ศาสตราจารย์ ดร.สมพงษ์ จิตระดับ กล่าวว่า “หลักสูตรหมอลำศึกษา” เป็นนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่ออกแบบให้ยืดหยุ่นและสอดรับกับชีวิตจริงของผู้เรียน โดยเฉพาะเด็กและเยาวชนที่ต้องออกจากระบบการศึกษาไปประกอบอาชีพจากข้อจำกัดด้านเศรษฐฐานะ

“การศึกษาที่ยืดหยุ่นคืองานสำคัญของผู้ใหญ่ต่อเด็กและเยาวชนทุกคน หลักสูตรนี้ไม่เพียงช่วยให้เด็กเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยได้ แต่ยังนำประสบการณ์จากเวทีการแสดงมาเทียบเป็นหน่วยกิตทางการศึกษา พร้อมทั้งช่วยสืบทอดมรดกวัฒนธรรมอีสาน และสร้างคุณค่าทางเศรษฐกิจ จากอุตสาหกรรมหมอลำที่สร้างรายได้กว่า 6,000 ล้านบาทต่อปี”

ศาสตราจารย์ ดร.สมพงษ์ กล่าวต่อไปว่า เด็กที่จบหลักสูตรในวันนี้สะท้อนให้เห็นว่า การให้โอกาสทางการศึกษาที่เชื่อมโยงกับความถนัดและทักษะจากชีวิตจริง สามารถเสริมพลังให้เด็กเติบโต และเป็นโมเดลสำคัญที่ควรถอดบทเรียนเพื่อพัฒนาการศึกษาไทย

ด้าน ดร.ศุภชัย ไตรไทยธีระ ประธานศูนย์การเรียนปัญญากัลป์ เปิดเผยว่า หลักสูตรหมอลำศึกษาเกิดขึ้นจากการทำงานร่วมกับ กสศ. ภาคเอกชน คณะหมอลำ นิวเจนเอนเตอร์เทนเมนต์ และสถาบันการศึกษาหลายแห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มหาวิทยาลัยนครพนม มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ และสภาการศึกษาจังหวัดอุบลราชธานี โดยมีเป้าหมายสร้างโอกาสทางการศึกษา ควบคู่กับการสร้างอาชีพและรายได้ พร้อมออกแบบการเรียนให้สอดคล้องกับตารางเวลาการทำงานในคณะหมอลำ และดึงประสบการณ์จริงบนเวทีมาเป็นฐานการเรียนรู้

“การจัดงานมอบวุฒิการศึกษาให้น้อง ๆ ทั้ง 6 คนในวันนี้ นอกจากเพื่อแสดงความยินดี ยังถือเป็นการสร้างแรงบันดาลใจให้น้อง ๆ ในอาชีพนี้ หรือนักเรียนหลักสูตรหมอลำศึกษาคนอื่น ๆ เพื่อให้พวกเขาได้เห็นศักยภาพ เห็นขีดความสามารถ และรูปแบบการเรียนรู้จากเพื่อน ๆ ร่วมอาชีพที่จบการศึกษา” ดร.ศุภชัยกล่าว

หนึ่งในผู้สำเร็จการศึกษา “หยก — ปิยพร ฟองลม” เล่าว่า เธอตัดสินใจหยุดเรียนต่อหลังจบ ม.3 เพราะฐานะทางบ้านยากจน จึงตัดสินใจเข้าสู่สายอาชีพหมอลำตั้งแต่อายุยังน้อย

“เคยเป็นแดนเซอร์ในคณะหมอลำซิ่งตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้น ม.3 ตัดสินใจกลับมาเรียนต่อเพราะอยากเรียนจบเหมือนคนอื่นบ้าง และได้ยินมาว่าการเรียนในหลักสูตรนี้เป็นการเรียนออนไลน์ ไม่ต้องไปโรงเรียน สามารถเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยได้ ซึ่งการเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะเมื่อมีเวลาว่างก็สามารถเรียน หรือทำงานตามใบงานได้ อาชีพหมอลำ มีช่วงเวลาพักฉาก ทำให้สามารถเรียนได้ แม้จะอยู่หลังเวที  สามารถใช้ช่วงเวลาพักฉากเป็นเวลาเรียนได้ โดยรูปแบบการเรียนก็สอดคล้องกับวิถีชีวิตหมอลำ เพราะเป็นการเรียนที่ไหนก็ได้ โดยครูจะส่งใบงาน พาวเวอร์พอยต์ และโจทย์ผ่านไลน์หรือเฟซบุ๊ก

“วันนี้ได้รับวุฒิ ม 6 รู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะเรียนจบ ม 6 ได้ หลังจากได้รับวุฒิการศึกษาแล้วจะนำไปเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ตอนนี้อยู่ในระหว่างเลือก และตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อระดับอุดมศึกษาในมหาวิทยาลัยไหน และในอนาคต ตั้งใจที่จะเป็นครูสอนนาฏศิลป์”

ทั้งนี้ นักเรียนหลักสูตรหมอลำศึกษารุ่นแรกจำนวน 6 คน สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 2 คน และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 4 คน โดยผู้สำเร็จการศึกษา ม.6 ทุกคนได้รับการติดต่อเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาแล้ว ได้แก่

• “หยก — ปิยพร ฟองลม” วิทยาลัยนาฏศิลป์
• “ป๋อง — ชินวุฒิ มูลโต” มหาวิทยาลัยขอนแก่น
• “นิวเติ้ล — กฤตพันธ์ บุตรสุโพธิ์” มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
• “ฮักแพง — วรัญญาภรณ์ วันทา” มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
  

โดยทั้งหมดใช้วุฒิการศึกษาจากห้องเรียนหมอลำ พร้อมพอร์ตผลงานการแสดงประกอบการสมัครเรียน

The post กสศ. ร่วมมอบวุฒิการศึกษาแก่เยาวชนนอกระบบ ผ่านห้องเรียนยืดหยุ่น ‘หลักสูตรหมอลำศึกษา’ ต่อยอดทักษะสู่อาชีพและเส้นทางความฝัน first appeared on กสศ..

เรื่องราวกว่าครึ่งชีวิต ที่ย่นย่อเหลือเพียง 4 บรรทัด ของ ‘ไอซ์’ บุรัสกร พานอิน เยาวชนจาก จังหวัดราชบุรี ที่ใส่ความมุ่งมั่นเกินร้อยกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำ หากเหมือนโชคชะตาจงใจโยนแต่โจทย์ยากเข็ญ ให้เธอพิสูจน์ความแข็งแกร่งของหัวใจตัวเอง

ถึงวันนี้ แม้สถานการณ์โรคระบาดยังไม่พ้นผ่านไป แต่เธอไม่ขอรอหรือยอมจำนน ด้วยกำลังใจที่ไม่เคยเหือดหาย ‘ไอซ์’ กำลังกลับมายืนหยัดอีกครั้ง หลังถูกค้นพบโดยโครงการสนับสนุนการพัฒนาครูและเด็กนอกระบบการศึกษา เครือข่ายเชิงพื้นที่: ภาคตะวันตกเขตตะนาวศรี กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ที่ลงพื้นที่ค้นหาเยาวชนนอกระบบการศึกษาในพื้นที่จังหวัดราชบุรี ก่อนได้พูดคุยกับไอซ์ เพื่อร่วมสานฝัน ผลักดันอนาคตของเธอ ให้กลับมีประกายความหวังอีกครั้ง

“เรารู้ตัวว่าเรียนไม่เก่ง สู้คนอื่นไม่ได้ จบ ป.6 ก็คิดแล้วว่าจะมาทำขนมกับย่า เก็บเกี่ยววิชาจากเขา เรื่องวุฒิก็ไปเรียน กศน. เอา พอไม่ไปโรงเรียนแล้วเราก็ตั้งใจจะทำงานทุกอย่างที่เขาจ้าง จะหารายได้ให้มากที่สุด แต่เพราะเราเด็กมาก ทำอะไรหลายอย่างพร้อมกัน สุดท้ายก็ออกมาไม่ดีสักอย่าง” ไอซ์ย้อนเรื่องราวในอดีต

“ทั้งเข็ด ทั้งกลัว”

ไอซ์เล่าว่าพอเริ่มโต มีเพื่อนชวนไปทำงานในกรุงเทพ ฯ เธอก็ไป แต่หลังผ่านประสบการณ์จากเมืองกรุง ฯ เธอก็ไม่คิดจะไปทำงานไกลบ้านอีก จึงตัดสินใจไปทำงานร้านอาหารที่อำเภอจอมบึง ทำจนมีรายได้มากพอเช่าหอพักอยู่ลำพัง แต่พอเกิดสถานการณ์โรคระบาด วงรอบของความขัดสนก็วนกลับมา

“ตอนนั้นร้านกำลังคึกคัก ลูกค้าเต็มทุกวัน เราได้ค่าแรงวันละ 150 รวมทิปอีกไม่น้อย รู้สึกว่าทุกอย่างกำลังดีขึ้น แต่พริบตาเดียวที่โควิด-19 มาถึง ร้านต้องปิด พอเปิดก็ไม่มีคน พนักงานหลายคนถูกเลิกจ้าง ตัวเรายังได้ทำต่อแต่ก็เหลือแค่ค่าจ้างวันละ 150 ซึ่งมันไม่พอให้มีความหวังกับอะไรเลย”

‘บัวลอยของย่า’ มรดกที่คงเหลือ

ในจังหวะชีวิตที่พุ่งขึ้นและดิ่งลงราวรถไฟเหาะตีลังกาของไอซ์ เธอบอกว่าการได้เจอทีมพี่เลี้ยงโครงการ ฯ คือช่วงเวลาที่เธอได้ทบทวนถึงสิ่งที่มีในตัวเอง จนได้ย้อนกลับไปคิดถึงขนมของย่าที่ซึมซับมาตั้งแต่วัยเด็ก

“สิ่งที่ย่าทิ้งไว้ในตัวเรา อาจเป็นทางรอดของวันนี้” ไอซ์บอก

เมื่อไตร่ตรองจนแน่ใจ ไอซ์เริ่มเดินหน้านำมรดกที่ย่าทิ้งไว้ให้ มาสร้างเส้นทางอาชีพของเธออีกครั้ง พร้อมแรงสนับสนุนจากโครงการ ฯ โดยมีทีมพี่เลี้ยงคอยดูแลให้เธอได้เติมความรู้รอบด้าน มีร้านอาหารที่เธอทำงานที่ยินดีสนับสนุนเครื่องมืออุปกรณ์ จากนั้น ไอซ์ฝึกฝนพัฒนาฝีมือจนเข้าที่เข้าทาง ก่อนเริ่มโปรเจคต์ขายขนมบัวลอยเป็นอาชีพเสริม ด้วยเงินทุนจากโครงการ ฯ จำนวน 3,000 บาท รับออเดอร์ลูกค้าผ่านทางเฟสบุค

จนวันนี้ ขนมบัวลอยของไอซ์เริ่มเป็นที่รู้จัก และช่วยให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้น ทั้งตั้งใจจะพัฒนาฝีมือพร้อมกับขยายเมนูขนมออกไปอีก

“สูตรที่ย่าเคยทำอยู่กับตัวเรามาตลอด เราเชื่อว่าทำได้ ก็เริ่มจากเอาสิ่งที่มีตรงนี้มาพยายามพัฒนาต่อ แล้วเราโชคดีที่ได้รับการสนับสนุนจากโครงการ ฯ จากร้านที่ทำงานด้วย พอมีทุน มีเครื่องมือพร้อม ที่เหลือคือลงมือทำ

“ชีวิตที่ผ่านมาสอนให้เรารู้ว่าไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ จากวันแรกขายไม่ได้เลย แต่เราไม่ท้อ คติของเราคือทำต่อไปเรื่อย ๆ อย่าหยุด พอเริ่มมีลูกค้าเข้ามา เขาชอบขนมเราเขาก็บอกต่อ ๆ กันไป จนเป็นที่รู้จัก มีฐานลูกค้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เริ่มมีกำไรแล้ว คิดว่าจะสะสมไว้เพื่อทำขนมชนิดอื่น ๆ เช่น ตะโก้ ขนมถ้วย กล้วยบวชชี เพราะเรายังมีสูตรขนมอีกหลายชนิดในความทรงจำ ที่ย่าให้ไว้”

แม้วันนี้ยังไม่มีใครบอกได้ว่าเส้นทางข้างหน้าของน้องไอซ์จะเป็นอย่างไร แต่เชื่อว่าด้วยความเข้มแข็งที่หล่อหลอมขึ้นจากประสบการณ์ชีวิต ผสานกับทักษะทำขนมที่สั่งสมแต่เยาว์วัย วันหนึ่งไอซ์จะสามารถพาตัวเองไปถึงจุดที่ตั้งใจไว้ได้

นี่คือหนึ่งในเยาวชนที่ได้รับการสนับสนุนจาก โครงการสนับสนุนการพัฒนาครูและเด็กนอกระบบการศึกษา รวมถึงเครือข่ายสถานประกอบการต่าง ๆ ที่มีเป้าหมายปลายทางให้น้อง ๆ เยาวชนนอกระบบการศึกษาได้ค้นพบเส้นทางของตัวเอง พัฒนาทักษะไปสู่อาชีพที่ยั่งยืน ด้วยการมอบโอกาส และทางเลือกของการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับบริบทชีวิต

The post บัวลอยจากความทรงจำถึงคุณย่า จุดประกายความหวังในวันที่มองไม่เห็นทาง first appeared on กสศ..

เรื่องราวของ ‘แดน’ สุพจน์ โพนรัมย์ อายุ 18 ปี เยาวชนนอกระบบการศึกษา อำเภอกระสังข์ จังหวัดบุรีรัมย์ กับการประกอบอาชีพ ‘สัปเหร่อ’ หนึ่งในเยาวชนจากโครงการสนับสนุนการพัฒนาครูและเด็กนอกระบบการศึกษา โดย กสศ. เครือข่ายเชิงพื้นที่ภาคอีสาน: สุรินทร์ จังหวัดบุรีรัมย์ นครราชสีมา 

ผู้เลือกทางเดินชีวิตที่แตกต่าง แต่ด้วยศรัทธามั่นว่างานที่เขาทำคือความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ต่อเพื่อนมนุษย์ ณ ช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านครั้งสำคัญที่เขาจะได้รับ ‘เกียรติ’ ให้ได้ ‘ส่ง’ ทุกคนออกเดินทางครั้งสุดท้ายด้วยความเคารพอันสูงสุด

แดนเล่าว่าเขาเคยเรียนในระบบ แต่รู้ตัวว่าหัวไม่แล่น ตามบทเรียนไม่ค่อยทัน วันหนึ่งจึงพ้นออกมาจาก ‘ห้องเรียน’ ในความหมายของระบบการศึกษา ขณะที่ชีวิตจับพลัดจับผลูเข้ามาในโลกการศึกษาผ่านวัดและพุทธธรรม ได้มองเห็นวัฏจักรของชีวิตจากการเป็นผู้ช่วยสัปเหร่อ 

แดนบอกว่า ‘ผมได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ในความเปลี่ยนผ่านที่ชวนให้ใคร่รู้ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนั้น ว่าเมื่อถึงวันที่ผู้คนจากไป เขาต้องไปทางไหน แล้วระหว่างเส้นทางนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง’

“ผมเริ่มบวชเณรตั้งแต่อายุ 12-13 เรียนรู้วิชาต่างๆ จากวัด ได้ช่วยงานสัปเหร่อที่ผมนับถือเป็นอาจารย์ จนเขาถามว่าเราสนใจอยากทำงานตรงนี้ไหม ผมตอบทันทีว่า ‘อยากทำ’ ตอนนั้นคนมองว่าผมแปลกบ้าง หรือเป็นบ้าหรือเปล่า ทำไมถึงมาสนใจในสิ่งที่คนอื่นไม่สนใจกัน แต่ผมไม่ได้เก็บมาคิด ที่บ้านที่มีพ่อกับตายายก็ไม่ได้ส่งเสริม เขาไม่อยากให้ผมทำด้วยซ้ำ แต่ผมแน่ใจมากว่าผมจะอยู่กับงานนี้ได้ และสิ่งที่ผมทำจะมีเรื่องราวให้เรียนรู้มากมายในวิธีที่ผมจะปลดความอยากรู้อยากเรียนจากภายในได้จริงๆ พอได้เข้ามาทำผมจึงยิ่งตั้งใจเรียนรู้ เพราะนอกจากตัวเองแล้ว ก็อยากให้ตากับยายภูมิใจในตัวผมด้วย”

เมื่อเขาค้นพบเส้นทาง เรามีหน้าที่ส่งเสริมให้เขาเชื่อมั่นและไปต่อได้

แดนกล่าวถึงการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในโครงการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่ว่า จากวันที่ศึกษาเส้นทางอาชีพด้วยตนเองอยู่ลำพัง แม้ภายนอกเขาจะบอกคนอื่นว่า ‘เดี่ยวผมจะทำให้ดู’ เสมอ หากลึกลงภายในนั้นยังมีความรู้สึกไม่แน่ใจหรือคำถามเกิดขึ้นกับตัวเองอยู่เรื่อยมา 

จนวันที่แดนได้พบครูและเพื่อนๆ กลุ่มเยาวชนนอกระบบ ได้ทำกิจกรรมแลกเปลี่ยนความสนใจและประสบการณ์ชีวิต ความคิดเขาก็เปลี่ยนไป จากนั้นก็ไม่มีสิ่งใดเข้ามารบกวนจิตใจของแดนอีก เขากลับมามุ่งมั่นทำงานด้วยสมาธิ ด้วยความเชื่อในสิ่งที่ตนทำอย่างบริสุทธิ์ใจ

“การร่วมโครงการทำให้ผมมีโอกาสเรียนรู้เรื่องราวอื่นๆ เพิ่มเติม ได้พบเพื่อนหลายคนที่เขามีเส้นทางที่ไม่เหมือนคนอื่น ทำงานต่างๆ กันไป มีวิธีพัฒนาตัวเองต่างกันไป มันทำให้ผมแน่ใจว่าเส้นทางของชีวิตนั้นหลากหลาย และมีอาชีพมากมายที่คนเราจะใฝ่ฝันได้ แล้วสิ่งนั้นจะอยู่กับเราไปได้อีกนานโดยไม่ต้องคำนึงถึงค่านิยมหรือทัศนคติที่สังคมกำหนดตัดสิน”

เกษณี ซื่อรัมย์ ผู้รับผิดชอบโครงการการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่ จังหวัดบุรีรัมย์ กล่าวว่า เมื่อเราลงพื้นที่ค้นหาเด็กและพบตัวเขาแล้ว เราจะสำรวจความต้องการที่แท้จริงภายในตัวเขาเป็นอย่างแรก ซึ่งสำหรับแดน เขาเป็นเยาวชนคนหนึ่งที่แน่วแน่ในสิ่งที่ตนทำ แต่แน่นอนว่าในวัยของเขาหรือเส้นทางที่เขาเลือกค่อนข้างแตกต่าง จึงมีบ้างที่บางครั้งจะเกิดความลังเลหวั่นไหว

“ที่เราทำคือสร้างความมั่นใจให้เขา ให้เขารู้ว่าความสนใจ ความตั้งใจในการประกอบอาชีพมันไม่มีกรอบจำกัด ดังนั้นเขาต้องต่อสู้กับคำตัดสินจากคนรอบข้าง หรือจากสังคมที่มองเขาว่าแตกต่างจากเด็กคนอื่น การที่เขาเข้ามาในโครงการ ได้พบกับเพื่อนๆ เยาวชนนอกระบบด้วยกัน ได้แชร์เรื่องราวชีวิต สิ่งที่ทำ ความฝันความตั้งใจที่ออกมาจากภายใน มันเหมือนเขาได้รับการต่อเติมและถ่ายเทความภูมิใจและคุณค่าในตัวเองไปสู่กัน”

“เด็กๆ คุยกันเขาก็จะแบบว่า ‘โอ้โห งานที่ทำมันเจ๋งมากๆ เท่มาก’ คือด้วยความที่พวกเขาแตกต่างจากคนที่อยู่ในระบบ ถ้าทัศนคติที่ว่าความแปลกแยกไม่เหมือนใครคือความดีงามเป็นแบบฉบับได้ถูกปลุกขึ้นแล้ว ความเชื่อมั่นในเส้นทางที่พวกเขาอยากจะเดินไปก็จะค่อยๆ ก่อร่างจนแข็งแรง แล้วเขาจะกล้าที่จะตัดสินใจมุ่งไปตามเสียงในหัวใจ จากความไม่แน่ใจก็จะกลายเป็นภูมิใจในตัวเอง ว่างานที่เขาทำนั้นคือคุณค่า” 

ผู้รับผิดชอบโครงการกล่าวสรุปถึงขั้นตอนการทำงาน ซึ่งช่วยเหลือให้เยาวชนหลายคนในพื้นที่ได้ยืนหยัดในสิ่งที่ตนเป็น ผ่านการค้นหา ค้นพบ สร้างความมั่นใจ เชิดชูอาชีพและเส้นทางที่เลือก แล้วสนับสนุนเยาวชนกลุ่มเป้าหมายให้ทำสิ่งที่เชื่อมั่นได้ดีขึ้นในทุกๆ วัน

“ครูเขามาช่วยส่งเสริมให้ผมเรียนรู้เพิ่มเติม เข้าถึงพิธีกรรมวิธีการต่างๆ ได้มากขึ้น มีงบสนับสนุนให้ซื้อชุด ธูป เทียน ผ้าขาว สายสิญจน์ และของจำเป็นอื่นๆ ในอาชีพที่ต้องนำมาใช้ประกอบพิธี ทั้งหมดนี้ทำให้ทำงานได้เต็มที่และดียิ่งขึ้น”

นิยม อะพรรัมย์ ครูนอกระบบการศึกษา กล่าวว่า แดนคือหนึ่งในเยาวชนที่แสดงให้เห็นถึงความชัดเจนในความคิด ว่าการประกอบอาชีพที่สนใจและถนัดจะทำให้เขาได้รับการเติมเต็ม เป็นขั้นตอนหนึ่งของการเรียนรู้ตลอดชีวิต ซึ่งจะทำให้เขาอยู่ในสังคมได้อย่างเป็นสุข รู้คุณค่าในตนเอง 

ขณะที่เขาได้พิสูจน์ให้ผู้ปกครองได้มั่นใจกับเส้นทางที่เลือก ว่าอาชีพที่เขาทำมีความสำคัญ มีรายได้พอเลี้ยงดูตนเอง และพร้อมจะเติบโตต่อไปเป็นผู้ใหญ่ที่ดีคนหนึ่งในสังคมที่เขาอยู่

‘อาจารย์แดน’ ผู้ให้เกียรติทุกคนเสมอ

“ความรู้สึกหนึ่งที่ติดตัวมาตลอดคือ งานของผมเป็นสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ แต่ผมทำได้ เป็นความภูมิใจและความเคารพ ว่าที่จุดสิ้นสุดของคนคนหนึ่ง ผมได้มีโอกาสช่วยเหลือเขา ไปส่งเขายังพื้นที่สุดท้ายจริงๆ ก่อนที่จะเดินทางไปจากโลกนี้

“วันนี้ไม่มีใครที่คิดว่าผมบ้าหรือเรียกผมว่าไอ้แดนอีกแล้ว กระทั่งคนที่เคยว่าหรือมองผมไม่ดีมาก่อนก็ยังเรียกว่าอาจารย์แดน มีคนนับถือผมมากขึ้น ปฏิบัติกับผมด้วยการให้เกียรติ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมได้รับจากหน้าที่ที่ทำ จากการที่ผมให้เกียรติกับงานและคนทุกคน ไม่ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือจากไปแล้ว เสมอมา”

เรียบเรียงจาก : ‘แดน ส่งวิญญาณ อำเภอกระสังข์ จังหวัดบุรีรัมย์’

The post ทางเลือกที่แตกต่างของ ‘อาจารย์แดน’ ส่งวิญญาณ “เกียรติของผมคือการได้ไปส่งพวกเขา ณ พื้นที่สุดท้ายในการเดินทางครั้งสุดท้าย” first appeared on กสศ..