งานวิจัยพบว่าผลการเรียนรู้ของผู้เรียน สอดคล้องกับคุณภาพการสอนของครู รวมถึงความพร้อมด้านทรัพยากรของโรงเรียน ‘นักเรียนในโรงเรียนชนบทมีผลการเรียนรู้ช้ากว่านักเรียนในเขตเมืองถึง 2 ปีการศึกษา’ สาเหตุจากขาดแคลนอุปกรณ์ สื่อการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ ขณะที่เครื่องคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์เทคโนโลยีที่เป็นหัวใจสำคัญของการเข้าถึงองค์ความรู้ในโลกปัจจุบัน ทว่าโรงเรียนขนาดเล็กและพื้นที่ห่างไกลซึ่งมีอยู่ราว 15,000 แห่ง รองรับนักเรียนมากกว่า 900,000 คน ยังขาดแคลนทรัพยากรเหล่านี้

จึงเป็นที่มาของการขับเคลื่อนโครงการ ‘ธนาคารโอกาส’ โดย กสศ. ร่วมกับภาคีเครือข่าย สร้างโอกาสการเรียนรู้ให้แก่เด็กและเยาวชนด้วยการเป็นแพลตฟอร์มกลาง รับ-ส่ง สิ่งของจากการระดมความร่วมมือไปยังโรงเรียนที่ต้องการผ่านกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน โดยครั้งที่ 2 ภาคใต้ ได้ส่งมอบคอมพิวเตอร์ 250 เครื่อง และทรัพยากรด้านการศึกษา เช่น ชุดนักเรียน อุปกรณ์กีฬา หนังสือส่งเสริมการอ่าน สื่อ อุปกรณ์การเรียนการสอน อุปกรณ์สริมทักษะ ฯลฯ

อีกทั้งได้เปิดวงคุยขยายความร่วมมือ ‘All For Education – Education For All: การกระจายทรัพยากรการศึกษาเพื่อโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล’ ระดมข้อเสนอจากทุกฝ่ายเพื่อแก้ปัญหาระยะยาว อาทิ เครือข่ายการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่เพื่อลดความเหลื่อมล้ำ (ABE) จ.สุราษฎร์ธานี ผู้แทนสมัชชาการศึกษาจังหวัด หอการค้าจังหวัด ตัวแทนครูรัก(ษ์)ถิ่นรุ่น 1 ครูในเครือข่ายมูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหาจักรี (PMCA) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด อำเภอท่าชนะ เขต 2 รวมถึงผู้บริหารโรงเรียนและเขตพื้นที่การศึกษา ซึ่งต่างมองตรงกันว่า แม้ธนาคารโอกาสและถนนครูเดินจะช่วยบรรเทาปัญหาเฉพาะหน้าได้ทันที แต่การสร้างเครือข่ายการทำงานระดับพื้นที่และการปฏิรูประบบการจัดสรรทรัพยากรแบบมุ่งเป้าคือทางออกที่ยั่งยืน

ดร.สุชาดา ลิ่มสวัสดิ์ ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2 กล่าวว่าการระดมพลังทุกภาคส่วน ช่วยให้ปัญหาความเหลื่อมล้ำด้านทรัพยากรการศึกษาถูกแก้ไขได้รวดเร็ว เด็กนักเรียนได้เข้าถึงการเรียนรู้ พัฒนาตนเองอย่างมีคุณภาพมากขึ้นจากความพร้อมที่มีมากขึ้น

“สุราษฎร์ธานีมี 19 อำเภอ สพป.สุราษฎร์ธานีเขต 2 ดูแล 8 อำเภอ ครอบคลุม 178 โรงเรียน นักเรียนกว่า 30,000 คน ถ้ามองในภาพรวมเป็นตำบลหรืออำเภอหนึ่งนั้นทรัพยากรของจังหวัดไม่ได้ขาดแคลนจนน่ากังวล อย่างไรก็ตามการมีโรงเรียนขนาดกลาง 103 แห่ง และมีโรงเรียนขนาดเล็กถึง 73 แห่ง ตลอดมาเผชิญกับปัญหาครูไม่ครบชั้นและงบประมาณไม่พอ โจทย์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาจึงเป็นสิ่งที่พูดกันมายาวนาน นอกจากนี้ถ้ามองไปที่พื้นที่รับผิดชอบของ สพป.สุราษฎร์ธานีเขต 1 จะยิ่งเห็นภาพชัดด้วยมีโรงเรียนลักษณะพิเศษตั้งอยู่บนเกาะหลายแห่ง เช่นที่โรงเรียนบ้านเกาะนกเภาและโรงเรียนบ้านเกาะพลวย ที่มีนักเรียนไม่ถึง 10 คน ได้รับจัดสรรงบประมาณตามรายหัว การมาถึงของธนาคารโอกาสและความร่วมมือของหลายภาคส่วนที่เกิดขึ้น จึงเป็นการเริ่มต้นครั้งสำคัญของการบรรเทาปัญหาให้โรงเรียนขนาดเล็ก เป็นการส่งกำลังใจมายังครูและบุคลากรทางการศึกษา และยังเป็นการกระตุ้นให้เกิดแนวทางการปฏิรูปการจัดสรรทรัพยากรในเชิงนโยบายที่เหมาะสมกับลักษณะพื้นที่ต่อไป”

ดร.อารี อิ่มสมบัติ นักวิชาการอาวุโส สำนักพัฒนาคุณภาพครูและสถานศึกษา กสศ. เผยข้อมูลความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี พบว่ามีนักเรียนยากจนในระดับการศึกษาภาคบังคับ (อ.1-ม.3) 9,654 คน จากจำนวนนักเรียน 162,360 คน คิดเป็น 5.95% ของนักเรียนในระดับการศึกษาภาคบังคับทั่วประเทศ ติดอันดับ 8 จาก 14 จังหวัดภาคใต้ ในภาพรวมทั้งประเทศสุราษฎร์ธานีมีจำนวนนักเรียนยากจนอยู่ในระดับปานกลาง แต่ปัญหาความเหลื่อมล้ำไม่สามารถดูเพียงค่าเฉลี่ยภาพรวมได้ เนื่องจากโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในพื้นที่พิเศษ โรงเรียนขนาดเล็กห่างไกลจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ไม่สามารถเข้าถึงทรัพยากรต่าง ๆ ที่จำเป็น ยกตัวอย่างโรงเรียนทีปราษฎร์วิทยา ที่ อ.เกาะสมุย มีจำนวนนักเรียนยากจนสูงที่สุดในจังหวัด คือ 276 คน สะท้อนว่า โรงเรียนนี้แห่งเดียวมีนักเรียนยากจนครึ่งหนึ่งของเกาะสมุย ดังนั้นจึงควรนำข้อมูลเชิงลึกมาออกแบบการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา ตั้งเป้าหมายเชิงพื้นที่

“โจทย์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาของสุราษฎร์ธานี ไม่สามารถประเมินจากค่าเฉลี่ยของจังหวัดหรืออำเภอได้ แต่จำเป็นต้องอาศัยการทำงานของคนในพื้นที่ผ่านข้อมูลเชิงลึกเพื่อทราบว่าโจทย์คืออะไร หรือต้องแก้ปัญหาตรงจุดไหน สุราษฎร์ธานี ยังมีโรงเรียนที่มีความเหลื่อมล้ำด้านพื้นที่ตั้ง หรือลักษณะโรงเรียนพื้นที่พิเศษ นับเฉพาะโรงเรียนในสังกัด สพป.สุราษฎร์ธานี เขต 1 มีทั้งหมด 3 แห่ง คือโรงเรียนบ้านเกาะนกเภา โรงเรียนบ้านเกาะเต่า และโรงเรียนบ้านเกาะพลวย ข้อมูลระบุว่านอกจากเกาะเต่า โรงเรียนขนาดเล็กบนเกาะอีกสองแห่งจัดการเรียนการสอนสูงสุดที่ชั้น ป.6 แน่นอนว่าด้วยปัญหาเรื่องอุปสรรคการเดินทาง จะมีนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่ไม่สามารถก้าวข้ามช่วงชั้นไปถึงมัธยมศึกษาได้”

อ่าน : ดร.อารี อิ่มสมบัติ: ปักหมุดจุดเหลื่อมล้ำโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล จากดอยสูง จ.เชียงราย ถึงแดนใต้ จ.สุราษฎร์ธานี

ดร.สมพร เพชรสงค์ กรรมการสมัชชาการศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี กล่าวว่า สุราษฎร์ธานีมีโรงเรียนเล็กที่ขาดแคลนจำนวนมาก ติดขัดด้วยข้อจำกัดการจัดสรรทรัพยากรที่เหมาะสม สมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีซึ่งมีองค์กรหลักคือหอการค้าจังหวัด พยายามจะช่วยลดอุปสรรคการเรียนรู้ให้เบาบางลง ทำให้เด็กเยาวชนเข้าถึงการมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ที่ผ่านมาสมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีทราบว่าการส่งต่อโอกาสอยู่ แต่ไม่ทราบช่องทาง ธนาคารโอกาสจึงเป็นรูปแบบหนึ่งที่เราจะนำไปขยายผล ด้วยเชื่อว่าถ้าจุดใหญ่ทำได้ จุดเล็ก ๆ ก็ทำได้เช่นกัน

ทั้งนี้สุราษฎร์ธานีเป็น 1 ใน 20 จังหวัดพื้นที่นวัตกรรมทางการศึกษา แนวทางการเปลี่ยนพื้นที่โรงเรียนให้เป็นแหล่งสร้างอาชีพถือเป็นหนึ่งแนวทางที่น่าสนใจ ยังมีความร่วมมือของหน่วยงานและผู้คนในจังหวัดที่ทำให้เกิดการระดมทรัพยากรจากท้องถิ่น เช่นมีทุนการศึกษาจากสมัชชาฯ ที่ตั้งไว้ในงบประมาณราว 3,000,000 บาท เพื่อสนับสนุนเด็กเยาวชนให้เข้าถึงการศึกษา โดยนอกจากธนาคารโอกาสที่เป็นตัวแบบหนึ่ง สมัชชาฯ ยังต้องการองค์ความรู้ใหม่ ๆ เข้ามาเติม เพราะเราทราบดีว่าข้อมูลและองค์ความรู้จะเป็นเครื่องมือที่ทำให้พบทางออกในแต่ละปัญหาอุปสรรคที่ซับซ้อนและแตกต่างกัน

คุณอาร์ม วงศ์อำไพพิสิฐ เลขาธิการหอการค้าจังหวัดสุราษฎร์ธานี กล่าวว่า หอการค้าสุราษฎร์ธานี MOU กับ กสศ. และสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย หรือ TDRI เพื่อทำงานเรื่อง ‘All for Education-Education for All’ ในมุมมองภาคเอกชนคาดหวังเรื่องผลลัพธ์การลงทุน ปัญหาของสุราษฎร์ธานีอาจไม่ใช่ความยากจน รายได้มวลรวมของจังหวัดที่ 2 แสน 1 หมื่นล้านบาท GDP อยู่ที่ 1.84 แสนต่อประชากร 1 ล้านคนเศษ อย่างไรก็ตามตัวเลขผลิตภัณฑ์จังหวัด (Gross Provincial Products: GPP) กลับอยู่ที่อันดับ 6 ของภาคใต้ และเป็นที่ 20 กว่าของประเทศ ที่เป็นอย่างนั้นเพราะยังมีประชากรกลุ่มหนึ่งถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หลุดจากระบบการศึกษา อีกกลุ่มคือประชากรที่ขาดความรู้ในการประกอบอาชีพ

หอการค้าจึงมองการพัฒนาจังหวัดที่การแก้ปัญหาจากต้นเหตุ ด้วยการช่วยเหลือกลุ่มด้อยโอกาสทางการศึกษาเป็นวาระสำคัญ โดยทราบดีว่าไม่มีหน่วยงานใดหนึ่งที่จะทำงานด้านการศึกษาให้สำเร็จเพียงลำพัง จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการรวมภาคีก่อตั้งสมัชชาการศึกษาจังหวัด ซึ่งการทำงานผ่านเครือข่ายโดยมีสมัชชาการศึกษาเป็นแกนกลาง ทำให้เกิดการเชื่อมระหว่างภาครัฐ เอกชน ประชาสังคม และประชาชน ที่มีวัตถุประสงค์ร่วมกัน สำหรับภาคเอกชนเราต้องการสร้างบุคลากรคุณภาพรุ่นใหม่ ๆ ขึ้นมาทดแทนภาวะขาดแคลนแรงงาน ในภาวะที่ประชากรผู้สูงอายุในจังหวัดเพิ่มขึ้นจาก 16% ไปถึงเกือบ 20% สวนทางกับเด็กเกิดใหม่ที่ลดจาก 25% เหลือแค่ 18% ดังนั้นเราจึงต้องมองไปที่การแก้ปัญหาที่ต้นทางเพื่อไม่ให้มีเด็กหลุดจากระบบออกมาอีก และต้องทำให้การศึกษามีคุณภาพมากขึ้น โดยวันนี้เราพูดกันถึงธนาคารโอกาส ซึ่งสิ่งที่ภาคธุรกิจเอกชนจะเข้ามาร่วมลงทุนและได้รับกลับคืน จึงเป็นเรื่องของทุนทางเศรษฐกิจ ทุนด้านองค์ความรู้ และทุนทรัพยากรมนุษย์ ถือเป็นการ Win-Win กับทุกฝ่าย  

“ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน เป็นตัวแบบหนึ่งที่จะเข้ามาช่วยเติมเต็มความขาดแคลน ด้วยการทำงานผ่านการศึกษาข้อมูล ทำให้เรารู้ว่าโรงเรียนใดขาดโครงสร้างพื้นฐาน โรงเรียนใดขาดเทคโนโลยีสมัยใหม่ โรงเรียนใดขาดครู หรือโรงเรียนใดต้องการองค์ความรู้เรื่องการจัดการเรียนการสอน ในฐานะภาคเอกชนที่พร้อมเป็นฝ่ายสนับสนุน ขอขอบคุณทุกฝ่ายที่มองเห็นโอกาสของเด็ก ๆ เรื่องการเข้าถึงเครื่องมือดิจิทัล ซึ่งจะเป็นบานประตูที่ช่วยเปิดไปพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต”

ด้านภาคการเมืองนำโดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ และสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด อำเภอท่าชนะ เขต 2 ได้ร่วมผลักดันนโยบายการจัดสรรทรัพยากรที่เสมอภาค โดยมองว่าหัวใจสำคัญในการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาได้ถึงราก คือความร่วมมือของทุกคนในพื้นที่

ดร.ปรเมษฐ์ จินา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี พรรครวมไทยสร้างชาติ กล่าวว่าจังหวัดสุราษฎร์ธานีคำนึงถึงเรื่องการสร้างความร่วมมือจากภาคส่วนต่าง ๆ ในการดูแลด้านการศึกษา พยายามตั้งโจทย์การทำงานให้สามารถแก้ปัญหาในพื้นที่ได้ เช่นสร้างการมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาการยุบโรงเรียนขนาดเล็ก ที่พยายามหาทางแก้ในหลายรูปแบบ หลายวิธีการ ใช้โมดูลหรือหน่วยการเรียนรู้ที่จำเป็นในพื้นที่ เข้ามาช่วยแก้ปัญหา เช่น บางโรงเรียนตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีความจำเป็นในเรื่องของการท่องเที่ยว ก็ใส่ในเรื่องขององค์ความรู้ด้านภาษา องค์ความรู้ด้านการท่องเที่ยว สุราษฎร์ธานีมีอำเภออยู่ติดทะเลถึง 9 อำเภอ ก็เข้าไปดูปัญหาในเรื่องของการประกอบอาชีพการประมง ให้สอดคล้องกับการเรียนรู้ในโรงเรียนขนาดเล็กที่อยู่ในทั้ง 9 อำเภอ

“เราต้องให้ความสำคัญกับการเรียนเพื่อค้นพบตัวเอง ค้นพบศักยภาพของตัวเอง อย่างประเทศที่เขาสำเร็จการศึกษาในระดับต้น ๆ ของโลก ครูจะให้เด็กพยายามค้นพบตัวเอง เหมือนน้องเทนนิส ที่ค้นพบว่าตัวเองชอบเทควันโด ก็พยายามพัฒนาตัวเองเพื่อเล่นกีฬาชนิดนี้ให้ดี จนได้เหรียญโอลิมปิก ความสำคัญในประเด็นต่อมา ก็คือการสร้างการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการศึกษา โดยอาศัยความร่วมมือจากภาคส่วนต่าง ๆ ในพื้นที่ ทุกองคาพยพในพื้นที่ ต้องมีการวางเป้าหมายร่วมกัน วางแผนการทำงานและพยายามไปให้ถึงเป้าหมายที่วางไว้ โดยเดือนกันยายนจังหวัดสุราษฎร์ธานีกำลังจะมีการจัดงานสมัชชาการศึกษาขึ้นเพื่อระดมความคิดจากทุกภาคส่วนมาดูแลเรื่องนี้ เพื่อมีข้อมูลและแนวทางที่ชัดเจนในการผลักดันการจัดสรรงบประมาณด้านการศึกษารายหัว ที่สอดคล้องกับปัญหาที่เกิดขึ้นจริงในพื้นที่”

คุณบุญยิ่ง ย้งลี สมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี เขตอำเภอท่าชนะ กล่าวว่า สิ่งที่ทำให้มองเห็นชัดขึ้นจากการจัดกิจกรรมนี้ คือการพยายามสร้างความเสมอภาคในการเรียนรู้ พยายามลดความแตกต่างเรื่องทรัพยากรด้านการศึกษา ระหว่างโรงเรียนเล็กและโรงเรียนใหญ่ โดยใช้เทคโนโลยีหรือนวัตกรรมด้านการศึกษา มาเป็นเครื่องมือในการจัดการเรื่องการสร้างความเสมอภาคในการเรียนรู้ ซึ่งจะเห็นได้ว่าอุปกรณ์อย่างคอมพิวเตอร์เป็นเครื่องมือที่มีบทบาทสำคัญมาก

คุณรัดเกล้า อินทวงศ์ สุวรรณคีรี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ กล่าวว่า ปัญหาด้านการศึกษา เป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่จะต้องมองเห็นมิติและความซับซ้อนต่าง ๆ อย่างรอบด้าน จากที่เคยศึกษาเรื่องการใช้คอมพิวเตอร์มาช่วยในการเรียนการสอน พบว่าแม้อุปกรณ์คอมพิวเตอร์จะมีความสำคัญและมีบทบาทด้านการเรียนการสอน แต่สิ่งสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันคือการผลิตครูที่มีความเข้าใจ และมีบทบาทในการใช้คอมพิวเตอร์เพื่อเพิ่มศักยภาพการเรียนการสอนและจัดการศึกษา โดยคำนึงถึงสภาพปัญหาที่มีอยู่ในแต่ละพื้นที่ โดยครูจะมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการใช้ทรัพยากรทางการศึกษาให้มีประสิทธิภาพสูงสุด และคำนึงถึงการเรียนรู้เพื่อพัฒนาศักยภาพของตัวผู้เรียนโดยตรง ซึ่งเรื่องนี้เป็นข้อมูลสำคัญที่จะต้องนำไปทำงานต่อในพรรคร่วมรัฐบาล

คุณพัฒนะพงษ์ สุขมะดัน ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า กสศ. มีภารกิจสำคัญเรื่องการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา โดยมีสถาบันการศึกษา โรงเรียน และครู เป็น ‘ข้อต่อ’ ที่จะช่วยให้งานไปสู่ความสำเร็จ ทั้งนี้ กสศ. ได้มีการทำงานเพื่อพัฒนาและเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของการศึกษาในระยะยาวจำนวนหนึ่ง เช่น โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ที่มุ่งปิดข้อจำกัดของการขาดแคลนครูและทรัพยากรของโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล โดยสนับสนุนเด็กเยาวชนในพื้นที่ที่ตั้งใจอยากเป็นครูและขาดแคลนทุนทรัพย์ให้ได้ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาด้วยหลักสูตรพัฒนาครูเพื่อทำงานในพื้นที่เฉพาะ และกลับมาเป็นครูในโรงเรียนบ้านเกิด สำหรับสุราษฎร์ธานีมีครูรัก(ษ์)ถิ่นรุ่นที่ 1 ที่จบการศึกษาและเตรียมบรรจุในเดือนตุลาคม 2567 นี้ 13 คน

ต่อมาคือการแก้ไขข้อจำกัดเรื่องทรัพยากร ซึ่ง กสศ. คาดหวังว่าธนาคารโอกาสและถนนครูเดินจะเป็นจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ที่ทำให้เกิดการส่งต่อทรัพยากรและยังเป็นการเติมความพร้อมให้กับครูและโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลได้มากขึ้น โดยกิจกรรม ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’ ได้เริ่มจัดที่ภาคเหนือ จังหวัดเชียงราย และครั้งนี้ที่ภาคใต้ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ก่อนเตรียมจัดต่อเนื่องครั้งที่ 3 ที่ภาคตะวันออก จังหวัดตราด และครั้งที่ 4 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดเลย นอกจากนี้ในภาพใหญ่ กสศ. ยังมีงานวิจัยเรื่องนโยบายการจัดสรรทรัพยากร ‘Equity Based Budgeting’ เพื่อจะทำให้งบประมาณจากส่วนกลางสามารถลงไปถึงโรงเรียนปลายทางได้ตามความจำเป็นพื้นฐาน ซึ่งจะทำให้โรงเรียนขนาดกลางและขนาดเล็กหลุดจากข้อจำกัดจากการจัดสรรทรัพยากรตามจำนวนนักเรียน อันเป็นสาเหตุของช่องว่างความเหลื่อมล้ำที่เกิดจาก ‘ขนาด’ ของโรงเรียน ส่วนอีกประเด็นหนึ่งคือการทำให้แต่ละ ‘พื้นที่’ สามารถจัดการเรื่องความเหลื่อมล้ำได้ด้วยตัวเอง เช่นเดียวกับที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีมีการผลักดันให้เกิดการจัดตั้ง ‘สมัชชาการศึกษา’ จนเกิดการระดมความร่วมมือและจัดสรรทรัพยากรจากหน่วยงานและคนหลายภาคส่วนในจังหวัด เพื่อปรับเปลี่ยนและวางแผนงานด้านการศึกษาในพื้นที่ในระยะยาว ทั้งหมดนี้คือการส่งเสริมโรงเรียนและครูให้มีความเข้มแข็ง

The post กสศ. มูลนิธิกระจกเงา และเครือข่าย จัดกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดินครั้งที่ 2 ภาคใต้ ‘สมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีผนึกการเมือง’ ประกาศสานต่อความร่วมมือเติมทรัพยากรโรงเรียนขาดแคลน first appeared on กสศ..

เมื่อผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน ขึ้นอยู่กับคุณภาพการสอนของคุณครู รวมถึงความพร้อมด้านทรัพยากรของโรงเรียน “ลงทุนกับธนาคารโอกาสไม่มีวันขาดทุน” เพราะมีผลวิจัยเชิงสถิติชี้ชัดว่า “นักเรียนในโรงเรียนชนบทมีผลการเรียนรู้ช้ากว่านักเรียนในเขตเมืองถึง 2 ปีการศึกษา” สาเหตุสำคัญเป็นเพราะ ขาดแคลนอุปกรณ์ สื่อการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ ขณะที่ความรู้ในโลกปัจจุบัน เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เทคโนโลยี กลายเป็นปัจจัยพื้นฐานเพื่อการเรียนรู้ แต่โรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลส่วนใหญ่ยังขาดแคลน เพราะงบประมาณที่ไม่เพียงพอ

ทุกคนสามารถมีส่วนร่วมลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในระยะเร่งด่วนนี้ได้ โดยธนาคารโอกาสจะเป็น ‘แพลตฟอร์มกลาง’ รับ-ส่ง สิ่งของไปยังโรงเรียนปลายทางที่ ‘ผู้ให้’ มั่นใจได้ว่า ‘โอกาส’ ที่ส่งไปจะเข้ากับสถานการณ์และความต้องการของ ‘ผู้รับ’ อย่างแน่นอน พร้อมกันนั้นธนาคารโอกาสจะทำหน้าที่ระดมความร่วมมือของผู้คน ขับเคลื่อนการแก้ไขปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาเชิงระบบที่ยั่งยืนอย่างไม่ลดละ 

โดยได้จัดกิจกรรม “ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน” ครั้งที่ 1 ไปแล้วเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2567 ณ จังหวัดเชียงราย และจะเคลื่อนขบวนความร่วมมือ ครั้งที่ 2 ภาคใต้ ณ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ส่งมอบคอมพิวเตอร์ โน๊ตบุ๊ก สื่อการเรียนการสอน และสิ่งของจำเป็นเร่งด่วน เพื่อเพิ่มโอกาสทางการศึกษาที่มีคุณภาพให้แก่น้อง ๆ ในโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล

9 ความต้องการของโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล ชวนทุกคนร่วมส่งต่อโอกาสให้น้องได้เรียน

จากการสำรวจข้อมูลกับเครือข่ายชมรมนักจัดการศึกษาบนพื้นที่สูงในถิ่นทุรกันดาร พบว่ามี ‘สิ่งของจำเป็น’ และ ‘ความต้องการเร่งด่วน’ ที่รอการเติมเต็ม 9 หมวด ดังนี้

1. เครื่องแบบนักเรียนและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง: ชุดนักเรียน รองเท้านักเรียน ชุดลูกเสือ ชุดเนตรนารี กระเป๋านักเรียนและอุปกรณ์เครื่องแบบนักเรียนต่าง ๆ
2. อุปกรณ์กีฬาทุกชนิด: อุปกรณ์ฟุตบอล อุปกรณ์วอลเลย์  อุปกรณ์กีฬาตะกร้อ ชุดกีฬา ฯลฯ
3. เครื่องครัวและชุดอุปกรณ์สำหรับอาหารมื้อกลางวัน: ถาดหลุม แก้วน้ำ กระบอกน้ำ ช้อน ส้อม เครื่องครัวประกอบอาหาร  ฯลฯ
4. หนังสือส่งเสริมการอ่านเพื่อการเรียนรู้สำหรับเด็กระดับอนุบาล ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
5. สื่อ-อุปกรณ์การเรียน อุปกรณ์สริมทักษะชั้นอนุบาล: สีไม้ สีเทียน สีน้ำ เมล็ดพันธ์ผัก อุปกรณ์เครื่องมือวิชาเกษตรและวิชาช่างต่าง วัสดุอุปกรณ์เพื่อเรียนรู้อาชีพต่าง ๆ 
6. ชุดยาสามัญสำหรับห้องพยาบาลประจำโรงเรียน
7. ของใช้ส่วนตัว เช่น แปรงสีฟัน ยาสีฟัน เสื้อกันฝน ผ้าเช็ดตัว ผ้าอนามัย ฯลฯ
8. วิทยากรแนะแนวเรื่องอาชีพ ผู้ให้ความรู้และสร้างแรงบันดาลใจเกี่ยวกับอาชีพต่าง ๆ เพื่อเปิดโลกทัศน์เส้นทางอาชีพ
9. การสนับสนุนค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวเนื่องกับการศึกษา เช่นทุนการศึกษา ค่าเทอม ฯลฯ

ส่งเสริมการเข้าถึงเทคโนโลยี เพื่อเข้าถึงองค์ความรู้ในโลกไร้พรมแดน

คอมพิวเตอร์ แท็บเล็ต สมาร์ตโฟน ปัจจัยพื้นฐานในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารและองค์ความรู้ที่ไม่จำกัด โครงการธนาคารโอกาสจึงมีอีกหนึ่งเป้าหมายที่ขอเชิญชวนทุกคนร่วมลงทุนลดความเหลื่อมล้ำในการ ‘เข้าถึงเทคโนโลยี’ ด้วยการบริจาคคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ (Desktop) คอมพิวเตอร์พกพา (Laptop) แท็ปเล็ต (Tablet) โทรศัพท์มือถือ (Smartphone) ทั้งมือหนึ่งและมือสองในสภาพดีใช้งานได้ 

หรือสนับสนุนเป็นทุนการศึกษา สำหรับค่าอินเทอร์เน็ต ค่าขนส่ง และค่าบำรุงรักษาซ่อมแซมระบบ/อุปกรณ์ โดยอัตราการสนับสนุนอินเทอร์เน็ตสำหรับ ‘โรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล’ อยู่ที่ 1,500 บาท/1 เดือน, 9,000 บาท/1 ภาคเรียน และ 18,000 บาท/1 ปีการศึกษา และสำหรับ ‘น้อง ๆ เยาวชนในระบบการศึกษาทางเลือก’ อยู่ที่ 300 บาท/1 เดือน, 1,800 บาท/1 ภาคเรียน และ 3,600 บาท/1 ปีการศึกษา

5 ขั้นตอนการลงทุนกับธนาคารโอกาส 

1. แจ้งความจำนงบริจาคได้ที่ โครงการธนาคารโอกาส โทรศัพท์ 02 079 5475 หรือบริจาคสิ่งของมาที่ โครงการธนาคารโอกาส ศูนย์แบ่งต่อ มูลนิธิกระจกเงา เลขที่ 191 ซ.วิภาวดี-รังสิต 62 แยก 4-7 ตลาดบางเขต หลักสี่ กรุงเทพฯ 10210 
2. ชุบชีวิตของเก่าเป็นของใหม่ เพื่อจัดเตรียม ซ่อมแซม ปรับปรุง อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และอุปกรณ์สื่อการเรียนการสอน ให้พร้อมใช้งาน ก่อนจัดสรรไปยังโรงเรียนที่ขาดแคลน
3. ระบุกลุ่มเป้าหมายโรงเรียนที่ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วน โดยทำงานร่วมกับเครือข่ายโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลทั่วประเทศ ของ กสศ.
4. จัดสรรและส่งมอบให้แก่โรงเรียนพื้นที่ห่างไกล 
5. ติดตาม ดูแล และรายงานผลลัพธ์การบริจาค รวมถึงติดตามอำนวยความสะดวกในการให้คำปรึกษา ซ่อมแซม กรณีที่อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขัดข้องใช้งานไม่ได้ และรายงานผลการช่วยเหลือกลับไปยังผู้บริจาค

กำไร 3 ต่อของการลงทุนกับธนาคารโอกาส

การส่งมอบทุนและสิ่งของผ่านธนาคารโอกาสให้กับน้อง ๆ ในครั้งนี้ มีผลกำไรถึง 3 ต่อ โดยต่อที่ 1 คือผลที่เกิดขึ้นกับเด็กเยาวชนที่จะได้เข้าถึงโอกาสการเรียนรู้ พัฒนาศักยภาพ ต่อที่ 2 คือผลดีต่อโลก ในด้านการนำทรัพยากรมาเวียนใช้งานอย่างคุ้มค่า สร้างประโยชน์ได้ไม่สิ้นสุด และต่อที่ 3 คือผลดีต่อผู้บริจาค ที่จะสามารถนำหลักฐานการบริจาคไปลดหย่อนภาษีได้สองเท่า

“ธนาคารโอกาส เพื่อสร้างโอกาสการเรียนรู้”

The post ‘ธนาคารโอกาส’ แพลตฟอร์มกลางการระดมความร่วมมือของ กสศ. x มูลนิธิกระจกเงา ส่งมอบทรัพยากรการศึกษาที่ขาดแคลนให้แก่โรงเรียนพื้นที่ห่างไกล first appeared on กสศ..

ขณะที่ข้อมูลโดย สำนักพัฒนาคุณภาพครูและสถานศึกษา กสศ. ที่สำรวจเรื่องการกระจายทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล ระบุว่า จังหวัดเชียงรายมีโรงเรียนจำนวนมากตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ดอยสูง ทุรกันดารห่างไกล มีนักเรียนจากครอบครัวซึ่งมีรายได้ใต้เส้นความจน มากเป็นอันดับ 3 ของพื้นที่ภาคเหนือ ข้อมูลได้ลึกลงไปกว่านั้นอีก ชี้เป้าไปที่ตำบลเทอดไทย อำเภอแม่ฟ้าหลวง พบว่ามีจำนวนนักเรียนยากจนด้อยโอกาสมากที่สุด คิดเป็น 32.57% ต่อความหนาแน่นของพื้นที่

แม้รากลึกของปัญหาดังกล่าวจะมาจากทั้งความห่างไกล หรือความยากลำบากของการเดินทางบนพื้นที่ดอยสูง รวมไปถึงประเด็นเชิงโครงสร้างของนโยบายการจัดสรรงบประมาณรายหัว ซึ่งทำให้โรงเรียนขนาดเล็กไม่ได้รับทรัพยากรที่ครอบคลุมต่อการจัดการเรียนรู้และพัฒนาโรงเรียนอย่างเหมาะสม หากด้วยปัญหาที่ไม่อาจรอได้อีกต่อไป กสศ. และ มูลนิธิกระจกเงา จึงร่วมกันจัดกิจกรรม ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’ ครั้งที่ 1 ภาคเหนือ โดยนัดหมาย ณ โรงเรียนบ้านเทอดไทย ต.เทอดไทย อ.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย เพื่อบรรเทาปัญหาขาดแคลนทรัพยากร ผ่านการระดมสิ่งของเครื่องใช้และอุปกรณ์ที่จำเป็น เพื่อนำไปส่งต่อและเติมเต็มให้กับโรงเรียนที่ต้องการเร่งด่วน รวมถึงลดความเหลื่อมล้ำเรื่องการเข้าถึงเทคโนโลยี โดยมูลนิธิกระจกเงาได้นำคอมพิวเตอร์บริจาคจากองค์กรหน่วยงานต่าง ๆ ซึ่งได้รับการปรับปรุงและทดสอบแล้วว่าใช้งานได้ดี ไปส่งมอบให้กับโรงเรียนพื้นที่สูง 21 แห่ง

กำหนดเปิดกิจกรรมถนนครูเดินคือสิบนาฬิกาตรง แต่ยังไม่เก้าโมงดี คุณครูมากกว่า 200 คนจากหลายสิบโรงเรียนบนเขตพื้นที่สูงทั้งในจังหวัดเชียงรายและพื้นที่ใกล้เคียง ก็เข้ามาออกันเต็มพื้นที่ลานเอนกประสงค์โรงเรียนบ้านเทอดไทย ท่ามกลางฝนที่พรำลงมา สายตาคุณครูจับจ้องข้าวของเรียงรายที่ขนมาเต็มสองคันรถหกล้อ ใจจับจองสิ่งที่หมายตา รอเวลาเลือกช้อป

…จนทีมงานจากมูลนิธิกระจกเงาให้สัญญาณ กิจกรรมจึงเริ่มขึ้น      

และ ณ บัดนี้ กสศ. ขอชวน ‘เปิดถุงช็อป’ ไปด้วยกัน ว่าถนนครูเดินที่รวบรวมไว้ด้วยสิ่งจำเป็นหลากหลายสำหรับการจัดการเรียนรู้และการดำรงชีวิต ตั้งแต่ชุดนักเรียน อุปกรณ์การเรียน รองเท้า หนังสือ อุปกรณ์กีฬา สื่อการสอน ถ้วยชามจานช้อน แฟ้มเอกสาร คลิปหนีบกระดาษ ดินสอสี สีน้ำ ชอล์ก พู่กัน จานสี เครื่องดนตรี ฯลฯ ไปจนถึงของเล่นเสริมพัฒนาการต่าง ๆ คุณครูโรงเรียนพื้นที่สูงจะเลือกหยิบอะไรกลับไปให้เด็ก ๆ พร้อมร่วมกันรับฟังเสียงสะท้อนจากพื้นที่ต้นทาง ว่าสารพันความห่างไกล ขาดแคลน หรือความไม่พร้อมที่โรงเรียนพื้นที่สูงในถิ่นทุรกันดารเผชิญอยู่นั้น

…พวกเขาอยู่ห่างไกล (จากโอกาส) เพียงใด หรือยังต้องการทรัพยากรเติมเต็มอีกแค่ไหน ถึงจะช่วยบรรเทาความแตกต่างเหลื่อมล้ำทางการศึกษาให้ทุเลาลงได้ ก่อนที่กิจกรรม ‘ธนาคารโอกาส’ และ ‘ถนนครูเดิน’ จะจัดขึ้นอีก 3 ครั้งใน 3 ภูมิภาค ได้แก่ ภาคใต้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคตะวันออก ในโอกาสต่อไป

“ได้เสื้อผ้า กระเป๋า และรองเท้านักเรียนกลับไปเยอะที่สุด เพราะอยากให้เด็ก ๆ ได้ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่บ้าง”

คุณครูนฤพร ทามัน จากโรงเรียนบ้านป่าซางนาเงิน แง้มลังกระดาษให้เห็นข้างในที่อัดด้วยชุดนักเรียนจนเต็ม ก่อนพยายามวาดภาพให้เห็น ว่าโรงเรียนเล็ก ๆ ที่มีเด็กราว 130 คนนั้นโดดเดี่ยวจาก ‘ความศิวิไลซ์’ สักแค่ไหน

“โรงเรียนเรามองไปทางไหนก็มีแต่วิวภูเขา ใกล้ ๆ มีร้านของชำหนึ่งร้าน ไฟฟ้าดับเกือบทุกวัน บางทีดับติดต่อกัน 2-3 วัน ดังนั้นถ้าคำถามคือยังขาดอะไร ก็ต้องบอกว่าเกือบทุกอย่าง ที่อยู่กันตอนนี้ครูยังต้องใช้เงินส่วนตัวเติมของทุกเดือน กระทั่งของจำเป็นต้องใช้ทุกวันอย่างชอล์ก เรายังต้องซื้อเอง”

ครูนฤพรกล่าวชื่นชมกิจกรรมถนนครูเดิน ว่านอกจากนำทรัพยากรจำเป็นมาให้เลือกช็อปแล้ว กิจกรรมนี้ยังเหมือนเป็นการเติมกำลังใจให้รู้ว่ายังมีคนที่เห็นความสำคัญของเด็กและครูที่อยู่ในโรงเรียนห่างไกล อย่างไรก็ตาม คุณครูยังมองว่าการส่งต่อสิ่งของจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งเพียงอย่างเดียว ‘ไม่ว่าทำเท่าไหร่ก็ไม่มีทางพอ’

“การเป็นครูพื้นที่สูงบอกเราว่า ถ้าจะเพิ่มโอกาสให้เด็ก ๆ ควรมีการจัดสรรทุน ทรัพยากร และการดูแลที่ครอบคลุมเพียงพอมากกว่าที่เป็นอยู่ เรามองว่าเครื่องมือสื่อสารสำคัญมาก เพราะจะช่วยให้เด็กเห็นว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร ซึ่งมันอาจทำให้เขามีเป้าหมายชีวิตมากขึ้น แต่ยังไงก็ตาม ก่อนจะไปถึงเรื่องคอมพิวเตอร์หรืออินเทอร์เน็ตความเร็วสูง อย่างแรกเลยคือต้องแก้ปัญหาเรื่องไฟฟ้าดับให้ได้ก่อน” ครูนฤพรระบุ

“ตั้งใจมาเลือกสีชนิดต่าง ๆ และพวกอุปกรณ์ทำงานฝีมือ เพื่อไปจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการรายวิชา”

คุณครูกรกฎ โรจนนิล จากโรงเรียนบ้านพญาไพร กล่าวว่า “ของที่เอามามีให้เลือกเยอะ แล้วเป็นของที่มีคุณภาพด้วย รู้สึกดีใจแทนเด็ก ๆ ที่จะได้ใช้อุปกรณ์ดี ๆ”

โดยสำหรับโรงเรียนที่อยู่สูงขึ้นไปบนดอยแม่สลอง เด็กนักเรียนเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ทั้งหมด การจัดการเรียนรู้จึงเน้นทำผ่านกิจกรรมที่บูรณาการรายวิชาต่าง ๆ เข้าด้วยกัน โดยพยายามดึงเอาวิถีชีวิตใกล้ตัวและฉากวัฒนธรรมพื้นถิ่นมาสร้างเป็นบทเรียน 

“ฉะนั้นคอมพิวเตอร์กับอินเทอร์เน็ตถึงสำคัญมากจริง ๆ เพราะตรงจุดที่อยู่เด็กบางคนไม่เคยลงไปเหยียบพื้นราบ ส่วนครูก็ต้องการเข้าถึงแหล่งความรู้ ต้องการตัวอย่างการจัดการเรียนรู้ที่ออกแบบได้เหมาะสมกับพื้นที่ ไม่งั้นเด็กจะไม่เห็นเป้าหมายการศึกษาเลย วันนี้จึงรู้สึกมีความหวังที่ยังมีคนเห็นความสำคัญ โดยเฉพาะเรื่องการนำเทคโนโลยีมามอบให้กับโรงเรียนเล็ก ๆ ที่ขาดแคลนทรัพยากร และเชื่อว่ากิจกรรมเล็ก ๆ ครั้งนี้ อาจเป็นแรงกระเพื่อมที่จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างได้ในที่สุด”

“เน้นหนังสือ แฟ้มเอกสาร และกระดานเล็ก ๆ ไว้สำหรับจัดการสอนรายกลุ่ม”

คุณครูศศิกานต์ ดาชิต จากโรงเรียนบ้านขาแหย่งพัฒนา ระบุสถานการณ์ว่า เด็กที่โรงเรียนมีหลายกลุ่ม แตกต่างกันด้วยเชื้อชาติ และด้วยภาษาวัฒนธรรม เบื้องต้นของการจัดการเรียนรู้เลยต้องทำแยกเป็นกลุ่ม ๆ เริ่มจากสอนพื้นฐานภาษาไทย เมื่อพร้อมแล้วค่อยพาเข้าสู่บทเรียน ดังนั้นการจัดการเรียนรู้จึงต้องมีทั้งเครื่องมือที่เหมาะกับการเรียนแบบกลุ่มเย่อย และมีเทคนิควิธีที่ต่างกันไปสำหรับเด็กแต่ละกลุ่ม หรือแต่ละคน  

“นอกจากอุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ คิดว่าสิ่งที่ขาดจริง ๆ คือเทคนิคการจัดการเรียนรู้หรือสื่อการสอนสมัยใหม่ คืออย่าว่าแต่เด็กที่ไม่ได้รู้ได้เห็น เราเองเป็นครูบางอย่างยังได้รับรู้แค่ผ่านทางออนไลน์ ว่าเดี๋ยวนี้โรงเรียนข้างล่างเขาจัดการเรียนการสอนกันยังไง ตรงจุดนี้คิดว่าถ้ามีสื่อมาช่วยมากกว่านี้ ครูจะมีทางเลือกที่หลากหลาย และช่วยยกระดับพัฒนาการเด็กได้ดีขึ้น

“กับสถานการณ์ตอนนี้ เรามีเครื่องมือแต่ไม่พอ เด็ก 2-3 คนยังต้องแชร์คอมพิวเตอร์เครื่องเดียว แล้วสภาพของที่มีก็ไม่ได้ 100% ทั้งหมด ดังนั้นถ้ามีการสนับสนุนให้โรงเรียนห่างไกลมีเครื่องมือพร้อม มีทรัพยากรเติมเต็มมากขึ้น เราเชื่อว่ามาตรฐานของโรงเรียนจะต่างกันน้อยลง”

“มาจัดของตามรายการของครูประจำวิชา เพราะแต่ละคนรู้ดีที่สุดว่าเด็กยังขาดอะไร”

คุณครูปรียาลักษณ์ ใจการ จากโรงเรียนบ้านห้วยอื้น บอกว่า ก่อนมางานนี้จะมีโจทย์ให้ครูประจำวิชาช่วยกันกำหนดรายการสิ่งของจำเป็นต้องใช้ หรือตรงหน้างานหากครูคนไหนเห็นว่าอะไรยังขาด อะไรน่าสนใจก็ช่วยกันหยิบมารวมกัน ซึ่งของที่แต่ละคนเหมือนจะเน้นเป็นพิเศษคือเสื้อผ้าและรองเท้านักเรียน  

“การจัดงานลักษณะนี้สำคัญมากกับทั้งตัวเด็ก และยังเผื่อแผ่ไปถึงครูด้วย เพราะเด็กโรงเรียนบนดอยเขาไม่มีอะไรเลยกระทั่งของใช้ส่วนตัวพื้นฐาน งานนี้ทำให้ครูดีใจว่าจะมีเสื้อผ้า มีของเล่น มีอุปกรณ์การเรียนที่จะไปเติมให้เขาได้ อย่างเรามีเด็ก ป.1 ที่ต้องใส่รองเท้าคู่เก่าของพี่ชายชั้น ป.5 เดินมาเรียนทุกวัน มันก็ลำบากเพราะขนาดใหญ่กว่าเท้าเขามาก หรือแฟ้มใส่เอกสารที่โรงเรียนมีอยู่ เราใช้มานานแล้ว มันก็หมดสภาพปริขาดหมด ขณะที่ใบงานผลงานหรือผลการเรียนของเด็กเพิ่มขึ้นทุกปี ที่เก็บก็เริ่มไม่พอ

“สำหรับโรงเรียนเล็ก ๆ งบประมาณที่ลงมามันไม่ได้ครอบคลุมรองรับได้ทั้งหมด แต่ละปี ๆ โรงเรียนยังต้องหาแรงสนับสนุนจากภายนอกกันเอง ดังนั้นพอมีงานอย่างนี้ที่เอาทรัพยากรจากที่หนึ่งมาให้อีกที่หนึ่ง มันก็ช่วยอุดช่องโหว่ของการเรียนการสอนที่ไม่สมบูรณ์ได้”

…เวลางวดเข้า เมื่อฝนที่พรำลงบนดอยแม่สลองตั้งแต่เช้า เริ่มหนาเม็ดขึ้นในยามสาย ขณะที่มือของครูปรียาลักษณ์ยังระวิงกับการแพ็กลังกระดาษและถุงกระสอบ สายตามองหาเหลี่ยมมุม เพื่อยัดใส่สิ่งของไปบนพื้นที่รถกระบะที่เตรียมมาให้ได้มากที่สุด ไม่ไกลออกไป ตรงพื้นที่ถนนครูเดิน จำนวนของคุณครูที่ง่วนกับการช็อปยังไม่ลดความหนาแน่นลง

ก่อนครูกลับไปเลือกของอีกรอบ เรามีอีกหนึ่งคำถาม ว่านานาสิ่งของที่อัดแน่นเต็มหลายสิบคันรถเหล่านี้ หากถึงมือผู้รับแล้วจะมีความหมายต่อเด็ก ๆ เพียงใด

…ครูปรียาลักษณ์ครุ่นคิด ตอบคำถามโดยพยายามเลือกเผยมุมที่ชี้ให้เห็นความห่างไกลของตำแหน่งแห่งที่ ว่าเด็ก ๆ จากโรงเรียนบนดอยเหล่านั้น อยู่กันบนพื้นที่สูงและห่างไกลจากโอกาสสักแค่ไหน ว่า

“ถามถึงความหมายของสิ่งของเหล่านี้กับตัวเด็ก ๆ ก็ต้องบอกว่าของทุกชิ้นที่ส่งมา ถึงจะเก่ามาจากที่อื่น แต่กับพวกเขาแล้วการได้ใส่เสื้อผ้าสีขาวที่เป็นสีขาวจริง ๆ ไม่มีรอยปะรอยขาด หรือสักครั้งที่จะได้มีรองเท้าที่ใส่พอดีกับเท้า นี่คือเรื่องที่ทำให้มีความสุขมาก ๆ แล้ว”

The post ‘เปิดถุงช็อป’ ถนนครูเดินภาคเหนือบนดอยแม่สลอง คอมพิวเตอร์-สื่อการสอน-ชุดนักเรียน-การเรียนรู้สมัยใหม่-ไฟฟ้า ฯลฯ สารพันสิ่งยังขาดแคลน ณ โรงเรียนพื้นที่สูง first appeared on กสศ..