“ดีใจมากทุกครั้งที่มีคนมาโรงเรียนของเรา
ไม่มีใครลงมาหาพวกเรานานแล้ว
เพราะเขาฝังใจว่าแถวนี้เป็นพื้นที่อันตราย”

ครูสุนิดา อุมา หรือ ‘ครูนี’ ครูโรงเรียนบ้านคอลอกาเว อ.ศรีสาคร จ.นราธิวาส  กล่าวทักทาย ด้วยสีหน้า รอยยิ้ม และแววตาที่เป็นประกาย ตั้งแต่เริ่มบทสนทนา ก่อนเล่าว่าในอดีตนั้น ที่ตั้งของโรงเรียนคือพื้นที่สีแดงที่ห่างออกไปแค่ไม่กี่กิโลฯ เคยเป็นฐานที่มั่นของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยเมื่อราว 40 ปีก่อน จากนั้นจึงเข้าสู่ช่วงเวลาของปัญหาความไม่สงบใน 3 จังหวัดชายแดนใต้ที่กินเวลานานนับสิบปี

“สิบกว่าปีที่จากบ้านไป เราได้เห็นความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นมากมาย แต่สิ่งที่เราพบว่าไม่เปลี่ยนไปเลยคืออุปสรรคทางการศึกษาของเด็กๆ ที่สมัยเราเรียนเป็นยังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น”

โดยเฉพาะข่าวที่ถูกเสนอออกไปนั้นสั่งสมยาวนานพอจะทำให้ภาพลักษณ์ของ อ.ศรีสาคร ดูน่ากลัวสำหรับคนภายนอก แต่ในฐานะครูคนหนึ่งที่เติบโตขึ้นจากการเป็นนักเรียนที่นี่ เธอมองว่า ความยากจนด้อยโอกาสของเด็กๆ คือสิ่งที่ “น่ากลัวยิ่งกว่า” และนั่นคืออุปสรรคของการพัฒนาชุมชนที่แท้จริง

“ทุกวันนี้เหตุการณ์รุนแรงต่างๆ เงียบเสียงลงไปแล้ว แต่มันเหมือนเป็นภาพจำว่าชุมชนของเราไม่ปลอดภัย นานครั้งจึงจะมีคนจากพื้นที่อื่นๆ มาที่นี่ ครูส่วนหนึ่งที่บรรจุเข้ามาแล้วเขาก็อยู่กันไม่นาน จะมีก็แต่คนในพื้นที่เราเองที่พร้อมจะปักหลักทำงาน เพราะเรามองว่าชุมชนนี้คือบ้าน คือครอบครัวของพวกเรา” ครูนี เผยภาพปัญหาในท้องถิ่นจากมุมมองที่เธอเห็น

กว่าจะมาเป็นครูรักษ์ถิ่น

ครูนีบอกว่าเธอเป็นคนที่นี่ตั้งแต่เกิด เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านคอลอกาเวแห่งนี้ พอจบ ป.6 จึงย้ายไปเรียนที่ยะลาจนจบเอกครูจากมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา จากนั้นได้งานเป็นครูสอนในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งใน อ.รามัน จ.ยะลา เป็นเวลา 3 ปี พอถึงเวลาสอบบรรจุ เธอก็ตัดสินใจกลับมาสอนที่นี่

“สิบกว่าปีที่จากบ้านไป เราได้เห็นความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นมากมาย ตอนเราเรียนมีอาคารไม่กี่หลัง เด็กไม่ถึงร้อยคน มีต้นไม้ใหญ่รกครึ้มอยู่รอบโรงเรียน แต่พอกลับมาอีกครั้ง มีตึกใหม่ๆ เพิ่มขึ้น อาคารไม้เปลี่ยนเป็นปูน มีนักเรียนเพิ่มเป็นหลักพัน รอบโรงเรียนมีร้านค้าบ้านคนมากขึ้น แต่สิ่งที่เราพบว่าไม่เปลี่ยนไปเลยคืออุปสรรคทางการศึกษาของเด็กๆ ที่สมัยเราเรียนเป็นยังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น”

เพราะนักเรียนของเราส่วนใหญ่มาจากครอบครัวยากจน พ่อแม่ต้องไปทำงานที่อื่น ทิ้งเด็กไว้ให้ตายายเลี้ยง ส่วนที่ยังอยู่ในพื้นที่ก็ทำงานรับจ้างได้ค่าแรงไม่เพียงพอจะดูแลให้ลูกทุกคนได้เรียนหนังสือ เด็กๆ ต้องผลัดกันเรียน ผลัดกันอยู่บ้าน หลายคนต้องหยุดเรียนไปทำงานหาเงินช่วยพ่อแม่ พอขาดเรียนบ่อยเข้าก็เรียนไม่ทันเพื่อน เด็กก็เริ่มไม่อยากมาโรงเรียนหรือเลิกเรียนไปเลย ทำให้เรามองว่าสิ่งหนึ่งคือพวกเขาขาดแรงจูงใจให้มองเห็นความสำคัญของการเรียน

“ตอนเราเรียนที่นี่ครูเขาทำให้เรามองเห็นเป้าหมายชีวิต ทำให้เรามีแรงพยายามเรียนจนสำเร็จ จากวันนั้นเราเลยรู้สึกว่าไม่มีอาชีพไหนที่เปลี่ยนแปลงผู้คนได้เท่ากับการเป็นครู เพราะที่เราเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ก็เพราะมีครูที่ดีมาก่อน”

ซึ่งปัญหาที่พบมันสะท้อนให้เราย้อนมองที่ตัวเอง ว่าครั้งที่เราเป็นเด็กเคยผ่านมาได้อย่างไร มันคือแรงบันดาลใจให้กลับมาสอนที่โรงเรียนนี้ เพราะเราเป็นเด็กคนหนึ่งที่บ้านไม่ได้มีฐานะอะไร แต่การที่เราได้รับความเอาใจใส่ดูแลจากครูที่ดี มันทำให้ทัศนคติเราเปลี่ยน เรารับมือกับช่วงวัยต่างๆ ได้ก็เพราะการปูพื้นฐานจากครูในช่วงนั้น 

ตอนเราเรียนที่นี่ครูเขาทำให้เรามองเห็นเป้าหมายชีวิต ทำให้เรามีแรงพยายามเรียนจนสำเร็จ จากวันนั้นเราเลยรู้สึกว่าไม่มีอาชีพไหนที่เปลี่ยนแปลงผู้คนได้เท่ากับการเป็นครู เพราะที่เราเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ก็เพราะมีครูที่ดีมาก่อน

“พอมาเป็นครู เราก็นำสิ่งที่เราเคยได้รับและซึมซับมาถ่ายทอดสู่เด็กๆ พยายามสร้างแรงจูงใจให้เขามีเป้าหมายในการเรียน รวมถึงการเข้าไปจัดการปัญหาต่าง ๆ

“เราเป็นคนท้องถิ่นเลยใช้เวลาปรับตัวไม่นาน เพราะรู้ว่าเด็กและผู้ปกครองเขามีพื้นฐานเป็นอย่างไร การแก้ปัญหาเราจะเข้าไปทำตั้งแต่ที่บ้านของเด็ก ทำความเข้าใจกับผู้ปกครอง ส่วนผลที่ออกมาจะเป็นยังไงก็ขึ้นกับความร่วมมือของผู้ปกครองและคนในท้องถิ่นด้วย ความที่เราอยู่กันเป็นชุมชนใกล้ชิดมาตั้งแต่เมื่อก่อนก็ช่วยได้มาก และการเป็นคนในพื้นที่ทำให้ผู้ปกครองเขาเชื่อใจฝากลูกหลานกับเรา ส่วนใหญ่จะยอมรับฟังในสิ่งที่เราพูด เพราะเขารู้ว่าเราหวังดีกับเขาจริงๆ

สิ่งที่เข้ามาช่วยแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา

ในเรื่องความยากไร้ขาดแคลนที่ทำให้เด็กต้องหยุดเรียน ช่วงหลังมาก็ดีขึ้นเนื่องจากมีเงินทุนต่างๆ เข้ามาช่วยเหลือ โดยเฉพาะ “โครงการเงินอุดหนุนนักเรียนยากจนพิเศษแบบมีเงื่อนไข” หรือ “ทุนเสมอภาคของ กสศ.” (ทุนเสมอภาคของ กสศ. สามารถบรรเทาอุปสรรคในการมาเรียนได้ ไม่ว่าจะเป็นค่ารถ ค่าเดินทาง ค่าอาหาร และยังนำไปพัฒนาเสริมทักษะอาชีพ ซึ่งทำให้เด็กหลายคนสามารถมาโรงเรียนได้ไม่ต้องเสี่ยงหลุดจากระบบการศึกษา) ช่วยให้นักเรียนไม่ต้องขาดเรียนไปทำงานบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อน พอเด็กมาเรียนสม่ำเสมอ ผลการเรียนเขาก็ดีขึ้น ตั้งเป้าหมายกับการเรียนหนังสือได้มากขึ้น” ครูนีเล่าถึงข้อดีของการเป็นครูที่เป็นผลผลิตของชุมชน

ด้าน ครูนุรนี อารง หรือ “ครูยู” ที่แม้จะไม่ใช่คนศรีสาครแต่กำเนิด แต่เธอก็เริ่มต้นเรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านคอลอกาเว และเลือกกลับมาที่นี่อีกครั้ง ช่วยเสริมว่า เราเกิดที่ จ.ยะลา แล้วย้ายมาที่ศรีสาครตั้งแต่เด็ก เริ่มเรียนที่นี่จนจบก็ไปเรียนมัธยมโรงเรียนปอเนาะ (โรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม มีทั้งภาคสามัญและภาคศาสนา) จากนั้นย้ายไปเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับบ้าน  

“ทีแรกเราได้ไปบรรจุอยู่ที่อื่นก่อน แล้วจึงขอย้ายกลับมาเพื่อสอนที่โรงเรียนนี้ คือมันเป็นความตั้งใจของเราเลย เพราะว่ามันมีความรู้สึก “รักถิ่นฐาน” ที่คอยบอกเราว่าต้องกลับมาพัฒนาโรงเรียนของเรา เพราะเราอยู่ที่นี่ตั้งแต่เริ่มเรียนหนังสือ มีความผูกพัน ก็อยากเห็นที่นี่พัฒนา โดยเฉพาะจากข่าวคราวความเป็นไปของพื้นที่แถวนี้ มันก็ยากที่จะมีคนนอกเขายอมเข้ามาอยู่นานๆ เราก็คิดว่าถ้าไม่มีคนทำงานอย่างต่อเนื่อง การพัฒนาก็ไม่เกิด แล้วเราเองเป็นคนพื้นที่แท้ๆ ถ้าเราไม่กลับมาทำงานที่บ้านของเรา แล้วจะหวังให้คนอื่นเข้ามาทำก็คงเป็นไปไม่ได้”

การทำงานที่อื่นมาก่อน มีส่วนช่วยยังไงบ้าง?

ทำให้เราเห็นความแตกต่างชัดเจนขึ้น ได้เห็นว่าเด็กๆ ในเมืองใหญ่เขามีโอกาสในชีวิตมากกว่า ได้เรียนรู้การจัดการศึกษาที่เป็นระบบมากกว่า เราก็นำสิ่งเหล่านั้นกลับมาปรับใช้กับโรงเรียนของเรา สำหรับเด็กที่นี่บางคนเขาอยากมาเรียนแต่ไม่มีเงิน แต่อีกส่วนหนึ่งคือเขาไม่มีต้นแบบ โลกของเขามีแค่ภาพชีวิตในชุมชน เราก็นำประสบการณ์ของเรามาถ่ายทอดให้เขารู้ว่าข้างนอกนั้นมีอะไรอีกมากที่ควรต้องออกไปเห็นไปสัมผัส เขาจะต้องตั้งใจเรียนหนังสือ ต้องออกไปใช้ชีวิต ต้องเชื่อมั่นว่าถ้าได้เรียนจบสูงๆ แล้วจะมีอาชีพที่ดี ซึ่งมันจะช่วยครอบครัวให้ดีขึ้นได้

“นักเรียนที่นี่คือเด็กในชุมชนของเรา นัยยะหนึ่งเขาก็คือญาติพี่น้องของเรา ดังนั้น เราจะต้องเป็นคนพัฒนาพื้นที่ตรงนี้ เพราะถ้าเป็นคนอื่นเขาก็ไม่ได้รู้จักที่นี่ดีเท่าเรา มันจึงเป็นหน้าที่ของเราทั้งในฐานะครูและคนในพื้นที่ที่จะต้องสร้างพวกเขาให้มีความรู้ และต้องได้รับโอกาสในการพัฒนาตัวเองที่ทัดเทียมกับเด็กๆ ในพื้นที่อื่นๆ” ครูยูกล่าวปิดท้ายด้วยแพสชั่นเต็มเปี่ยม

(จากซ้ายไปขวา) “ครูนี” และ “ครูยู” ผู้อุทิศตนเพื่อให้เด็กๆ ในพื้นที่
ได้กลับมามีโอกาสที่ดีอีกครั้ง

ความรักษ์ถิ่นของครูทั้งสองคนนี้ จะเป็นพลังดีๆ ที่ส่งต่อให้คุณครูคนอื่นๆ
ในการนำความรู้และประสบการณ์ไปพัฒนาชุมชนบ้านเกิดต่อไป

ร่วมสร้างโอกาสทางการศึกษา
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ความยากจนด้อยโอกาสของเด็กๆ “น่ากลัวยิ่งกว่า” ความไม่สงบใน 3 จังหวัดชายแดนใต้ first appeared on กสศ..

“60 กม.” คือระยะทางที่ “ฮาวาตี โต๊ะตอ” นักเรียนชั้น ม.1 ใช้เดินทางนั่งรถไปกลับโรงเรียนในแต่ละวัน โดยขึ้นรถจาก ต.ศรีบรรพต ถึง ต.ศรีสาคร จ.นราธิวาส

ที่เป็นอย่างนี้เพราะรอบบริเวณชุมชนของเธอ ไม่มีโรงเรียนที่เปิดสอนในระดับมัธยมแม้แต่ที่เดียว ดังนั้นหากไม่อยากหยุดเรียนหนังสืออยู่เพียงแค่ชั้น ป.6 ก็ต้องยอมแลกด้วยการตื่นนอนแต่เช้าทุกวันและกลับถึงบ้านช้ากว่าเพื่อนไปตลอดสามปี จนกว่าจะจบหลักสูตรการศึกษาภาคบังคับในระดับ ม.3

และถึงแม้ว่าโรงเรียนบ้านคอลอกาเวที่ฮาวาตีเรียนอยู่ จะมีรถรับส่งเด็กนักเรียนทุกคนทั้งเช้าเย็น แม้ถนนจะอยู่ในสภาพใช้งานได้ดี แต่ด้วยเส้นทางสายเล็กๆ ที่คดเคี้ยวในพื้นที่ที่มองไปทางไหนก็มีแต่ป่าแต่เขา และระยะทางที่ค่อนข้างไกล ก็ทำให้เธอเผยความรู้สึกถึงการเดินทางไปกลับจากโรงเรียนว่า ‘นั่งรถไปกลับทุกๆ วัน ก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันค่ะ’

ความเหลื่อมล้ำที่ต้องเจอ ตลอดเส้นทางการเรียน

“ฮาวาตี” เป็นภาพแทนของเด็กกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกลในเขตชายแดนภาคใต้ซึ่งมีทางเลือกไม่มาก เธอเล่าว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่เด็กและเยาวชนที่มาจากครอบครัวยากจนในหมู่บ้านมีวุฒิแค่ชั้น ป.6 หรือหลายคนก็ไม่ได้เรียนหนังสือเลย นั่นเพราะไม่มีทุนการศึกษา และโรงเรียนเท่าที่มีในพื้นที่ก็เปิดสอนแค่ชั้น ป.6 

“มีเยอะเหมือนกันค่ะ ที่เขาเรียนจบชั้น ป.6 แล้วไม่ได้เรียนต่อ หรือบางคนเรียนไม่ทันจบก็ต้องออกไปทำงาน พวกงานเก็บยางหรืองานรับจ้าง ครอบครัวของหนูก็มีอาชีพรับจ้างกรีดยางเหมือนกัน แต่เงินที่หามาได้ก็ไม่เคยพอจะส่งให้พี่น้องเรียนหนังสือได้ทุกคน” ฮาวาตีเล่าถึงโอกาสทางการศึกษาของเพื่อนวัยเดียวกันในหมู่บ้าน   

ครอบครัวของฮาวาตีมีพี่น้อง 6 คน เธอเป็นคนที่ 3 หลังพ่อกับแม่หย่าร้างกันตั้งแต่เธอยังเด็ก พ่อพาน้องคนที่ 4 กับคนที่ 5 ย้ายไปอยู่ที่อื่น เธอไม่เคยรู้เลยว่าทุกวันนี้น้องสองคนได้เรียนหนังสือกันไหม ตอนนี้เธออยู่กับแม่และพี่ชายคนโตที่ทำงานรับจ้าง และน้องคนเล็ก ส่วนพี่สาวคนที่ 2 แยกออกไปแต่งงานแล้ว ฮาวาตีบอกว่าถึงตอนนี้ เธอคือคนเดียวที่ได้เรียนสูงที่สุดในครอบครัว

“พี่สาวเป็นคนเรียนเก่งค่ะ แต่เรียนจบแค่ ป.6 ก็ต้องไปทำงานหาเงิน เพราะที่บ้านเราไม่มีเงินให้เรียนต่อ” ฮาวาตีพูดถึงพี่สาวผ่านน้ำเสียงที่เจือด้วยความเสียดาย 

ส่วนเธอเองยอมรับว่า “ตอนที่เรียนจบ ป.6 หนูเคยคิดว่าคงไม่ได้เรียนต่อแล้ว เมื่อก่อนนี้หนูต้องขาดเรียนบ่อยไปทำงานรับจ้างเก็บยาง ช่วงไหนมีงานมากก็ต้องหยุดเรียนหลายๆ วัน ทำครั้งนึงได้เงิน 60-100 บาท หนูก็ให้แม่เก็บไว้ใช้ในบ้าน พอจบ ป.6 ก็คิดว่าคงต้องไปทำงานเหมือนกับคนอื่นๆ เพราะไม่มีโรงเรียนแถวบ้านให้เรียนต่อ เงินทุนเราก็ไม่มี แต่พอรู้ว่าที่โรงเรียนนี้มีทั้งรถรับส่งและมีทุนให้เรียน หนูเลยได้เรียนต่อชั้นมัธยมค่ะ”

เหลื่อมล้ำแค่ไหน ก็ต้องไปให้สุด

“ถ้าไม่ได้เรียนหนูคงต้องไปทำงานกรีดยาง แล้วคงได้เงินไม่พอจะดูแลน้อง บ้านเราก็คงไม่มีใครมีหวังได้เรียนสูงๆ การเรียนจึงสำคัญกับชีวิตหนูมาก”

ถึงจะต้องใช้เวลามากกว่าเด็กคนอื่นในการเดินทางทุกวัน ก็ไม่ได้ทำให้ฮาวาตีคิดท้อถอยกับการมาโรงเรียนหรือเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ เลย เพราะเธอมีตำแหน่งเป็นสภานักเรียน มีเกรดเฉลี่ย 3.00 กว่าทุกเทอม ซึ่งเป็นเกรดเฉลี่ยคงที่ตั้งแต่เรียนชั้นประถม 

ส่วนด้านวิชาเรียน เธอชอบคณิตศาสตร์และภาษาไทย และได้รับเลือกเป็นตัวแทนของโรงเรียนเข้าแข่งขันทักษะวิชาการมาแล้วหลายครั้ง  กับหน้าที่มากมายที่เหมือนจะเกินกว่าความรับผิดชอบของเด็กชั้น ม.1 คนหนึ่ง ฮาวาตีบอกว่า ‘รักที่จะทำ’ ด้วยความสนุก และเธอมีความสุขเสมอที่ได้มาโรงเรียนทุกๆ วัน เพราะการได้เรียนหนังสือ ทำให้เธอกล้าตั้งเป้าหมายในชีวิตได้สูงขึ้น และเริ่มเชื่อว่า ‘ความฝัน’ กำลังขยับเข้ามาอยู่ใกล้กับความจริงทีละน้อย

“หนูตั้งใจไว้ว่าจะเรียนต่อ ม.ปลาย อยากเรียนสายวิทย์ แล้วจะเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ถ้าเรียนจบแล้วอยากจะเป็นตำรวจ อยากกลับมาดูแลคนในหมู่บ้าน แต่อีกใจหนึ่งหนูก็อยากเป็นครู จะได้กลับมาสอนหนังสือให้น้องๆ ที่โรงเรียนของเรา”

ความตั้งใจ ที่มองไปไกลกว่าตัวเอง

ฮาวาตีไม่ได้วางเป้าหมายในการเรียนไว้สำหรับตัวเองเท่านั้น แต่ยังมองไกลไปถึงครอบครัวและระดับชุมชน ด้วยการเจียดเวลาไปทำงานเก็บยางช่วยแม่บ้างในวันหยุด “อยากช่วยแม่ให้เก็บตังค์ได้เยอะขึ้น หนูอยากให้น้องได้เรียนต่อเหมือนกับหนู” 

เพื่อให้น้องซึ่งตอนนี้เรียนอยู่อนุบาล 3 ได้เรียนต่อมัธยมเหมือนกับเธอ ด้วยความเชื่อที่ว่าการเรียนจะสามารถเปลี่ยนแปลงความเป็นอยู่ในครอบครัวและชุมชนของเธอได้ 

“ถ้าไม่ได้เรียนหนูคงต้องไปทำงานกรีดยาง แล้วคงได้เงินไม่พอจะดูแลน้อง บ้านเราก็คงไม่มีใครมีหวังได้เรียนสูงๆ การเรียนจึงสำคัญกับชีวิตหนูมาก สำหรับตอนนี้ ขอแค่ได้ไปโรงเรียนทุกวัน หนูเชื่อว่าความฝันของหนูจะเป็นจริงได้สักวันหนึ่ง” ฮาวาตี กล่าวปิดด้วยรอยยิ้ม

และนี่คืออีกหนึ่งความภูมิใจของ “นักเรียนทุนเสมอภาค” จาก กสศ. โครงการที่สามารถบรรเทาอุปสรรคในการมาเรียนได้ ไม่ว่าจะเป็นค่ารถ ค่าเดินทาง ค่าอาหาร  และยังนำไปพัฒนาเสริมทักษะอาชีพ ซึ่งทำให้เด็กหลายคนสามารถมาโรงเรียนได้ไม่ต้องเสี่ยงหลุดจากระบบการศึกษา

เป็นแรงส่งให้ฮาวาตีได้เรียนต่อ และด้วย “ความรัก” ในการเรียนที่มากพอ รวมถึงความฝันที่อยากจบมาทำงานส่งน้องเรียน ดูแลบ้าน พัฒนาชุมชน  ยิ่งทำให้เธอสามารถเอาชนะปัญหาความเหลื่อมล้ำไปได้ในที่สุด ความมุ่งมั่นของเธอ จะเป็นแรงส่งที่ดีให้กับเด็กๆ ที่มีใจอยากเรียน รวมถึงสร้างประกายความหวังให้การศึกษาไทย

ร่วมสร้างโอกาสทางการศึกษา
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post เดินทางไปเรียน 60 กม. / วัน ความฝันของเด็กสาวผู้มีหัวใจรักการเรียน first appeared on กสศ..

นักเรียนทุน กสศ.ขอบคุณนายกฯ รัฐบาล  และทุกภาคส่วน ให้โอกาส สานฝันเป็นครูรัก(ษ์)ถิ่น แม้ลำบากไม่หวั่น ขอพัฒนาบ้านเกิด ก่อนมอบภาพวาดสีน้ำและปลากือเลาะห์ ของหายากและขึ้นชื่อ อ.ศรีสาคร เป็นที่ระลึก เด็กๆ หวังอยากให้นายกฯ กลับมานราธิวาสอีก

ด้านกสศ.เดินหน้าช่วยเด็กๆ ด้อยโอกาสใน 3 จังหวัดมากกว่า 53,000 คน 

เมื่อวันที่ 21 ม.ค. 2563  ที่มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ จ.นราธิวาส ก่อนการประชุมคณะรัฐมนตรีสัญจร พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ได้แวะกล่าวทักทายเด็กนักเรียนโครงการเงินอุดหนุนนักเรียนยากจนพิเศษแบบมีเงื่อนไข หรือนักเรียนทุนเสมอภาค จากโรงเรียนบ้านคอลอกาเว อ.ศรีสาคร จ.นราธิวาส และนักเรียนที่ผ่านการคัดเลือกโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ที่มารอต้อนรับ

โดยมีนายสุภกร บัวสาย ผู้จัดการกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา(กสศ.) กล่าวรายงานสถานการณ์การช่วยเหลือเด็กในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนใต้ ว่า กสศ.ดำเนินโครงการเพื่อช่วยเหลือเด็กและเยาวชนด้อยโอกาส ในพื้นที่3จังหวัดชายแดนภาคใต้ ได้แก่ ปัตตานี ยะลา นราธิวาส ผ่านโครงการเงินอุดหนุนนักเรียนยากจนพิเศษอย่างมีเงื่อนไข  โดยมีนักเรียนจาก 3 จังหวัด ได้รับทุนเสมอภาค จำนวน 53,763 คน จาก 937 โรงเรียน จำแนกเป็น จังหวัดนราธิวาส 23,783 คน  จังหวัดปัตตานี 14,148 คน  จังหวัดยะลา 15,832 คน

“ เด็กๆ จะได้รับเงินอุดหนุน  3,000 บาทต่อคนต่อปีการศึกษา เพื่อบรรเทาอุปสรรคในการมาเรียน เช่น เป็นค่าอาหารเช้าสำหรับชั้นอนุบาล-ประถมศึกษาและค่าอาหารเช้า/อาหารกลางวันสำหรับชั้นมัธยมศึกษา ค่าใช้จ่ายในการเดินทางมาเรียน ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพระหว่างเรียน รวมถึงเพื่อเป็นค่ากิจกรรมพัฒนาทักษะชีวิตและทักษะอาชีพ โดยข้อมูล ระบบ iSEE ของกสศ. พบว่า เด็กกลุ่มนี้ อยู่ในครอบครัวที่มีรายได้เฉลี่ยต่อคน/เดือน 957 บาท หรือราว 32 บาทต่อวัน เท่านั้น”

นายสุภกร กล่าวว่า ความพยายามในการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในพื้นที่ 3 จังหวัด ยังรวมไปถึงการแก้ปัญหาครู ไม่ครบชั้นและโยกย้ายบ่อย ผ่านโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ที่กสศ.ร่วมกับกระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ช่วยสร้างโอกาสให้นักเรียนช้างเผือกในพื้นที่ห่างไกล ที่มีใจรักในวิชาชีพครู และมีศักยภาพในการเรียนรู้ ได้เรียนครูจนจบปริญญาตรีอย่างมีคุณภาพ และได้รับการบรรจุเป็นครูรุ่นใหม่ในโรงเรียนขนาดเล็กพื้นที่ห่างไกลซึ่งเป็นบ้านเกิดของตนเอง โดยในพื้นที่ 3 จังหวัด กสศ.ทำงานร่วมกับ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลาในการเป็นสถาบันผลิตและพัฒนาครูรุ่นใหม่ ในปี 2563 มีนักเรียนชั้น ม.6 ในพื้นที่จังหวัดนราธิวาส และยะลา ได้รับทุนจำนวน 19 คน หลังสำเร็จการศึกษาจะบรรจุในโรงเรียนขนาดกลางและขนาดเล็กของ สพฐ. ทั้ง 2 จังหวัด จำนวน 16 แห่ง

ทั้งนี้ โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น มีพื้นที่ดำเนินงานจำนวน 282 โรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล สังกัดสพฐ. รวม 45 จังหวัด ครอบคลุมทั่วประเทศ  โดยผลิตครูจำนวน 5 รุ่น รวมทั้งสิ้น 1,500 คน

(กลาง) พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี
และเด็กนักเรียน 3 จังหวัดชายแดนใต้

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า พลเอกประยุทธ์ ใช้เวลาสั้นๆ พบปะนักเรียน และให้กำลังใจว่าให้ตั้งใจเรียนเป็นคนดีของสังคม  จากนั้น ตัวแทนนักเรียนทุนเสมอภาคได้มอบของที่ระลึกเป็นปูนปั้น ‘ปลากือเลาะห์’ และภาพเขียนสีน้ำจากฝีมือเด็กๆ นักเรียนทุนเสมอภาคที่ช่วยกันวาดขึ้นเพื่อแสดงความขอบคุณสำหรับโอกาสทางการศึกษาที่ได้รับ ก่อนจะถ่ายภาพร่วมกัน

ด.ญ.วารัส สาแมง นักเรียนชั้น ป.5/2 นักเรียนทุนเสมอภาค โรงเรียนบ้านคอลอกาเว กล่าวว่า ของที่ระลึกที่นำมามอบให้กับท่านนายกฯเป็นเสมือนคำขอบคุณจากใจเด็กทุนเสมอภาคทุกคน ที่รัฐบาลและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกฝ่าย มองเห็นความสำคัญของการศึกษา และได้มอบทุนการศึกษาช่วยสนับสนุนให้เด็กๆ ที่มาจากครอบครัวยากจนได้เรียนหนังสือเหมือนกับเด็กคนอื่น สำหรับของขวัญที่นำมามอบให้ คือปูนปั้นปลากือเลาะห์ หรือ ปลาพลวงชมพู ซึ่งเป็นปลาประจำอำเภอศรีสาคร ได้รับสมญาว่าเป็นราชาแห่งแม่น้ำสายบุรี และหายากที่สุด และอีกชิ้นเป็นภาพวาดสีน้ำ แสดงถึงธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ของอำเภอศรีสาคร จากฝีมือเด็กๆ กลุ่มฝึกทักษะอาชีพ ที่ช่วยกันวาดขึ้นเพื่อตั้งใจนำมามอบให้กับนายกรัฐมนตรีโดยเฉพาะ ทั้งนี้นอกจากแทนคำขอบคุณแล้ว เด็กๆ หวังว่านายกรัฐมนตรีจะได้เดินทางกลับมาที่จังหวัดนราธิวาสอีกครั้ง

ด.ญ.สีตีนูรูลอาดีลลาท์ บินอูมา นักเรียนชั้น ม.2/2 โรงเรียนบ้านคอลอกาเว กล่าวว่า ก่อนจะได้รับทุนการศึกษาจาก กสศ. ต้องมาเรียนบ้าง หยุดเรียนบ้าง เพราะไม่มีเงิน แต่พอได้รับทุนของกสศ. ได้ช่วยลดภาระในครอบครัวทำให้ชีวิตดีขึ้น และทำให้มาโรงเรียนได้ทุกวัน ส่วนตัวเป็นคนชอบเรียนหนังสือ อยากเรียนจบชั้นสูงๆ ก็หวังว่าจะมีโอกาสได้ทำตามฝันที่อยากเป็นครูมาสอนในพื้นที่บ้านเกิด

น.ส.นิยดา จรัสวงษ์ นักเรียนชั้น ม.6 โรงเรียนสุคิรินวิทยา จ.นราธิวาส ผู้ผ่านการคัดเลือกในโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น กล่าวว่า หากเรียนจบตั้งใจจะกลับบ้านมาพัฒนาอำเภอสุคิริน ในจังหวัดนราธิวาส ที่วันนี้แม้เป็นพื้นที่ห่างไกล ขาดแคลนบุคลากร หรือไม่มีความสะดวกสบายหลายด้าน หนูก็ไม่หวั่น ความหวังของหนู คือการได้กลับมาพัฒนาน้องๆ หรือคนรุ่นต่อไปให้เขามีความรู้ที่มากขึ้น ซึ่งโครงการนี้จะช่วยสานฝันการเป็นครูให้สำเร็จได้จริง หากไม่มีโครงการนี้ก็คงหมดโอกาสที่จะได้เป็นครูกลับมาพัฒนาท้องถิ่นอย่างแน่นอน

น.ส.สุธิดา ทองราช นักเรียนชั้น ม.6 โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติฯ จ.ยะลา ผู้ผ่านการคัดเลือกในโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น กล่าวว่า ความตั้งใจของการเป็นครูรักษ์ถิ่น คือจะกลับมาพัฒนาชุมชน โดยตนมองว่าจะกลับไปพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวในท้องถิ่น คือสะพานข้ามทะเลสาบป่าฮาลา-บาลา โดยสร้างอาชีพให้เด็ก ๆ เป็นมัคคุเทศน์นำเที่ยว เกิดแหล่งรายได้สำหรับคนในชุมชน ส่วนสินค้าโอทอปจะเป็นพวกปลา ทั้งปลาส้มหรือปลากระโดด ซึ่งมีอยู่มากในทะเลสาบ

ครูสุนิดา อุมา ครูโรงเรียนบ้านคอลอกาเว กล่าวว่า ขอบคุณที่รัฐบาลเล็งเห็นความสำคัญของนักเรียนยากจนในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนใต้เพราะมีจำนวนมาก ซึ่งเด็กยากจนพิเศษหรือนักเรียนทุนเสมอภาคของ กสศ. ที่โรงเรียนมีประมาณ 333 คน จากจำนวนนักเรียนประมาณ 1,200 คน ส่วนใหญ่มีฐานลำบากยากจน อีกทั้งที่ผ่านมาโรงเรียนแทบไม่เคยได้รับโอกาสดีๆ เช่นนี้ เนื่องจากโรงเรียนอยู่ไกลและยังเคยอยู่ในพื้นที่สีแดง ที่มีการก่อเหตุความรุนแรงบ่อยครั้งทำให้การช่วยเหลือต่างๆ อาจมาไม่ถึง และต้องขอบคุณกสศ.ที่มอบทุนการศึกษาให้กับเด็กๆ อีกครั้ง

“เงินที่เด็กๆ ได้รับสามารถลดปัญหาอุปสรรคการมาโรงเรียนได้อย่างดี จากเดิมเด็กบางคนต้องหยุดเรียนไปเพราะไม่มีค่าใช้จ่ายเดินทางมา เมื่อพอมีทุนจากสศ.กลับทำให้เด็กๆ สามารถมาโรงเรียนและไม่ขาดเรียนอีก” ครูสุนิดา กล่าว

The post นักเรียนทุน กสศ.ขอบคุณนายกฯ รัฐบาล และทุกภาคส่วน ให้โอกาสสานฝันเป็นครูรัก(ษ์)ถิ่น first appeared on กสศ..