‘ดร.เกรียงวุธ นีละคุปต์’ คณบดีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง อธิบายต้นทางหลักการการผลิตครูของสถาบันที่คำว่าหมู่บ้านมาจากคำว่า village ซึ่งอยู่ในหลักสูตรต้นทางจากมหาวิทยาลัยในตุรกีตั้งแต่ 70 ปีที่แล้ว ที่นักศึกษาส่วนใหญ่มาจากต่างถิ่นเข้ามาเรียนที่จอมบึง ก่อนจะกระจายแยกย้ายไปเป็นครูทั่วประเทศ 

ย้อนกลับไปเมื่อ 70 ปีก่อน ที่นี่ยังติดป้าย ‘วิทยาลัยครูหมู่บ้านจอมบึง’ ต่อมาเป็น ‘สถาบันราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง’ จนปัจจุบันคือ ‘มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง’ 

โดยยังคงคำสำคัญอย่าง ‘หมู่บ้าน’ ไว้อยู่และกลายมาอิฐก้อนแรกๆ สำหรับต่อยอดหลักสูตรผลิตครูของชุมชนตลอด 4 ปี ในโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ภายใต้การสนับสนุนของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)

มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึงคือหนึ่งในสถาบันที่เข้าร่วมค้นหา ออกแบบหลักสูตร และผลิตครูรัก(ษ์)ถิ่นมาตั้งแต่ปีแรกที่เริ่มโครงการ และรับผิดชอบดูแลเด็กๆ พื้นที่โซนภาคตะวันออก ตะวันตก ไปจนถึงภาคใต้ตอนบน ก่อนจะส่งกลับไปสอนยังโรงเรียนบ้านเกิดเมื่อจบหลักสูตร 4 ปี

และความเป็นหมู่บ้าน ความไม่อยู่ในอำเภอเมืองแต่เป็นพื้นที่ชายแดนติดกับพม่า ความพิเศษอย่างนี้กลายเป็นวัตถุดิบชั้นดีในการผลิตครูของชุมชน  

“เราไม่ใช่แอปเปิลที่ผลิตครูแล้วไปอยู่เตรียมอุดม สวนกุหลาบ แต่เราผลิตครูแบบหัวเว่ย เราจะไม่ไปแข่งกับเขา เราผลิตครูที่เหมาะกับท้องถิ่น อดทน  ถอนหญ้า ขับรถ ทำได้ทุกอย่าง”คำอธิบายเปรียบเทียบให้เห็นภาพจากคณบดี เพราะเด็กๆ หลายคนไม่ได้ต้องการครูเก่งที่สุด แต่เค้าต้องการครูที่อยู่กับเค้าได้

มหาลัย’หมู่บ้าน ผลิตครูที่รู้จักชุมชนของตัวเองดีกว่าใคร

คำว่าหมู่บ้านมาจากคำว่า village ซึ่งอยู่ในหลักสูตรต้นทางจากมหาวิทยาลัยในตุรกีตั้งแต่ 70 ปีที่แล้ว ที่นักศึกษาส่วนใหญ่มาจากต่างถิ่นเข้ามาเรียนที่จอมบึง ก่อนจะกระจายแยกย้ายไปเป็นครูทั่วประเทศ 

จนเมื่อโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่นเข้ามาพร้อมโจทย์การผลิตครูของชุมชน สนับสนุนทุนการศึกษาให้เด็กๆ ที่มีความฝันอยากเป็นครูแต่ขาดโอกาส เพื่อกลับไปบรรจุโรงเรียนปลายทางในพื้นที่ห่างไกลหรือและชุมชนเป้าหมาย “ใครจะรู้จักบ้านเกิดได้ดีเท่าตัวเอง เขาจะรู้ว่าท้องที่บ้านเขามีอะไรที่ควรพัฒนา เพราะตอนนี้ครูที่ไปบรรจุ ส่วนมากพอปลายๆ ชีวิตก็ต้องย้ายกลับมาอยู่บ้านเกิดของตนเอง พอโครงการนี้เกิดขึ้น มันก็ตอบโจทย์ของพื้นที่จริงๆ ส่วนพื้นที่ทุรกันดาร ห่างไกล ไม่มีใครอยากไปบรรจุ มีอัตราการย้ายเยอะ แต่ทุนนี้พอบรรจุแล้วไปเป็นครูแถวบ้าน ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อแม่ญาติพี่น้อง ก็น่าจะทำให้การทำงานของเขามีประสิทธิภาพมากขึ้น”

เป็นเหตุผลสำคัญที่ มรภ.หมู่บ้านจอมบึงเข้าร่วมโครงการนี้ ขณะเดียวกัน ด้วยความที่มีคำว่าหมู่บ้านเป็นชื่อมหาวิทยาลัย ประชากรอาจารย์ บุคลากร ส่วนใหญ่ของที่นี่จึงเป็นคนจอมบึง เช่นเดียวกับหน่วยงานองค์กรต่างๆ ทำให้เกิดความสัมพันธ์ในรูปแบบบ้านใกล้เรือนเคียง ประสานงานใดๆ ก็คล่องตัว โดยเฉพาะด้านการศึกษา 

“มหาลัยมีบริการวิชาการทางด้านการศึกษา ช่วยโรงเรียน เชื่อมโยงระหว่างการทำงานร่วมกับชุมชน เราผลิตครู ซึ่งเป็นครูที่จะต้องออกไปฝึกประสบการณ์หรือไปฝึกสอน ก็ไปเชื่อมโยงโรงเรียน ซึ่งตรงนี้ทำให้เกิดผลที่เป็นรูปธรรม ไปพัฒนาคนในพื้นที่” ‘ความใกล้ชิดพื้นที่’ เป็นจุดแข็งสำคัญที่ มรภ.หมู่บ้านจอมบึงมี และใช้เป็นเครื่องมือในการเฟ้นหาช้างเผือกมารับทุนครูรัก(ษ์)ถิ่น  ซึ่งแบ่งได้คร่าวๆ 6 ขั้นตอน

1. ประชาสัมพันธ์ในโรงเรียนกลุ่มเป้าหมาย อบต. และชุมชน
2. รับสมัคร
3. สัมภาษณ์นักศึกษา จะต้องมีผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเข้าร่วมด้วย เช่น ผู้อำนวยการโรงเรียน ครู ตัวแทนชุมชน และคณะกรรมการจากสถานศึกษา
4. คัดกรองอีกครั้งเพื่อให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์มากที่สุด
5. ประกาศผล
6. นักศึกษาผ่านเข้ารอบ เข้าค่ายเป็นเวลา 5 วัน เพื่อประเมินความพร้อมและคุณสมบัติ

ด้วยความเป็นสถาบันของหมู่บ้าน หลักสูตรในการผลิตครูของที่นี่ นอกจากจากตอบโจทย์ท้องถิ่น โรงเรียนปลายทาง และเป้าหมายของ กสศ.แล้ว การใส่จุดแข็งหรือลายเซ็นของสถาบันแห่งนี้เข้าไปอย่างรู้ใจชุมชนย่อมขาดไม่ได้ 

“อัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัยเอง คือ ใฝ่ดี ใฝ่รู้ สู้งาน ซึ่งตรงนี้จะช่วยให้นักศึกษาและครูสามารถลงชุมชนท้องถิ่นได้ง่ายมากขึ้น” 

ตามหลักสูตรแบบ Tailor-made อย่างที่คณบดีเล่า นักศึกษาคณะครุศาสตร์ มรภ.หมู่บ้านจอมบึงจะได้ฝึกสอนจริงตั้งแต่ปีแรกและไล่ระดับความเข้มข้นไปจนถึงปีสี่ 

“ปีหนึ่ง เราอยากให้เด็กรอบรู้เรื่องการทำงานครู เพราะเด็กเพิ่งมาจากม.ปลาย ว่าถ้าเป็นครูเขามีหน้าที่อะไรบ้าง ปีที่สองฝึกเป็นผู้ช่วยครู เพื่อเพิ่มดีกรีให้เขาสามารถทำงานผู้ช่วยครูได้ ครูให้หยิบจับอะไร ช่วยอะไรก็ทำได้ ปีที่สามจะเป็นผู้ช่วยสอน เด็กจะมาช่วยสอน มายืนคู่กับครู หรือสอนเดี่ยวบ้างในบางกรณี พอปีสี่ปุ๊บ เด็กก็จะได้เป็นครู สามารถยืนหน้าชั้นเรียนพร้อมเป็นครูได้แล้ว หลังจบปีสี่ก็สามารถเป็นครูที่มีคุณภาพได้เลย”

สำคัญไม่แพ้งานสอนคืองานพัฒนาชุมชน คณบดีบอกว่าก็มีสอดแทรกหน่วยกิตอยู่ในทุกชั้นปี 

“ปีที่หนึ่ง แค่ไปเรียนรู้ก่อนว่าการพัฒนาชุมชนเป็นอย่างไร ปีสองไปช่วยเป็นนักพัฒนาชุมชน ปีที่สามเป็นผู้ช่วยโครงการ ปีที่สี่คุณต้องทำโครงการเอง” 

ครูจะต้องอยู่กับชุมชนได้ คือ อีกแนวคิดสำคัญที่ดร.เกรียงวุธนำมาใช้เป็นอิฐก้อนแรกในการออกแบบหลักสูตร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยืดหยุ่นได้ ปรับไปตามบริบทที่เกิดขึ้นได้ คงไว้แค่หลักการสำคัญ 

“เช่นปัญหาครูไม่ครบชั้น ก็ต้องปรับหลักสูตรของสถาบันให้สอดคล้องกับเขามากขึ้น จากการได้แลกเปลี่ยนกับสถาบันอื่นบ้าง บางแห่งอาจใช้วิธีการจัดเป็นวิชาเอกและวิชาโท หรือเป็นการเรียนแบบเอกคู่ก็มี แต่คณะครุศาสตร์ มรภ.หมู่บ้านจอมบึง ใช้วิธีเพิ่ม 60 หน่วยกิตด้านประถมศึกษา เพื่อเป็นหลักสูตรขนาดสั้นให้เด็กได้เรียนในกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้” 

หนักไปมั้ย – เจอคำถามนี้เข้าไป คณบดีที่เป็นคนราด’รีโดยกำเนิดตอบว่า เฉลี่ยแล้วชั่วโมงเรียนตลอดสี่ปีเพิ่มขึ้นมา 120 ชั่วโมง ตกเดือนละ 30 ชั่วโมง อาทิตย์ละ 8 ชั่วโมง วันละ 1-2 ชั่วโมง 

“เรากำลังเตรียมเทียบโอนจากประสบการณ์ของเขาเข้าเครดิตแบงค์ เพื่อที่จะออกมาเป็นปริญญาตรีอีกหนึ่งใบ ก็คือเป็นปริญญาตรีของประถมศึกษา ซึ่งตอนนี้ก็อยู่ในกระบวนการ” 

สิ่งที่ดร.เกรียงวุธเล่ามานี้ คือส่วนหนึ่งของ Enrichment Program โดยเฉพาะของ มรภ.หมู่บ้านจอมบึงมีด้วยกัน 5 ด้าน คือ 1.พัฒนาชุมชน 2.วิจัย 3.ทักษะวิชาการ  4.ประสบการณ์จากโรงเรียนปลายทาง 5.ทักษะชีวิตและทักษะวิชาชีพ 

“เป้าหมายของ Enrichment Program คือคุณเป็นได้ตั้งแต่ผอ. ยันภารโรง ถ้าน้ำไม่ไหลไฟดับ คุณจะต้องมีวิชาชีพพื้นฐานที่สามารถซ่อมได้ คงไม่ใช่ถึงขั้น expert แต่ถ้ามีปัญหาหน้างานเด็กทำได้ อันนี้จะเป็นอีกแท่งหนึ่งของ Enrichment Program หรือ ด้านวิชาการ จากเดิมที่วางไว้สอนปฐมวัยเป็นหลัก แต่หลายโรงเรียนต้องสอนควบประถมเพราะมีครูไม่ครบชั้น อันนี้ได้จากการติดตามการฝึกสอนจริง พอไปปุ๊บเด็กเกิดความเครียดที่ลงไปสอนเด็กโต เราก็เพิ่มหลักสูตรครูประถมเข้าไป”

ผลิตเด็กแกร่งแรงเกินร้อย

นอกจาก ใฝ่ดี ใฝ่รู้ สู้งาน เด็กทุนครูรัก(ษ์)ถิ่นของที่นี่จะมีจุดแข็งเรื่องความอดทน 

“เราไม่ได้ผลิตครูเพื่อไปอยู่เตรียมอุดมหรือสวนกุหลาบ แต่เราผลิตครูที่เหมาะกับท้องถิ่น ทุรกันดารถอนหญ้า ขับรถ ได้หมดทุกอย่าง ตามบริบทของภูมิประเทศ” 

แต่จะใช้คำว่าไกลปืนเที่ยงคงไม่ถูกต้องนักเพราะพ.ศ.นี้ สัญญาณอินเทอร์เน็ตเข้าถึงแทบทุกพื้นที่ ทำให้ ‘ครูพันธุ์บึง’ – คำเรียกนักศึกษาครุศาสตร์ที่จบจาก มรภ.หมู่บ้านจอมบึง มีคำว่าไฮเทคแปะป้ายไปด้วย 

“ไฮเทคก็คือมีความสามารถทางด้านเทคโนโลยี เด็กของเราไม่มีปัญหาเรื่องเทคโนโลยี ในการออกแบบ ไม่ว่าจะเป็น facility ต่างๆ เราก็พยายามเอาเครื่องมือต่างๆ เข้ามา เพื่อให้เด็กได้มีโอกาสและคุ้นเคยกับเทคโนโลยี เพื่อวันหนึ่งเขาไปบรรจุที่ชายขอบ แม้ไม่มีเครื่องมือเทคโนโลยีเลย เขาต้องอยู่ได้ หรือถ้ามี เขาจะไม่งงเป็นไก่ตาแตก”

ส่วนความอดทน ดร.เกรียงวุธยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า หนึ่งในเงื่อนไขของทุนครูรัก(ษ์)ถิ่นคือฐานะยากจน ฉะนั้นหลายคนผ่านการสู้มาไม่น้อย และพอมาเจอกับหลักสูตรทักษะชีวิตเข้าไป ก็ยิ่งไปเสริมแรงกันให้ไปไกลฉิว  

“บางคนก็มีพื้นฐานตรงนี้มาจากที่บ้านอยู่แล้ว เราก็มาต่อยอดด้านความรู้ให้เขา เขาจะไปได้ไวมากขึ้น เมื่อเขาลงไปทำงานก็จะไม่เกี่ยง หรือเขาไปโรงเรียนขนาดเล็กซึ่งจะต้องทำทุกอย่าง การเข้าชุมชน มันก็จะง่ายขึ้น”

สิ่งที่คณบดีอธิบายทั้งหมดคือการผลิตครูให้ตรงจุดหรือพื้นที่ที่ต้องการ เพราะที่ผ่านมาปัญหาเกิดขึ้นเพราะผลิตครูไม่ตรงจุด 

“ปัญหาตอนนี้คือเราผลิตไม่ตรงจุด ครูในเมืองก็ต้องเป็นครูในเมือง ครูในเมืองไม่ควรจะต้องเป็นครูที่อยู่ในชนบท ครูในเมืองก็ต้องผลิตในรูปแบบที่จะเป็นครูในเมือง ควรจะต้องผลิตให้ตรงจุด นั่นคือคุณจะต้องวางว่าในกรอบของแต่ละจุด พื้นที่บริบทของประเทศมีอะไรบ้าง กลุ่มนี้ต้องการยังไง อย่างเตรียมอุดมคุณผลิตครูท็อปเลย เพื่อพานักเรียนแข่งโอลิมปิก จัดเต็มสูบไปเลย ขณะเดียวกัน เด็กๆ ในพื้นที่อาจไม่ได้อยากเป็นอย่างนั้น ต้องมีการแบ่งครูให้ชัดเจน” 

เด็กในชุมชนหลายคน จบ ม.3 เขาต้องการไปประกอบอาชีพแล้ว ครูรัก(ษ์)ถิ่นจึงต้องสอนอาชีพได้ด้วย 

“วันนี้คุณก็ต้องผลิตให้ตอบโจทย์ เหมือนเราใช้มือถือ แอปเปิลก็แอปเปิล ส่วนเราหัวเว่ย ถ่ายรูปสวยราคาไม่แพง แต่ถ้าเราอยากให้มันอึด ก็ซัมซุงฮีโร่ ต้องทำให้ชัดเจน”

สำหรับ ดร.เกรียงวุธ โจทย์การผลิตครูรัก(ษ์)ถิ่นถือว่าชัดเจน เพราะปลายทางคือโรงเรียนท้องถิ่น และ อยู่ไปอย่างน้อย 6 ปี 

“ตรงนี้น่าจะตอบโจทย์เรื่องการแก้ปัญหา ไม่ใช่แค่ปัญหาครูย้ายถิ่นฐานอย่างเดียว แต่มันจะเป็นโอกาสของเด็กยากจนที่จะพัฒนาบ้านเกิด เขาไปเป็นครู สตาร์ตเงินเดือนที่ 15,000 พ่อเขาจะเปลี่ยนจากกรรมกรเป็นพ่อแม่ของครู ลูกในอนาคตของเขาก็จะเป็นลูกครู มันจะเหมือน Snow Ball เกิดการพัฒนาออกมาต่อยอด”

เพราะสุดท้ายแล้ว ความหมายของครูไม่เคยแน่นอนและหยุดนิ่ง ซึ่งก็ควรจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป 

“ครูเป็นทุกอย่าง เพราะเมื่อไหร่เราเป็นครู เราเป็นครู 24 ชม. เวลาไปตลาดคุณก็เป็นครู โดยเฉพาะครูที่อยู่ในชุมชน บางครั้งครูอาจจะมีความรอบรู้ที่ทั้งลึกและกว้างขวาง ถ้าจะลึกในอะไรสักอย่างคือลึกในศาสตร์ของเขา ที่ You must know และ You could know คือศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับเขา ที่จะทำให้งานของเขาประสบความสำเร็จ กับอีกส่วนคือ You should know คืออะไรก็ได้ที่เป็นความหลากหลายที่เขาจะต้องมี เพราะเวลาลงชุมชนจริงๆ เขาไม่รู้หรอกว่าครูจะรู้มาขนาดไหน แต่เขารู้ว่าครูน่าจะรู้ นั่นคือความคาดหวัง” คณบดีทิ้งท้าย

The post “เราเป็นมหา’ลัยที่มาจากหมู่บ้าน” การผลิตครูที่ถูกจุด-รู้จัก-เข้าใจชุมชน งานสำคัญของครูรัก(ษ์)ถิ่น first appeared on กสศ..

แต่ปัญหานี้คงจบลงไปได้ง่ายๆ หากพื้นที่นั้นคือ ‘บ้าน’ ของพวกเขา เป็นสถานที่ที่ ‘ครูรุ่นใหม่’ จะได้กลับไปใช้ทักษะและความรู้ได้รับจากสถาบันการศึกษาที่มีคุณภาพ เพื่อทำงานใกล้ชิดครอบครัวและเป็นกำลังสำคัญให้กับชุมชน 

นั่นจึงเป็นที่มาของ โครงการ ‘ครูรัก(ษ์)ถิ่น’ ภายใต้การสนับสนุนของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ในการทุนการศึกษากับเด็กๆ ที่มีความฝันอยากเป็นครูแต่ขาดโอกาส เพื่อกลับไปบรรจุโรงเรียนปลายทางในพื้นที่ห่างไกลหรือและชุมชนเป้าหมาย ภายใต้ความร่วมมือจากหลายฝ่ายไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนและชุมชน รวมถึงสถาบันการศึกษา ที่นอกจากการรับเด็กที่ผ่านการคัดเลือกจากโครงการเข้าเรียนแล้ว ยังมีส่วนสำคัญในการออกแบบหลักสูตรที่ตอบโจทย์ในการเป็น ‘ครูของชุมชน’ อีกด้วย

เริ่มต้นที่ค้นหา

“กสศ.จะประกาศรายชื่อโรงเรียนปลายทาง ว่าเมื่อจบหลักสูตรจากเราแล้ว เด็กๆที่จะเป็นครูในโครงการนี้จะไปบรรจุในแห่งหนตำบลใดบ้าง จากนั้นจึงมีการประชาสัมพันธ์ไปที่โรงเรียนกลุ่มเป้าหมายและชุมชน เราจะลงไปคัดกรองถึงที่ และหลังสัมภาษณ์ก็จะช่วยกันคัดกรองอีกครั้งเพื่อให้เด็กที่ผ่านเข้ามาตรงตามหลักเกณฑ์มากที่สุด” 

ดร.เกรียงวุธ นีละคุปต์ คณบดีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง เล่าถึงกระบวนการทำงานคัดเลือกนักศึกษาในโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ซึ่งปีนี้เป็นรุ่นที่ 3 แล้ว โดยปี 2563 ถือเป็นรุ่นแรกที่เข้าร่วม และอีกเพียงปีเดียวเท่านั้น ก็จะถึงเวลาที่เด็กๆรุ่นนี้เรียนจบและกลับคืนสู่อ้อมกอดเพื่อไปเป็นครูของชุมชนอย่างเต็มตัว

“พื้นที่ของโรงเรียนกลุ่มเป้าหมายก็แล้วแต่บริบทครับ บางพื้นที่ค่อนข้างทุรกันดารมาก บางพื้นที่อาจน้อยกว่า แต่จะมีลักษณะชายขอบ เช่น โรงเรียนในจังหวัดประจวบฯ หรืออำเภอสังขละ กาญจนบุรี ก็มาเรียนที่เรา ก็ถือว่าค่อนข้างห่างไกลพอสมควร”

ดร.เกรียงวุธ กล่าวว่า ในตอนรับรุ่นหนึ่งโครงการนี้ มีนักศึกษา 25 คน จากนั้น รุ่นที่ 2 ขยับมาเป็น 29  คน และรุ่นปัจจุบันซึ่งเป็นรุ่นที่ 3 เพิ่มมาเป็น 30 คน ทางสถาบันจะต้องให้ความสำคัญตั้งแต่กระบวนการแรก นั่นคือการคัดกรอง เพราะต้องตอบให้ได้ว่าทำไมเลือกคนนี้ ไม่เลือกคนนั้น หลักเกณฑ์ของ กสศ. จะเป็นเกณฑ์สำคัญที่ต้องทำความเข้าใจกันให้ชัดว่า นอกจากเรื่องของความฝันที่อยากเป็นครูหรือเรื่องของศักยภาพจากมีผลการเรียนที่พร้อมระดับหนึ่งแล้ว อีกสิ่งที่สำคัญมากคือต้องมีข้อจำกัดเรื่องโอกาสทางการศึกษาด้วย

วิธีการค้นหาและขั้นตอนของทางมหาวิทยาลัยโดยสรุป มีดังนี้ 

1.ต้องใกล้ชิดพื้นที่ เริ่มตั้งแต่การประชาสัมพันธ์ในโรงเรียนกลุ่มเป้าหมาย อบต. และชุมชน
2.รับสมัคร 
3.สัมภาษณ์นักศึกษา จะต้องมีผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเข้าร่วมด้วย ไม่ว่าจะเป็น ผู้อำนวยการโรงเรียน ครู ตัวแทนชุมชน และคณะกรรมการจากสถานศึกษาสัมภาษณ์ทำหน้าที่ร่วมกัน 
4.หลังสัมภาษณ์จะมีการคัดกรองอีกครั้งเพื่อให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์มากที่สุด
5.ประกาศผล 
6.หลังประกาศผลจะให้นักศึกษาที่ผ่านเข้าค่ายเป็นเวลา 5 วัน เพื่อประเมินความพร้อมและคุณสมบัติ

จากนั้นจะมีการประเมินอีกรอบจนได้นักศึกษาในโครงการตามต้องการ

หลักสูตรต้องสอดคล้อง ปรับตัวตามบริบทแต่ละชุมชน

“หลักสูตรของเราเป็นเด็กปฐมวัย แต่เมื่อเด็กรุ่นแรกถูกมอบหมายให้ไปเรียนรู้จากโรงเรียนในชุมชน เราพบว่าหลายครั้ง ครูต้องสอนในระดับประถมด้วย เพราะโรงเรียนขนาดเล็กหลายแห่งเลยยังมีครูไม่ครบชั้น จากโจทย์นี้เรามองแล้วว่าเด็กของเราแม้เป้าหมายเพื่อเป็นครูปฐมวัย แต่เมื่อจบออกไปจะต้องมีภาระการสอนเด็กประถมด้วยแน่นอน จึงมาคิดต่อว่าจะทำอย่างไรให้พวกเขาสามารถสอนได้ เลยมาจัดเป็นหลักสูตรระยะสั้นเพื่อให้เด็กได้เรียเพื่อสอนในระดับประถมได้ด้วย”

ดร.เกรียงวุธ กล่าวถึงลักษณะเฉพาะของเด็กในโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่นที่ต่างจากครูในหลักสูตรทั่วไปว่า คือการเน้นที่ชุมชนเป็นสำคัญ เขาจะต้องอยู่กับชุมชนได้ ดังนั้น หลักสูตรของเราเองก็ต้องปรับตัวไปตามบริบทที่เกิดขึ้นจริง ดังเช่นปัญหาครูไม่ครบชั้น ก็ต้องปรับหลักสูตรของสถาบันให้สอดคล้องกับเขามากขึ้น จากการได้แลกเปลี่ยนกับสถาบันอื่นบ้าง บางแห่งอาจใช้วิธีการจัดเป็นวิชาเอกและวิชาโท หรือเป็นการเรียนแบบเอกคู่ก็มี แต่ทางคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง ใช้วิธีเพิ่ม 70 หน่วยกิจด้านประถมศึกษา เพื่อเป็นหลักสูตรขนาดสั้นให้เด็กได้เรียนในกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้

“ข้อดีของโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น คือเด็กไม่ขาดจากชุมชนไปเลยระหว่างเรียน เพราะในหลักสูตรเด็กจะต้องลงไปที่โรงเรียนหรือชุมชนทุกปี ซึ่งเราจะตั้งโจทย์สมรรถนะเป็นเป้าหมายในแต่ละปี อย่างชั้นปีที่ 1 จะต้องกลับไปอยู่กับชุมชนเวลา 1 เดือน ให้กลับไปในฐานะผู้เรียนรู้ว่า หน้าที่ครูเป็นอย่างไร เพื่อให้รอบรู้ในงานครูจากสิ่งที่เขาสัมผัสจริง ปีที่ 2 จะเริ่มให้เป็นผู้ช่วยครู เช่น การทำงานเอกสารธุรการต่างๆ ปีที่ 3 ต้องเป็นผู้ช่วยสอน และปีที่ 4 ก็จะเป็นต้องทดลองเป็นครูผู้สอน

“พอเด็กๆออกไปฝึกประสบการณ์จริง เสียงสะท้อนที่เราได้รับกลับมาจากโรงเรียนค่อนข้างดี ตอนนี้จึงพยายามพัฒนาต่อไป ครูรัก(ษ์)ถิ่น เราจะเน้นด้านชุมชน ปลูกฝังให้เด็กมีแรงกระตุ้นในการมีส่วนร่วมกับการพัฒนาชุมชนและมีจิตอาสา สามารถเป็นนวัตกรเพื่อสร้างนวัตกรรมท้องถิ่นได้ เราจะปลูกฝังให้เขามีเครื่องมือในการพัฒนาชุมชน และนวัตกรรมที่เขาสร้างขึ้นก็จะต้องเหมาะกับโรงเรียนปลายทางและชุมชนด้วย”

อนาคตของครูรัก(ษ์)ถิ่น

ดร.เกรียงวุธ กล่าวว่า สำหรับการพัฒนาโครงการนี้ต่อไปในอนาคต คืออยากพัฒนาทักษะเฉพาะตัวหรือความสามารถพื้นฐานของเขาที่ติดตัวมาแต่เดิมให้ต่อยอดไปได้มากขึ้น ดังนั้น ในตอนนี้ถ้าอะไรที่ส่งเสริมได้ก็จะทำ ไม่ใช่ว่าต้องทิ้งทักษะตัวเองไปเมื่อมาเรียนเป็นครู โจทย์ของเราคือต้องทำให้ศักยภาพเขาเด่นขึ้นมากกว่า อย่างบางคนชอบเล่นฟุตบอลก็จะหาทีมให้ได้เล่นและไปแข่งขันได้ หรือบางคนที่เก่งวิชาการ ชอบคณิตศาสตร์มาก ก็จะเน้นให้ศักยภาพด้านนี้เขาเด่นขึ้นไปอีก คือต้องหาวิธีพัฒนาเด็กๆให้ไปได้ตามความสามรถเฉพาะด้วย 

อีกเรื่องหนึ่งที่ ดร.เกรียงวุธ ให้ความสำคัญคือ เรื่องการทำงานอย่างมีส่วนร่วม เพื่อให้เกิดเป็นศักยภาพสูงสุดที่จะมีขึ้นจากโครงการนี้

“ครูรัก(ษ์)ถิ่น คือความร่วมมือ ไม่ใช่เราคิดคนเดียว เราจึงชวนโรงเรียนและชุมชนมาร่วมคุยเพื่อออกแบบการเรียนการสอนไปด้วยกัน เพราะเด็กมาจากแต่ละที่ มีความต่างกัน เราก็จะต้องออกแบบการศึกษาไปตามบริบทแต่ละสถานที่ ซึ่งชุมชนและโรงเรียนก็กำลังรอเหมือนกันว่าผลผลิตร่วมกันว่ารุ่นแรกที่สำเร็จออกไปจะเป็นอย่างไร” 

“ชุมชนตื่นเต้นมากครับ เป็นความคาดหวังเลยเพราะมองว่าเป็นลูกหลานของเขา พอมาถึงตรงนี้ เขาก็อยากเห็นว่าโครงการนี้จะต่อยอดไปถึงไหนได้บ้าง ชุมชนอยากให้ลูกหลานได้กลับมาพัฒนาชุมชนของเขาเองในอนาคต” ดร.เกรียงวุธ ระบุ ทิ้งท้าย

รู้จักโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น

จากสถานการณ์ที่ระบบการผลิตครูในปัจจุบันยังไม่ตอบสนองต่อปัญหาความขาดแคลนครูในโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลได้ ทั้งยังขาดการวางแผนการผลิตครูในภาพรวม ทำให้การบรรจุครูในแต่ละพื้นที่ได้ครูที่ไม่ใช่คนท้องถิ่นมากถึงร้อยละ 80 ผลที่ตามมา คือ หลังบรรจุเพียงไม่นาน ครูมักขอย้ายออกจากพื้นที่ห่างไกลจํานวนมาก จึงส่งผลกระทบโดยตรงต่อโอกาสและคุณภาพการเรียนรู้ของนักเรียนในพื้นที่ห่างไกล

กสศ.ริเริ่ม โครงการ “ครูรัก(ษ์)ถิ่น” ร่วมกับ 6 หน่วยงานประกอบด้วย กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม (อว.), กระทรวงศึกษาธิการ (ศธ.), สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.), สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา (ก.ค.ศ.) และสำนักงานเลขาธิการคุรุสภา พัฒนานวัตกรรมกระบวนการผลิตและพัฒนาครูสำหรับโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลอย่างเป็นระบบ และช่วยแก้ปัญหาการขาดแคลนครู ครูไม่ครบชั้น รวมถึงพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้ของนักเรียนในพื้นที่ห่างไกลตามพื้นฐานและศักยภาพที่แตกต่างกัน

โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น มุ่งทำงานร่วมกับสถาบันการศึกษาต้นแบบที่ร่วมโครงการในลักษณะเครือข่าย ร่วมพัฒนาหลักสูตรสร้างครูรุ่นใหม่ที่มีอัตลักษณ์ สอดคล้องกับบริบทและความต้องการของชุมชนแต่ละภูมิภาค และสร้างโอกาสทางการศึกษาให้นักเรียนในพื้นที่ห่างไกลที่มีจิตวิญญาณของความเป็นครู ให้ได้เรียนครูจนจบปริญญาตรีและได้รับการบรรจุเป็นครูในโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลซึ่งเป็นบ้านเกิดของตนเองทั้งหมด โดยนักศึกษาจะได้รับการบ่มเพาะให้เป็นครูของชุมชนที่มีคุณภาพสูง มีสมรรถนะทั้งทางวิชาการ และวิชาชีพ มีความสามารถพัฒนาผู้เรียนและชุมชนเพื่อช่วยลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในโรงเรียนได้

โครงการนี้มีระยะเวลาดำเนินงานผลิตและพัฒนาครูตั้งแต่ปี 2563-2571 มีเป้าหมายผลิตครูให้ได้จำนวน 1,500 คน ปัจจุบันเป็นปีที่ 4 มีนักเรียนที่ได้รับโอกาสเข้าศึกษาต่อเข้าเรียนครูในสาขาประถมศึกษาและปฐมวัยรวมทั้งสิ้น 861 คน และมีเป้าหมายในการพัฒนาโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลจำนวน 696 แห่ง โดยมีสถาบันผลิตและพัฒนาครูเข้าร่วมโครงการจำนวน 16 สถาบัน

The post อีกแค่ 1 ปี ครูรัก(ษ์) ถิ่น ‘ราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง’ รุ่นแรก จะกลับคืนบ้านเกิด first appeared on กสศ..

ครูสอนดี เข้าใจเด็ก …แต่อยู่ได้ไม่นานเพราะปรับตัวเข้ากับชุมชนไม่ได้

ครูจบหลักสูตรปฐมวัย …แต่ต้องสอนควบประถมศึกษา

สถาบันผลิต ทุ่มฝึกฝนพัฒนาทักษะนักศึกษาครูตั้ง 4 ปี …แต่เรียนจบแล้ว กลับขาด Passion ตัดสินใจไปประกอบอาชีพอื่น

ปัญหาเหล่านี้เหมือนอยู่คู่กับแวดวงการพัฒนาระบบผลิตและพัฒนาครูมายาวนาน ทั้งที่เป็นโจทย์ข้อแรกๆ ของการปฏิรูประบบการศึกษา ที่จะช่วยแก้ไขปัญหาความเสมอภาคให้กระจายออกไป เพื่อให้การเข้าถึง ‘การศึกษาคุณภาพ’ สำหรับเด็กและเยาวชนเกิดได้ในทุกพื้นที่ของประเทศ ไม่ว่าจะอยู่ในบริบทใดหรือห่างไกลแค่ไหนก็ตาม

ตั้งแต่ปี 2562 กสศ. สร้างเครือข่ายระดับพื้นที่ เพื่อค้นหาเยาวชนที่จบชั้น ม.ปลาย และ ‘อาชีพครู’ เป็นงานที่ใฝ่ฝัน ทั้งยังตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกลับไปสอนเด็กๆ ในพื้นที่ชุมชนของตน ด้วยความร่วมมือกับสถาบันผลิตครู ชุมชน และโรงเรียนปลายทางที่นักศึกษาจะกลับไปบรรจุ บ่มเพาะด้วยการคิดวิเคราะห์ร่วมกัน ปลุกปั้นจนเกิดเป็นหลักสูตรเฉพาะที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานจากบริบทแวดล้อม เพื่อหล่อหลอมน้องๆ เหล่านั้น จากนักศึกษาให้เรียนรู้และเติบโตจนเป็นครูที่เปี่ยมด้วยอัตลักษณ์จากท้องถิ่น จนเกิดเป็นแนวทางการสร้างและพัฒนา ‘ครูของชุมชน’ ที่พร้อมปฏิบัติงานได้ทันที หรือเรียกได้ว่าเป็น ‘ครูพร้อมใช้’…ภายใต้ชื่อโครงการ ‘ครูรัก(ษ์)ถิ่น’

จากวันนั้นถึงวันนี้ โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ดูแลนักศึกษาครูมาแล้ว 3 รุ่น ใน 16 สถาบันต้นแบบ กับอีก 696 โรงเรียนปลายทาง มีนักศึกษารวมทั้งหมด 866 คน กระจายใน 54 จังหวัดทั่วทุกภูมิภาค และทำให้เกิดหลักสูตรใหม่ๆ ที่น่าสนใจมากมาย

รศ.ดร.ดารณี อุทัยรัตนกิจ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ กสศ. กล่าวว่า นักศึกษาในโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่นกลุ่มนี้ คือพลังสำคัญของการพัฒนาโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล ทั้งในแง่มุมของการเติมเต็มความฝันนักเรียนผู้ขาดแคลนโอกาส ให้ได้เรียนในสาขาศึกษาศาสตร์หรือครุศาสตร์ และจบไปประกอบอาชีพครูอย่างที่ใฝ่ฝันไว้ ทั้งยังจะเป็นดอกผลที่สะท้อนไปถึงอนาคต เมื่อนักศึกษาทุนเพียง 1 คนที่ได้รับการพัฒนาอย่างเต็มศักยภาพ จะกลับไปยังท้องถิ่นของเขา และทำหน้าที่บ่มเพาะเด็กเยาวชนอีกนับร้อยนับพันชีวิต ให้เติบโตขึ้นมาเป็นทรัพยากรมนุษย์ที่เปี่ยมด้วยคุณภาพ

“โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น มีเป้าหมายที่จะหยั่งรากยังพื้นที่ห่างไกลของประเทศ ให้นักเรียนที่ขาดแคลนโอกาสแต่มีศักยภาพสูงและมีใจรักที่จะเป็นครูได้รับโอกาสเรียน ด้วยหลักสูตรที่จะเติมสมรรถนะทางวิชาการ วิชาชีพ การจัดการเรียนการสอนห้องเรียนคุณภาพสูง เป็นครูที่มีส่วนร่วมกับการพัฒนาชุมชน และมีถึงปลายทางคือทำให้เด็กทุกคนเข้าถึงการศึกษาคุณภาพ ลดช่องว่างเรื่องมาตรฐานความเหลื่อมล้ำของโรงเรียนขนาดเล็กในถิ่นทุรกันดาร

“โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่นจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงนโยบาย สร้างระบบผลิตและพัฒนาครูภายใต้อัตลักษณ์ท้องถิ่น สอดคล้องกับความต้องการของแต่ละชุมชน ผ่านการออกแบบหลักสูตรโดยเครือข่ายภูมิภาคที่เข้มแข็ง โดยมีผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง และพร้อมปรับเปลี่ยนการพัฒนาครูให้ตอบโจทย์การจัดการเรียนการสอนเชิงพื้นที่ และเลื่อนไหลเท่าทันตามความผันแปรของสังคมโลก”

และในโอกาสที่โครงการ ‘ครูรัก(ษ์)ถิ่น’ กำลังจะเปิดรับสถาบันจากทั่วประเทศ เข้าร่วมผลิตนักศึกษาครู ‘รุ่น 4’ (ปีการศึกษา 2566) ในวันที่ 21 มิถุนายน-20 กรกฎาคม 2565 นี้ มาดูกันว่าตลอดสามปีของการดำเนินงาน แต่ละสถาบันต้นแบบมีนวัตกรรมที่น่าสนใจ หรือหลักสูตรที่แสดงให้เห็นความเปลี่ยนแปลงเชิงกระบวนการอย่างไรบ้าง

“ครูต้องเชื่อมโยงสิ่งที่เรียนรู้เข้ากับวิถีชีวิตและปัญหาในชุมชนได้”

รศ.ดร.เกียรติสุดา ศรีสุข คณะบดีคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กล่าวว่า การแก้ปัญหาการศึกษาที่ผ่านมา ยังขาดการคำนึงถึงปัญหาที่มีในท้องถิ่น ทางสถาบันจึงปรับปรุงการผลิตและพัฒนาครู ด้วยการบูรณาการศาสตร์วิชาต่างๆ ให้เชื่อมต่อเข้ากับวิถีชีวิตของผู้คน โดยออกแบบการเรียนรู้ที่นำมาจากสภาพแวดล้อมรอบตัวผู้เรียน และปัญหาที่มีความท้าทายจากโรงเรียนปลายทางที่นักศึกษาจะเข้าบรรจุ

“โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่นคือกลไกที่มาช่วยให้มหาวิทยาลัยทำงานได้เร็วขึ้น ในช่วงเวลาสามปีเราได้ลงพื้นที่ทำงานร่วมกับชุมชนและโรงเรียนปลายทาง จนมองเห็นมิติหลากหลายที่มหาวิทยาลัยได้นำกลับมาออกแบบหลักสูตรเฉพาะทาง โดยใช้ปัญหาจากพื้นที่จริงเป็นฐาน ซึ่งเราคิดว่านี่คือเครื่องมือสำคัญที่จะเชื่อมโยงไปถึงความมั่นคงทางการศึกษา ความมั่นคงทางอาหาร ความปลอดภัย และชีวิตความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่ เพราะเมื่อวันที่ครูรุ่นใหม่กลุ่มนี้จบออกไปทำงาน เขาจะสามารถมองเห็นแนวทางการพัฒนาและแก้ไขปัญหาชุมชนที่ตรงจุด นั่นเพราะเขาได้ผ่านการเรียนรู้และขัดเกลาทักษะเพื่อแก้ปัญหาในท้องถิ่นของตนโดยตรง ตลอดเวลาสี่ปีที่เป็นนักศึกษา”

ปฐมวัย-ประถมศึกษา
หลักสูตรสองปริญญาแก้ปัญหาครูไม่ครบชั้น

อาจารย์ ดร.เกรียงวุธ นีละคุปต์ คณบดีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง กล่าวว่า โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่นนับว่ามาช่วยทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงระบบการผลิตครูตั้งแต่ต้นทาง จากเคยตั้งรับ วันนี้มหาวิทยาลัยทำงานเชิงรุก ลงพื้นที่ค้นหาเด็กที่ขาดโอกาสในชนบทห่างไกล และเมื่อได้ตัวคนที่ใช่มาแล้ว สถาบันผู้ผลิตจะวางแนวทางพัฒนาศักยภาพผู้เรียนร่วมกับชุมชนและโรงเรียนปลายทาง เติมเต็มตามกรอบสมรรถนะที่กำหนดเป็นเวลา 4 ปีเต็ม เพื่อให้ได้ครูที่มีคุณลักษณะตรงกับความต้องการของพื้นที่ ซึ่งเมื่อจบการศึกษาแล้วก็จะบรรจุทำงานได้ทันที

“การที่นักศึกษาได้โอกาสฝึกงานในพื้นที่จริง คือจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้มหาวิทยาลัยได้สร้างสรรค์หลักสูตรพัฒนาผู้เรียนให้เป็นครูคุณภาพตรงตามบริบทพื้นที่

“หลังร่วมโครงการ เราปรับให้มีหลักสูตรที่เปิดโอกาสให้นักศึกษาเพิ่มพูนทักษะตามความสมัครใจ โดยจากการฝึกประสบการณ์นักศึกษาครูรัก(ษ์)ถิ่น รุ่น 1 สาขาปฐมวัย ทำให้พบว่าการลงพื้นที่จริง ณ โรงเรียนปลายทาง นักศึกษาหลายคนเจอปัญหาครูไม่พอสอนเด็กครบชั้น ทำให้นักศึกษาครูสาขาปฐมวัยต้องรับผิดชอบการสอนระดับประถมศึกษาด้วย“ดังนั้นพอถึงรุ่นที่ 2 ทางมหาวิทยาลัยจึงปรับให้มีหลักสูตรเสริมสมรรถนะ (Enrichment Program) ให้นักศึกษาสามารถเลือกเรียนสาขาปฐมวัย-ประถมศึกษา ไปพร้อมกัน ทั้งในลักษณะเรียนเสริมเพื่อนำทักษะไปใช้ หรือใครที่ต้องการเก็บหน่วยกิตเพิ่มเติม เพื่อสำเร็จปริญญาหลักสูตรสองสาขาก็สามารถทำได้”

‘Ready Teacher’ ครูพร้อมใช้ของชุมชน

ผศ.ดร.บัญชา สำรวยรื่น คณบดีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม กล่าวว่า ครูรัก(ษ์)ถิ่น เป็นโครงการที่ถูกที่ถูกเวลา เนื่องจากในรอบสามปีผ่านมาได้เกิดความเปลี่ยนแปลงหลายด้านเกี่ยวกับการปฏิรูปการศึกษา โดยเฉพาะแผนงาน ‘Big Rock’ ที่มุ่งขับเคลื่อนกระบวนการจัดการเรียนรู้ซึ่งสะท้อนไปถึงการผลิตครูโดยตรง ทางมหาวิทยาลัยจึงปรับหลักสูตรการผลิตและพัฒนาครูที่สอดคล้องกับแผน โดยเน้นปลายทางว่าครูหนึ่งคนซึ่งจะกลับไปจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนแต่ละแห่ง จะต้องมีคุณสมบัติอะไรบ้าง

“เราใช้วิธีพัฒนาฐานสมรรถนะเติมเต็มนักศึกษาในแต่ละปี โดยตั้งธงว่าเมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว เขาต้องเป็น ‘ครูพร้อมใช้’ ทันที ไม่ต้องมีการอบรมเพิ่มเติมหรือใช้เวลาปรับตัวกับพื้นที่ที่เข้าไปบรรจุ สามารถทำได้ทุกอย่าง สอนได้ วิเคราะห์หลักสูตรได้ เขียนแผนการจัดการเรียนการสอนได้ ทำงานบริการสังคมได้ มีความรู้ครอบคลุมเรื่องเทคโนโลยี การพัฒนาทักษะชีวิตให้กับนักเรียน ตลอดจนสามารถดำเนินกิจกรรมโครงการเพื่อพัฒนาชุมชนได้ ซึ่งทั้งหมดจะเกิดขึ้นได้ สถาบันผู้ผลิตต้องพัฒนาหลักสูตรที่พร้อมยืดหยุ่นตามบริบทพื้นที่ เปลี่ยนแปลงได้ทุกปี โดยยึดความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์โลกเป็นศูนย์กลาง

“สำหรับปีการศึกษา 66 ที่เราเตรียมรองรับนักศึกษาครูรุ่นที่ 4 ทางมหาวิทยาลัยจะเพิ่มหลักสูตร ‘ครูผู้สร้างนวัตกร’ รองรับอนาคต เพื่อให้การเรียนรู้ของเด็กสามารถนำไปสู่การสร้างงานสร้างรายได้ระหว่างเรียน ด้วยประเมินแล้วว่าประเทศเรายังต้องเผชิญผลกระทบจากโควิด-19 ต่อไปอีกหลายปี”

และนี่คืองานที่ กสศ. ทำร่วมกับสถาบันผู้ผลิตและพัฒนาครูของประเทศ เพื่อให้เกิดกระบวนการสร้าง ‘ครูของชุมชน’ ตั้งแต่ต้นทาง ค้นหา ‘คนที่ใช่’ แล้วนำมาเติมเต็ม บ่มเพาะศักยภาพภายใน ผ่านองค์ความรู้ใหม่ที่สถาบันสร้างสรรค์ จนได้ครูที่มีคุณสมบัติพร้อมกลับไปทำงานพัฒนาภูมิลำเนาของตน ซึ่งผลในบั้นปลายท้ายสุด ผลผลิตของโครงการจะไม่ได้มีเพียง ‘ครูรัก(ษ์)ถิ่น’ 1,500 คน ตามเป้าหมายโครงการเท่านั้น แต่ในภาพรวมยังหมายถึงการปฏิรูประบบผลิตและพัฒนาครูในสถาบันทั่วประเทศ ซึ่งคือการพัฒนาประเทศชาติในระยะยาว

The post 3 ปี ‘ครูรัก(ษ์)ถิ่น’ ผลิต ‘ครูพร้อมใช้’ คืนชุมชน ตอบโจทย์โรงเรียน (ขนาดเล็ก) ในพื้นที่ห่างไกล first appeared on กสศ..