มีเด็กนักเรียนกว่า 93 ล้านคนทั่วโลกที่บกพร่องทางร่างกาย แต่นั่นไม่อาจเป็นข้อจำกัดในการมีความฝันในการเรียนไม่ต่างจากเด็กนักเรียนทั่วไป ฝันที่มีอนาคตที่ดีได้เช่นเดียวกัน รวมถึงความต้องการคุณภาพการศึกษาที่ช่วยพัฒนาทักษะและส่งเสริมศักยภาพของพวกเขาทุกคน

จำนวนกว่า 50% ของเด็กพิการนั้นไม่ได้เข้าเรียนในโรงเรียน เปรียบเทียบกับ 13% ของเด็กปกติ แสดงให้เห็นว่ากลุ่มผู้เรียนที่มีความพิการ มักจะเป็นกลุ่มที่ถูกละเลยจากระดับผู้กำหนดนโยบายทางการศึกษา ถูกจำกัดการเข้าถึงการศึกษาและความสามารถในการเป็นส่วนหนึ่งต่อสังคม เศรษฐกิจ และชีวิตทางการเมือง ต้องเผชิญกับอุปสรรคทางการศึกษาที่แบ่งแยกความแตกต่าง เป็นผลของการตัดสินใจที่ล้มเหลวของผู้มีอำนาจในการนำนักเรียนผู้พิการเข้าเป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาในโรงเรียน

อะไรคือ Inclusive Education?

แนวคิดการจัดการศึกษาแบบเรียนรวม (Inclusive Education) เป็นการจัดให้เด็กที่มีความต้องการพิเศษเรียนรวมกับเด็กทั่วไปในชั้นเรียนของโรงเรียนทั่วไป เป็นการเสนอให้นักการศึกษาพิจารณาคำนึงถึงคุณค่าของการพัฒนาชีวิตคน ซึ่งจะต้องได้รับการพัฒนาทุกด้านของวิถีแห่งชีวิต เพื่อให้มีความสามารถ ความรู้ และทักษะในการดำรงชีวิตอยู่ในครอบครัวและสังคมได้อย่างเป็นสุขและมีคุณค่า อีกทั้งยังเป็นการเพิ่มโอกาสทางการศึกษาให้แก่กลุ่มเด็กที่มีความต้องการพิเศษให้ได้รับการศึกษาเพิ่มขึ้น

การจัดการศึกษาแบบเรียนรวมจึงหมายถึงรูปแบบการเรียนในห้องเรียนที่นักเรียนมีความแตกต่างและหลากหลายได้เรียนร่วมในห้องเรียนเดียวกัน สามารถทำกิจกรรมนอกสถานที่หรือกิจกรรมหลังเลิกเรียนร่วมกันได้ โรงเรียนสามารถจัดให้เล่นกีฬาหรือมีกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้ได้ร่วมกัน แนวคิดนี้เป็นการให้คุณค่ากับความหลากหลายและการสนับสนุนนักเรียนแต่ละคนในห้องเรียน ถ้าหากเป็นการจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ เด็กนักเรียนทุกคนจะต้องรู้สึกปลอดภัยและเป็นส่วนเดียวกับห้องเรียนนั้น ไม่รู้สึกแปลกแยกหรือมีระยะจากเด็กนักเรียนทั่วไป ทั้งนักเรียนที่มีความพิการและพ่อแม่สามารถเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการกำหนดเป้าหมายและตัดสินใจร่วมกับทางโรงเรียนได้ บุคลากรของโรงเรียนเองจะต้องได้รับการฝึกฝน อบรม สนับสนุน มีความยืดหยุ่นต่อการเปลี่ยนแปลง ส่งเสริมความร่วมมือ และตอบสนองกับความต้องการของเด็กนักเรียนทุกคน

ทำไมการจัดการศึกษาแบบเรียนรวมจึงเป็นเรื่องสำคัญ?

ระบบการจัดการศึกษาแบบนี้จะเป็นการสร้างคุณภาพทางการศึกษาที่ดีมากขึ้นสำหรับนักเรียนทุกคน ไม่ใช่แค่เพียงเด็กนักเรียนผู้พิการเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเด็กนักเรียนที่พูดภาษาอื่นหรือเป็นเชื้อชาติคนกลุ่มน้อย ลดทัศนคติในการแบ่งแยกความต้องการ ในส่วนของโรงเรียนจะต้องเป็นการจัดเตรียมพื้นที่ให้เป็นบริบทที่พร้อมต่อการเปลี่ยนแปลง จากการเรียนรู้ในครอบครัวมาสู่พื้นที่โลกใหม่ เปิดโอกาสให้เด็กๆ ได้พัฒนาทักษะการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม ด้วยความเคารพและความเข้าใจต่อกลุ่มเด็กนักเรียนที่มีความหลากหลายและมีพื้นหลังที่แตกต่างกัน เพื่อให้สามารถเรียนรู้และเล่นร่วมกันได้ภายในพื้นที่โรงเรียน

จากรายงาน Global Education Monitoring Report: Inclusion and education โดยองค์การสหประชาชาติ ปี 2020 ระบุว่า มีประเทศน้อยกว่า 10% ที่มีกฎหมายรองรับเรื่องการจัดการศึกษาแบบเรียนรวมอย่างแน่นอน ในรายงานยังระบุถึงปัจจัยหลักที่เป็นสาเหตุของการคัดแยกผู้เรียนที่มีความแตกต่างออกจากระบบการศึกษา ทั้งพื้นหลังทางครอบครัว เอกลักษณ์ ความสามารถ อาทิ เพศ อายุ ที่อยู่ ความยากจน ความพิการ เชื้อชาติ ชาติกำเนิด ภาษา ศาสนา การอพยพ และสถานการณ์บังคับให้ย้ายถิ่น เพศสภาพ การแสดงทางเพศ ประวัติการติดคุก ความเชื่อ และทัศนคติ

รายงานจาก Global Education Monitoring (GEM) ปี 2020 เองก็ระบุการเรียกร้องให้ประเทศต่างๆ หันกลับมาให้ความสำคัญกับเด็กที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง รวมถึงการสนับสนุนให้โรงเรียนต่างๆ ส่งเสริมสังคมที่มีความยืดหยุ่นและมีความเท่าเทียมมากขึ้น

องค์ประกอบพื้นฐานของการจัดการศึกษาแบบเรียนรวม

• มีผู้ช่วยสอนและผู้เชี่ยวชาญ : กลุ่มบุคลากรที่มีศักยภาพอย่างมากในการช่วยส่งเสริมให้เกิดความหลากหลาย หน้าที่ของผู้เชี่ยวชาญจะช่วยให้ครูผู้สอนสามารถมองเห็นความต้องการของเด็กนักเรียนทุกคนอย่างเท่าเทียม หรือช่วยส่งเสริมให้นักเรียนที่ละทิ้งการเรียนในห้องเรียนให้กลับมาอีกครั้งด้วยการสื่อสารแบบตัวต่อตัวมากขึ้น
• หลักสูตรที่ครอบคลุมเด็กทุกกลุ่ม : การมีหลักสูตรนี้รวมถึงการนำแนวคิดที่สำคัญของท้องถิ่นและสร้างการมีส่วนร่วมของเด็กที่เป็นกลุ่มชายขอบ หลีกเลี่ยงการเล่าเรื่องที่แบ่งแยกสิ่งดีและสิ่งที่แยก เปิดโอกาสให้มีการปรับหลักสูตรที่เข้ากับรูปแบบการเรียนรู้ของนักเรียนที่อาจมีความต้องการเฉพาะ
• การมีส่วนร่วมของครอบครัว : โรงเรียนจะต้องเปิดพื้นที่ให้พ่อแม่สามารถเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการแจ้งความต้องการของเด็ก เสนอความคิดเห็นในการกำหนดรูปแบบการเรียนรู้ในห้องเรียน สำหรับระบบโรงเรียนที่มีความหลากหลาย การคำนึงถึงผู้เรียนทุกคนนั้นหมายถึงการคิดวิธีที่หลากหลายในการเข้าถึงครอบครัวภายใต้เงื่อนไขที่โรงเรียนมี
• รัฐบาลที่มีวิสัยทัศน์ : จำเป็นต้องมีรัฐบาลที่รับผิดชอบต่อการดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้ที่เลือกปฏิบัติ ออกเอกสารทางกฎหมายที่ครอบคลุมถึงกลุ่มคนที่มีความหลากหลายอย่างเท่าเทียม และยกเลิกนโยบายที่ไม่เป็นธรรม

แนวคิดการจัดการศึกษาแบบเรียนรวมเป็นเรื่องที่ว่าด้วยการพัฒนาและการออกแบบโรงเรียน ห้องเรียน โปรแกรมการศึกษา และกิจกรรมใหม่ นักเรียนทุกคนจะได้เข้ามาเรียนรู้ร่วมกันอย่างไม่แบ่งแยก และเป็นการทำให้แน่ใจว่าการเข้าถึงคุณภาพการศึกษาที่ดีนั้นสอดคล้องกับความต้องการที่หลากหลายของเด็กทุกคน เพื่อการตอบรับ การยอมรับ การเคารพ และการสนับสนุน ระบบการเรียนแบบนี้จะทำให้ผู้เรียนทุกคนได้มีส่วนร่วมในการเรียนภายใต้สภาพแวดล้อมเดียวกัน ด้วยการสนับสนุนให้ยกเลิกอุปสรรคที่นำไปสู่การกีดกันทางการศึกษาได้ต่อไป

ที่มา :

• The Value of Inclusive Education : Open Society Foundation
• The value of inclusive education : The New Times

The post นักเรียนที่มีความแตกต่างและหลากหลาย เรียนร่วมกันได้ในห้องเรียนเดียวกัน first appeared on กสศ..

แปลและเรียบเรียง : นงลักษณ์ อัจนปัญญา

นาย Gordon Brown ตัวแทนทูตพิเศษของยูเอ็น ออกโรงวิงวอน บรรดารัฐบาลและเอกชนชั้นนำ รวมถึงทุกองค์กรหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในทุกระดับชั้น ร่วมมือร่วมใจเร่งลงทุนเพื่อฟื้นฟูปฎิรูปด้านการศึกษา ก่อนที่วิกฤต COVID-19 จะทำให้เกิดโศกนาฎกรรมในแวดวงการศึกษาโลก

อดีตนายกรัฐมนตรีของอังกฤษกล่าวเตือนในฐานะทูตพิเศษด้านการศึกษาโลก (Global Education) แห่งองค์การสหประชาชาติ (UN) โดยระบุว่า ภาวะชะงักงันที่เกิดขึ้นจากสถานการณ์การระบาดของไวรัสโคโรน่าสายพันธุ์ใหม่จะมีผลกระทบต่อวงการการศึกษาทั่วโลกอย่างมหาศาลชนิดที่ไม่มีอะไรเทียบเท่าได้ 

นับเป็นความเสียหายที่มีอำนาจทำลายล้างรุนแรงเพียงพอที่จะเป็น “โศกนาฎกรรม” ของมนุษยชาติ

ทั้งนี้ นาย Gordon Brown ได้เรียกร้องให้นานาประเทศทั่วโลกหันมาให้ความสำคัญกับการลงทุนด้านการศึกษาเป็นลำดับต้นๆ เพื่อกลบลบช่องว่างความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาที่ขยายกว้างมากขึ้นในช่วงวิกฤต COVID-19

“การลงทุนและให้จัดสรรทุนงบประมาณให้แก่การศึกษาเป็นปัจจัยสำคัญที่ต้องคำนึงถึงอย่างจริงจัง” อดีตผู้นำอังกฤษในช่วงปี 2007-2010 ระบุ ก่อนกล่าวเสริมว่า โศกนาฏกรรมของมนุษยชาติจะเกิดขึ้นหากว่าทั่วโลกละเลยที่จะไม่ลงมือทำอันใด และปล่อยให้การศึกษาอยู่ในสภาพขาดแคลนทุนทรัพย์เพื่อฟื้นฟูพัฒนา

โดยความขาดแคลนดังกล่าว เปรียบได้กับการทำลายรากฐานในการพัฒนาประเทศที่จำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูอย่างเร่งด่วนจากวิกฤตไวรัสโคโรน่าสายพันธุ์ใหม่ และการศึกษา คือส่วนหนึ่งที่สำคัญในการพัฒนาฟื้นฟูจาก COVID-19 โดยเฉพาะกับกลุ่มประเทศยากจน 

ที่ผ่านมา ทาง UN ย้ำเสมอว่า ภาวะชะงักงันจาก COVID-19 ในด้านการศึกษา ที่หมายรวมถึง การปิดโรงเรียนในหลายประเทศทั่วโลก คือความเสียหายที่ไม่อาจประเมินค่าได้ ขณะที่ บรรดาผู้เชี่ยวชาญต่างวิตกกังวลว่า วิกฤต COVID-19 จะส่งผลให้ประเทศรายได้ปานกลางและรายได้ต่ำตกอยู่ในภาวะอัตคัต เพราะขาดแคลนทุนทรัพย์และทรัพยากรที่จำเป็นต่อการเรียนหนังสือของเด็กนักเรียนในประเทศ

“นอกจากชักจูงให้นานาประเทศตระหนักว่า พวกเขาไม่สามารถสร้างอนาคตที่ยาวนานและยั่งยืนได้โดยปราศจากการลงทุนด้านการศึกษา พวกเราจำเป็นต้องกระตุ้นเตือนให้พวกเขารู้ว่า การศึกษาเป็นกุญแจสำคัญที่จะปลดล็อคโอกาสในการจ้างงานอีกทางหนึ่งด้วย” นาย Gordon Brown กล่าว

ความคิดเห็นของอดีตผู้นำอังกฤษครั้งนี้มีขึ้นระหว่างการเข้าร่วมงานสัมมนาออนไลน์ World Innovation Summit for Education (WISE) ที่ทาง UN เป็นเจ้าภาพจัดขึ้น ภายใต้หัวข้อหลัก “Education Disrupted, Education Reimagined” โดยมีเป้าหมายเพื่อแบ่งปันแลกเปลี่ยนความคิดเห็นสำหรับเป็นแนวทางในการวางแผนปฎิรูประบบการศึกษาทั่วโลกหลังยุควิกฤต COVID-19

ในมุมมองของอดีตผู้นำประเทศ นาย Gordon Brown มองว่า นอกเหนือไปจากการที่ภาครัฐต้องให้ความสำคัญกับการจัดสรรงบประมาณลงทุนด้านการศึกษาอย่างจริงจังแล้ว รัฐบาลในประเทศร่ำรวยและองค์กรด้านการเงินระหว่างประเทศต่างๆ จำเป็นต้องคำนึงถึงการพิจารณาทบทวนปรับเปลี่ยนมาตรการเพื่อผ่อนคลายภาระหนี้ให้กับบรรดาประเทศยากจน เพื่อให้ประเทศเหล่านี้ มีงบประมาณที่เพียงพอเพื่อนำไปลงทุนด้านการศึกษาและการสาธารณสุข

นาย Gordon Brown อธิบายว่า ด้วยสถานการณ์ของไวรัสโคโรน่าสายพันธุ์ใหม่จนทำให้เศรษฐกิจของแทบจะทุกประเทศทั่วโลกตกอยู่ในภาวะย่ำแย่หรือถดถอย กลายเป็นข้อจำกัดที่ทำให้รัฐบาลของหลายประเทศตกอยู่ในสภาพงบประมาณจำกัด ยิ่งประเทศไหนที่มีภาระหนี้อยู่แล้ว ยิ่งเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วง 

“ประชากรราว 80,000 ล้านคนใน 76 ประเทศยากจนทั่วโลกต้องเผชิญกับการหาเงินเพื่อจ่ายหนี้อย่างน้อยในช่วง 18 เดือนข้่างหน้า” อดีตผู้นำอังกฤษกล่าว โดยประเทศยากจนเหล่านี้คือประเทศที่มีรายได้ปานกลางและรายได้ต่ำซึ่งได้รับการสนับสนุนช่วยเหลือจาก International Development Association (IDA – สมาคมพัฒนาการระหว่างประเทศ) อีกทั้ง ยังเป็นบ้านของเด็กวัยเรียน 80% ทั่วโลก

ทั้งนี้ นาย Gordon Brown มองว่า แทนที่จะเก็บค่าธรรมเนียมดอกเบี้ยจากประเทศเหล่านี้ ก็ปล่อยให้นำเงินส่วนนี้ไปใช้ในด้านการศึกษาและสาธารณสุขจะดีกว่า โดยน่าจะเป็นหนทางที่เร็วที่สุดที่ทุกฝ่ายจะได้เห็นเม็ดเงินเข้าไปลงทุนในด้านการศึกษาและการสาธารณสุข

แม้จะไม่ได้มีการเอ่ยชื่อประเทศหรือกลุ่มองค์กรที่จะต้องเข้ามารับผิดชอบในการจัดสรรมาตรการผ่อนผันชำระหนี้ แต่ก่อนหน้านี้ เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา ทูตพิเศษด้านการศึกษาของ UN เคยแสดงความเห็นระหว่างพูดคุยกับ นาย Larry Summers อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังสหรัฐฯ  เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา โดยเอ่ยถึง จีน ในฐานะนักลงทุนและเจ้าหนี้รายใหญ่ในหลายประเทศทั่วโลก ว่าสมควรเป็นแกนนำหลังในการจัดการมาตรการผ่อนผันบรรเทาภาระหนี้ 

“ที่ผ่านมา การตัดสินใจของจีนเพื่อเป็นนักลงทุนระยะยาวให้แก่บรรดาประเทศกำลังพัฒนา รวมถึงเร่งลงทุนพัฒนาในด้านโครงสร้างสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานในต่างแดนล้วนเป็นสิ่งที่น่าชื่นชมยินดี ดังนั้น นี่จึงเป็นเวลาสำคัญสำหรับจีนที่จะยกระดับบทบาทผู้นำ รวมกับเจ้าหนี้รายอื่นๆ ในการผ่อนผันการชำระหนี้ในปีนี้และปีหน้าออกไป” ทูตพิเศษยูเอ็นกล่าว

นอกจากดำรงตำแหน่งในฐานะทูตพิเศษด้านการศึกษาโลกของ UN แล้ว นาย Gordon Brown ยังดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการด้านการศึกษาแห่งอังกฤษ และถือเป็นหนึ่งในแกนนำสำคัญที่อุทิศตัวสนับสนุนการลงทุนเพื่อการปฎิรูปด้านการศึกษา โดยเชื่อว่า การจัดสรรเงินโดยตรงให้กับพ่อแม่ผู้ปกครอง เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายด้านค่าเทอม โครงการอาหารกลางวัน การฝึกอบรมเสริมทักษะครู และการพัฒนาเทคโนโลยีนวัตกรรมการศึกษาใหม่ๆ จะมีส่วนช่วยอย่างมากในการพลิกโฉมวงการการศึกษาให้ก้าวหน้า ทั่วถึง และเท่าเทียมเสมอภาคกัน 

ความเห็นของนาย Gordon Brown ยังมีขึ้นหลังจากที่บรรดาผู้นำกลุ่มประเทศชั้นนำ 20 ประเทศ (G20) บรรลุข้อตกลงเห็นชอบให้ระงับการชำระหนี้ให้แก่ประเทศที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ในโครงการ Debt Service Suspension Initiative (DSSI) ซึ่งเป็นโครงการนำร่องเพื่อระงับการชำระหนี้ให้แก่ประเทศที่มีประวัติดี โดยคาดว่าจะมีถึง 73 ประเทศทั่วโลกที่ได้รับประโยชน์จากโครงการดังกล่าว ทำให้ลดภาระที่ต้องแบกรัรบจากผลกระทบทางเศรษฐกิจเพราะการระบาดของ COVID-19

ทาง G20 เปิดเผยเมื่อวันศุกร์ที่ 26 มิถุนายนว่า จนถึงขณะนี้ มีประเทศเข้ายื่นขอเข้าร่วมโครงการแล้ว 41 แห่ง ในจำนวนนี้ 26 แห่งมาจากภูมิภาคแอฟริกา

ที่มา : Potential ‘human tragedy’ unfolding in global education, former UK PM says

The post ก่อนที่วิกฤต COVID-19 จะทำให้เกิดโศกนาฎกรรมในแวดวงการศึกษาโลก first appeared on กสศ..

หลายโรงเรียนทั่วโลกเริ่มเดินหน้ามาตรการกลับมาเปิดโรงเรียนอีกครั้งหลังจากปิดไปตามสถานการณ์ COVID-19 เป็นระยะเวลาหลายเดือน เจ้าหน้าที่ด้านการศึกษาทั่วโลกเองก็ได้มีการกำหนดแผนรองรับการ “เปิดเทอม” ใหม่อีกครั้ง ท่ามกลางความไม่เเน่นอนต่อการแพร่ระบาดระลอก 2 ที่อาจเกิดขึ้น 

โดยผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ตั้งแต่โรงเรียน ครู เจ้าหน้าที่การศึกษา ล้วนแต่มาพร้อมกับภารกิจและหน้าที่ใหม่ อย่างเช่นการสร้างระบบที่มีประสิทธิภาพ ในการรักษาระยะห่างทางสังคมไปพร้อมๆ กับการรักษาความสะอาด ปลอดเชื้อโรค โดยที่จะต้องรองรับการเรียนการสอนระหว่างครูกับนักเรียนให้เป็นไปตามพัฒนาการและความต้องการที่ถูกต้อง

3 คำถามสำคัญจาก Suzanne Grant Lewis

การปิดโรงเรียนไปอย่างยาวนานนั้นส่งผลต่อระบบการศึกษาในระยะยาวอย่างแน่นอน อย่างที่ ซูซานน์ แกรนท์ ลิวอิส (Suzanne Grant Lewis) ผู้อำนวยการแห่ง International Institute for Educational Planning จากองค์การสหประชาชาติ ได้ตั้งประเด็นคำถามให้หลายประเทศเน้นที่มุมมองในระยะสั้น โดยสุนทรพจน์ของเธอได้ตั้งคำถามสำคัญ 3 ข้อ ที่ทั้งรัฐบาลและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องเองจะต้องตอบให้ได้อย่างชัดเจน ก่อนตัดสินใจเปิดโรงเรียนอีกครั้ง

1. เวลา: “เมื่อไหร่ที่จะเหมาะสมในการเปิดโรงเรียน?”

“ความสำคัญอันดับแรกเลยก็คือการปกป้องคุณภาพชีวิตและความเป็นอยู่ของผู้คน” ซูซานน์กล่าว “ทั้งครอบครัว ครู เเละโรงเรียนต้องมีความมั่นใจได้ว่า ระบบโรงเรียนนั้นมีความสามารถในการปกป้องคุ้มครองทั้งกายภาพและสุขภาพจิตของเด็กนักเรียน ครู เเละบุคลากรในโรงเรียนได้”  ยกตัวอย่างเช่น แม้ว่าการเปิดโรงเรียนนั้นจะมีความเสี่ยงในการแพร่เชื้อไวรัส แม้ว่าโรงเรียนจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกด้านความสะอาดให้พร้อม การลดจำนวนผู้เรียนต่อห้องเพื่อตอบโจทย์เรื่องการรักษาระยะห่าง หรือการสนับสนุนในเชิงจิตวิทยาสังคมให้ตรงกับความต้องการของโรงเรียน ต้องไม่ลืมว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละประเทศนั้นมีก็ปัจจัยอื่นๆ แตกต่างกัน แม้จะเป็นภายในประเทศเดียวกัน แต่ละพื้นที่ก็แตกต่างกัน ดังนั้น การพิจารณาเปิดโรงเรียนอีกครั้งจึงต้องการบริบทในการประเมินที่เฉพาะเจาะจง

ซูซานน์เองเน้นย้ำเรื่องความสำคัญของการปกป้องประโยชน์ด้านการศึกษาและการเปิดให้เรียนได้อย่างต่อเนื่อง “ผลที่เกิดขึ้นจากการปิดโรงเรียนนั้นดูเหมือนว่าจะไม่เท่าเทียมและความแตกต่างกันก็เป็นประเด็นที่ต้องได้รับการแก้ไข ยกตัวอย่างเช่นการลดหลักสูตรหรือการปรับเวลาสอบใหม่” เธอแสดงให้เห็นว่ารัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการจะต้องทำให้แน่ใจว่าประเด็นเรื่องสุขภาพนั้นก็สำคัญเช่นกัน เเละเป็นปัจจัยที่ต้องนำมาพิจารณาในการตัดสินใจกลับมาเปิดโรงเรียน

2. เงื่อนไข​: รู้เงื่อนไขล่วงหน้าอะไรบ้างก่อนจะเปิดโรงเรียน

เกณฑ์หลักๆ ในการนำมาพิจารณาเพื่อเปิดโรงเรียนก็คือเรื่องของการป้องกันไวรัส (ทางกายภาพ) เจ้าหน้าที่จะต้องเริ่มที่การกำหนดพื้นที่การติดเชื้อ เปิดโรงเรียนในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากการติดเชื้อน้อยที่สุด หรือมีสิ่งอำนวยความสะดวกด้านความสะอาดพร้อมที่สุด ซูซานน์กล่าวว่า “เกณฑ์ข้อต่อมาก็คือความพร้อมของบุคลากรที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะคุณครู  จำนวนนักเรียนและคุณครูต่อห้องจะต้องเปลี่ยนไป ซึ่งจะเป็นความจำเป็นอย่างมากในการปรับรูปแบบการเรียนตามปกติ” ซูซานน์แนะนำให้ใช้เทคนิค  School Mapping เข้ามาเป็นเครื่องมือในการประเมินการปรับรูปแบบการเรียน เช่น ปรับการเรียนเป็นกะแบบสองช่วงเวลา เป็นต้น

เงื่อนไขข้อที่สามคือ ความสามารถขององค์การการปกครองส่วนท้องถิ่นและหน่วยงานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้อง ในการรับหน้าที่เปลี่ยนแปลงแผนตามความจำเป็น “บุคลากรที่เกี่ยวข้องอย่างเช่นครูใหญ่ จะต้องมีความสามารถในการปรับตัวสู่รูปแบบการเรียนใหม่ อย่างเช่นการเปลี่ยนจากเรียนออนไลน์มาเป็นการกลับเข้าสู่ห้องเรียนของเด็กๆ เราจะต้องเน้นไปที่จำนวนครูที่เต็มใจกลับมาสอนเด็กๆ ซึ่งอาจมีจำนวนลดลง และจำนวนเด็กๆ ที่อาจระงับการเรียนต่อในระบบที่เพิ่มขึ้นได้”

3. ขั้นตอน: รัฐจะจัดการให้การเปิดโรงเรียนนั้นเกิดขึ้นจริงได้อย่างไร?

ความท้าทายในระดับรัฐบาลคือการกำหนดกลยุทธ์และแผนการดำเนินงานที่สามารถใช้ได้กับโรงเรียนต่างๆ ในระดับท้องถิ่นและระดับชาติ “หนึ่งในคำถามคือ ใคร จะเป็นคนกลับเข้าโรงเรียนเป็นคนแรก? บางประเทศเลือกจากข้อมูลทางภูมิศาสตร์ พิจารณาจากความสามารถในการเข้าถึงการเรียนทางไกล ซึ่งหมายถึงโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลและประชากรมีอัตราความยากจนก็จะต้องเปิดโรงเรียนเป็นลำดับแรก”

หรือลองดูตัวอย่างจากประเทศจีน โรงเรียนที่กลับมาเปิดเป็นลำดับแรกคือโรงเรียนในพื้นที่ที่มีนักเรียนน้อย โดยเน้นไปที่กลุ่มนักเรียนระดับชั้นมัธยมปลาย เพื่อให้สามารถสอบปลายภาคได้ทันกำหนดการ อย่างเดนมาร์กและนอร์เวย์ โรงเรียนเปิดให้กับเด็กนักเรียนระดับอนุบาลถึงประถมก่อน เพราะเป็นกลุ่มเด็กที่มีความสามารถในการเรียนออนไลน์ได้น้อยกว่าเด็กโต

“ปรึกษา ประสาน สื่อสาร คือหัวใจของการกลับมาเปิดโรงเรียนอีกครั้ง เป็นเรื่องสำคัญมากที่จะกลับไปสร้างความเชื่อใจกันใหม่ระหว่างผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหลาย ซึ่งจะเป็นไปได้ผ่านการสื่อสารกันภายในกลุ่มคอมมูนิตี้ในโรงเรียนหรือแคมเปญ back-to-school ที่มุ่งเน้นไปที่กลุ่มนักเรียนที่มีความเสี่ยงมากในการจะลาออกหรือระงับการเรียนต่อ” 

การปิดโรงเรียนไปหลายเดือนนั้นเป็นการเพิ่มช่องว่างของความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา ทุกประเทศจะมีหน้าที่เดียวกันคือการทำให้แน่ใจว่า การหยุดเรียนไปชั่วคราวนั้นจะไม่กลายเป็นความเปราะบางตลอดกาลของเด็ก ช่วงนี้จึงเป็นช่วงเวลาสำคัญในการวางแผนและเตรียมตัวรับมือต่ออนาคตของการศึกษาที่กำลังจะเปลี่ยนไป

ที่มา :

• 7 ways to help teachers succeed when schools reopen
• Reopening schools: How to get education back on track after COVID-19
• Government spends $4m to boost creative learning programme and hire 300 art teachers

The post คำถามสำคัญ 3 ข้อ เพื่อให้รัฐบาลและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องตอบอย่างชัดเจน ก่อนตัดสินใจเปิดโรงเรียนอีกครั้ง first appeared on กสศ..

แปลและเรียบเรียง : นงลักษณ์ อัจนปัญญา

คำสั่งปิดโรงเรียน เพื่อหลีกเลี่ยงการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ของนานาประเทศทั่วภูมิภาคเอเชีย ไม่เพียงแต่มีผลทำให้การเรียนการสอนของเด็กนักเรียนหลายร้อยล้านคนในภูมิภาคแห่งนี้หยุดชะงักเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นภาพสะท้อนให้เห็นความเป็นจริงของความเหลื่อมล้ำด้านดิจิทัลและเทคโนโลยีที่เกิดขึ้นภายในภูมิภาคเอเชียอีกด้วย

เว็บไซต์หนังสือพิมพ์ สเตรทไทม์ส หยิบยกรายงานพิเศษของสำนักข่าวรอยเตอร์ส ที่ระบุว่า นักเรียนเอเชียหลายล้านคนกำลังตกอยู่ในความเสี่ยงที่จะถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เพราะไม่สามารถเข้าถึงสัญญาณอินเทอร์เน็ต ทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมชั้นเรียนออนไลน์ หรือเข้าถึงเทคโนโลยีสำคัญที่จำเป็นต่อการเรียนการสอนทางไกลได้

ทั้งนี้ บรรดาผู้เชี่ยวชาญด้านสิทธิมนุษยชนออกโรงเตือนว่า จำนวนนักเรียนที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังจะยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้น หากการปิดโรงเรียนกินเวลายืดเยื้อนานออกไปอีก

ข้อมูลจากองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) เปิดเผยว่า มีนักเรียนนักศึกษาและเยาวชนทั่วโลกราว 363 ล้านคน ที่ได้รับผลกระทบจากการปิดโรงเรียน และจำนวนดังกล่าวมีแนวโน้มจะเพิ่มสูงขึ้น หากรัฐบาลหลายประเทศตัดสินใจขยายการบังคับใช้มาตรการล็อคดาวน์

Audrey Azoulay ผู้อำนวยการทั่วไปของยูเนสโก กล่าวผ่านแถลงการณ์ว่า ยิ่งการปิดโรงเรียนกินเวลานานมากขึ้นเท่าใด ก็ยิ่งทำให้สิทธิทางการศึกษาของเด็กโดนริดรอนมากขึ้นเท่านั้น และเป็นหน้าที่สำคัญที่รัฐบาลในหลายประเทศทั่วโลกจะสรรหามาตรการสำคัญ เพื่อทำให้แน่ใจว่า วิกฤติดังกล่าวจะไม่กระทบต่อการเข้าถึงการศึกษาของเด็กทุกคน มีการใช้นวัตกรรมอย่างเหมาะสม และไม่ทำให้ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาขยายวงกว้างมากขึ้น

รายงานระบุว่า ขณะนี้ โรงเรียนหลายแห่งทั่วโลกต่างหันมาใช้ระบบการเรียนการสอนทางไกล และแพล็ตฟอร์มทางการศึกษาออนไลน์ต่างๆ เพื่อเข้าถึงนักเรียนจากระยะไกล ทว่า ปัจจัยด้าน “Digital Divide” หรือ ความเหลื่อมล้ำในสังคมที่เกิดจากโอกาสในการเข้าถึงสารสนเทศที่ไม่เท่าเทียมกัน ถือเป็นปัจจัยท้าทายสำคัญของระบบการศึกษาทางไกลในหลายประเทศ โดยเฉพาะในภูมิภาคเอเชีย

สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (International Telecommunication Union (ITU)) ซึ่งเป็นหน่วยงานด้านอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีสารสนเทศในสังกัดขององค์การสหประชาชาติ (ยูเอ็น) เปิดเผยว่า ขณะนี้มีประชากรโลกราว 4,100 ล้านคน หรือ 54% ที่มีอินเทอร์เน็ตใช้ ขณะที่ เพียง 2 ใน 10 ของประชากรในประเทศด้อยพัฒนาสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้

ศาสตราจารย์ Julian Thomas ผู้เชี่ยวชาญด้านการสื่อสาร จากมหาวิทยาลัยอาร์เอ็มไอที ในออสเตรเลีย กล่าวว่า การเข้าไม่ถึงเทคโนโลยีดิจิทัลเหล่านี้สะท้อนความไม่เท่าเทียมในกลุ่มประชากร และกลายเป็นผลลบต่อมิติทางสังคมและเศรษฐกิจของประเทศนั้นๆ

“ค่าใช้จ่ายในการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต กลายเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับครอบครัวรายได้ต่ำ และโครงสร้างพื้นฐานกับบริการที่จำเป็นสำหรับทุกคนในการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตที่บ้านยังไม่เท่าเทียมกันเมื่อเทียบระหว่างพื้นที่ในเมือง ชนบท กับพื้นที่ห่างไกล” ศาสตราจารย์ Thomas กล่าว

ทั้งนี้ ครอบครัวรายได้ต่ำส่วนใหญ่มักจะพึ่งพาการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตจากโทรศัพท์สมาร์ทโฟน ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายว่า ถึงจะสะดวกต่อการสื่อสาร แต่การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตผ่านโทรศัพท์มือถือ ก็ไม่เหมาะที่จะใช้เป็นช่องทางสำหรับการเรียนหนังสือออนไลน์

แน่นอนว่า หลายครอบครัวหาทางออกด้วยการพึ่งพาการใช้งานเทคโนโลยีและอินเทอร์เน็ต ผ่านโรงเรียน ห้องสมุด และศูนย์ชุมชนต่างๆ ทว่า เมื่อมาตรการล็อคดาวน์เว้นระยะห่างทางสังคม ไม่ได้หมายถึงการปิดโรงเรียน แต่ยังรวมถึงการปิดสถานที่สาธารณะเหล่านี้ ก็ยิ่งทำให้นักเรียนในกลุ่มครอบครัวยากจนเสียประโยชน์มากขึ้น 

แม้จะยังไม่มีตัวเลขที่ประเมินออกมาแน่ชัด แต่ผู้เชี่ยวชาญหลายฝ่ายก็ออกมายอมรับว่า หลายประเทศในเอเชียยังมีปัญหากับการเข้าไม่ถึงสัญญาณอินเทอร์เน็ต และทำให้การเรียนการสอนออนไลน์ไม่ราบรื่น 

ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ไม่เพียงทำให้มีเด็กนักเรียนต้องเรียนล้าหลังไม่ทันเพื่อนเท่านั้น แต่ยังเสี่ยงทำให้เด็กกลุ่มนี้ต้องหลุดออกจากระบบการศึกษาอีกด้วย โดยเฉพาะในกลุ่มเด็กหญิง ที่มักถูกมองว่า มีบทบาทเป็นช้างเท้าหลัง และต้องอยู่รับภาระเลี้ยงดูจุนเจือครอบครัวในสังคมเอเชีย

นอกจากนี้ แม้ว่าสถานการณ์ส่วนใหญ่จะเริ่มคลี่คลาย เมื่อหลายโรงเรียนในเอเชีย เริ่มกลับมาเปิดให้เรียนได้อีกครั้ง กระนั้น ความเสี่ยงจากการระบาดของไวรัสโควิด-19 ระลอก 2 ก็ยังเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้หน่วยงานด้านการศึกษาและโรงเรียนทั่วเอเชีย เร่งจัดการกับ Digital Divide ที่เกิดขึ้นในลุล่วง

โดยเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ทางการเกาหลีใต้ มีคำสั่งปิดโรงเรียนทั่วกรุงโซลและพื้นที่ใกล้เคียงโดยรอบหลายร้อยแห่ง หลังจากที่เพิ่งเปิดเรียนได้เพียงไม่กี่วัน เนื่องจากตัวเลขผู้ติดเชื้อรายใหม่เพิ่มจำนวนขึ้นจนน่าวิตก และประกาศให้ทำการเรียนการสอนออนไลน์ต่อไปอีกสักระยะ

ที่มา :

Hundreds of South Korea schools close again after reopening
Coronavirus: School closures in Asia expose digital divide

The post “ปิดโรงเรียน” หนีโควิด-19 สะท้อนความเหลื่อมล้ำด้านดิจิทัลทั่วเอเชีย first appeared on กสศ..