เริ่มตั้งแต่ปัญหาเรื่องการเรียนการสอนทดแทน​ด้วยบทเรียนใน ออนไลน์ หรือ DLTV ไม่สามารถทำได้ เพราะที่บ้านนักเรียนไม่มีไฟฟ้าใช้  โดยไฟฟ้าที่บนเกาะจะมาหลัง 6 โมงเย็น ซึ่งไม่ใช่เป็นเวลาที่เหมาะสมสำหรับให้เด็กมานั่งเรียนหนังสือ ช่วงเวลานั้น

ทางเลือกอย่างการนำแบบฝึกหัดไปให้เด็กทำที่บ้าน​​จึงเป็นทางออกที่พอจะทำได้แต่ก็ยังมีข้อจำกัด เพราะผู้ปกครองไม่ได้อยู่บ้านคอยช่วยอธิบายเวลาเด็กๆ ไม่เข้าใจเนื้อหา  โดยคุณครู จะลงช่วยตรวจการบ้านและอธิบายแบบฝึกนั้นๆ สัปดาห์ละครั้ง​

แพปลาปิด ผู้ปกครองขาดรายได้
เกาะไม่มีไฟฟ้า เด็กเรียนออนไลน์ลำบาก

ในแง่ชีวิตความเป็นอยู่บนเกาะหลังจากเกิดโควิด แม้จะไม่มีผลกระทบด้านสุขภาพ แต่ชาวบ้านได้รับความเดือดร้อนจากผลกระทบทางเศรษฐกิจอย่างรุนแรง ครูขวัญ – เฉลิมขวัญ ทองสุข ครูโรงเรียนบ้านเกาะนกเภา  เล่าให้ฟังว่า  หลังการแพร่ระบาดของเชื้อโควิดแพปลาต้องปิด ชาวบ้านไม่มีที่ขายปลา รายได้ไม่มี และยังต้องมาเผชิญกับสถานการณ์ภัยแล้วไม่มีน้ำใช้อีกด้วย

“ตอนนี้สถานการณ์ในพื้นที่ลำบากมากชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่มีรายได้ แต่ยังพอออกไปจับปลามากินแต่ละวันได้ แต่ไม่มีเงินไปซื้อข้าวของเครื่องใช้จำเป็น ​ต้องรอวันที่สถานการณ์ดีขึ้นแพปลากลับมาเปิดได้  และต้องรอดูว่าวันที่ 1 มิ.ย.นี้จะเปิดเรียนได้หรือไม่ ตอนนี้สิ่งที่เด็กๆ อยากได้ก็คือเรื่องทุนการศึกษาเพราะหนังสือแบบเรียนได้รับอุดหนุนอยู่แล้ว โดยเด็กนักเรียนที่นี่เรียนดี​ที่ผ่านมาไปสอบได้ที่ 7 โรงเรียนในเมืองสุราษฎร์ธานี”  

นักเรียนต้องหยุดอยู่บ้านในวันที่ผู้ปกครองไม่มีเงิน

ไม่ต่างจาก โรงเรียนบ้านเกาะพลวย จ.สุราษฎร์ธานี ​ ซึ่งผู้ปกครองในพื้นที่ส่วนใหญ่ทำประมงแต่ปัจจุบัน ไม่สามารถนำสินค้าไปขายได้เพราะแพปลาปิด  อีกทั้งการท่องเที่ยวก็ต้องหยุดชะงักเพราะโควิด​ผู้ปกครองส่วนใหญ่จึงแทบไม่มีรายได้ในช่วงนี้ ส่งผลให้เด็กบางคนไม่ได้ไปโรงเรียน“อย่างเด็กมัธยมจะไม่มีอาหารกลางวัน ผู้ปกครองต้องจ่ายเงินค่าอาหาร 40 บาท ต่อหัว บางบ้านมีลูก 2 คนต้องจ่ายวันละ 80 บาท ช่วงไหนไม่มีเงินก็ต้องคดข้าวห่อมากินที่โรงเรียนแทน หรือหนักกว่านั้นไม่มีเงินซื้อข้าวเลยก็ต้องให้ลูกหยุดอยู่บ้านพอมีเงินก็มาเรียนใหม่”

ร่วมแรงร่วมใจช่วยดูแลปากท้องนักเรียน

นิตยา สาระคง ครูโรงเรียนบ้านเกาะพลวย เล่าให้ฟังว่า จากปัญหาที่เกิดขึ้นบางครั้งก็ได้รับความช่วยเหลือจากภาคเอกชนในพื้นที่ เช่น โรงแรม หรือหน่วยงานอื่น ที่เข้ามาช่วยเหลือสนับสนุนค่าอาหารกลางวันที่ถือเป็นความร่วมแรงร่วมใจจากคนในพื้นที่บ้างนอกพื้นที่บ้าง เพื่อช่วยเหลือสนับสนุนทั้งเรื่องปากท้องและการเรียน

ปัจจุบันโรงเรียนบ้านเกาะพลวยมีนักเรียน 52 คน สอนตั้งแต่อนุบาล 2 ถึง ม.3 โควิดรอบที่ผ่านมาก็ต้องปิดเรียน ในขณะที่การสอนแบบออนไลน์ ทั้งอุปกรณ์ และสัญญาณอินเตอร์เน็ตก็ยังไม่ครอบคลุมทั่วถึง

เงินสนับสนุนจาก  กสศ. ช่วยบรรเทาความเดือดร้อน

ด้านโรงเรียนบ้านท่าเขา ​หนี่งโรงเรียนที่ตั้งอยู่บนเกาะยาว จ.พังงา  หลังจากต้องปิดเกาะเพราะสถานการณ์โควิด  เหลือเพียงแค่เรือขนส่งสินค้าไม่กี่เที่ยว  ส่งผลราคาสินค้าข้าวของเครื่องใช้สูงขึ้น  ผู้ปกครองซึ่งประกอบอาชีพรับจ้างตามโรงแรมต้องหยุดงาน ขาดรายได้

​เจษฎา อนันตศรี ผอ.โรงเรียนบ้านท่าเขา กล่าวว่า ผู้ปกครองหลายคนลำบากในช่วงนี้ โดยเฉพาะผู้ปกครองที่มีลูกหลายคน รายได้ลดลง รายจ่ายมากขึ้น ช่วงนี้มีเงินทุนสนับสนุนจาก กสศ. ของนักเรียนยากจนพิเศษในช่วงชั้นรอยต่อที่พอจะช่วยบรรเทาความเดือดร้อนได้บ้าง

เริ่มติดตามเด็กลับมาเรียนให้ทันช่วงเปิดเทอม 1 มิ.ย.

“บางครอบครัวเดือดร้อนมากลูกยังไม่มีรองเท้า วันก่อนตอนมาโรงเรียนใส่รองเท้าแตะคู่ใหญ่ ถามก็บอกว่ายังไม่มีเงินต้องรอเงินจากงบปัจจัยพื้นฐาน เวลานี้ทางโรงเรียนก็ต้องติดตามดูแลเด็กเป็นพิเศษ ให้ครูช่วยดูว่าเด็กๆ อยู่ที่ไหนกันแล้ว ให้เริ่มกลับเข้ามาในพื้นที่ก่อนวันที่ 16 พ.ค. เพื่อจะได้กักตัวครบ 14 วันก่อนเปิดเรียน”

ทั้งหมดถือเป็นอีกสถานการณ์ความยากลำบากของโรงเรียนบนพื้นที่เกาะ ที่มีปัญหามากกว่าพื้นที่ปกติ ทั่วไป  ซึ่งทั้งครู​บุคลากรการศึกษา ตลอดจนภาคเอกชนทั่วไป ต่างต้องช่วยกันดูแลเพื่อให้ผ่านพ้นช่วงวิกฤตนี้ไปให้ได้​

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ผนึกกำลังฝ่าความยากลำบากของโรงเรียนบนเกาะห่างไกลในช่วงโควิด first appeared on กสศ..

นี่คือ “เรื่องจริง” ของโรงเรียนบ้านเกาะนกเภา อ.ดอนสัก จ.สุราษฎร์ธานี โรงเรียนประถมเล็กๆ บนเกาะที่ห่างไกล มักสะกิดผู้คนให้สนใจด้วยเรื่องของ ‘จำนวน’ ที่ครูเฉลิมขวัญ ทองสุข หรือ ‘ครูขวัญ’ จากเกริ่นว่า “เวลาพานักเรียนไปออกงานบนฝั่งทีไร เราพูดไปบางทียังไม่มีใครเชื่อเลยว่าโรงเรียนมีเด็กอยู่ไม่ถึงสิบคน”

ที่โรงเรียนแห่งนี้ มีนักเรียนชั้น ป.1-ป.6 รวมกันทั้งหมด 9 คน กับครูอีก 2 คน (มีเด็กชั้นอนุบาลมาฝากเรียนอีก 2 คน เป็นเด็กเล็กที่ไม่ได้มา รร. ทุกวัน) ด้วยขนาดของโรงเรียนที่เล็กมากๆ ในห้องเรียนเล็กๆ สองห้อง ที่คลอด้วยเสียงลมทะเลซัดคลื่นเข้าหาฝั่งตลอดทั้งวัน 

“ถ้าพูดถึงเรื่องความเสมอภาค เราคิดว่าเด็กพวกนี้ไม่เคยได้รับมาก่อน เราเคยสอนในโรงเรียนใหญ่ๆ ก่อนย้ายมาที่นี่ สิ่งที่เห็นชัดคือมันไม่เสมอกันจริงๆ เด็กพวกนี้เขามีกันอยู่แค่ 9 คน แต่เขาก็ต้องผ่านขั้นตอนชีวิตเหมือนกับเด็กประถมทั้งประเทศ มีปลายทางเหมือนกัน ทำข้อสอบชุดเดียวกัน ได้รับโจทย์เดียวกัน แต่ต้นทุนที่มีมันต่างกัน”   

ใช้ชีวิตอยู่กันอย่างไร

เมื่อก่อนนี้ เด็กๆ ไม่เคยได้กินข้าวเช้ากันสักคน เพราะพ่อแม่เขาเป็นชาวประมง ต้องออกอวนแต่รุ่งสาง ในหมู่บ้านก็ไม่ได้มีไฟฟ้าใช้ตลอด 24 ชั่วโมง จะหุงหาอาหารแต่ละทีไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างดีเขามาถึงโรงเรียนกันแล้วเราก็พอมีผลไม้ไว้ให้กินบ้าง

ครูขวัญเล่าให้ฟังถึงเรื่องปากท้อง ที่ฉายภาพความต่างของนักเรียนบ้านเกาะนกเภากับเด็กจากโรงเรียนใหญ่ๆ ได้ชัดเจน ผ่านมุมมองจากประสบการณ์ของเธอ “อย่างโรงเรียนเอกชนในตัวเมืองที่เราเคยอยู่ เขาให้ความสำคัญกับมื้อเช้ามาก ส่วนหนึ่งจะได้กินมาจากที่บ้าน ที่ไม่ได้กินทางโรงเรียนเขาก็จัดเตรียมไว้รองรับ แต่เด็กที่นี่ไม่มี”

ก่อนหน้านี้เคยจัดจ้างคนข้างนอกเข้ามาทำอาหารให้ ก็ต้องใช้ต้นทุนที่สูง เพราะของสดที่หาได้จากร้านค้าบนเกาะจะมีราคาสูงกว่าราคาทั่วไป เพราะเขาต้องบวกค่าขนส่งมาจากบนฝั่ง ผู้อำนวยการกับครูก็มาคิดกันต่อ ว่าจะทำอย่างไรดีให้เด็กๆ เด็กได้กินอิ่ม ใช้วัตถุดิบดีๆ ได้สารอาหารครบทั้ง 5 หมู่

ทำอย่างไรให้เกิดความเท่าเทียม

สำหรับนักท่องเที่ยว เวลาเดินทางข้ามไปเกาะ ต้องมีเรือเป็นตัวนำทางไปให้ถึงฝั่งอย่างไร โรงเรียนบนเกาะแห่งนี้ก็ต้องหา “วิธี” ที่ต้องพาเด็กๆ ไปถึงฝั่งฝันแห่งความสำเร็จให้ได้อย่างนั้นไม่ต่างกัน

ดังนั้นการบริหารจัดการโรงเรียนจึงต้องมีวิธีการเฉพาะ และครูที่นี่จะไม่ได้มีหน้าที่แค่สอนหนังสืออย่างเดียว ซึ่งแตกต่างจากความเข้าใจของคนทั่วไปอยู่มาก  

“ที่นี่เราอยู่กันแบบครอบครัว ในฐานะครู เราต้องเป็นทุกอย่างให้เด็กๆ นอกจากสอนด้านวิชาการ เราต้องพร้อมสนับสนุน ส่งเสริม และมอบประสบการณ์ชีวิตให้เขาได้ครบทุกด้าน เพราะชีวิตประจำวันแทบทั้งหมดของเด็กขึ้นอยู่กับเรา” ครูขวัญเล่าต่อ

ที่เป็นอย่างนั้น เพราะเด็กทุกคนในโรงเรียนมาจากครอบครัวชาวประมงที่มีงานยุ่งตลอดทั้งวัน พวกเขาออกเรือกันไปแต่เช้าตรู่ กลับมาก็มีงานต้องทำต่อ จัดการเรื่องปลา เรื่องอวน ง่วนกับการทำมาหาเลี้ยงชีพ เลยไม่มีเวลาดูแลเด็กๆ มากนัก ครูจึงต้องเข้ามาทดแทนในส่วนนี้ ด้วยความรักและเต็มใจ

และด้วยความเป็นห่วงว่าเด็กๆ จะไม่ได้รับสารอาหารที่เพียงพอ ทำให้ผู้อำนวยการโรงเรียนและครูอีกสองคนจึงต้องช่วยกันหาทางออก โดยวันจันทร์-ศุกร์ ครูทั้งสองคนที่อยู่บ้านพักในโรงเรียนจะเริ่มหน้าที่ประจำวันตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้า หลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การเตรียมบทเรียนหรือการสอน แต่คือการ เตรียมทำกับข้าว หุงข้าวหม้อใหญ่เผื่อไว้สำหรับทั้งมื้อเช้าและกลางวันของเด็กๆ

เราวางแผนกันว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์ว่าเด็กต้องกินอะไรบ้างในแต่ละมื้อ แล้วครูจะหาซื้อทุกอย่างมาเตรียมไว้ ตั้งแต่ข้าวสาร ไข่ ผักสด และเนื้อสัตว์ เราจะซื้อมาจากบนฝั่งหมดเลย ด้วยงบอาหารกลางวันรวมกับทุนจากความช่วยเหลือในส่วนอื่นๆ ที่โรงเรียนได้รับ แล้วเติมเงินส่วนตัวของครูเข้าไปด้วย เราก็จะได้อาหารที่ดีมีประโยชน์เหมาะสมกับเด็ก และมีปริมาณมากพอให้เด็กๆ กินอิ่มกันทุกคน

เมื่อกองทัพได้เดินด้วยท้อง

“พอเรามีมื้อเช้าให้กิน เด็กๆ เขาก็มาโรงเรียนเช้ายิ่งกว่าเดิม มารอกินข้าวต้ม บางวันเป็นซาลาเปากับนม หรือวันไหนที่กับข้าวเสร็จเร็ว ของที่เตรียมไว้เป็นมื้อกลางวันก็แบ่งมากินกันได้ตั้งแต่ช่วงเช้าก่อนเริ่มเรียน” 

“พอเราทำเองแล้วเติมงบเพิ่มเข้าไป เด็กก็ได้กินของดีๆ เกือบทุกมื้อ มีอาหารที่หลากหลายขึ้น แทนที่จะมีกับข้าวแค่อย่างเดียว บางอาทิตย์ครูกลับบ้านไป ได้ผลไม้ติดมือมาด้วยพวกกล้วยหรือแอปเปิ้ล เราก็ขนจากฝั่งมาให้เด็กๆ กินกัน อาทิตย์ไหนไม่มีเราก็ชวนกันไปซื้อที่ตลาด ก็ดีใจที่เห็นเขาได้กินกันอย่างเอร็ดอร่อย อย่างบางวันเราทำไข่พะโล้หมูสามชั้น หรือคั่วกลิ้งหม้อใหญ่ๆ เด็กๆ จะชอบกินกันมาก” ครูขวัญอธิบายเมนูเด็ด

9+2 = 100

ด้านการเรียนการสอน การที่มีเด็กคละชั้นเรียนตั้งแต่ ป1-6 แบ่งเป็นระดับชั้นละ 1-2 คน ครูที่มีอยู่ 2 คนจึงต้องแบ่งชั้นเรียนเป็น 2 ห้อง แยกเป็นชั้นเด็กเล็กและเด็กโต ในบางรายวิชาก็ใช้วิธีให้พี่ช่วยดูแลน้องๆ 

“แม้จะอยู่ในโรงเรียนเล็กๆ แต่สิ่งต่างๆ ที่เขาต้องเผชิญไม่ว่าจะบทเรียนหรือการสอบแข่งขันต่างๆ
มันคือความท้าทายเดียวกันกับเด็กประถมทั้งประเทศ
ครูจึงต้องพยายามสร้างความพร้อมทุกด้านให้เขา”

แม้เด็กของเราจะมีกันอยู่แค่ 9 คน แต่พวกเขาก็ต้องเรียนหลักสูตรเดียวกัน ต้องวัดผลประเมินทุกอย่างเหมือนกันกับเด็กอื่นๆ อีกนับแสนคน บางรายวิชาเช่นการทดลองวิทยาศาสตร์อุปกรณ์การเรียนก็ยังมีไม่พอ การจัดสรรความช่วยเหลือต่างๆ ก็ยังไม่อาจจะเทียบกับโรงเรียนใหญ่ๆ ได้ ด้วยพื้นที่ ด้วยสภาพแวดล้อม ขนาดของโรงเรียน เรามองว่ายังมีสิ่งที่พวกเขาควรได้รับมากกว่านี้

แต่ผลการเรียนของเด็กๆ นั้นสามารถแข่งขันในระดับอำเภอหรือระดับจังหวัดได้เลย การันตีผลงานเป็นรูปธรรมด้วยการเข้าแข่งขันทักษะวิชาการ พวกเขาสามารถคว้ารางวัลติดมือกลับมากันได้ทุกคน รวมถึงมีผลสอบประเมินคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐาน (NT: National Test) ระดับชั้น ป.3

จากผลคะแนนรวมความสามารถทั้ง 3 ด้าน (ด้านภาษา/การคำนวณ/ด้านเหตุผล) ปรากฏว่าเด็กจากในโรงเรียนได้คะแนนเฉลี่ยถึง 79.04 % เป็นที่ 1 ของเขตการศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี 

ซึ่งตัวเลขความสำเร็จนี้ ไม่ได้เกิดจากความเอาใจใส่ของครูเพียงอย่างเดียว แต่มาจากความพยายามที่จะพิสูจน์ตัวเองของเด็กๆ เองด้วย 

จำนวนที่เด็กๆ และครูมีกันแค่นี้จึงไม่ใช่ปัญหา มันคือสูตรที่ว่า 9+2 = 100
คือจำนวนคนที่นี่อาจจะหลักสิบ แต่ความมุ่งมั่นตั้งใจนั้นหลักร้อย

“สิ่งที่ครูทุกคนที่นี่ทำได้คือ เรามุ่งมั่นที่จะผลักดันให้เด็กได้รับโอกาส ได้ค้นพบสิ่งที่ดีในตัวเอง ขัดเกลาทักษะเขาให้พร้อมออกไปวัดความสามารถกับเด็กจากโรงเรียนใหญ่ๆ เราคิดว่าเด็กทั้ง 9 คนเขามีทักษะชีวิตที่ดี มีความสมบูรณ์พร้อมที่จะเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง แม้จะอยู่ในโรงเรียนเล็กๆ แต่สิ่งต่างๆ ที่เขาต้องเผชิญไม่ว่าจะบทเรียนหรือการสอบแข่งขันต่างๆ มันคือความท้าทายเดียวกันกับเด็กประถมทั้งประเทศ ครูจึงต้องพยายามสร้างความพร้อมทุกด้านให้เขา เราจะพูดกับเด็กๆ เสมอว่า ชีวิตพวกเธอไม่ได้มีอยู่แค่ที่เห็นตรงนี้ แต่มันยังมีเส้นทางข้างหน้าอีกมากที่ต้องเจอและจะต้องก้าวไปถึงให้ได้” ครูขวัญปิดท้าย      

เป็นแรงบันดาลใจให้ครูและโรงเรียนที่ยังขาดโอกาสในแต่ละพื้นที่ สามารถนำไปปรับใช้ได้ เพราะขนาดโรงเรียนบนเกาะที่อยู่ห่างไกล แต่เรื่องการศึกษาของพวกเขานั้นใกล้กัน นั่นแหละกุญแจดอกสำคัญของความเท่าเทียม

ร่วมสร้างโอกาสทางการศึกษา
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post นร. 9 ครู 2 คนบนเกาะห่างไกล กับโจทย์การศึกษาที่เหมือนกับเด็กทั้งประเทศ first appeared on กสศ..

เฉลิมขวัญ ทองสุข หรือ ‘ครูขวัญ’ ของเด็กๆ ผู้เชื่อว่าเด็กทุกคนไม่ว่ายากดีมีจนหรือต้องอยู่ในพื้นที่ห่างไกลสักแค่ไหน พวกเขาก็ควรต้องมีสิทธิ์ในการเรียนรู้ที่เท่าเทียมกัน และนั่นคือแรงบันดาลใจให้เธอมุ่งมั่นในการเป็นครูผู้พร้อมทำทุกสิ่งเพื่อให้ลูกศิษย์ค้นพบความสามารถในตัวเอง ด้วยการพาพวกเขาออกไปเผชิญโลกกว้าง ได้มีโอกาสแข่งขันกับเด็กในพื้นที่อื่น ๆ และได้รับรางวัลกลับมาเติมเต็มความภูมิใจในตัวเอง และเหนืออื่นใด เธอต้องการลบคำสบประมาทว่า เด็กชาวเกาะที่รู้จักแต่หาดทราย ผืนทะเล และเรือหาปลานั้น จะไปสู้อะไรกับใครเขาได้

มีนักเรียนไม่ถึง 10 คน แต่อยู่อย่างมีความสุข

โรงเรียนบ้านเกาะนกเภา อ.ดอนสัก จ.สุราษฎร์ธานี เป็นโรงเรียนประถมเล็กๆ บนเกาะนกเภา แต่ละปีจะมีนักเรียนแค่ 7-9 คน กับคุณครูอีก 1 คน ครูขวัญเล่าว่า เธอเพิ่งมาเป็นครูที่โรงเรียนแห่งนี้ย่างเข้าปีที่สอง จากที่เคยสอนแต่ในโรงเรียนเอกชนขนาดใหญ่ในตัวจังหวัด แรกที่รู้ว่าต้องมาสอนที่นี่ ครูขวัญเข้าใจว่าเธอดูข้อมูลผิด เพราะไม่เคยคิดว่าโรงเรียนที่มีนักเรียนแค่ 7 คน จะมีอยู่จริงๆ และเป็นนักเรียนทุนเสมอภาคของ กสศ. ที่เราจะต้องดูแลเด็กๆ เหล่านี้ให้ดีที่สุด

ตอนแรกที่มาถึงมีครูอยู่ 1 คน รวมเราด้วยก็เป็น 2 คน ผ่านไปไม่นานครูคนเก่าเขาก็ต้องย้ายไปสอนที่อื่น โรงเรียนก็เหลือแค่เราคนเดียวที่เป็นครู เราก็ต้องคิดว่าจะทำยังไงดีกับเด็ก 7 คนที่มีคละชั้นตั้งแต่ ป.1 จนถึง ป.6 ในโรงเรียนที่ไม่มีสื่อการสอนอะไรเลย แรกๆ เราก็รู้สึกท้อ แต่ด้วยความน่ารักของเด็กๆ ที่เขามีความเป็นธรรมชาติ มีความมุ่งมั่นตั้งใจซึ่งเรารู้สึกว่าต่างจากเด็กในโรงเรียนใหญ่ มันทำให้เราหันมามองในด้านที่ดีๆ ของเขา สิ่งที่พวกเขาได้เปรียบเด็กในพื้นที่อื่นๆ คือทักษะชีวิตที่ดี เขาเพียงแค่ขาดโอกาสด้านการศึกษา เราก็คิดว่าด้วยหน้าที่ของครู เราจะต้องเติมให้เขามีสิ่งเหล่านี้ให้ได้ และต้องไม่ใช่แค่พอไปได้ แต่จะต้องโดดเด่นทัดเทียมกับเด็กในโรงเรียนใหญ่ๆ ได้ด้วย

เปิดโลกใบใหม่นร.บนเกาะ ลบคำสบประมาท

จากแรงผลักตรงนั้น ครูขวัญเริ่มต้นสร้างแรงจูงใจให้เด็กๆ โดยพาพวกเขาไปทัศนศึกษาให้เห็นว่าที่นอกเกาะนั้นโลกเป็นอย่างไร ขณะที่ค่อยๆ ส่งเสริมทักษะความรู้ไปพร้อมกัน และด้วยงบสนับสนุนน้อยนิดสำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก ครูขวัญและ ผอ.โรงเรียนบ้านเกาะนกเภา ก็ได้ช่วยกันหาทุนมาเพิ่มเติม โดยตั้งเป้าไว้ว่าจะพานักเรียนทุกคนไปร่วมแข่งขันทักษะในระดับอำเภอให้ได้ ช่วงนั้นเองที่ครูขวัญต้องได้รับคำถามอันเสียดแทงจากผู้คนบนเกาะว่า ‘จะพาเด็กไปทำไม เด็กพวกนี้จะไปทำอะไรได้’ ซึ่งสร้างความเจ็บปวดหัวใจให้กับครูขวัญอย่างยิ่ง แต่กลับกัน คำถามอันเสียดแทงนั้นก็เหมือนเป็นแรงขับให้ครูขวัญและเด็กๆ มุ่งมั่นกันยิ่งกว่าเดิม

“การพาพวกเขาไปตรงนั้นมันไม่มีอะไรง่ายเลย ในการแข่งขันทักษะเขาจะแบ่งเด็กเป็นช่วงชั้น ป.1-ป.3 และ ป.3-ป.6 โรงเรียนที่มีเด็กเยอะเขาจะส่งเด็กโตที่สุดในช่วงชั้นมาแข่ง ทำให้เด็ก ป.1 ของเราก็ต้องไปแข่งกับ ม.3 หรือ ป.4 ก็ต้องแข่งกับ ป.6 แต่ที่เราเห็นคือเด็กๆ ไม่เคยท้อ ไม่เคยคิดว่าพวกเขาทำไม่ได้ ที่สุดพวกเขาก็สามารถนำรางวัลกลับมากันได้ทุกคน ทั้งในระดับอำเภอและระดับจังหวัด ทั้งเด็กเรายังมีผลสอบประเมินคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐาน(NT) ระดับ ป.3 เป็นที่ 1 ของเขตการศึกษาจังหวัดที่มีโรงเรียนร้อยกว่าโรงอีกด้วย”

พิสูจน์ชัดถึงอยู่ทุรกันดารแต่มีศักยภาพ

นั่นเป็นช่วงเวลา 1 ปีแรกของครูขวัญ ที่โรงเรียนบ้านกะนกเภา ที่เธอได้เปิดโลกกว้างใหญ่ให้เด็กๆ สร้างทักษะการเรียนรู้ด้านวิชาการ และพาพวกเขาทุกคนไปคว้ารางวัลในการแข่งขันกับเด็กๆ ที่มีโอกาสในชีวิตที่ดีกว่า เหนืออื่นใดคือเด็กๆ ได้รู้ว่าชีวิตไม่ได้มีแค่บนเกาะ แต่ยังมีทางเลือกอื่นๆ ที่ไม่ใช่เพียงเรียนจบ ป.6 หรือออกกลางคันไปทำงานหาปลาเหมือนที่คนรุ่นพ่อแม่ทำต่อๆ กันมา การได้ไปเห็นโลกข้างนอกคือการสร้างโอกาสให้พวกเขาได้มีสิทธิ์เลือกอนาคตด้วยตัวเอง ผลจากความมุ่งมั่นนี้ ส่งให้ครูขวัญได้รับรางวัลครูดีเด่นของอำเภอดอนสักประจำปี 2563 นี้ แต่เธอบอกว่า รางวัลที่ภูมิใจที่สุดคือได้เห็นลูกศิษย์ได้รับโอกาสในสิ่งที่พวกเขาไม่เคยได้รับ

“เราอยากให้รางวัลที่ได้รับกลับมาจากการไปแข่งขันทักษะ เป็นกำลังใจให้เขาอยากเรียนรู้ไม่สิ้นสุด 1 ปีที่ผ่านมา เราได้รู้ว่าการอยู่กับเด็กจำนวนน้อยมีข้อดีคือเรารู้จักเขาได้มากในทุกด้าน ทำให้ส่งเสริมเขาได้ถูกจุด สิ่งนี้คือข้อได้เปรียบ เพราะเราสามารถอยู่ด้วยกันแบบครอบครัว เราเป็นทุกอย่างให้เขาได้ ทั้งเป็นครู เป็นเหมือนพ่อแม่ หรือเป็นแม่ครัวคอยทำอาหารกลางวันที่เหมาะสมให้ เราเชื่อเสมอว่าถ้าเด็กทุกคนได้รับโอกาส เขาจะพร้อมแสดงความสามารถ และจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้ในที่สุด” ครูขวัญ กล่าวด้วยความมุ่งมั่น

The post ครูชาวเกาะ ‘แม้ห่างไกลแต่ (ศักยภาพ) เราไม่ห่างกัน’ first appeared on กสศ..