนการสอนที่โรงเรียน ซึ่งในฐานะหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญ Anita Lie กล่าวว่า การปรับเปลี่ยนแนวคิดและแนวทางปฏิบัติควรไตร่ตรองภายใต้หัวข้อคำถาม ทำไม ใคร อะไร และอย่างไร ของการศึกษา

ทำไมถึงต้องปฎิรูป ใครต้องปฎิรูป ปฎิรูปอะไร และปฎิรูปอย่างไร

ทั้งนี้ เป็นความจริงที่ว่าสถานการณ์การระบาดของ COVID-19 ในปัจจุบัน และความเป็นไปได้ที่จะเกิดการระบาดระลอกที่สอง ทำให้การเรียนโรงเรียนตามแบบฉบับที่เคยปฎิบัติกันมาเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า การกลับไปเรียนที่โรงเรียนอีกครั้ง จะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ เพียงแค่ต้องอาศัยความคิดสร้างสรรค์ เป็นตัวผลักดัน เพื่อเอาชนะความหวาดกลัวจากความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้น

ขณะเดียวกัน การปฎิรูปและฟื้นฟูระบบการศึกษา ด้วยแนวคิดสร้างสรรค์ ยังอาจกลายเป็นอีกหนึ่งวิถีสำคัญในการเปิดประตูแห่งโอกาสทางการศึกษาที่เท่าเทียมให้แก่เด็กนักเรียนชาวอินโดนีเซียทุกคน เพราะการระบาดทำให้หลายหน่วยงานเริ่มตระหนักถึงความเป็นไปได้ใหม่ๆ ที่จะชุบชีวิตระบบการศึกษาที่ล้าหลังของอินโดนีเซีย และทำให้เด็กนักเรียนต้องการเข้ามามีส่วนร่วม และมีบทบาทในการปฎิรูปการศึกษามากขึ้น

อย่างไรก็ตาม Anita Lie แสดงความวิตกกังวลว่า มาตรการกระตุ้นตามแผนของรัฐบาลภายใต้ Indonesia 2045 Vision นี้อาจไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อประเทศอย่างแท้จริง เพราะไม่สอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจและภูมิศาสตร์ของอินโดนีเซียแม้แต่น้อย โดยเฉพาะ ในเรื่องของความไม่เท่าเทียมกันทางการศึกษาของนักเรียนในแต่ละชนชั้นของสังคม และแต่ละในภูมิภาค 

ทั้งนี้ ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษา Anita Lie ได้ให้คำแนะนำถึง หน่วยงานและเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องทุกฝ่าย เพื่อใช้เป็นแนวทางในการเปลี่ยนผ่าน (Transform)การเรียนการสอนที่โรงเรียนให้สอดคล้องกับยุค COVID-19 รวมถึง สร้างโอกาสแห่งการเรียนรู้ที่เสมอภาคกันให้แก่เด็กนักเรียนทุกคน โดยคำแนะนำทั้งหมดนี้ อิงกับการตอบคำถามข้างต้น 

คือ ทำไม ใคร อะไร และอย่างไร?

สำหรับ สาเหตุที่ว่า ทำไมต้องปฎิรูประบบการศึกษาของอินโดนีเซีย สถานการณ์การระบาดของ COVID-19 คือตัวกระตุ้นที่ทำให้เห็นได้ชัดเจนที่สุดว่า โลกกำลังเปลี่ยนไป และระบบการเรียนการสอนแบบเดิมไม่ตอบโจทย์อีกต่อไป

คำถามที่ว่า ใคร นี้ หมายถึง บุคคล ได้แก่ ครู นักเรียน และผู้ปกครอง ที่ต้องปรับเปลี่ยนบทบาทของตนเองในระบบการศึกษา โดยต้องยอมรับแล้วว่า การระบาดของ COVID-19 ทำให้บทบาทของครู นักเรียน และพ่อแม่ผู้ปกครองเปลี่ยนแปลงไป

กระนั้น บุคคลที่ต้องปรับตัวยกระดับทักษะของตนเองให้มากที่สุด เร็วที่สุดก็คือ คุณครู โดยต้องเปลี่ยนหน้าที่จาก “ผู้สั่งสอน” เป็น “ผู้ออกแบบและอำนวยความสะดวก” ในการเรียนของเด็ก

ครูจำเป็นต้องมีทักษะใหม่ และคุ้นเคยกับการเรียนการสอนในระบบออนไลน์ ซึ้งแม้ว่า จะมีอุปสรรคและข้อจำกัดมากมาย โดยเฉพาะ การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในบางพื้นที่ กระนั้น ข้อจำกัดดังกล่าวไม่ใช่ อุปสรรค แต่เป็นความท้าทาย ที่คุณครูต้องหาทางพาตัวเองเข้าไปถึงตัวเด็กนักเรียนให้ได้ เพื่อยกระดับศักยภาพในการสอนของคน 

ขณะเดียวกัน ในส่วนของนักเรียน ก็จำเป็นต้องบ่มเพาะทักษะนิสัย “การเรียนรู้ด้วยตนเอง” “ความมีวินัย” และ “ความรับผิดชอบ” ในขณะที่ พ่อแม่ผู้ปกครอง ก็คือผู้ที่มีบทบาทสนับสนุนประคับประคองให้นิสัยเหล่านี้เกิดขึ้น โดยให้ค่าความสำคัญกับลักษณะนิสัยดังกล่าวมากกว่าการทุ่มเทให้กับการเรียนของลูกด้วยการขวนขวายหาชั้นเรียนพิเศษ หรือ ติวเตอร์ 

ด้านคำถามที่ว่า จะปฎิรูปอะไร Anita Lie มองว่า ที่ต้องลงมือแรกสุดก็คือ ระบบการศึกษา ที่ไม่ใช้ระบบการศึกษาแบบหลักสูตรเดียวอีกต่อไป เพราะระบบดังกล่าวไม่ใช่ทางแก้ไขปัญหาอย่างแท้จริง โดยผู้เชี่ยวชาญและนักวิจัยด้านการศึกษา ต่างลงความเห็นตรงกันว่า ไม่มีหลักสูตรหนึ่งหลักสูตรใดที่จะเป็นเหมือนยาครอบจักรวาล คือสามารถใช้ได้กับผู้เรียนทุกคน ดังนั้น สิ่งที่จำเป็นต้องมีก็คือการแบ่งย่อยหลักสูตรการศึกษาให้สอดคล้องกับทักษะ ความต้องการ และบริบทแวดล้อมของผู้เรียน 

การระบาดของไวรัสโคโรน่าสายพันธุ์ใหม่ จนถึงขั้นต้องปิดโรงเรียนนานร่วมหลายเดือน ทำให้หลายฝ่ายออกมายอมรับข้อเท็จจริงที่ว่า หลักสูตรการศึกษาที่่จบครบในหลักสูตรเดียวไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำคัญต่อระบบการศึกษาอีกต่อไป เพราะสิ่งที่สำคัญกว่า ก็คือการศึกษา ที่เล็งเห็นและยอมรับ ความต้องการที่หลากหลายของผู้เรียน รวมถึงการค้นหาความเป็นไปได้ที่จะตอบสนองความต้องการนั้นจากทรัพยากรที่มีอยู่นอกเหนือไปจาก การพึ่งพาคุณครู 

อย่างไรก็ตาม Anita Lie เน้นย้ำว่า ครู ยังคงต้องมีบทบาทในชีวิตของนักเรียน ด้วยการเป็นผู้ชี้นำให้เด็กสามารถค้นหาความต้องการในการเรียนรู้ด้วยตนเอง 

ขณะที่คำแนะนำสุดท้าย ภายใต้คำถามว่า จะปฎิรูปอย่างไร ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษามองว่า เป็นเรื่องของการประยุกต์ใช้เครื่องมือ เทคโนโลยี อุปกรณ์ และนวัตกรรม ทั้งหมดที่มี เพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของระบบการศึกษาที่จะเกิดขึ้น 

ถ้าตอบคำถามได้ว่าจะปฎิรูปการศึกษาอะไร และทำไมถึงต้องปฎิรูป แนวทางที่จะปฎิรูปอย่างไร ย่อมสามารถมองเห็นได้ชัดเจน 

ทั้งใน ในมุมมองของ Anita Lie มองว่า ภาวะ New Normal ที่เกิดขึ้นของโรงเรียนในอินโดนีเซีย ในภาคการศึกษาใหม่ที่จะมาถึง ต้องเป็นไปแบบผสมผสาน คือ การมาเรียนหนังสือที่โรงเรียนสลับสับเปลี่ยนกับการเรียนหนังสือที่บ้าน และการมาเรียนหนังสือที่โรงเรียน ยังคงเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องมีอยู่ เพราะการเรียนด้วยการตัดขาดตัวผู้เรียนจากสังคมแวดล้อม เป็นสิ่งที่เอื้อต่อการบ่มเพาะทักษะการเรียนรู้ของผู้เรียนแม้แต่น้อย

ที่มา : The new normal in education
ที่มาภาพประจำบทความ : unsplash – Husniati Salma

The post Anita Lie แนะแนวทางอินโดนีเซีย พร้อมรับ New Normal วงการการศึกษา first appeared on กสศ..

แม้จะเป็นเรื่องน่ายินดีที่บุคคลสำคัญและหัวหอกด้านการศึกษาของประเทศ อย่างกระทรวงศึกษาธิการอินโดนีเซียจะมุ่งมั่นเดินหน้าผลักดันแผนปฎิรูปยกระดับโครงสร้างทางการศึกษาของประเทศให้มีความทันสมัย ด้วยการประยุกต์นำเทคโนโลยีมาใช้ 

แต่ในมุมมองของ นิลา ทันซิล (Nila Tanzil) ผู้ก่อตั้งมูลนิธิ ทามัน บากาน เปลันกิ (Taman Bacaan Pelangi) หรือ สวนสายรุ้งแห่งการอ่าน (Rainbow Reading Gardens) กลับระบุชัดว่า แนวคิดดังกล่าวไม่เพียงพอและครอบคลุมพอที่จะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงระบบการศึกษาของประเทศได้ 

โดยเฉพาะในประเด็นของการมุ่งให้เด็กๆ ชาวอินโดนีเซียทุกคน ได้รับการศึกษาอย่างทั่วถึงทั่วหน้าเสมอภาคกัน

ทั้งนี้ นิลา เขียนบทความแสดงความเห็นผ่านเว็บไซต์ของหนังสือพิมพ์จาการ์ตา โพสต์ กล่าวว่า ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจแม้แต่น้อย ที่ข้อเสนอปฎิรูปการศึกษาของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการอินโดนีเซียฉบับล่าสุดจะถูกปัดลงไป 

เพราะต่อให้ในห้วงเวลานี้มีประชาชนชาวอินโดนีเซียมากกว่าครึ่งจะเริ่มคุ้ยเคยคุ้นชินกับการเปลี่ยนแปลงของวิถีชีวิตที่เทคโนโลยีนวัตกรรมทั้งหลายทำให้เกิดขึ้น โดยเฉพาะในด้านเศรษฐกิจและการจ้างงาน แต่เมื่อเอ่ยถึงด้านการศึกษาแล้ว การนำเทคโนโลยีมาใช้ยังคงมีปัจจัยท้าทายมากมาย

หนึ่งในประเด็นสำคัญที่สุดก็คือ ยังคงมีเด็กอีกมากในอินโดนีเซีย ที่ไม่มีไฟฟ้าใช้ และเข้าไม่ถึงอินเทอร์เน็ต ดังนั้น หากเป็นไปได้ ก่อนที่จะร่างแผนปฎิรูปการศึกษาของประเทศในครั้งต่อไป นิลา ได้เรียกร้องให้รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ และเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง ลงพื้นที่สัมผัสของจริงสักครั้ง อย่างน้อยก็ลองไปเยือนบรรดาห้องสมุดของ มูลนิธิ ทามัน บากาน เปลันกิ ซึ่งตั้งอยู่ตามเกาะห่างไกลทางภาคตะวันออกของประเทศ

เพื่อไปดูและสัมผัสว่า เด็กๆ ในพื้นที่ห่างไกลเหล่านี้ ต้องเผชิญกับความท้าทายอะไรบ้างในการที่จะได้เรียนหนังสือ นอกจากนี้ ยังเชื่อมั่นว่า ประสบการณ์การลงพื้นที่ของจริงในครั้งนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อบรรดาเจ้าหน้าที่ทั้งหลายในการคิดประยุกต์หาแนวทางที่เหมาะสมในการลดช่องว่าง ความแตกต่างทางการศึกษาระหว่างเด็กในเมืองกับเด็กในพื้นที่ชนบทของประเทศ และเพื่อทำให้ความห่างไกลไม่ใช่ข้ออ้างที่จะทำให้ต้องได้รับการศึกษาที่อ่อนแอ อ่อนด้อยอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่า ทางมูลนิธิไม่ยินดีเกี่ยวกับแนวทางการนำเทคโนโลยีมาใช้กับการศึกษาของทางรัฐบาลแต่อย่างใด เพราะในช่วง 10 กว่าปีที่ผ่านมา ทางมูลนิธิเองก็ได้นำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้เพื่อเพิ่มอัตราการอ่านออกเขียนได้ให้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็น การริเริ่มโครงการ ราสพ์เบอร์รี่ พาย (Raspberry Pi) การร่วมมือสร้าง Literacy Cloud กับทาง กูเกิ้ล  และการใช้ Zoom ประชุมฝึกอบรม 

ทว่า ประสบการณ์จากการลงพื้นที่และคลุกคลีทำงานวนเวียนอยู่ในหมู่บ้านบนเกาะห่างไกลที่ไม่มีไฟฟ้าและอินเทอร์เน็ตใช้ ทำให้ตระหนักได้ว่า เทคโนโลยีเหล่านี้กลับเป็นเรื่องที่ไม่อาจทำได้จริงสำหรับเด็กชาวอินโดนีเซียอีกหลายล้านคน

ดังนั้น ทันทีที่เกิดการระบาดของไวรัสโควิด-19 ในประเทศอินโดนีเซีย และมีคำสั่งให้ปิดโรงเรียนทั่วประเทศ สิ่งแรกที่ทางมูลนิธิลงมือทำอย่างเร่งด่วนก็คือการบันทึกเนื้อหาข้อมูลการเรียนทั้งหมด แล้วจัดส่งแจกจ่ายไปยังนักเรียน 2,000 คนในพื้นที่เกาะฟอเรส และเกาะปาปัวตะวันตก โดยแบ่งการแจกเนื้อหาออกเป็นรายสัปดาห์ เพื่อให้แน่ใจว่า เด็กเหล่านี้จะยังคงได้เรียนหนังสือและเรียนตามทันเพื่อนๆ 

ขณะเดียวกัน ทางมูลนิธิก็แสวงหาพันธมิตร เพื่อขยายพื้นที่แจกจ่ายของโครงการ ให้เด็กๆ ในพื้นที่ที่ไม่มีอินเตอร์เน็ตได้เรียนหนังสือมากที่สุด

ทั้งนี้ โควิด-19 ทำให้เด็กเรียนระดับปฐมวัยในอินโดนีเซียราว 60 ล้านคน ตกอยู่ในสภาพไร้หนทางเรียนหนังสือ ซึ่งแม้เทคโนโลยีและอินเทอร์เน็จจะก้าวเข้ามามีบทบาทในการช่วยให้เด็กๆ เหล่านี้ได้เรียนหนังสือในช่วงเว้นระยะห่างทางสังคม แต่เทคโนโลยีและอินเทอร์เน็ตเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เด็กทุกคนในอินโดนีเซียจะเข้าถึงได้

ข้อมูลล่าสุดพบว่า ปัจจุบันมีผู้ใช้อินเตอร์เน็ตในอินโดนีเซียอยู่มากกว่า 171 ล้านคนทั่่วประเทศ แต่ในจำนวนมากมายดังกล่าว การเข้าถึงอินเตอร์เน็ตบนเกาะห่างไกลอย่าง เกาะปาปัว เกาะสุลาเวสี เกาะมาลูกู และ เกาะนูสา เทงการา กลับมีเพียง 5-10% เท่านั้น 

เรียกได้ว่า แต่เดิมเทคโนโลยีและอินเตอร์เน็ตเป็นสิ่งของเกินเอื้อมอยู่แล้ว และ การระบาดของไวรัสโควิด-19 กลายเป็นอีกหนึ่งแรงกดดันให้เด็กๆ อินโดนีเซียในชนบทห่างไกลถูกผลักให้ล้าหลังมากขึ้นไปกว่าเดิม เปลี่ยนคุณภาพการศึกษาของอินโดนีเซีย ระหว่างในเมืองกับชนบท ให้เป็นรอยแตกหลุมลึกมากขึ้นกว่าเดิม

การคาดการณ์ดังกล่าวไม่ใช่เรื่องเกินจริง เพราะผลการศึกษาของสถาบัน Research Triangle Institute ก่อนหน้านี้ในปี 2014 พบว่า เด็กๆ บนเกาะนูสา เทงการา, เกาะปาปัว และเกาะมาลูกู มีกทักษะการอ่านต่ำกว่าค่าเฉลี่ยมาตรฐานของประเทศ โดยเด็กๆ ในพื้นที่ อ่านได้เพียง 30 คำต่อนาที เมื่อเทียบกับเด็กบนเกาะชวา และเกาะบาหลี ที่อ่านได้ถึง 60 คำต่อนาที 

และแน่นอนว่า สิ่งที่บกพร่องไม่ใช่ศักยภาพหรือขีดความสามารถในการเรียนรู้ของตัวเด็ก แต่เป็นบริบทแวดล้อมทางสังคมที่เด็กเหล่านี้ล้วนต้องเผชิญ และเป็นสิ่งที่มูลนิธิ ทามัน บากัน เปลันกิ รู้ซึ้งมากที่สุดหลังจากได้ลงพื้นที่สัมผัสกับของจริงจนนับไม่ถ้วน

นอกจากจะมีอีกหลายหมู่บ้านที่ไม่มีไฟฟ้า และอินเทอร์เน็ตใช้แล้ว บางแห่งไม่มีกระทั่ง สัญญาณโทรศัพท์ บางหมู่บ้านเพียงแค่ห่างไกลจากศูนย์กลางความเจริญของเกาะเพียงหนึ่งชั่วโมง กลับไม่มีเด็กสักคนในหมู่บ้านรู้จักดินสอสี 

ดังนั้น ไม่ต้องจินตนาการเลยว่า ทันทีที่ทางมูลนิธิตัดริบบิ้นเปิดห้องสมุดให้กับหมู่บ้าน รอยยิ้มของเด็กเหล่านี้จะกว้างมากเพียงใด

นิลา ตอกย้ำว่า สิ่งที่อินโดนีเซียหลงลืมไปก็คือ สภาพความเป็นจริงของประเทศที่แตกต่างจากนานาประเทศทั่วโลก ในขณะนี้ ชาวอินโดนีเซียในกรุงจาการ์ตา และตามหัวเมืองใหญ่กำลังเพลิดเพลินมีความสุขกับเครือข่ายอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีมากมาย เด็กๆ ส่วนใหญ่ในพื้นที่ห่างไกลกำลังเรียนหนังสืออยู่ภายใต้แสงรำไรของตะเกียงน้ำมัน 

ในหมู่บ้าน วีลัค (Welak) ทางตะวันตกของมังการาอิ (Manggarai) บนเกาะฟลอเรส ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างต้องจัดสรรการใช้ไฟอย่างอัตคัต โดยอนุญาตให้มีหลอดไฟในบ้านเพียง 2 ดวงเท่านั้น ดังนั้น ไม่ต้องพูดถึงการเปิดโทรทัศน์เพื่อดูรายการด้านการศึกษาจากสถานีโทรทัศน์ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการซื้อสมาร์ทโฟน หรือแล็ปท็อปสักเครื่องเพื่อให้เด็กๆ ได้เรียนหนังสือ

แม้ว่าในช่วงนี้ เป็นช่วงที่จำเป็นต้องจำกัดการเดินทาง กระนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินไปที่หน่วยงานของภาครัฐจะจัดสรรบุคลการเพื่อลงพื้นที่สัมผัสกับความเป็นจริงเป็นที่เกิดขึ้น และการให้ความช่วยเหลือที่ตอบโจทย์คือการลงทุนที่คุ้มค่ามากที่สุดในแง่ของเวลาและทรัพยากร

ในช่วงวิกฤติเช่นนี้ การศึกษายังคงเป็นสิ่งสำคัญลำดับต้นๆ ที่ไม่อาจละเลยมากที่สุด เทียบเท่ากับประเด็นด้านเศรษฐกิจและสังคม เพราะการปิดโรงเรียน ไม่ได้หมายถึงแค่เพียงหยุดเรียนเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการพรากเด็กออกจากโอกาสในการเติบโตและพัฒนาให้เต็มกำลังความสามารถ ไม่ควรมีเด็กคนไหนในอินโดนีเซียถูกทิ้งไว้ข้างหลัง 

ทั้งนี้ ภายใต้บริบทของประเทศ นวัตกรรมทางการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการของอินโดนีเซียจึงไม่ควรมุ่งไปที่การหาทางประยุกต์ใหญ่เทคโนโลยีขั้นสูงล้ำหน้าแต่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังต้องครอบคลุมถึงแนวทางแบบ โลว์เทค (Low-tech) และ โนเทค (No-tech)ด้วย เพื่อให้มั่นใจได้ว่า เด็กอินโดนีเซียทุกคนจะยังสามารถเรียนหนังสือศึกษาหาความรู้ในช่วงที่โรงเรียนต้องปิดเพราะไวรัสโควิด-19 ระบาด รวมถึงอนาคตหลังจากนี้ด้วย

นิลา ทันซิล คือ ผู้ก่อตั้งมูลนิธิ ทามัน บากาน เปลันกิ ซึ่งอุทิศทุ่มเทเวลาทั้งหมดเพื่อยกระดับอัตราการอ่านออกเขียนได้ในพื้นที่ชนบทห่างไกลในภูมิภาคตะวันออกของประเทศอินโดนีเซียในช่วงกว่าสิบปีที่ผ่านมา โดยขณะนี้ทางมูลนิธิได้สร้างห้องสมุดแล้ว 131 แห่ง บน 18 เกาะ และจัดการฝึกอบรมครู อาจารย์ใหญ่ และบรรณารักษ์ เกือบ 2 ,000 คน

ที่มา : Minister Nadiem, please visit children in eastern Indonesia

The post ลงพื้นที่สัมผัสของจริง กุญแจลดความเหลื่อมล้ำการศึกษาอินโดนีเซีย first appeared on กสศ..