“คำถามที่ว่าความขาดแคลนตรงนั้นหน้าตาเป็นยังไง ก็คงต้องบอกว่า เราไม่มีอะไรเลย ไม่มีจริง ๆ

“…พอได้มาอยู่ตรงนี้ที่มีทั้งเสื้อผ้า รองเท้านักเรียน มีดินสอปากกา มีสมุดสวย ๆ มีของเล่น มีตุ๊กตาละลานตาตรงหน้า เราอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเด็ก ๆ มาเห็นด้วยตัวเอง เขาจะมีความสุขแค่ไหน”

“ฟ้าเพิ่งสว่างไม่นาน” คือหน่วยเวลาที่ ‘ครูแสงดาว’ บอกว่าคือตอนเริ่มพารถยนต์คันเล็ก ๆ ผ่านเส้นทางประมาณแปดสิบกิโลเมตร จากบ้านจบก อำเภอบัวเชด มาถึงโรงเรียนเชื้อเพลงวิทยา ที่อำเภอประสาท จังหวัดสุรินทร์ เพื่อร่วมกิจกรรม ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’   

เมื่อถึงที่หมาย คนในงานยังบางตา คุณครูชั้นอนุบาลจากโรงเรียนบ้านจบก ใช้เวลาเดินรอบพื้นที่กิจกรรม สำรวจสิ่งของที่จัดเรียงไว้บนพื้นอาคารเปิดโล่ง จากระยะไกล เธอเห็นชุดนักเรียน รองเท้า หนังสือ สมุดดินสอ ปากกา ยางลบ ไม้บรรทัด ดินสอสี สีน้ำ สีชอล์ก พู่กัน จานสี กระดาษวาดเขียน ของเล่น สื่อการสอน อุปกรณ์กีฬา เครื่องดนตรี กระทั่งจาน ชาม ถ้วย หรือแก้วน้ำช้อนส้อมก็ยังมี

แต่เด่นสะดุดตาที่สุด คือตรงมุมอาคารที่มีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กวางอยู่เป็นสิบเครื่อง ครูแสงดาวนึกภาพว่าถ้าลูกศิษย์ที่โรงเรียนมาอยู่ด้วยกันตรงนี้ เด็ก ๆ คงตื่นเต้นจนอยู่ไม่สุข

ยังไงเสีย เธอยังคิดว่าตัวเองพลาดไป ที่ตัดสินใจมาคนเดียว

“ก่อนมาเรารู้อยู่ว่าจะมีสิ่งของที่ทีมงานขนมาให้ครูกับเด็ก ๆ แต่ไม่ได้คิดว่าจะมีเยอะขนาดนี้ ตอนมองที่ของเหล่านั้น ภาพเก่า ๆ มันฉายขึ้นในหัวทันที ภาพที่เราเคยเอาเสื้อผ้ามือสองไปให้เด็ก หรือตอนเอาขนมจากพวกงานประชุมกลับไปให้เขา แค่นั้นคือเด็ก ๆ ก็ดีใจกันเป็นอาทิตย์แล้ว แต่ของในงานนี้คือมีมากกว่าที่ร้านค้าหมู่บ้านเราขายทั้งปีอีก ก็อดคิดไม่ได้ว่าอยากจะเกณฑ์ทั้งเด็กทั้งครูที่โรงเรียนมาให้หมด ให้เขาได้มาเลือกของกันเอง ทุกคนคงสนุกมาก ๆ”

ครูแสงดาวขยายภาพของโรงเรียนและชุมชนบ้านจบก ว่าเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก มีครู 7 คน ปีนี้มีนักเรียนชั้นอนุบาลถึง ป.6 รวม 59 คน ตั้งอยู่ห่างพรมแดนไทย-กัมพูชาตรงช่องสะงำ จังหวัดศรีสะเกษ 20 กิโลเมตร เป็นพื้นที่ค่อนข้างปิด เข้าถึงยาก ล้อมรอบด้วยภูเขาและป่าทึบ ผู้ปกครองของเด็ก ๆ เกือบทั้งหมดมีอาชีพรับจ้างกรีดยาง ทุกวันจะออกจากบ้านแต่เช้ามืด กว่าจะกลับก็เย็นค่ำ เด็ก ๆ บ้านจบกจึงต้องหัดดูแลตัวเองตั้งแต่ตัวเล็ก ๆ ส่วนในทุกองค์ประกอบของการศึกษา ภาระหน้าที่ทั้งหมดจะตกเป็นของครู

“ทั้งหมดที่ว่า หมายถึงชุดนักเรียน กระเป๋า รองเท้า หนังสือเรียน อุปกรณ์การเรียนทุกอย่าง โรงเรียนจะช่วยจัดหาให้ แต่ความเป็นโรงเรียนขนาดเล็กงบก็น้อยตามจำนวนเด็ก ครูทุกคนเราก็พยายามกันเต็มที่ เพื่อช่วยกันเติมเต็มให้เด็ก ๆ มีของใช้ของกินที่จำเป็นไม่ขาดพร่อง แต่บางอย่างมันก็เหมือนจะสุดมือ

“เฉพาะเรื่องการเรียนการสอน สิ่งที่ขาดแคลนเร่งด่วนตอนนี้ เรามองว่าเป็นคอมพิวเตอร์ เพราะถึงทางโรงเรียนจะมีครูประจำวิชาหรือมีห้องคอม แต่ของที่มีก็ไม่อยู่ในสภาพใช้งานได้มานานแล้ว โรงเรียนมีโน้ตบุ๊กอยู่เครื่องเดียว เอาไว้ให้ครูใช้เก็บข้อมูลและนำเสนองาน ซึ่งก็ต้องเวียนกันใช้ มีบางวิชาเราเอาไปใช้สอนบ้าง เด็กถึงได้จับ แต่ปกติคือเราไม่สามารถสอนเด็กใช้คอมพิวเตอร์ได้เลย ก็เป็นห่วงว่าสมัยนี้ถ้าเด็กใช้คอมไม่ได้ การจะเรียนต่อหรือไปทำงานจะลำบาก”

คุณครูวกเข้าเรื่องสื่อดิจิทัล พร้อมเผยว่าโรงเรียนบ้านจบกเพิ่งได้ลงทะเบียนรับคอมพิวเตอร์สำหรับโรงเรียนขาดแคลนสื่อการสอนในพื้นที่ห่างไกล กับโครงการคอมพิวเตอร์เพื่อน้อง มูลนิธิกระจกเงา ที่มาตั้งโต๊ะรับแจ้งความต้องการเครื่องมือดิจิทัล จากโรงเรียนต่าง ๆ ที่มาร่วมกิจกรรม

สำหรับโอกาสทางการศึกษาของเด็ก ๆ บ้านจบก ข้อมูลตลอดหลายปีบอกว่าหลังจบ ป.6 เด็กได้เรียนต่อแทบจะ 100% แต่ตัวเลขเกือบเต็มร้อยกลับไม่ได้การันตีถึงวุฒิ ม.3 หรือ ม.6 เพราะช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อจริง ๆ อยู่ถัดจากตรงนั้น

ครูแสงดาวเผยว่า มีเด็กไม่น้อยอุตส่าห์ผ่านชั้น ป.6 ได้แล้ว แต่กลับไปหลุดตรงช่วง ม.1-ม.2 ซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียดาย และเมื่อถามถึงสาเหตุ คุณครูบอกว่า ‘น่าจะเป็นสิ่งแวดล้อมที่พัดพาออกไป’

“อย่างที่บอกว่าเด็กที่นี่แทบไม่เคยเห็นโลกข้างนอก วงจรชีวิตหรือทัศนคติที่ส่งต่อรุ่นสู่รุ่น เลยกลายเป็นว่าเมื่อพ่อแม่ปู่ย่าตายายกรีดยาง ลูกหลานก็ต้องกรีดยางด้วย ประเด็นคือไม่มีใครรู้ว่าการเรียนสูง ๆ จะพาไปไหน พวกเขาไม่มีต้นแบบ ไม่มีแรงบันดาลใจ ไม่มีตัวอย่างอาชีพ ก็เลยไม่มีใครคิดว่าจะต้องดิ้นรนพยายามเพื่อเปลี่ยนแปลง

“การแนะแนวก่อนจบการศึกษาของโรงเรียน เราจึงให้น้ำหนักมากกับทัศนคติเรื่องการเรียนต่อ เราพยายามเอาชีวิตข้างนอกหมู่บ้านมาให้เขาเห็นผ่านเรื่องเล่า ผ่านเครื่องไม้เครื่องมือสิ่งของที่มีอยู่จำกัด กับสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ก็มีอยู่อย่างจำกัดเช่นกัน

“…เราถึงดีใจที่มีงานแบบธนาคารโอกาสและถนนครูเดินแบบนี้ เพราะสิ่งของหลาย ๆ อย่างที่เราจะเอากลับไป ทั้งของเล่น สื่อการสอนแปลก ๆ ใหม่ ๆ พวกนี้ไม่เพียงจะช่วยเปิดโลก แต่ในอีกด้านหนึ่งมันยังบอกด้วยว่า มีคนอีกมากมายข้างนอกนั่น ที่มองเห็นพวกเรา ห่วงใยเรา และส่งกำลังใจมาให้เราผ่านทางกิจกรรมและสิ่งของเหล่านี้”

จากกำลังใจที่ส่งถึงเด็ก ๆ ครูแสงดาวย้ำความสำคัญของกิจกรรม ว่ายังเป็นทั้งการเติมพลัง และเติมอาวุธดี ๆ ให้ครูมีศักยภาพในการต่อสู้กับความเหลื่อมล้ำทางการศึกษายิ่งขึ้น

เพราะโรงเรียนขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยข้อจำกัด ทุกสิ่งที่ได้รับล้วนมีความหมาย ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน คือสิ่งที่จะมาช่วยเสริมเรื่องความขาดแคลนงบประมาณ ทั้งช่วยเติมเต็มทรัพยากรเดิมที่มีอยู่เช่นทุนเสมอภาค ให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

กับโรงเรียนบ้านจบกที่มีนักเรียนทุนเสมอภาคมากกว่า 80% ครูแสงดาวบอกว่า ทุนเสมอภาคทำให้ครูของเรารู้จักนักเรียนเป็นอย่างดีผ่านการเยี่ยมบ้าน จนรู้ว่าเด็กคนไหนยังขาดอะไร ที่บ้านเป็นยังไง แล้วพอรู้ข้อมูลก็สามารถเติมเต็มได้ตรงจุด โดยเงินจำนวนนี้เองที่เป็นค่าชุดนักเรียน อุปกรณ์การเรียน หรือเป็นทุนที่เด็กได้เอาไว้ใช้เพื่อสมัครเรียนต่อ

“ในฐานะครูโรงเรียนเล็ก ๆ คนหนึ่ง เราพูดจากประสบการณ์ได้ว่า ไม่ว่าทุนหรือกิจกรรมอะไรก็ตามที่เข้ามา ทุกอย่างคือการเพิ่มโอกาสให้เด็ก ๆ เพราะสำหรับหมูบ้านห่างไกลที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวตรงนั้น แม้แต่เสื้อตัวหนึ่ง หรือตุ๊กตาสักตัว เชื่อเถอะว่าเพียงเท่านั้นมันก็เป็นแรงบันดาลใจ หรือเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดจุดเปลี่ยนในชีวิตเด็กคนหนึ่งได้จริง ๆ”       

ครูแสงดาวทิ้งท้าย เพื่อขอตัวไปเคลียร์พื้นที่รถคันน้อย เตรียมนำสิ่งของไปให้เด็ก ๆ ให้ได้มากที่สุด

…และจนถึงจังหวะร่ำลากัน เราจึงได้เห็นคุณครูขับรถที่จุเต็มด้วยกำลังใจกลับไป พร้อมรอยยิ้ม      

The post “สิ่งของที่ไปถึงมือเด็กไม่ได้เพียงช่วยเพิ่มโอกาส แต่ยังบอกเขาด้วยว่ามีคนอีกมากมายที่มองเห็น ห่วงใย และพร้อมส่งกำลังใจไปให้” first appeared on กสศ..

อย่างไรก็ตาม ผลพวงจากเหตุปะทะยังทิ้งร่องรอยในรูปวิกฤตการศึกษาในพื้นที่ เมื่อเด็กเยาวชนเสี่ยงหลุดจากระบบมีจำนวนเพิ่มขึ้น ขณะที่ภารกิจของครูคือต้องรับมือกับภาวะการเรียนรู้-พัฒนาการถดถอย ภายใต้ข้อจำกัดด้านทรัพยากร งบประมาณ ความห่างไกล จนถึงแนวทางการจัดการศึกษา ที่จำเป็นต้องยืดหยุ่นสอดรับต่อลักษณะพื้นที่ และความจำเป็นของผู้เรียนรายคน

จึงเป็นอีกครั้งที่กิจกรรม ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’ ลงพื้นที่ส่งต่อโอกาสและเติมเต็มทรัพยากรการศึกษาให้เด็กทุกคนเข้าถึงการเรียนรู้ และป้องกันการหลุดจากเส้นทางการศึกษา ขณะเดียวกันยังเป็นการมุ่งสร้างความเข้มแข็งของเครือข่ายคณะทำงานในการเตรียมแนวทางจัดการเรียนรู้ในภาวะวิกฤต เพื่อให้การจัดการเรียนรู้ยังไปต่อได้ในทุกสถานการณ์    

เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2569 กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมกับมูลนิธิกระจกเงา และเครือข่ายชมรมนักจัดการศึกษาบนพื้นที่สูงถิ่นทุรกันดาร ได้จัดกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน เป็นครั้งที่ 8 โดยลงพื้นที่โรงเรียนเชื้อเพลิงวิทยา ตำบลเชื้อเพลิง อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ ด้วยความร่วมมือของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์, สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 1 2 3, เครือข่ายเครือข่ายการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่จังหวัดสุรินทร์, ผู้แทนหอการค้าจังหวัดสุรินทร์, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และผู้บริหาร ตลอดจนคุณครูจากสถานศึกษา เพื่อกระจายทรัพยากรสื่อการเรียนการสอน คอมพิวเตอร์ โน้ตบุ๊ก อุปกรณ์การศึกษา ชุดนักเรียน และสิ่งของจำเป็นเร่งด่วน ไปส่งต่อให้กับนักเรียนและครูในโรงเรียน 75 แห่งในพื้นที่จังหวัดสุรินทร์

สำหรับโรงเรียนเชื้อเพลิงวิทยา ซึ่งเป็นสถานที่จัดกิจกรรมครั้งนี้ นอกจากจะเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีบทบาทสนับสนุนชุมชนในช่วงสถานการณ์ความไม่สงบบริเวณชายแดนที่ผ่านมาแล้ว ยังโดดเด่นในฐานะต้นแบบการจัดการศึกษา 1 โรงเรียน 3 รูปแบบ เพื่อสร้างทางเลือกทางการเรียนรู้และป้องกันเด็กหลุดจากระบบการศึกษา

กิจกรรมครั้งนี้จึงไม่ได้มุ่งเพียงเติมเต็มและส่งต่อทรัพยากรไปยังโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลเท่านั้น แต่ยังสะท้อนพลังความร่วมมือของภาคีทุกฝ่ายในจังหวัดสุรินทร์ ที่ร่วมกันเสริมความเข้มแข็งให้เครือข่ายการศึกษาในพื้นที่สามารถดูแลเด็กและเดินหน้าจัดการเรียนรู้ได้ท่ามกลางสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลง พร้อมขับเคลื่อนแนวคิด All for Education หรือ การจัดการศึกษาที่อาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วนในสังคม

นายพัฒนะพงษ์ สุขมะดัน ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า แม้เป้าหมายหลักของกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน คือการส่งต่ออุปกรณ์การศึกษาและสิ่งจำเป็นเร่งด่วนไปยังพื้นที่ขาดแคลน แต่การลงพื้นที่ครั้งนี้มีเป้าหมายมากกว่านั้น คือการทำความเข้าใจปัญหาและผลกระทบที่เกิดขึ้นอย่างรอบด้าน พร้อมมองไปข้างหน้าว่า เครือข่ายในพื้นที่จะร่วมกันสร้างความพร้อมและรับมือกับความท้าทายทางการศึกษาในระยะต่อไปได้อย่างไร

การดำเนินงานจึงให้ความสำคัญกับ 3 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1.การรับมือและลดผลกระทบจากสถานการณ์บริเวณชายแดน 2.การขยายผลการจัดการศึกษาที่ยืดหยุ่น (Flexible Learning) เพื่อสร้างทางเลือกการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับบริบทและความต้องการของผู้เรียน และ 3.การยกระดับคุณภาพการศึกษาในพื้นที่ผ่านพลังความร่วมมือของเครือข่าย ตามแนวคิด All for Education

“การเลือกอำเภอประสาทจังหวัดสุรินทร์เป็นพื้นที่กิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน ประการแรก คือเราต้องการเยียวยาผลกระทบจากเหตุปะทะบริเวณแนวชายแดน ซึ่งในพื้นที่มีกลุ่มเด็กเสี่ยงหลุดจากระบบการศึกษาเพิ่มจำนวนขึ้น ทั้งจากปัจจัยเศรษฐกิจ สถานการณ์ในครอบครัว ส่งผลให้ความขาดแคลนทรัพยากรการศึกษาของโรงเรียนขนาดเล็กห่างไกลทวีความรุนแรงขึ้น การปักหมุดที่โรงเรียนเชื้อเพลิงวิทยา จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการเติมเต็มและกระจายทรัพยากรไปสู่โรงเรียนอื่น ๆ ในพื้นที่ เพื่อช่วยลดข้อจำกัดและเสริมพลังให้ครูทำงานได้ดียิ่งขึ้น

“ประการที่สอง คือการจัดการศึกษา 1 โรงเรียน 3 รูปแบบ ที่โรงเรียนเชื้อเพลิงวิทยาทำมาแล้ว 3 ปี จนช่วยป้องกันเด็กหลุดจากระบบ และรองรับกลุ่มหลุดจากระบบให้กลับสู่การเรียนรู้ได้ตามความจำเป็นของชีวิต จะเป็นต้นแบบการทำงานที่ดีให้กับโรงเรียนอื่น ๆ ในพื้นที่ ให้สามารถเข้ามาเรียนรู้เพื่อค้นพบแนวทางของตัวเองในการจัดการศึกษาที่ยืดหยุ่นได้

“ประการที่สาม คือต่อยอดการทำงานตามแนวทาง All for Education ซึ่งที่ผ่านมาจังหวัดสุรินทร์แสดงถึงความเข้มแข็งขององค์ประกอบการทำงาน ทั้งภาคท้องถิ่น ผู้ประกอบการ ตลอดจนเขตพื้นที่การศึกษา สถานศึกษา รวมถึงเครือข่ายครู ที่ช่วยกันยกระดับการจัดการศึกษาทั้งในโรงเรียน และได้นำหลากหลายแนวทางการจัดการศึกษาที่ยืดหยุ่น อาทิ Mobile school หรือศูนย์การเรียนตามมาตรา 12 มาใช้ จนลดจำนวนเด็กเยาวชนหลุดจากระบบการศึกษาในพื้นที่อย่างเห็นผล”  

ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า ในภาพรวมจังหวัดสุรินทร์ ถือเป็นแถวหน้าของการทำงานลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา โดยสามารถรับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ด้วยต้นทุนความเข้มแข็งของภาคส่วนต่าง ๆ หากสิ่งสำคัญต้องคำนึงถึงคือการมองไปข้างหน้า หรือคือการเตรียมพร้อมรับมือกับทุกวิกฤตที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต ไม่ว่าจากเหตุปะทะบริเวณแนวชายแดน ภัยพิบัติ หรือสถานการณ์ใดก็ตาม เพื่อให้ความต่อเนื่องของการจัดการศึกษายังดำเนินไปได้ในทุกสถานการณ์ การพบกันวันนี้ จึงเป็นการย้ำความมั่นใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม การเรียนรู้ของเด็กจะต้องไปต่อ และภาคีเครือข่ายทุกฝ่ายจะไม่ปล่อยให้ครูทุกคนต้องสู้วิกฤตเพียงลำพัง  

ดร.ปริศนา วรรณารักษ์ รองผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์ กล่าวว่า กิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน เป็นส่วนหนึ่งของการขับเคลื่อนภารกิจลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา ซึ่งไม่ได้มุ่งเพียงแบ่งปันและส่งต่อทรัพยากรไปยังพื้นที่ที่ยังขาดแคลนเท่านั้น แต่ยังให้ความสำคัญกับการสร้างความร่วมมือระหว่างหน่วยงานและสถานศึกษาในพื้นที่ เพื่อขยายผลการจัดการศึกษาที่สามารถรองรับและป้องกันปัญหาเด็กหลุดจากระบบ

หัวใจสำคัญคือการทำให้เห็นว่า “การศึกษาที่ยืดหยุ่น” ซึ่งออกแบบให้สอดคล้องกับสถานการณ์ บริบทของพื้นที่ และเงื่อนไขชีวิตของผู้เรียน คือหนึ่งในแนวทางสำคัญของการศึกษาในปัจจุบัน ที่ช่วยให้การเรียนรู้เดินหน้าต่อไปได้แม้ต้องเผชิญกับข้อจำกัดต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินที่ทำให้โรงเรียนต้องหยุดการเรียนการสอนในพื้นที่เป็นการชั่วคราว หรือข้อจำกัดในชีวิตของเด็กบางคนที่ไม่สามารถมาโรงเรียนได้ทุกวัน เพราะต้องทำงานหรือมีภาระดูแลคนในครอบครัว ข้อจำกัดเหล่านี้ไม่ควรหมายความว่าเด็กต้องยุติเส้นทางการเรียนรู้ของตนเอง

นางสาวสุมณี บูรณ์เจริญ ผู้อำนวยการโรงเรียนเชื้อเพลิงวิทยา กล่าวว่า การได้เป็นเจ้าภาพจัดงานธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน ทำให้เห็นถึงความมุ่งมั่นตั้งใจทั้งจากส่วนกลางและผู้คนจากทั่วประเทศ ที่ส่งทรัพยากรหารศึกษามาเติมเต็มยังพื้นที่ที่มีความจำเป็นเร่งด่วน สำหรับจังหวัดสุรินทร์และพื้นที่ใกล้เคียง ที่ผ่านมาได้รับผลกระทบจากการปะทะตามแนวชายแดนจนต้องปิดโรงเรียน หลังจากนั้นยังตามมาด้วยวิกฤตเศรษฐกิจ การเรียนรู้ถดถอย และความขาดแคลนทรัพยากรการศึกษาก็ยังเป็นอุปสรรค ที่ทำให้โรงเรียนขนาดเล็กไม่อาจยกระดับคุณภาพการศึกษาได้   

“ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน จึงเป็นสัญลักษณ์ของความร่วมมือที่งดงามทรงพลัง เป็นความใส่ใจรายละเอียดทั้งเรื่องการนำสิ่งของจำเป็นมาส่งต่อให้เด็ก ๆ ครู และโรงเรียน และยังเป็นการลงพื้นที่เพื่อสำรวจผลกระทบจากเหตุปะทะบริเวณแนวชายแดนและหาทางเยียวยาเฉพาะจุด รวมถึงยังชวนคณะทำงานในพื้นที่เตรียมรับวิกฤตที่จะเกิดในอนาคต ด้วยเครื่องมือ สื่อการสอน อุปกรณ์ดิจิทัล และหลากหลายรูปแบบการจัดการศึกษาที่ยืดหยุ่น ซึ่งทำให้สถานศึกษาในพื้นที่พร้อมรับทุกสถานการณ์”

นายบุญยิ่ง ไม้เท้าทอง หัวหน้าโครงการศูนย์แบ่งต่อ มูลนิธิกระจกเงา กล่าวว่า หลังเหตุการณ์ปะทะบริเวณแนวชายแดนผ่านไป ครัวเรือนในพื้นที่ยังต้องรับมือกับวิกฤตขาดแคลนทรัพยากรการศึกษา ธนาคารโอกาสและถนนครูเดินวันนี้ จึงเป็นความตั้งใจของทีมงานที่อยากนำสิ่งของจำเป็น ทั้งเสื้อผ้า อุปกรณ์การเรียน สมุดหนังสือ ของเล่น อุปกรณ์กีฬา และคอมพิวเตอร์ มาแบ่งปันส่งต่อ 

“ด้วยเราเชื่อว่า ถ้าครูและโรงเรียนมีเครื่องมือ มีอุปกรณ์ และมีกำลังใจ ผลที่ตามมาย่อมจะส่งให้เด็ก ๆ มีโอกาสมากขึ้น มีคุณภาพการเรียนรู้ที่ดีขึ้น และสำหรับทีมงานมูลนิธิกระจกเงา งานของเราไม่ได้จบลงแค่การจัดกิจกรรมวันเดียว แต่ข้อมูลที่ได้รับจากการลงพื้นที่ครั้งนี้ จะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของการรับฟังเสียงจากพื้นที่หน้างาน เพื่อต่อยอดการเติมเต็มทรัพยากรที่ตรงกับความต้องการ ไม่ว่าสื่อการเรียนรู้ อุปกรณ์การเรียน และเครื่องมือดิจิทัล เพื่อที่งานของเราจะเป็นส่วนหนึ่งในการส่งเสริมให้ทุกโรงเรียนผ่านพ้นวิกฤต และมีต้นทุนเพียงพอสำหรับเผชิญกับทุกความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นต่อไป”  

The post ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’ ลงพื้นที่ชายแดนสุรินทร์ ส่งต่อทรัพยากร เติมพลังครู–โรงเรียน ยกระดับเครือข่ายพื้นที่เพื่อรับมือทุกวิกฤตการศึกษา first appeared on กสศ..

ด้วยเหตุนี้ กิจกรรม “ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน” จึงยังคงทำหน้าที่เป็นกลไกเชื่อมโยงภาคีเครือข่ายในการจัดสรร ส่งต่อ และเติมเต็มทรัพยากรทางการศึกษา เพื่อเพิ่มโอกาสให้เด็กทุกคนในทุกพื้นที่เข้าถึงการเรียนรู้ และไม่หลุดออกจากเส้นทางการศึกษาเพียงเพราะความไม่พร้อมของชีวิต

เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2569 “ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน” ภายใต้การขับเคลื่อนของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมกับเครือข่ายชมรมนักจัดการศึกษาบนพื้นที่สูงถิ่นทุรกันดาร มูลนิธิกระจกเงา และบริษัท แสนสิริ จำกัด (มหาชน) ผนึกกำลังภาคีเครือข่ายในจังหวัดราชบุรี ประกอบด้วย สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดราชบุรี สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านคา ศูนย์ส่งเสริมการเรียนรู้ระดับอำเภอบ้านคา เครือข่ายการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่จังหวัดราชบุรี คณะทำงานหนุนเสริมโรงเรียนปลายทางครูรัก(ษ์)ถิ่น ตลอดจนครูและผู้บริหารโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ ร่วมกันนัดพบที่โรงเรียนโรตารี่ 1 บ้านพุน้ำร้อน ตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี เพื่อนำสื่อการเรียนการสอน คอมพิวเตอร์ โน้ตบุ๊ก อุปกรณ์การศึกษา ชุดนักเรียน รวมถึงสิ่งของจำเป็นและสิ่งของที่ต้องการเร่งด่วน ส่งต่อให้กับครูจากโรงเรียนกว่า 70 แห่งในพื้นที่

จังหวัดราชบุรีคือพื้นที่ที่ขับเคลื่อนงาน “ราชบุรี Zero Dropout เด็กทุกคนต้องได้เรียน” อย่างจริงจัง สะท้อนพลังความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และเครือข่ายภาคประชาชนจากหลากหลายหน่วยงาน จนเกิดระบบดูแลช่วยเหลือเด็กและเยาวชนที่เข้มแข็ง อย่างไรก็ตาม ในช่วงเปิดภาคเรียน เด็กจากหลายครอบครัวยังคงต้องเผชิญภาระค่าใช้จ่ายทางการศึกษาท่ามกลางค่าครองชีพที่สูงขึ้น ธนาคารโอกาสและถนนครูเดินจึงเข้ามาช่วยลดภาระของผู้ปกครองและครู เพื่อประคับประคองความเดือดร้อนในชีวิตประจำวัน และช่วยให้การเรียนรู้ของเด็ก ๆ เดินหน้าต่อไปได้   

นายพัฒนะพงษ์ สุขมะดัน ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า ความสำคัญของธนาคารโอกาสและถนนครูเดินไม่ได้อยู่เพียงการส่งต่ออุปกรณ์การศึกษาหรือสิ่งของจำเป็น แต่เป็นภาพสะท้อนของ “ความร่วมมือจากหลายฝ่าย” ที่เห็นความสำคัญของการเติมเต็มโรงเรียนขนาดเล็กอย่างรอบด้าน ตลอดจนการสร้างเครือข่ายสนับสนุนการจัดการเรียนรู้ในพื้นที่อย่างเป็นระบบ ซึ่งล้วนเป็นส่วนสำคัญในการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาที่โรงเรียนขนาดเล็กส่วนใหญ่ยังคงเผชิญอยู่

สำหรับเหตุผลที่เลือกจังหวัดราชบุรีเป็นพื้นที่จัดกิจกรรมในครั้งนี้ ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า ต้องการสะท้อนให้เห็นว่า แม้จะเป็นพื้นที่ที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพมหานคร แต่ยังมีโรงเรียนขนาดเล็กจำนวนมากที่ขาดแคลนโอกาสทางการศึกษา และยังมีเด็กอีกจำนวนไม่น้อยที่แม้แต่การก้าวข้ามรอยต่อจากระดับประถมศึกษาสู่มัธยมศึกษาก็ยังเป็นเรื่องยาก สถานการณ์ดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า ความขาดแคลนทรัพยากรไม่ได้ถูกกำหนดด้วยระยะทางเพียงอย่างเดียว

ดร.บรรเจิด อุ่นมณีรัตน์ ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1 กล่าวว่า โรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ส่วนใหญ่ยังคงเผชิญปัญหาความไม่พร้อม แม้โรงเรียน ชุมชน และเครือข่ายการศึกษาในจังหวัดจะพยายามระดมทรัพยากรและหาช่องทางสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง แต่ด้วยข้อจำกัดด้านงบประมาณ ทำให้หลายปัญหายังคงเกิดขึ้นซ้ำทุกปี

“สพป.ราชบุรี เขต 1 ดูแลพื้นที่การศึกษา 6 อำเภอ ได้แก่ อำเภอเมือง วัดเพลง จอมบึง สวนผึ้ง ปากท่อ และบ้านคา ซึ่งมีโรงเรียนขนาดเล็กถึง 95 โรงเรียน จากทั้งหมด 165 โรงเรียน แม้แต่ในอำเภอเมืองเองก็ยังมีโรงเรียนที่เข้าถึงได้ยาก ข้อจำกัดสำคัญคือเรื่องงบประมาณที่จัดสรรตามรายหัวนักเรียน ทำให้บางโรงเรียนมีงบไม่เพียงพอแม้แต่สำหรับค่าสาธารณูปโภคพื้นฐานอย่างน้ำ ไฟ และอินเทอร์เน็ต ส่งผลให้การพัฒนาด้านอื่นทำได้อย่างจำกัด

“ขณะเดียวกัน ผู้ปกครองจำนวนมากมีรายได้ไม่สอดคล้องกับรายจ่าย โดยเฉพาะในช่วงเปิดภาคเรียน เราพบเด็กกลุ่มเปราะบางเพิ่มขึ้น บางคนเข้าเรียนชั้น ป.1 แต่ยังสวมชุดอนุบาลมาโรงเรียน เมื่อครูลงพื้นที่เยี่ยมบ้านจึงพบว่าผู้ปกครองไม่มีรายได้เพียงพอ ทำให้โรงเรียนต้องเร่งวางแผนช่วยเหลือเป็นกรณีเร่งด่วน ดังนั้น ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนจึงมีความสำคัญอย่างมาก เพื่อให้โรงเรียนสามารถช่วยเหลือเบื้องต้นได้ทันที ก่อนส่งต่อข้อมูลไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องตามความเหมาะสมของแต่ละกรณี”

ดร.บรรเจิด กล่าวเพิ่มเติมว่า รู้สึกยินดีและขอบคุณทุกภาคส่วนที่ร่วมกันสนับสนุนการศึกษา เพราะนอกจากจะช่วยเหลือเด็ก ๆ แล้ว ยังเป็นกำลังใจสำคัญที่ส่งถึงครูและโรงเรียนโดยตรง พร้อมเชื่อว่า หากเครือข่ายการศึกษายังคงเดินหน้าร่วมกันอย่างต่อเนื่อง ความเหลื่อมล้ำที่อยู่คู่กับโรงเรียนขนาดเล็กมาอย่างยาวนานจะค่อย ๆ ลดลงได้

ขณะที่ นายทิรัตน์ ผลินกูล หัวหน้าโครงการศูนย์แบ่งต่อ มูลนิธิกระจกเงา กล่าวว่า แนวคิดสำคัญของธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน คือ “ครูมีของ เด็กมีอนาคต” เพราะสิ่งของที่ได้รับจากการระดมความร่วมมือของผู้บริจาค เมื่อถูกส่งต่อถึงมือครู ย่อมหมายถึงโอกาสใหม่ในการพัฒนาการเรียนรู้ของเด็ก ๆ

“การลงพื้นที่ในหลายจังหวัดทำให้เราเห็นว่า ไม่ว่าพื้นที่ไหน โรงเรียนขนาดเล็กต่างก็เผชิญปัญหาการขาดแคลนไม่ต่างกัน ส่วนราชบุรีในวันนี้ เป็นภาพสะท้อนของจังหวัดที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ จนบางครั้งถูกมองข้าม เราหวังว่าสิ่งของที่นำมาส่งต่อในครั้งนี้ จะช่วยให้ครูทำงานได้สะดวกขึ้น และช่วยให้เด็ก ๆ มีความสุขกับการเปิดเทอมใหม่มากขึ้นเช่นกัน”

ด้าน นายบุญฤทธิ์ หอมเขียน ครูโรงเรียนมหาราช 7 อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี เล่าว่า ทันทีที่ทราบข่าวการจัดกิจกรรม ก็ตั้งใจเดินทางมาตั้งแต่เช้า เพื่อมารับสิ่งของกลับไปให้เด็ก ๆ ให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะเครื่องเขียน ดินสอ สี อุปกรณ์สำหรับกิจกรรมสร้างสรรค์านประดิษฐ์ในวิชาการงานอาชีพ และแฟ้มเก็บผลงานนักเรียนที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ในห้องเรียน

“เราเป็นโรงเรียนขยายโอกาสที่มีเด็กจากครอบครัวขาดความพร้อมจำนวนมาก เพราะครอบครัวที่มีกำลังส่วนใหญ่เลือกส่งลูกเข้าเรียนในเมือง ความไม่พร้อมนี่เองที่ทำให้เด็กบางคนไม่กล้ามาโรงเรียน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องชุดนักเรียน เพราะบางคนแม้แต่ดินสอสักแท่งก็ยังไม่มี หรือแม้จะมีเงินอุดหนุน แต่หลายครอบครัวก็ไม่สามารถสำรองจ่ายก่อนแล้วรอเบิกภายหลังได้ งานแบบนี้จึงช่วยแบ่งเบาภาระของทั้งผู้ปกครองและครูได้อย่างมาก”

ครูบุญฤทธิ์กล่าวถึงความหมายของสิ่งของที่กำลังจะเดินทางไปถึงเด็ก ๆ ว่า “สิ่งของที่เห็นอยู่ตรงนี้ เมื่อไปถึงมือเด็ก ๆ สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือความดีใจ เพราะสำหรับบางคน ดินสอหนึ่งแท่ง หรือเสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดสักตัว อาจเป็นของใหม่ชิ้นแรกที่เขาได้รับในรอบหลายปี และสำหรับเด็ก ๆ แล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงทรัพยากรทางการศึกษา แต่คือกำลังใจสำคัญ ที่ช่วยให้เด็กคนหนึ่งยังมีแรงและความหวังที่จะเรียนต่อไป” 

The post ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’ เคลื่อนทรัพยากรสู่โรงเรียนเล็กทั่วราชบุรี first appeared on กสศ..

หลังจากธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน ปักหมุดแรกภาคเหนือเมื่อเดือนมิถุนายน 2567 ที่ อ.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย ซึ่งเป็นเขตพื้นที่สูงที่มีโรงเรียนขนาดเล็กห่างไกลจำนวนมาก กิจกรรมในครั้งที่ 2 ภาคีความร่วมมือได้เคลื่อนขบวนไปยังภาคใต้ ที่ อ.ท่าชนะ จ.สุราษฎร์ธานี

หนึ่งในเป้าหมายสำคัญของการเดินทางครั้งนี้ คือภารกิจลำเลียง ส่งมอบ และติดตั้งคอมพิวเตอร์ ให้กับโรงเรียนขนาดเล็กที่ขาดแคลน และแม้ว่าความตั้งใจที่จะถ่ายเทส่งต่อทรัพยากรทางการศึกษาครั้งนี้ จะช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ทันที อย่างไรเสียทุกฝ่ายก็ยังเห็นตรงกันว่า การสนับสนุนผลักดันให้ ‘พื้นที่’ สามารถสร้างเครือข่ายทำงานภายใน และการปฏิรูประบบการจัดสรรทรัพยากรที่มุ่งไปที่ความเสมอภาคนั้น “ถึงจะถือว่าเป็นการแก้ปัญหาตรงจุดและคือทางออกที่ยั่งยืนจริง ๆ” ใกล้จะถึงครั้งที่ 3 ภาคตะวันออก ของกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน กสศ. ชวนติดตามรับฟังเสียงจาก อ.ท่าชนะ จ.สุราษฎร์ธานี ว่าสถานการณ์ความขาดแคลนทางการศึกษาในพื้นที่มีหน้าตาอย่างไร และการเดินทางไปถึงของธนาคารโอกาสกับถนนครูเดิน ช่วยชุบชูหัวใจของคุณครูและน้อง ๆ ให้ฟูฟ่องขึ้นมาได้สักแค่ไหน

-1-

โรงเรียนแรกที่ทีมงานมูลนิธิกระจกเงาและ กสศ. เข้าไปติดตั้งคอมพิวเตอร์ คือโรงเรียนวัดขจรบำรุง ที่มีนักเรียน 135 คน เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาล 2 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 นักเรียนทั้งหมดที่นี่มาจากครอบครัวประมงชายฝั่ง ผู้ปกครองส่วนใหญ่รายได้ไม่แน่นอน เด็กส่วนใหญ่จึงขาดแคลนทั้งโอกาสทางการศึกษาและคุณภาพชีวิตหลายด้าน โดยเฉพาะคอมพิวเตอร์ที่เหมือนเป็น ‘หัวใจสำคัญของการเข้าถึงความรู้’

“ในชั่วโมงคอมพิวเตอร์ เราต้องใช้วิธีให้เด็กหนึ่งคนเป็นตัวแทนใช้คอมที่มีอยู่เครื่องเดียวที่หน้าห้อง แล้วคนที่เหลือก็นั่งมองตามกัน ซึ่งเราก็พยายามใช้การเรียนผ่านโค้ดดิ้งบนกระดาษมาเสริม แต่ก็รู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ผลเท่ากับเรียนผ่านเครื่องมือจริงอยู่แล้ว”

คุณครูบุษรา ศักดา ครูคอมพิวเตอร์โรงเรียนวัดขจรบำรุง ฉายภาพให้เห็นว่า ด้วยข้อจำกัดเรื่องเครื่องมือที่ไม่พอกับจำนวนเด็ก การเรียนการสอนวิชาคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนจึงไม่อาจทำให้ ‘เด็กทุกคน’ เข้าถึงการเรียนรู้ที่มีคุณภาพได้ และไม่เพียงต้องเวียนกันใช้ แต่คอมทุกเครื่องยังมีอายุการใช้งานมากมาก่อนจะส่งถึงเราแล้ว หลายเครื่องจึงใช้เวลานานกว่าจะเปิดติด การเรียนรู้จึงไม่ต่อเนื่อง และไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดีเท่าที่ควร

“วันนี้เด็ก ๆ ถึงตื่นเต้นกันมาก มารอพี่ ๆ กระจกเงากับ กสศ. ตั้งแต่เช้า พอติดตั้งเสร็จก็ดีใจกันใหญ่ เหมือนจากนี้หลายอย่างที่เขาเคยเห็นแค่บนหน้ากระดาษ ก็จะได้สัมผัสจริง ๆ บนจอแล้ว ดังนั้นถ้าจะอธิบายในมุมของโรงเรียนเล็ก ๆ อย่างเราเพื่อให้เห็นภาพการขาดแคลนทรัพยากรที่ชัด ต้องบอกว่าการที่เด็กคนหนึ่งได้จับคอมพิวเตอร์ ได้ใช้เครื่องคนเดียวแม้จะเป็นเวลาสั้น ๆ มันไม่ได้แค่เป็นการเพิ่มพูนความรู้และประสบการณ์ใหม่ ๆ ให้เด็ก แต่มันยังเป็นอีกความสุขหนึ่งที่เด็กทุกคนจะได้รับเมื่อเขามาโรงเรียนด้วย”

-2-

น้องน้ำปิง นักเรียน ป.6 เล่าถึงประสบการณ์การเรียนคอมพิวเตอร์ที่ผ่านมา และความรู้สึกของการได้เห็นคอมพิวเตอร์เข้ามาติดตั้งในโรงเรียนวันนี้ ว่า “ปกติการหาข้อมูลในวิชาเรียนเราจะใช้วิธีถามครู หรือเปิดหาข้อมูลในหนังสือ ซึ่งก็เจอบ้างไม่เจอบ้าง ส่วนเวลาเรียนคอมพิวเตอร์ก็จะใช้ 2-3 คนต่อหนึ่งเครื่องเป็นอย่างน้อย หรือบางครั้งก็ต้องเรียนจากในกระดาษที่เขียนเป็นรูปเครื่องมือหรือขั้นตอนต่าง ๆ เราก็ต้องพยายามจำ นึกภาพตาม แต่ยังไงพอได้ไปจับของจริง ความรู้สึกมันก็ไม่เหมือนกันค่ะ

“วันนี้มีคอมพิวเตอร์มาเพิ่ม ก็คิดว่าต่อไปคงเรียนง่ายขึ้น หรือการเข้าถึงข้อมูลก็ง่ายขึ้น ไม่ต้องมานั่งเปิดหนังสือกันแล้ว ใจหนูอยากให้มีคนละเครื่องค่ะ เพราะความอยากรู้ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน บางที่เราอยากรู้อะไรก็ไม่ต้องรอ ค้นได้ทันที ส่วนวันนี้ต้องขอบคุณพี่ ๆ ที่เอาคอมพิวเตอร์มาให้ หนูได้เล่นเกม ได้เปิดเพลงฟัง ชอบมากค่ะ แล้วเพื่อน ๆ ก็สนุกกันมากด้วย”  

-3-

ผอ.ปาณิสรา เภตราใหญ่ ผู้อำนวยการโรงเรียนวัดขจรบำรุง บอกว่า คอมพิวเตอร์ทั้งสิบเครื่องที่เข้ามาเติมเต็มในวันนี้ คือโอกาสสำคัญมากของทั้งเด็ก ๆ และโรงเรียน การมีเครื่องมือดิจิทัลที่ใช้งานได้เต็มศักยภาพ ไม่เพียงเป็นการช่วยเด็กให้ได้รับโอกาสเรียนรู้ที่กว้างไกลออกไปจากตำราเรียน แต่คอมพิวเตอร์ยังจะเป็นเครื่องมือของครูในเรื่องการเข้าถึงองค์ความรู้เรื่องการจัดการเรียนการสอนรูปแบบใหม่ ๆ ซึ่งเชื่อว่าจะช่วยยกระดับการเรียนรู้ของเด็กให้ดีขึ้นด้วย 

“ต้องขอบคุณทุกฝ่ายที่ช่วยกันทำให้โรงเรียนมีเครื่องมือที่พร้อมขึ้น เพราะสิ่งที่ทางโรงเรียนมุ่งหวังคือ อยากจะให้เด็ก ๆ ที่จบการศึกษาไปมีทักษะดิจิทัลติดตัว เพราะมันจะช่วยเพิ่มโอกาสในการเรียนต่อของเขาทั้งในสายสามัญ สายอาชีพ หรือถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ไปถึงระดับอุดมศึกษา เพื่อให้การศึกษาเป็นประตูสู่โอกาสในชีวิต รวมถึงช่วยเปลี่ยนแปลงสถานะเศรษฐกิจของครอบครัวให้ได้ในรุ่นของเขา”

-4-

จากชุมชนชายฝั่งทะเล พี่ ๆ มูลนิธิกระจกเงาและ กสศ. เดินทางต่อไปที่โรงเรียนบ้านคลองรอก ซึ่งตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของอำเภอ ในเขตป่าสงวนติดกับอุทยานแห่งชาติแก่งกรุง และแม้จะไม่ใช่โรงเรียนขนาดเล็กเนื่องจากมีนักเรียน 366 คน แต่ข้อมูลจาก ผอ.ณัฐพงค์ แสงอำพร ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านคลองรอก แสดงให้เห็นว่าพื้นที่แห่งนี้ประกอบด้วยหลายชุมชนที่อยู่ห่างไกลจากเมือง การเข้าถึงโอกาสของน้อง ๆ จึงน้อยลงไปตามระยะทาง 

“เราอยู่ห่างจากตัวอำเภอมาก การเข้าถึงสื่อการเรียนรู้ต่าง ๆ จึงค่อนข้างจำกัด อย่างสื่อสำหรับเด็กเล็กที่มีอยู่ก็ค่อนข้างตกยุคตกสมัยไปแล้ว จึงคิดว่าจำเป็นต้องมีสื่อที่มีคุณภาพและทันต่อการเรียนรู้ในปัจจุบันมากขึ้น หรือถ้าพูดถึงเครื่องมือดิจิทัล เรามีคอมพิวเตอร์เพียง 15 เครื่องในห้องเรียนคอมพิวเตอร์หนึ่งห้อง ขณะที่จำนวนนักเรียนต่อห้องอยู่ที่ราว 40 คน เด็ก ๆ จึงต้องแบ่งกันเรียนเวียนกันใช้ มันจึงเป็นข้อจำกัดอย่างยิ่งในการเรียนรู้”

ผอ.ณัฐพงค์ กล่าวถึงเป้าหมายของการจัดการเรียนรู้ที่โรงเรียนว่า “แม้เราเป็นโรงเรียนขยายโอกาส ที่ไม่ได้มองถึงความเป็นเลิศทางวิชาการเป็นหลัก แต่การส่งต่อนักเรียนให้ไปสู่การมีอาชีพ มีงานทำ ยังไงทักษะคอมพิวเตอร์ก็ถือว่าจำเป็น เพราะในโลกปัจจุบัน สื่อดิจิทัลคือเครื่องมือที่จะพาไปสู่การเรียนรู้ในทุกสิ่งทุกอย่าง โดยเฉพาะในการทำงานที่ใครรู้มากกว่า ใช้เครื่องมือได้คล่องกว่าชำนาญกว่า โอกาสก้าวหน้าในชีวิตมันก็เพิ่มขึ้นตามกัน วันนี้ที่ทางโครงการธนาคารโอกาสนำเครื่องมาเติม เราคิดว่าจากนี้เด็กจะสามารถมีคอมพิวเตอร์หนึ่งคนต่อหนึ่งเครื่องได้ ซึ่งแน่นอนว่าในเรื่องผลลัพธ์การเรียนรู้ก็จะมีประสิทธิภาพมากขึ้น”

-5-

นอกจากที่ธนาคารโอกาสได้เข้ามาบรรเทาปัญหาการขาดแคลนสื่อดิจิทัลของโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลแล้ว กิจกรรม ‘ถนนครูเดิน’ ที่เป็นเหมือนสื่อกลางในการระดมสิ่งของเครื่องใช้และอุปกรณ์ที่จำเป็น ตั้งแต่ชุดนักเรียน อุปกรณ์การเรียน รองเท้า หนังสือ อุปกรณ์กีฬา สื่อการสอน ถ้วยชามจานช้อน แฟ้มเอกสาร คลิปหนีบกระดาษ ดินสอสี สีน้ำ ชอล์ก พู่กัน จานสี ฯลฯ ไปจนถึงของเล่นเสริมพัฒนาการต่าง ๆ มาส่งต่อให้กับโรงเรียนในพื้นที่ ยังเป็นการเติมเต็มโอกาสในการจัดการเรียนรู้และการดำรงชีวิต ที่แสดงให้เห็นว่า หากทรัพยากรถูกส่งลงไปถึงมือผู้รับอย่างตรงจุดและถูกที่ การแก้ปัญหาขาดแคลนทรัพยากรก็สามารถทำได้ทันที 

และผู้ยืนยันข้อเท็จจริงนี้ได้ก็คือเหล่าคนทำงานในพื้นที่ ครูประกายการ รอดทิม ครูชั้นอนุบาล โรงเรียนบ้านคลองรอก บอกว่า การขาดสื่อการเรียนการสอนไม่ว่าจะอนาล็อกหรือดิจิทัล ล้วนทำให้เด็กยิ่งห่างไกลจากการเรียนรู้ที่ถูกต้อง เนื่องจากเมื่อเด็กไม่ได้สัมผัส มองเห็น ทำความคุ้นเคย อย่างไรเสียความรู้ความเข้าใจต่อ ‘สิ่ง’ หรือ ‘เรื่องราว’ หนึ่ง ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้เลยกับ ‘ของจริง’ ทั้งมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งต่อ ‘การสะสมชุดประสบการณ์ที่คลาดเคลื่อน’ ซึ่งจะติดตัวเด็กต่อไป

“แม้เราจะพยายามหาสื่อการเรียนการสอนมาช่วยให้เด็กเรียนรู้มากขึ้นได้ในบางเรื่อง แต่แน่นอนว่าการเรียนรู้จากของจริง ยังไงก็ทำให้เด็กเข้าใจมากกว่า อย่างเราให้เด็กเรียนคอมพิวเตอร์โดยดูภาพเมาส์ภาพจอในกระดาษ เด็กไม่มีทางรู้เลยว่าของจริงมีผิวสัมผัสยังไง จะใช้ยังไง หรือที่ว่าใช้สืบหาข้อมูลได้มันเป็นยังไง หมายถึงเขาจะไม่รู้ว่าคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งนั้นทำอะไรได้บ้าง ซึ่งมันก็เลยจากจุดประสงค์จริง ๆ ของการเรียนรู้ไปแล้ว

“ขณะที่การเรียนจากของจริง นอกจากได้สัมผัสเพื่อความคุ้นชิน เด็กยังจะได้รู้จักโปรแกรมต่าง ๆ ได้ลองค้นคว้าหาข้อมูลด้วยตัวเอง แล้วมันจะต่อยอดความรู้ในเรื่องที่เขาสนใจเป็นรายคนได้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้กระดาษหรือการอธิบายจากครูยังไงก็แทนไม่ได้ค่ะ หรือแม้แต่ครูเอง เราอยู่ในพื้นที่ห่างไกลมีสื่อไม่พอ ไม่ทันสมัย การมีคอมพิวเตอร์ก็จะช่วยให้เราเข้าไปค้นหาสื่อสำเร็จรูปแล้วเอามาปรับใช้ได้”

-6-

ปิดท้ายที่ ‘ครูน้ำฝน’ อังคนา วัตรสังข์ ครูใหม่ป้ายแดงจากโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ที่มาเป็นครูชั้นอนุบาลเต็มตัว ในฐานะที่เติบโตมาในพื้นที่ ครูน้ำฝนจึงพูดถึงปัญหาการขาดแคลนสื่อการสอนว่า

“การขาดแคลนสื่อทำให้เป็นเรื่องยาก ที่ครูจะพาเด็กไปถึงการเรียนรู้ เช่นในช่วงแห่งการเริ่มต้นทำความรู้จักสิ่งต่าง ๆ ไม่ว่าดอกไม้ ใบไม้ พืชผักผลไม้ ถ้าไม่มีสื่อดี ๆ แม้ครูจะอธิบายเท่าไหร่ เด็กก็นึกภาพตามไม่ได้ ดังนั้นการมีสื่อสมัยใหม่ที่เอื้อต่อการเรียนรู้ของน้อง ๆ รวมถึงความช่วยเหลือจากสื่อดิจิทัล จะเป็นเครื่องมือให้เด็กเรียนรู้ได้มากกว่า เห็นโลกได้กว้างไกลกว่า การจะลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา โดยทำให้เด็กพื้นที่ห่างไกลเรียนรู้ได้เท่า ๆ กับเด็กในเมืองขึ้นมาบ้าง เราจึงต้องหาทางเปิดโลกของเขาให้กว้างออกไปกว่าแค่พื้นที่ชุมชน ให้เขาพบเจอสิ่งใหม่ที่หลากหลาย ให้เขามีประสบการณ์รอบด้านและเอาไปต่อยอดได้จริง

“ในฐานะที่เราเป็นคนที่เติบโตมาในพื้นที่ห่างไกล และวันนี้ได้มาเป็นครูซึ่งมีหน้าที่สนับสนุนผลักดันเด็กรุ่นต่อ ๆ ไป จึงอยากให้คนข้างนอกมองมาที่โรงเรียนเล็ก ๆ แบบพวกเราบ้าง ส่องแสงมาที่เด็กในพื้นที่เล็ก ๆ ให้พวกเขามีโอกาสเฉิดฉายบ้าง 

“คือด้วยข้อจำกัดหลายอย่าง เราอาจไม่สามารถพาเด็กทุกคนไปถึงการมีผลลัพธ์การเรียนในระดับประเทศ แต่ขอแค่ให้ทุกคนมีโอกาสมากขึ้น ไม่หลุดจากระบบการศึกษา มีช่องทางพัฒนาตัวเอง มีทางไปต่อในชีวิตเพื่อดูแลตัวเองและครอบครัวได้ แล้วยิ่งถ้าการจัดสรรทรัพยากรลงมายังโรงเรียนต่าง ๆ ทำได้เสมอภาคมากขึ้น เราก็เชื่อว่าวันหนึ่ง เด็ก ๆ เหล่านี้จะสามารถก้าวไปยืนอยู่ตรงหัวแถวเทียบเคียงกับเด็กอื่น ๆ ได้ทุกคน” 

The post บันทึกการเดินทางจาก “ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน” ครั้งที่ 2 ภาคใต้ “ถ้าทรัพยากรส่งถึงโรงเรียนอย่างเสมอภาค เราเชื่อว่าเด็ก ๆ สามารถยืนเทียบเคียงกันได้ทุกคน” first appeared on กสศ..

งานวิจัยพบว่าผลการเรียนรู้ของผู้เรียน สอดคล้องกับคุณภาพการสอนของครู รวมถึงความพร้อมด้านทรัพยากรของโรงเรียน ‘นักเรียนในโรงเรียนชนบทมีผลการเรียนรู้ช้ากว่านักเรียนในเขตเมืองถึง 2 ปีการศึกษา’ สาเหตุจากขาดแคลนอุปกรณ์ สื่อการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ ขณะที่เครื่องคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์เทคโนโลยีที่เป็นหัวใจสำคัญของการเข้าถึงองค์ความรู้ในโลกปัจจุบัน ทว่าโรงเรียนขนาดเล็กและพื้นที่ห่างไกลซึ่งมีอยู่ราว 15,000 แห่ง รองรับนักเรียนมากกว่า 900,000 คน ยังขาดแคลนทรัพยากรเหล่านี้

จึงเป็นที่มาของการขับเคลื่อนโครงการ ‘ธนาคารโอกาส’ โดย กสศ. ร่วมกับภาคีเครือข่าย สร้างโอกาสการเรียนรู้ให้แก่เด็กและเยาวชนด้วยการเป็นแพลตฟอร์มกลาง รับ-ส่ง สิ่งของจากการระดมความร่วมมือไปยังโรงเรียนที่ต้องการผ่านกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน โดยครั้งที่ 2 ภาคใต้ ได้ส่งมอบคอมพิวเตอร์ 250 เครื่อง และทรัพยากรด้านการศึกษา เช่น ชุดนักเรียน อุปกรณ์กีฬา หนังสือส่งเสริมการอ่าน สื่อ อุปกรณ์การเรียนการสอน อุปกรณ์สริมทักษะ ฯลฯ

อีกทั้งได้เปิดวงคุยขยายความร่วมมือ ‘All For Education – Education For All: การกระจายทรัพยากรการศึกษาเพื่อโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล’ ระดมข้อเสนอจากทุกฝ่ายเพื่อแก้ปัญหาระยะยาว อาทิ เครือข่ายการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่เพื่อลดความเหลื่อมล้ำ (ABE) จ.สุราษฎร์ธานี ผู้แทนสมัชชาการศึกษาจังหวัด หอการค้าจังหวัด ตัวแทนครูรัก(ษ์)ถิ่นรุ่น 1 ครูในเครือข่ายมูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหาจักรี (PMCA) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด อำเภอท่าชนะ เขต 2 รวมถึงผู้บริหารโรงเรียนและเขตพื้นที่การศึกษา ซึ่งต่างมองตรงกันว่า แม้ธนาคารโอกาสและถนนครูเดินจะช่วยบรรเทาปัญหาเฉพาะหน้าได้ทันที แต่การสร้างเครือข่ายการทำงานระดับพื้นที่และการปฏิรูประบบการจัดสรรทรัพยากรแบบมุ่งเป้าคือทางออกที่ยั่งยืน

ดร.สุชาดา ลิ่มสวัสดิ์ ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2 กล่าวว่าการระดมพลังทุกภาคส่วน ช่วยให้ปัญหาความเหลื่อมล้ำด้านทรัพยากรการศึกษาถูกแก้ไขได้รวดเร็ว เด็กนักเรียนได้เข้าถึงการเรียนรู้ พัฒนาตนเองอย่างมีคุณภาพมากขึ้นจากความพร้อมที่มีมากขึ้น

“สุราษฎร์ธานีมี 19 อำเภอ สพป.สุราษฎร์ธานีเขต 2 ดูแล 8 อำเภอ ครอบคลุม 178 โรงเรียน นักเรียนกว่า 30,000 คน ถ้ามองในภาพรวมเป็นตำบลหรืออำเภอหนึ่งนั้นทรัพยากรของจังหวัดไม่ได้ขาดแคลนจนน่ากังวล อย่างไรก็ตามการมีโรงเรียนขนาดกลาง 103 แห่ง และมีโรงเรียนขนาดเล็กถึง 73 แห่ง ตลอดมาเผชิญกับปัญหาครูไม่ครบชั้นและงบประมาณไม่พอ โจทย์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาจึงเป็นสิ่งที่พูดกันมายาวนาน นอกจากนี้ถ้ามองไปที่พื้นที่รับผิดชอบของ สพป.สุราษฎร์ธานีเขต 1 จะยิ่งเห็นภาพชัดด้วยมีโรงเรียนลักษณะพิเศษตั้งอยู่บนเกาะหลายแห่ง เช่นที่โรงเรียนบ้านเกาะนกเภาและโรงเรียนบ้านเกาะพลวย ที่มีนักเรียนไม่ถึง 10 คน ได้รับจัดสรรงบประมาณตามรายหัว การมาถึงของธนาคารโอกาสและความร่วมมือของหลายภาคส่วนที่เกิดขึ้น จึงเป็นการเริ่มต้นครั้งสำคัญของการบรรเทาปัญหาให้โรงเรียนขนาดเล็ก เป็นการส่งกำลังใจมายังครูและบุคลากรทางการศึกษา และยังเป็นการกระตุ้นให้เกิดแนวทางการปฏิรูปการจัดสรรทรัพยากรในเชิงนโยบายที่เหมาะสมกับลักษณะพื้นที่ต่อไป”

ดร.อารี อิ่มสมบัติ นักวิชาการอาวุโส สำนักพัฒนาคุณภาพครูและสถานศึกษา กสศ. เผยข้อมูลความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี พบว่ามีนักเรียนยากจนในระดับการศึกษาภาคบังคับ (อ.1-ม.3) 9,654 คน จากจำนวนนักเรียน 162,360 คน คิดเป็น 5.95% ของนักเรียนในระดับการศึกษาภาคบังคับทั่วประเทศ ติดอันดับ 8 จาก 14 จังหวัดภาคใต้ ในภาพรวมทั้งประเทศสุราษฎร์ธานีมีจำนวนนักเรียนยากจนอยู่ในระดับปานกลาง แต่ปัญหาความเหลื่อมล้ำไม่สามารถดูเพียงค่าเฉลี่ยภาพรวมได้ เนื่องจากโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในพื้นที่พิเศษ โรงเรียนขนาดเล็กห่างไกลจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ไม่สามารถเข้าถึงทรัพยากรต่าง ๆ ที่จำเป็น ยกตัวอย่างโรงเรียนทีปราษฎร์วิทยา ที่ อ.เกาะสมุย มีจำนวนนักเรียนยากจนสูงที่สุดในจังหวัด คือ 276 คน สะท้อนว่า โรงเรียนนี้แห่งเดียวมีนักเรียนยากจนครึ่งหนึ่งของเกาะสมุย ดังนั้นจึงควรนำข้อมูลเชิงลึกมาออกแบบการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา ตั้งเป้าหมายเชิงพื้นที่

“โจทย์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาของสุราษฎร์ธานี ไม่สามารถประเมินจากค่าเฉลี่ยของจังหวัดหรืออำเภอได้ แต่จำเป็นต้องอาศัยการทำงานของคนในพื้นที่ผ่านข้อมูลเชิงลึกเพื่อทราบว่าโจทย์คืออะไร หรือต้องแก้ปัญหาตรงจุดไหน สุราษฎร์ธานี ยังมีโรงเรียนที่มีความเหลื่อมล้ำด้านพื้นที่ตั้ง หรือลักษณะโรงเรียนพื้นที่พิเศษ นับเฉพาะโรงเรียนในสังกัด สพป.สุราษฎร์ธานี เขต 1 มีทั้งหมด 3 แห่ง คือโรงเรียนบ้านเกาะนกเภา โรงเรียนบ้านเกาะเต่า และโรงเรียนบ้านเกาะพลวย ข้อมูลระบุว่านอกจากเกาะเต่า โรงเรียนขนาดเล็กบนเกาะอีกสองแห่งจัดการเรียนการสอนสูงสุดที่ชั้น ป.6 แน่นอนว่าด้วยปัญหาเรื่องอุปสรรคการเดินทาง จะมีนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่ไม่สามารถก้าวข้ามช่วงชั้นไปถึงมัธยมศึกษาได้”

อ่าน : ดร.อารี อิ่มสมบัติ: ปักหมุดจุดเหลื่อมล้ำโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล จากดอยสูง จ.เชียงราย ถึงแดนใต้ จ.สุราษฎร์ธานี

ดร.สมพร เพชรสงค์ กรรมการสมัชชาการศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี กล่าวว่า สุราษฎร์ธานีมีโรงเรียนเล็กที่ขาดแคลนจำนวนมาก ติดขัดด้วยข้อจำกัดการจัดสรรทรัพยากรที่เหมาะสม สมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีซึ่งมีองค์กรหลักคือหอการค้าจังหวัด พยายามจะช่วยลดอุปสรรคการเรียนรู้ให้เบาบางลง ทำให้เด็กเยาวชนเข้าถึงการมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ที่ผ่านมาสมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีทราบว่าการส่งต่อโอกาสอยู่ แต่ไม่ทราบช่องทาง ธนาคารโอกาสจึงเป็นรูปแบบหนึ่งที่เราจะนำไปขยายผล ด้วยเชื่อว่าถ้าจุดใหญ่ทำได้ จุดเล็ก ๆ ก็ทำได้เช่นกัน

ทั้งนี้สุราษฎร์ธานีเป็น 1 ใน 20 จังหวัดพื้นที่นวัตกรรมทางการศึกษา แนวทางการเปลี่ยนพื้นที่โรงเรียนให้เป็นแหล่งสร้างอาชีพถือเป็นหนึ่งแนวทางที่น่าสนใจ ยังมีความร่วมมือของหน่วยงานและผู้คนในจังหวัดที่ทำให้เกิดการระดมทรัพยากรจากท้องถิ่น เช่นมีทุนการศึกษาจากสมัชชาฯ ที่ตั้งไว้ในงบประมาณราว 3,000,000 บาท เพื่อสนับสนุนเด็กเยาวชนให้เข้าถึงการศึกษา โดยนอกจากธนาคารโอกาสที่เป็นตัวแบบหนึ่ง สมัชชาฯ ยังต้องการองค์ความรู้ใหม่ ๆ เข้ามาเติม เพราะเราทราบดีว่าข้อมูลและองค์ความรู้จะเป็นเครื่องมือที่ทำให้พบทางออกในแต่ละปัญหาอุปสรรคที่ซับซ้อนและแตกต่างกัน

คุณอาร์ม วงศ์อำไพพิสิฐ เลขาธิการหอการค้าจังหวัดสุราษฎร์ธานี กล่าวว่า หอการค้าสุราษฎร์ธานี MOU กับ กสศ. และสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย หรือ TDRI เพื่อทำงานเรื่อง ‘All for Education-Education for All’ ในมุมมองภาคเอกชนคาดหวังเรื่องผลลัพธ์การลงทุน ปัญหาของสุราษฎร์ธานีอาจไม่ใช่ความยากจน รายได้มวลรวมของจังหวัดที่ 2 แสน 1 หมื่นล้านบาท GDP อยู่ที่ 1.84 แสนต่อประชากร 1 ล้านคนเศษ อย่างไรก็ตามตัวเลขผลิตภัณฑ์จังหวัด (Gross Provincial Products: GPP) กลับอยู่ที่อันดับ 6 ของภาคใต้ และเป็นที่ 20 กว่าของประเทศ ที่เป็นอย่างนั้นเพราะยังมีประชากรกลุ่มหนึ่งถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หลุดจากระบบการศึกษา อีกกลุ่มคือประชากรที่ขาดความรู้ในการประกอบอาชีพ

หอการค้าจึงมองการพัฒนาจังหวัดที่การแก้ปัญหาจากต้นเหตุ ด้วยการช่วยเหลือกลุ่มด้อยโอกาสทางการศึกษาเป็นวาระสำคัญ โดยทราบดีว่าไม่มีหน่วยงานใดหนึ่งที่จะทำงานด้านการศึกษาให้สำเร็จเพียงลำพัง จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการรวมภาคีก่อตั้งสมัชชาการศึกษาจังหวัด ซึ่งการทำงานผ่านเครือข่ายโดยมีสมัชชาการศึกษาเป็นแกนกลาง ทำให้เกิดการเชื่อมระหว่างภาครัฐ เอกชน ประชาสังคม และประชาชน ที่มีวัตถุประสงค์ร่วมกัน สำหรับภาคเอกชนเราต้องการสร้างบุคลากรคุณภาพรุ่นใหม่ ๆ ขึ้นมาทดแทนภาวะขาดแคลนแรงงาน ในภาวะที่ประชากรผู้สูงอายุในจังหวัดเพิ่มขึ้นจาก 16% ไปถึงเกือบ 20% สวนทางกับเด็กเกิดใหม่ที่ลดจาก 25% เหลือแค่ 18% ดังนั้นเราจึงต้องมองไปที่การแก้ปัญหาที่ต้นทางเพื่อไม่ให้มีเด็กหลุดจากระบบออกมาอีก และต้องทำให้การศึกษามีคุณภาพมากขึ้น โดยวันนี้เราพูดกันถึงธนาคารโอกาส ซึ่งสิ่งที่ภาคธุรกิจเอกชนจะเข้ามาร่วมลงทุนและได้รับกลับคืน จึงเป็นเรื่องของทุนทางเศรษฐกิจ ทุนด้านองค์ความรู้ และทุนทรัพยากรมนุษย์ ถือเป็นการ Win-Win กับทุกฝ่าย  

“ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน เป็นตัวแบบหนึ่งที่จะเข้ามาช่วยเติมเต็มความขาดแคลน ด้วยการทำงานผ่านการศึกษาข้อมูล ทำให้เรารู้ว่าโรงเรียนใดขาดโครงสร้างพื้นฐาน โรงเรียนใดขาดเทคโนโลยีสมัยใหม่ โรงเรียนใดขาดครู หรือโรงเรียนใดต้องการองค์ความรู้เรื่องการจัดการเรียนการสอน ในฐานะภาคเอกชนที่พร้อมเป็นฝ่ายสนับสนุน ขอขอบคุณทุกฝ่ายที่มองเห็นโอกาสของเด็ก ๆ เรื่องการเข้าถึงเครื่องมือดิจิทัล ซึ่งจะเป็นบานประตูที่ช่วยเปิดไปพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต”

ด้านภาคการเมืองนำโดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ และสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด อำเภอท่าชนะ เขต 2 ได้ร่วมผลักดันนโยบายการจัดสรรทรัพยากรที่เสมอภาค โดยมองว่าหัวใจสำคัญในการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาได้ถึงราก คือความร่วมมือของทุกคนในพื้นที่

ดร.ปรเมษฐ์ จินา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี พรรครวมไทยสร้างชาติ กล่าวว่าจังหวัดสุราษฎร์ธานีคำนึงถึงเรื่องการสร้างความร่วมมือจากภาคส่วนต่าง ๆ ในการดูแลด้านการศึกษา พยายามตั้งโจทย์การทำงานให้สามารถแก้ปัญหาในพื้นที่ได้ เช่นสร้างการมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาการยุบโรงเรียนขนาดเล็ก ที่พยายามหาทางแก้ในหลายรูปแบบ หลายวิธีการ ใช้โมดูลหรือหน่วยการเรียนรู้ที่จำเป็นในพื้นที่ เข้ามาช่วยแก้ปัญหา เช่น บางโรงเรียนตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีความจำเป็นในเรื่องของการท่องเที่ยว ก็ใส่ในเรื่องขององค์ความรู้ด้านภาษา องค์ความรู้ด้านการท่องเที่ยว สุราษฎร์ธานีมีอำเภออยู่ติดทะเลถึง 9 อำเภอ ก็เข้าไปดูปัญหาในเรื่องของการประกอบอาชีพการประมง ให้สอดคล้องกับการเรียนรู้ในโรงเรียนขนาดเล็กที่อยู่ในทั้ง 9 อำเภอ

“เราต้องให้ความสำคัญกับการเรียนเพื่อค้นพบตัวเอง ค้นพบศักยภาพของตัวเอง อย่างประเทศที่เขาสำเร็จการศึกษาในระดับต้น ๆ ของโลก ครูจะให้เด็กพยายามค้นพบตัวเอง เหมือนน้องเทนนิส ที่ค้นพบว่าตัวเองชอบเทควันโด ก็พยายามพัฒนาตัวเองเพื่อเล่นกีฬาชนิดนี้ให้ดี จนได้เหรียญโอลิมปิก ความสำคัญในประเด็นต่อมา ก็คือการสร้างการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการศึกษา โดยอาศัยความร่วมมือจากภาคส่วนต่าง ๆ ในพื้นที่ ทุกองคาพยพในพื้นที่ ต้องมีการวางเป้าหมายร่วมกัน วางแผนการทำงานและพยายามไปให้ถึงเป้าหมายที่วางไว้ โดยเดือนกันยายนจังหวัดสุราษฎร์ธานีกำลังจะมีการจัดงานสมัชชาการศึกษาขึ้นเพื่อระดมความคิดจากทุกภาคส่วนมาดูแลเรื่องนี้ เพื่อมีข้อมูลและแนวทางที่ชัดเจนในการผลักดันการจัดสรรงบประมาณด้านการศึกษารายหัว ที่สอดคล้องกับปัญหาที่เกิดขึ้นจริงในพื้นที่”

คุณบุญยิ่ง ย้งลี สมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี เขตอำเภอท่าชนะ กล่าวว่า สิ่งที่ทำให้มองเห็นชัดขึ้นจากการจัดกิจกรรมนี้ คือการพยายามสร้างความเสมอภาคในการเรียนรู้ พยายามลดความแตกต่างเรื่องทรัพยากรด้านการศึกษา ระหว่างโรงเรียนเล็กและโรงเรียนใหญ่ โดยใช้เทคโนโลยีหรือนวัตกรรมด้านการศึกษา มาเป็นเครื่องมือในการจัดการเรื่องการสร้างความเสมอภาคในการเรียนรู้ ซึ่งจะเห็นได้ว่าอุปกรณ์อย่างคอมพิวเตอร์เป็นเครื่องมือที่มีบทบาทสำคัญมาก

คุณรัดเกล้า อินทวงศ์ สุวรรณคีรี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ กล่าวว่า ปัญหาด้านการศึกษา เป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่จะต้องมองเห็นมิติและความซับซ้อนต่าง ๆ อย่างรอบด้าน จากที่เคยศึกษาเรื่องการใช้คอมพิวเตอร์มาช่วยในการเรียนการสอน พบว่าแม้อุปกรณ์คอมพิวเตอร์จะมีความสำคัญและมีบทบาทด้านการเรียนการสอน แต่สิ่งสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันคือการผลิตครูที่มีความเข้าใจ และมีบทบาทในการใช้คอมพิวเตอร์เพื่อเพิ่มศักยภาพการเรียนการสอนและจัดการศึกษา โดยคำนึงถึงสภาพปัญหาที่มีอยู่ในแต่ละพื้นที่ โดยครูจะมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการใช้ทรัพยากรทางการศึกษาให้มีประสิทธิภาพสูงสุด และคำนึงถึงการเรียนรู้เพื่อพัฒนาศักยภาพของตัวผู้เรียนโดยตรง ซึ่งเรื่องนี้เป็นข้อมูลสำคัญที่จะต้องนำไปทำงานต่อในพรรคร่วมรัฐบาล

คุณพัฒนะพงษ์ สุขมะดัน ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า กสศ. มีภารกิจสำคัญเรื่องการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา โดยมีสถาบันการศึกษา โรงเรียน และครู เป็น ‘ข้อต่อ’ ที่จะช่วยให้งานไปสู่ความสำเร็จ ทั้งนี้ กสศ. ได้มีการทำงานเพื่อพัฒนาและเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของการศึกษาในระยะยาวจำนวนหนึ่ง เช่น โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ที่มุ่งปิดข้อจำกัดของการขาดแคลนครูและทรัพยากรของโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล โดยสนับสนุนเด็กเยาวชนในพื้นที่ที่ตั้งใจอยากเป็นครูและขาดแคลนทุนทรัพย์ให้ได้ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาด้วยหลักสูตรพัฒนาครูเพื่อทำงานในพื้นที่เฉพาะ และกลับมาเป็นครูในโรงเรียนบ้านเกิด สำหรับสุราษฎร์ธานีมีครูรัก(ษ์)ถิ่นรุ่นที่ 1 ที่จบการศึกษาและเตรียมบรรจุในเดือนตุลาคม 2567 นี้ 13 คน

ต่อมาคือการแก้ไขข้อจำกัดเรื่องทรัพยากร ซึ่ง กสศ. คาดหวังว่าธนาคารโอกาสและถนนครูเดินจะเป็นจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ที่ทำให้เกิดการส่งต่อทรัพยากรและยังเป็นการเติมความพร้อมให้กับครูและโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลได้มากขึ้น โดยกิจกรรม ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’ ได้เริ่มจัดที่ภาคเหนือ จังหวัดเชียงราย และครั้งนี้ที่ภาคใต้ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ก่อนเตรียมจัดต่อเนื่องครั้งที่ 3 ที่ภาคตะวันออก จังหวัดตราด และครั้งที่ 4 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดเลย นอกจากนี้ในภาพใหญ่ กสศ. ยังมีงานวิจัยเรื่องนโยบายการจัดสรรทรัพยากร ‘Equity Based Budgeting’ เพื่อจะทำให้งบประมาณจากส่วนกลางสามารถลงไปถึงโรงเรียนปลายทางได้ตามความจำเป็นพื้นฐาน ซึ่งจะทำให้โรงเรียนขนาดกลางและขนาดเล็กหลุดจากข้อจำกัดจากการจัดสรรทรัพยากรตามจำนวนนักเรียน อันเป็นสาเหตุของช่องว่างความเหลื่อมล้ำที่เกิดจาก ‘ขนาด’ ของโรงเรียน ส่วนอีกประเด็นหนึ่งคือการทำให้แต่ละ ‘พื้นที่’ สามารถจัดการเรื่องความเหลื่อมล้ำได้ด้วยตัวเอง เช่นเดียวกับที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีมีการผลักดันให้เกิดการจัดตั้ง ‘สมัชชาการศึกษา’ จนเกิดการระดมความร่วมมือและจัดสรรทรัพยากรจากหน่วยงานและคนหลายภาคส่วนในจังหวัด เพื่อปรับเปลี่ยนและวางแผนงานด้านการศึกษาในพื้นที่ในระยะยาว ทั้งหมดนี้คือการส่งเสริมโรงเรียนและครูให้มีความเข้มแข็ง

The post กสศ. มูลนิธิกระจกเงา และเครือข่าย จัดกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดินครั้งที่ 2 ภาคใต้ ‘สมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีผนึกการเมือง’ ประกาศสานต่อความร่วมมือเติมทรัพยากรโรงเรียนขาดแคลน first appeared on กสศ..

‘ครูเอ๋’ ดนยา ไชยน้ำอ้อม จากโรงเรียนบ้านกองม่องทะ สาขาบ้านสาละวะ ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี เผยความรู้สึกต่อคำถามที่ว่า ครูต้องใช้ความพยายามแค่ไหน เพื่อจะมีทรัพยากรเพียงพอต่อการจัดการศึกษาอย่างมีคุณภาพในโรงเรียนขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ทุรกันดารห่างไกล

วันนี้ครูเอ๋เดินทางมาที่โรงเรียนซองกาเรีย ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี พร้อมนำงบประมาณจากเงินบริจาค กับเงินสมทบส่วนตัวอีกส่วนหนึ่ง มาจัดหาอุปกรณ์การเรียนและสิ่งของจำเป็นในงาน ‘ถนนครูเดิน’ ซึ่งกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) และมูลนิธิกระจกเงา จัดขึ้นเพื่อเป็น ‘ตลาดสื่อการศึกษา’ สำหรับโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลในจังหวัดกาญจนบุรี

“จากบ้านสาละวะมาที่โรงเรียนซองกาเรียห่างกัน 45 กิโลเมตร แต่ต้องใช้เวลาเดินทางราว 1 ชั่วโมงครึ่ง เพราะเป็นถนนลาดชันลงจากเขาสูง หลายจุดชัน เป็นหลุมบ่อ ขับค่อนข้างยาก ถ้าไม่ใช้รถโฟร์วีลก็แทบไม่มีทางมาได้” ครูเอ๋บรรยายเส้นทางที่ผ่าน

ครูเอ๋เคยสอนในโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่ประจำอำเภอ มีนักเรียนราว 2,000 คน ก่อนขอย้ายมาประจำที่โรงเรียนสาขา ซึ่งมีนักเรียน 105 คน ในชั้นอนุบาล 1 ถึง ป.6 กับครูอีก 8 คน จึงเข้าใจความแตกต่างระหว่างโรงเรียนสองขนาดเป็นอย่างดี โดยเฉพาะด้านงบประมาณการศึกษาที่ครูบอกว่าเกณฑ์การจัดสรรงบประมาณรายหัวตามจำนวนนักเรียน เป็นปัจจัยสำคัญที่ยิ่งถ่างขยายช่องว่างความเหลื่อมล้ำมากขึ้นระหว่างโรงเรียนในเมืองกับโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล

“ที่เห็นชัดคือโรงเรียนขนาดใหญ่มีความพร้อมทุกด้าน ทั้งการเดินทาง ทรัพยากร และงบประมาณ ขณะที่โรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลและมีจำนวนนักเรียนน้อย โอกาสเข้าถึงสิทธิ์ต่าง ๆ ของเด็กก็ยิ่งลดลงตามระยะทาง 

“ตอนนั้นเราคิดว่าบางทีอาจทำประโยชน์ได้มากกว่า ถ้าลองไปอยู่ในโรงเรียนเล็ก ๆ ที่ขาดแคลน พอไปอยู่ตรงนั้นเรายิ่งเข้าใจ ว่าความเหลื่อมล้ำจะไม่มีทางดีขึ้นได้ ถ้าไม่มีการปรับเปลี่ยนเรื่องเกณฑ์จัดสรรเงินอุดหนุนที่ยังคิดตามจำนวนนักเรียน หมายถึงโรงเรียนที่มีนักเรียนเยอะ งบก็เยอะตาม การทำแผนของบประมาณ เบิกพัสดุ ขอใช้อุปกรณ์ หรือส่งครูไปอบรมพัฒนาศักยภาพ เราทำได้ทั้งหมด แต่พอเป็นโรงเรียนไซซ์เล็กมีเด็กร้อยกว่าคน ก็แทบไม่มีงบอะไรเลย ห้องเรียนไม่พอ อาคารทรุดโทรม เด็กต้องใช้อุปกรณ์การเรียนหรืออุปกรณ์กีฬาเก่า ๆ บางครั้งครูต้องช่วยกันเจียดเงินหามาเติมให้ หรือเวลาครูจะไปอบรม ไปประชุมนอกพื้นที่ ผอ. กับครูต้องออกค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด

“…สำหรับเราเอง วันนี้ยังพอพูดได้อยู่ว่า ‘ไม่เป็นไร’ แต่มันก็สะท้อนว่าเมื่อช่องว่างของโรงเรียนแตกต่างกันขนาดนี้ เราจะหวังให้เด็กพัฒนาศักยภาพทัดเทียมกันได้อย่างไร”

นอกจากงานสอนและดูแลเด็ก การเป็นครูโรงเรียนสาขายังทำให้ครูเอ๋ได้ช่วยโรงเรียนเรื่องระดมทุน จัดหาเครื่องมืออุปกรณ์การเรียน เสื้อผ้า รองเท้า รวมถึงอาหารแห้งและสิ่งจำเป็นในชีวิตให้กับครอบครัวของเด็ก ๆ ด้วย โดยมากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของงบประมาณที่เข้ามาช่วยเติมเต็มล้วนมาจากภายนอก ซึ่งแน่นอนว่าที่โรงเรียนแห่งนี้ไม่มีสมาคมผู้ปกครอง จึงเป็นภาคเอกชนและหน่วยงานต่าง ๆ ที่มาด้วยใจและทรัพยากรต่าง ๆ เพื่อช่วยให้โรงเรียนแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปได้

“ปัญหาใหญ่คืออุปกรณ์การเรียนขาดแคลนและหายากมาก ส่วนใหญ่ต้องรอคนภายนอกหรือภาคเอกชนมาบริจาค เขาจะถามมาว่าเราขาดอะไร อยากได้อะไร เราก็แจ้งไป เขาก็จัดส่งมาให้ หรือบ้างก็สนับสนุนมาเป็นเงินให้เราจัดสรรเอง อย่างที่เรามางานวันนี้ก็เพื่อหาซื้อของ ปกติบางศุกร์สอนเสร็จ เราก็ลงมาในเมือง หาเสื้อผ้า หาอะไรขึ้นไปให้เด็ก ทำกันไปตามงบที่ได้”
แม้เป็นงานยากและต้องอาศัยความเพียรพยายามอย่างที่สุด หากครูเอ๋ยังเชื่อมั่นว่า การนำการศึกษาคุณภาพเข้าไปให้เด็ก ๆ คือหนทางเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตความเป็นอยู่ของคนในชุมชน เพื่อให้คนรุ่นถัดไปมีหนทาง มีโอกาสมากกว่าคนรุ่นพ่อแม่ แนวทางหนึ่งของโรงเรียนจึงเป็นการเสริมทักษะและเปิดประสบการณ์อาชีพ ทั้งสนับสนุนการเรียนรู้เกี่ยวกับการเกษตรสมัยใหม่ ผลักดันงานหัตถกรรมอัตลักษณ์ท้องถิ่นให้มีช่องทางการตลาดใหม่ ๆ ด้วยเชื่อว่ายิ่งโรงเรียนบ่มเพาะขัดเกลาเด็กตั้งแต่ยังเล็กมากเท่าไร อนาคตของชุมชนก็จะยิ่งเติบโตเข้มแข็งและทันต่อความเป็นไปของโลกภายนอกได้มากเท่านั้น

ครูเอ๋กล่าวว่า ที่ชุมชนสาละวะ ผู้คนยังใช้ชีวิตตามวิถีชาวบ้านดั้งเดิม พ่อแม่ผู้ปกครองเด็กส่วนใหญ่แทบไม่มีการศึกษา ถ้าจะหวังให้มีการดูแลเรื่องการศึกษาจากครอบครัวจึงเป็นไปไม่ได้เลย ภาระด้านการเรียนรู้ถือว่าอยู่ที่ครู 100 เปอร์เซ็นต์ ดังนั้นช่วงเช้าถึงเย็นที่เด็กอยู่โรงเรียน ครูต้องช่วยให้เด็กกอบโกยความรู้ให้มากที่สุด ส่วนเมื่อเด็กจบแล้วจะผลักดันให้เรียนต่อทุกคน โดยมีโรงเรียนบ้านกองม่องทะสาขาแม่ที่เป็นโรงเรียนขยายโอกาสถึง ม.3 รองรับ ครูกับ ผอ. ต่างช่วยกันหาทางระดมทุนเต็มที่ มีเรือนพักนอนและดูแลค่าใช้จ่ายให้หมด พอจบ ม.3 ก็ดันต่อไปที่โรงเรียนประจำอำเภอ ซึ่งเป็นเครือข่ายการทำงานระหว่างโรงเรียน โดยทุกฝ่ายคิดตรงกันว่าต้องให้เด็กได้เรียนต่อสูงที่สุดตามศักยภาพ

“มีเด็กส่วนหนึ่งที่รอดไปได้ และกลุ่มที่ไม่ไหวจริง ๆ ก็หลุดไปบ้างระหว่างทาง เมื่อเราดันเด็กไปถึงจุดหนึ่ง เขาจะเริ่มอยากไปต่อด้วยตัวเอง เรียนรู้ว่าต้องหาทางดิ้นรนต่อไปยังไง เราเป็นครู ทำได้มากที่สุดคือต้องเติมเชื้อไฟความฝัน หาช่องทางให้เด็กมีทางเลือกมากขึ้น อย่างตอนนี้มีหน่วยงานที่สนใจมาช่วยกัน มีทุน กสศ. มีโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ทำให้รุ่นน้องได้เห็นรุ่นพี่ไปเรียน แล้วเขาก็มีความหวัง โรงเรียนก็ต้องทำหน้าที่สื่อสารผู้ปกครองให้เข้าใจ เพราะแทบทุกบ้านไม่อยากให้เด็กไปเรียน เขาอยากได้เพียงแรงงานไปช่วยทำงานเร็ว ๆ เราก็ต้องไปคุยให้เข้าใจ ว่าการเรียนจะทำให้เด็กมีโอกาสมากกว่า คืออย่างน้อยเขาไม่มีเงินส่งลูกเรียน แต่ถ้าครูหาทุนให้ได้ มีค่าเทอมค่ายังชีพ ได้เรียนมหาวิทยาลัย เขาก็ควรให้เด็กได้ออกไปมีทางเลือกในชีวิต 

“ประโยคที่ได้ยินบ่อยคือ ถ้าลูกไปเรียนแล้วใครจะทำงานเลี้ยงครอบครัว คือเขาหวังให้ลูกทำงานเลี้ยงครอบครัวให้เร็วที่สุด จบ ป.6 จบ ม.3 เขาพอแล้ว มันก็เลยเป็นวงจรของการทำงานอยู่แถวบ้าน และคอยเลี้ยงน้องเป็นรุ่น ๆ ต่อไป หลายครั้งเลยรู้สึกเหมือนอกหัก ที่เราพยายามหาทุนให้จนได้ แต่พ่อแม่เด็กไม่เห็นความสำคัญเลย ไม่ยอมส่งลูกไปเรียนด้วยซ้ำ จนสุดท้ายเขาเอาลูกไปทำงาน เราก็ทำอะไรไม่ได้”

บ่ายแก่ฟ้าครึ้ม ก่อนฝนเตรียมเทลงมา แล้วเมื่อนั้นเส้นทางกลับไปยังโรงเรียนก็จะยิ่งอันตรายขึ้น ครูเอ๋ได้ทิ้งท้ายกับเราว่า “เกณฑ์จัดสรรงบประมาณถือเป็นประเด็นเชิงนโยบาย ซึ่งผู้บริหารประเทศหรือกระทรวงที่มีส่วนเกี่ยวข้องต้องหาทางปรับเปลี่ยน เราเป็นครูผู้ปฏิบัติหน้าที่ใต้เกณฑ์กำกับของรัฐ ก็ได้แค่ทำงานของเราไป แล้วรอคอยว่าวันหนึ่งความเปลี่ยนแปลงอาจจะเกิดขึ้น”

หากถามถึงความรู้สึกเบื้องลึก ในฐานะครูโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลคนหนึ่ง ครูเอ๋สะท้อนว่า “ปัญหาที่ชัดที่สุดที่ต้องเจอคือเรื่องการเดินทางออกนอกพื้นที่ ไม่ว่าไปประชุม ไปอบรมอะไรต่าง ๆ เราต้องขับรถลงไปเอง หาที่พักเอง หลายครั้งใช้ค่าใช้จ่ายส่วนตัวเองทั้งหมด ทีนี้พอได้เห็นได้รับรู้ว่าครูจากโรงเรียนในตัวอำเภอหรือครูจากที่อื่น ๆ เขาสะดวกกว่า พร้อมกว่า มันก็มีแอบคิดบ้าง ว่าทำไมโรงเรียนขนาดใหญ่ อยู่ในเมือง และมีเด็กเยอะ ๆ เขาถึงดูแลกันดีจัง ขณะที่เราไปอยู่ไกล ๆ ก็อยากได้รับการดูแลบ้าง เพราะเราเองก็เป็นครูเหมือนกัน แล้วก็สอนเด็กนักเรียนในระดับชั้นเดียวกันด้วย”

เรื่องราวจากครูตัวเล็ก ๆ ผู้เป็นตัวแทนครูโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล ชวนให้ย้อนกลับมามองและตระหนักร่วมกันว่า ถึงเวลาหรือยังที่ครูและโรงเรียนขนาดเล็กเหล่านี้จะได้รับความสำคัญ มองเห็นปัญหา และผลักดันสู่วาระการ ‘ปฏิรูปงบแก้เหลื่อมล้ำ’ เพื่อโอกาสทางการศึกษา เพื่อคุณภาพชีวิตของคุณครู และเพื่อจะช่วยเปิดกว้างให้เส้นทางชีวิตของเด็ก ๆ ในพื้นที่ห่างไกลเหล่านี้ มีทางเลือกมากขึ้น

The post ถนนครูเดิน : ภาพสะท้อนการดิ้นรนของโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล กับงบประมาณรัฐที่ไม่เคยทั่วถึง first appeared on กสศ..