ฉันอยากเข้าใจนักเรียนมากขึ้น
ทำไมนะ?
นักเรียนของฉันถึงได้แต่งตัวและมีพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์เช่นนี้

โรงเรียนของเราอยู่ในพื้นที่สีแดงภาคใต้
ครูทุกคนกลัวจะเกิดอันตรายหากต้องไปเยี่ยมบ้าน
แต่ถ้าเราไม่ลงพื้นที่เยี่ยมบ้านนักเรียน
เราจะรู้จะเข้าใจนักเรียนได้อย่างไร

“เมื่อฉันได้ไปเยี่ยมบ้านนักเรียน”

ฉันได้พบว่า..นักเรียนส่วนใหญ่พ่อแม่ต้องออกไปทำงานไกลบ้าน
นักเรียนบางคนจึงอาศัยอยู่กับปู่ย่าตายาย บางคนอาศัยอยู่กับญาติ
ทำให้นักเรียนค่อนข้างขาดความอบอุ่น เพราะขาดการดูแลเอาใจใส่เท่าที่ควร

“ถ้าเราไม่เข้าใจนักเรียน เราก็จะช่วยเหลือนักเรียนได้ไม่ตรงจุด”

นักเรียนของเราก็โชคดีที่ได้รับเงินอุดหนุนนักเรียนยากจนพิเศษ
จากกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)

ทำให้เราได้มีโอกาสจัดการเรียนการสอนในรูปแบบกิจกรรม
“ส่งเสริมทักษะอาชีพ” ให้แก่นักเรียน
เราสอนให้นักเรียนทำขนมเยอะแยะมากมาย เช่น เค้ก แซนวิช
ห้องเรียนที่เปลี่ยนจากการเรียนแค่เนื้อหา
กลายมาเป็นการลงมือปฏิบัติจริง สามารถนำไปใช้ในชีวิตได้จริง
ทำให้นักเรียนเกิดความสนุกสนาน และอยากเรียนรู้
แล้วที่สำคัญยังทำให้นักเรียนสร้างรายได้ระหว่างเรียนด้วย

วันหนึ่งโรงเรียนของเราได้รับโอกาสจาก กสศ. ให้เข้าร่วมกิจกรรม
“ตลาดนัดวาดฝัน ส่งต่อรอยยิ้ม สร้างโอกาส สร้างอาชีพ นักเรียนยากจนพิเศษ”
เด็กๆ ดีใจและตื่นเต้นกันมาก จากที่เคยเห็นกรุงเทพแต่ในทีวี
จบงานครูพาพวกหนูไปเที่ยวก่อนกลับด้วยนะคะ
ฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่า นักเรียนดีใจและมีความสุขมากๆ ที่ได้เปิดประสบการณ์เช่นนี้

รอยยิ้ม และความสุขของนักเรียน
เกิดจาก.. การได้รับประสบการณ์ดีๆ

รอยยิ้ม และความสุขของครู
เกิดจาก.. การได้เห็นรอยยิ้มของนักเรียน

ขอบคุณสำหรับโอกาสดีๆ ที่ กสศ. มอบให้โรงเรียนบ้านนอกของเราค่ะ

ครูนิ
นินูรุลฮูดา แวสามะ
โรงเรียนบ้านนอก
Kru Ninu Habibee

The post “อย่าเพิ่งสอนเขา ถ้ายังไม่รู้จักและเข้าใจเขามากพอ” first appeared on กสศ..

The post อย่าใจร้อนเเละคาดหวัง .. กับ outcome ที่ 100% อย่างฉับพลันมากเกินไป first appeared on กสศ..

เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหิ้วกระเป๋าตาม…ไปดู
ดูให้รู้ ว่าเด็กดอยน่ารักแค่ไหน ^^

ผมเป็นครูคณิตฯบรรจุใหม่ เดือนนี้ย่างเข้าเดือนที่ 4 แล้วครับ
การเป็นคนต่างพื้นที่ แล้วได้มาบรรจุไกลบ้าน นั้น
ผมว่ามันมีข้อดีหลายอย่างเลยครับ สิ่งที่เห็นได้ชัดคือ ผมว้าว!! กับทุกสิ่งที่ผมได้พบเห็นบนดอยแห่งนี้

เด็กนักเรียนของผมแบ่งออกเป็น 3 ชนชาติใหญ่ๆ
มีชาวไทยใหญ่ คนจีน และชนเผ่าลีซอ
ทำให้พื้นที่บนดอยบ้านเปียงหลวงแห่งนี้ อุมดมสมบูรณ์
และเต็มไปด้วยแหล่งวัฒนธรรมที่หลากหลาย

ผมตัดสินใจสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ขึ้น ผ่านเพจบนเฟสบุ๊ค
มีชื่อเพจว่า โรงเรียนใกล้พระอาทิตย์
ตั้งใจไว้ว่า จะใช้แลกเปลี่ยน เรียนรู้ผู้คน วิถีชีวิตความเป็นอยู่
ซึ่งมีกิจกรรมของโรงเรียน ชุมชน วัฒนธรรมของคนผู้คนที่นี่
ผ่านการท่องเที่ยวและเล่าเรื่องในแบบฉบับของผมเอง

“ครูครับๆ ผมอยากถ่ายรูป”
“ได้เดี๋ยวครูสอนให้..แต่ผมต้องเป็นไกด์ พาครูไปเที่ยวนะ..”
เบื้องหลังภาพสวยๆของเพจนี้ มีความสนุกซ่อนอยู่เยอะมากครับภาพถ่ายในหลายคอนเทนท์ของเพจ เป็นฝีมือการลั่นชัดเตอร์ของเด็กน้อย

แท้จริงแล้ว “เด็กๆ ต้องการพื้นที่ หรือเวที ที่จะแสดงออกทางความคิด
และความสามารถของเขา”
พื้นที่เพจเล็กๆนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งเวที ในการค้นหาตัวเอง และปล่อยของที่มีออกมา

การพาเด็กๆ ออกไปเรียนรู้ ทำกิจกรรมนอกห้องเรียน
โดยเฉพาะในพื้นที่ชุมชนของเขาเอง เป็นสิ่งที่ผมภูมิใจสุดๆ
ผมได้เรียนรู้ผ่านตัวของเด็กๆ ความคิดสร้างสรรค์
การแชร์ไอเดียต่างๆ เป็นสิ่งที่น่าสนใจมาก
ครูเป็นผู้รับฟัง ส่งเสริม และสนับสนุน ผลักดันให้มันเกิดขึ้น

ผมเฝ้ามองดูการเปลี่ยนแปลง และเติบโตขึ้น ของเด็กๆ

ผมเชื่อเสมอว่า เด็กๆจะเรียนรู้ได้ดี ถ้าได้ลงมือทำด้วยตัวเอง
พร้อมกันนั้น ตัวครูเองต้องพร้อมที่จะอยู่เคียงข้าง สร้างพื้นที่
หรือเวทีที่สร้างสรรค์ เตรียมพร้อมให้พวกเขาแสดงออกถึงศักยภาพที่มีอย่างเต็มที่

มาร่วมกันสร้างพื้นที่ ขยายเวทีให้กว้างขึ้นเพื่อเด็กๆ กันครับ ^^

ครูท็อป
อนวัช นันทะเสน
โรงเรียนบ้านเปียงหลวง จ.เชียงใหม่
Nuntasen Anawat

The post “เด็กๆ ต้องการพื้นที่ หรือเวที ที่จะแสดงออกทางความคิด และความสามารถของเขา” first appeared on กสศ..

‘โอกาส’ คือ ‘สิ่งล้ำค่า’
เราจะ ‘ขยายโอกาส’ ให้กับนักเรียนของเรา
ในทางใดได้บ้าง….

โรงเรียน ‘ขยายโอกาส’ คือ พื้นที่แห่งความหวัง สานฝันให้กับนักเรียนที่มีข้อจำกัดในการศึกษาต่อ

ภาพบรรยากาศโรงเรียนขยายโอกาส ที่พี่มัธยมตอนต้น ต้องใช้ชีวิตร่วมกับน้องประถม นักเรียนหวังเพียงว่า… มาโรงเรียนเพื่อได้วุฒิ ม.3 เพื่อไปใช้ในการทำงานต่อเท่านั้น

นักเรียนขาดแรงจูงใจในการเรียน ขาด Growth Mindset

งานของครูประจำชั้นอีกหนึ่งอย่าง คือเราจะต้องไป ‘เยี่ยมบ้านนักเรียน’ ทุกคน
ทำให้เราพบว่า…
นักเรียนของเราส่วนใหญ่มีปัญหาทางครอบครัว ประกอบกับเป็นครอบครัวในชนบท สิ่งที่พอทำให้มีรายได้ก็เป็นการทำไร่ ทำนา รับจ้างทั่วไป ทำให้ด้านการเงินไม่มีความพร้อมเท่าไหร่

นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้ทางครอบครัวตัดสินใจให้เขาเรียนในโรงเรียนใกล้บ้าน และเป็นโรงเรียน “ขยายโอกาส” ที่ทำให้เขาจบการศึกษาภาคบังคับได้

เราเคยถามนักเรียนถึงความฝันและอาชีพในฝัน แน่นอน!! มันคือความฝัน…

“หนูอยากเป็นพยาบาล แต่..ไม่รู้หนูจะได้เรียนไหม?”
“ผมคงต้องไปเรียนช่างไฟละครับครู…พ่อ(ลุง)ของผมเขาเป็นช่างไฟครับ”
“หนูยังไม่รู้เลยค่ะ”
“เอ่อ…ขอหนูจบ ม.3 ก่อนนะคะครู”

เขามีความฝันเป็นเขาเอง แต่หลายคนตัดพ้อและไม่ทำให้ฝันเติบโตด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง
ในฐานะครูเกิดคำถามในใจว่า “แล้วเราสามารถทำอะไรได้บ้าง ? ”

หากเขาไม่อยากแข่งขัน เราจึงต้องสร้างการเติบโตจากภายใน ทำให้เขาเกิด Growth Mindset
การเรียนการสอนจึงต้องเน้นไปที่ “ทักษะชีวิต” ถ้าเราเรียนตามหนังสือ ตามตัวชี้วัด เด็กจะเบื่อ และคิดว่าไกลตัว เราจึงได้บูรณาการเข้ากับวิชาอื่น ๆ ย่อยเนื้อหา ยำเนื้อหา หลอมรวมออกมาเป็นกิจกรรม…

ให้เขาได้เรียนรู้จากสิ่งที่ใกล้ตัว เรียนรู้จากสิ่งที่เขามี

ในการสอนวิชาวิทยาศาสตร์ก็พยายามปรับเปลี่ยนวิธีการสอนให้เกิดประสบการณ์ตรงมากขึ้น เช่น

การเรียนเรื่อง ‘ดินที่เหมาะสมต่อการเพาะปลูก’ และ ‘การศึกษาพันธุ์ข้าว’

เราก็ให้นักเรียนแบ่งกลุ่ม ทำโปรเจกค์เล็ก ๆ เพื่อเข้าไปต้นข้าวในนา และสัมภาษณ์ผู้ปกครอง เรื่อง พันธุ์ข้าวที่ปลูกข้าวในปีนี้ด้วย เชื่อมโยงไปถึงการศึกษาระบบนิเวศในท้องถิ่นของนักเรียนในเรื่องระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อม

การเรียนการสอนที่เน้นไปที่ “ทักษะชีวิต” ให้ความรู้เรื่องทักษะ ประสบการณ์ตรงให้กับนักเรียนมากขึ้นให้เด็ก ๆ ทำ ไม่มีทฤษฎีหรือการวางแผนอะไรที่เป็นทางการ
เรียนรู้จากปัญหาตรงหน้ากล้าที่จะพลาด (Fail Fast) เพื่อให้นักเรียนได้เกิดการเรียนรู้ของเขาเอง

การเรียนรู้ที่สดใหม่จากตัวเขาเอง นั่นแหละคุณค่าที่เกิดจากการเรียนรู้แท้จริง

ในการลงมือทำทุกครั้ง เราพบว่า…
เรามีความสุขที่ได้เห็นเด็ก ๆ ตั้งใจทำ เห็นรอยยิ้มของพวกเขาที่ได้เห็นผลงานชิ้นโบว์แดงนั้น
เราเชื่อว่า…เขาคงมีความสุขไม่แพ้กัน

“เรียนคือเล่น เล่น ให้เกิดการเรียนรู้”

มากกว่า ‘โรงเรียนขยายโอกาส’ คือ ‘ครูผู้ขยายโอกาส’ โอกาสจะไม่เกิดขึ้นเลย หากเรารอให้มันไหลมาเจอนักเรียนเรา

มาร่วมสร้างโอกาสให้เกิดขึ้นกับนักเรียนของเรา ภายใต้บริบทที่แตกต่าง ให้เขาได้มีเส้นทางในแบบของเขาเอง เส้นทางที่เขาเลือกชนิดดอกไม้ที่เขาอยากโรยก่อนก้าวเดินเอง เราอาจเป็นเพียงผู้ช่วยหาแหล่งพันธุ์ดอกไม้ให้เขาใช้โรยบนทางเดิน…

ครูฝน
สายฝน จันบุตราช
โรงเรียนบ้านหนองแวงบ่อแก้ว
Fonsai Saifon

The post โรงเรียน‘ขยายโอกาส’คือพื้นที่แห่งความหวังสานฝันให้กับนักเรียนที่มีข้อจำกัดในการศึกษาต่อ first appeared on กสศ..

เพราะการได้ลองทำในสิ่งที่เราไม่เคยอยากทำ ถือเป็นการเติบโตครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเราจริง ๆ

เราเป็นครูวิทยาศาสตร์ทั่วไป… ก่อนออกไปฝึกสอน เราเคยบอกตัวเองไว้ว่า ถ้าเลือกได้ จะไม่สอนวิชาแนวชีววิทยา อย่างเรื่องระบบนิเวศหรือสิ่งแวดล้อม
.
เพราะตอนที่เรายังเป็นนักเรียน วิชาชีววิทยามักจะเป็นวิชาบรรยาย และพอมาเป็นนักศึกษา ก็ทำคะแนนในรายวิชาเหล่านี้ได้ไม่ดีนัก จึงส่งผลให้เราไม่ค่อยเปิดใจกับวิชานี้เท่าไหร่นัก
.
แต่พอได้เข้าโรงเรียนเพื่อฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู แน่นอนว่าเราไม่สามารถเลือกวิชาได้
.
ในรายวิชาหนึ่งที่เราได้สอน มีบางช่วงที่ต้องสอนเกี่ยวกับเรื่องสิ่งแวดล้อม แน่นอนว่าตอนแรกเราไม่เปิดใจให้กับเรื่องนี้เลย แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เรายอมเปิดใจคือ… “นักเรียน”
.
“ถ้าเราไม่สอนแล้วนักเรียนจะเอาความรู้จากที่ไหน ?”
.
นั่นเป็น little voice ที่ดังเข้ามาในหูตอนนั้น
.
ซึ่งเป็นเสมือนแรงผลักดันให้เราก้าวข้ามบางสิ่งในใจของเราออกมา ซึ่งถือว่าเป็นการเปิดใจครั้งสำคัญของเรา
.
อย่างแรกที่เราทำคือการหาวิธีการสอนแบบใหม่ ๆ ที่ไม่ใช่การบรรยาย หาไปหามาก็ไม่ถูกใจสักที จนเรากลับมานั่งคุยกับตัวเองว่า ‘เราเป็นครูวิทย์ ทำไมเราถึงไม่สอนตามกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ไปเลยล่ะ ?’
.
คิดได้ดังนั้น ในคาบแรกเราก็พานักเรียนออกมาสำรวจสิ่งแวดล้อมในโรงเรียน และหาปัญหาเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม
.
นักเรียนให้การร่วมมือดี ช่วยกันคิดอย่างสนุกสนานว่าในโรงเรียนมีปัญหาใดบ้าง
.
คาบถัดมาเราก็ให้เด็ก “คิดวิธีแก้ปัญหา” สิ่งแวดล้อมจากคาบที่แล้ว และนำมา “ตั้งเป็นสมมติฐาน”
.
หลังจากที่นักเรียนได้ตั้งสมมติฐานแล้ว เราให้นักเรียนลงมือ “ทดสอบสมมติฐาน” จริง ๆ
.
กลุ่มแรก : ตั้งสมมติฐานว่า “ดินที่มีพืชคลุมดินอยู่จะพังทลายน้อยกว่าดินที่ไม่มีพืชคลุม” เราก็ให้นักเรียนลงมือทำจริง ปลูกพืชจริง มีการบันทึกผลจริง ๆ
.
กลุ่มอื่น ๆ ก็ได้ลงมือทำจริง ๆ เช่นกัน
.
มีกลุ่มหนึ่งที่ต้องทดสอบสมมติฐานในห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ เราก็ให้เขาได้ออกแบบการทดลองตามที่เขาได้วางไว้
.
จนมาถึงขั้นสุดท้ายคือ “ขั้นสรุป” เราให้นักเรียนเขียนสิ่งที่ทำไปทั้งหมดออกมาเป็นขั้น ๆ ตามกระบวนการทางวิทยาศาสตร์
.
แรก ๆ นักเรียนยังเขียนไม่ได้ เราจึงบอกว่าให้เขียนตามที่ได้ทำไปจริง ๆ ซึ่งพอนักเรียนได้เริ่มเขียนขั้นแรกคือขั้นตั้งปัญหา ทุก ๆ อย่างก็ดูลื่นไหลไปหมด จนนักเรียนเขียนออกมาได้ครบทุกขั้นตอน
.
“หนูเขียนตามที่หนูได้ทำเลยนะคะครู”
“ผมเขียนออกมาได้เพราะได้ทำจริงครับ”
“ผมไม่เคยเรียนวิทย์ที่ได้เข้าห้องแล็บมาก่อน สนุกดีครับ อยากเรียนอีก”
“พอได้ลงมือทำจริง ๆ มันก็ทำให้จำได้ว่าเราทำอะไรไปบ้าง”
.
เสียงสะท้อนเหล่านี้แหละ ที่ทำให้เรารู้สึกภูมิใจกับการเปิดใจครั้งสำคัญของเรา
.
ถึงแม้มันจะเป็นการเรียนการสอนที่ดูเรียบง่าย ไม่หวือหวาตามยุคสมัย แต่สิ่งหนึ่งที่เรารับรู้ได้จากการสอนแบบนี้คือพวกเขาชอบเรียนวิทยาศาสตร์มากกว่าเดิมขึ้นมาก
.
เราเฝ้ามองนักเรียนทุกคน และบอกได้อย่างเต็มปากว่านักเรียนทุกคนเติบโตขึ้นกว่าตอนแรกจริง ๆ
.
และไม่ใช่แค่นักเรียนที่เติบโตขึ้น เราเองก็เติบโตขึ้น
.
เพราะการได้ลองทำในสิ่งที่เราไม่เคยอยากทำ
ถือเป็นการเติบโตครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเราจริง ๆ
.
ครูโบ้ สราวุฒิ คำทับทิม
Sarawut Khamthapthim
โรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์
.
#insKru #TeacherStory
#กสศ #ห้องเรียนเสมอภาค #เรียนสุขสนุกสอน
กสศ. กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา

The post “ลองทำในสิ่งที่เราไม่อยากทำ ถือเป็นการเติบโตของชีวิต” Teacher Story ‘ครูโบ้ สราวุฒิ’ first appeared on กสศ..

หนังสือ “สูตรห้องเรียนสุข สนุกสอน” (ปรุงรสด้วยมือครู) เล่มนี้ เป็นการรวบรวมเนื้อหาและสาระสำคัญที่จะเป็นเทคนิคให้กับคุณครู โดยได้มีการแนะนำเทคนิควิธีการสร้างห้องเรียนให้เด็กเรียนสุข และครูสนุกสอน จากการศึกษาค้นคว้าและการลงมือปฏิบัติของนักวิชาการในไทยและต่างประเทศ ยกตัวอย่างเทคนิค เช่น พวกเราเชื่อหรือไม่ว่า เด็กไทยต้องการความรักก่อนความรู้ ซึ่งมาจากผลการสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนและครู ผู้บริหาร ผู้ปกครอง และตัวแทนชุมชน โดยหนังสือได้พยายามชวนมองปัญหาที่เกิดขึ้นภายในโรงเรียน ให้เห็นเป็นโอกาสเห็นภาพที่ชัด โดยใช้วิธีการคิดที่เรียกว่า Growth Mindset ตามทฤษฎี Mindset ของ Carol S Dweck นักจิตวิทยามหาวิทยาลัย Stanford ที่ได้ทำการสรุปไว้ว่า ความเชื่อและวิธีการคิดส่งผลโดยตรงต่อพฤติกรรม มุมมองและทัศนคติ

อีกทั้งยังรวบรวมความหมายแนวคิดสำคัญในการจัดการเรียนการสอน  อาทิ  Student engagement ซึ่งเป็นแนวคิดสำคัญในการจัดการเรียนการสอนให้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ จากมุมมองของนักวิชาการ ในแวดวงการศึกษาของเมืองไทย ตามบริบทของประเทศไทยเพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจความหมายได้อย่างง่าย และ ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ
( Professional Learning Community – PLC ) อีกหนึ่งองค์ความรู้ที่กำลังได้รับความนิยมในแวดวงของการพัฒนาการศึกษาขณะนี้ เพราะเป็นการรวมตัวของกลุ่มบุคคลให้เกิดการสร้างกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันของครู และบุคลากรในโรงเรียนเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมการทำงานทั้งองค์กร หรือทั้งเขตการศึกษาอย่างต่อเนื่อง

หนังสือ สูตรห้องเรียนสุข สนุกสอน (ปรุงรสด้วยมือครู) เล่มนี้เป็นหนังสืออีกเล่มนึงที่จะเป็นตัวช่วยให้คุณครูมีแรงบันดาลใจในการสร้างความสุขในห้องเรียน เป็นตัวช่วยให้ครูพร้อมที่จะก้าวข้ามอุปสรรคทุกอย่างไปได้อย่างมีความสุขต่อไป และทำให้โรงเรียนเป็นแหล่งเรียนรู้ที่มีความสุขสำหรับทุก ๆ คน

ผู้สนใจสามารถคลิกดาวน์โหลดและอ่านฉบับเต็มได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายได้ที่

The post แนะนำหนังสือสูตรห้องเรียนสุขสนุกสอน (ปรุงรสด้วยมือครู) first appeared on กสศ..