“ผมจำได้ว่ามันน่าทึ่งมาก ที่ได้เห็นพวกรุ่นพี่เขาเปลี่ยนพื้นที่ว่างเปล่าให้กลายเป็นสวนเล็ก ๆ ดูสบายตาขึ้นมาได้ ผมก็รู้สึกว่าอยากเป็นอย่างเขาบ้าง”

เรื่องราวของการค้นพบอาชีพในฝันของนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงคนหนึ่ง ที่บอกว่า แม้จะเติบโตขึ้นมากับพ่อที่เป็นช่างรับเหมา ทั้งยังเลือกเรียนสายอาชีพตั้งแต่จบชั้น ม.3 แต่กว่าจะค้นพบว่าสิ่งที่ตนสนใจจะสามารถนำไปใช้ประกอบอาชีพจริงๆ ได้อย่างไร ก็ต้องรอจนวันที่ใกล้เรียนจบ ปวช. เมื่อได้เห็นผลงานของรุ่นพี่ในสาขาเทคโนโลยีภูมิทัศน์ แล้วหลังจากวันนั้น เขาก็บอกกับตัวเองว่า จะต้องเป็นนักจัดสวนมืออาชีพให้ได้

จนถึงวันนี้ ‘วัท’ พงษ์วัฒน์ สอยแสงวงค์ กำลังเตรียมขึ้นชั้น ปวส.2 ในสาขาเทคโนโลยีภูมิทัศน์ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีเชียงใหม่ ซึ่งนับว่าได้เขยิบเข้าใกล้สิ่งที่ฝันไว้ไปอีกขั้นหนึ่ง ด้วยความใฝ่รู้ เขาไม่ได้หยุดตัวเองไว้แค่การเรียนในวิทยาลัย แต่ยังใช้เวลาเรียนรู้นอกห้องเรียนไปกับการทำงานพิเศษ รวมถึงได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์จากงานแข่งขันวัดทักษะการจัดสวนหย่อม ซึ่งวัทผ่านมาแล้วทั้งในระดับภาคและระดับชาติ   

เปลี่ยนพื้นที่ว่างเปล่าเป็นสวนหย่อมงาม

‘วัท’ เล่าว่าเขาเป็นลูกคนโตของน้องๆ อีกสามคน จึงมีหน้าที่ช่วยพ่อทำงานรับเหมาสร้างบ้านมาตลอด ซึ่งทำให้เขาตัดสินใจเรียนสายอาชีพเพราะคิดว่าพอมีทักษะ นอกจากนี้วัทยังสนใจเรื่องพืชพันธุ์ จึงเลือกเรียนสาขาพืชศาสตร์ ในระดับชั้น ปวช. 

แต่ก่อนจะเรียนจบ วัทได้พบจุดเปลี่ยนตอนที่เขาได้เห็นงานจัดสวนหย่อมของรุ่นพี่สาขาเทคโนโลยีภูมิทัศน์

“มันเป็นงานที่ต้องใช้ทั้งความรู้เกี่ยวกับพืช เทคนิคการจัดวาง และความคิดสร้างสรรค์ ผมจำได้ว่ามันน่าทึ่งมาก ที่ได้เห็นพวกรุ่นพี่เขาเปลี่ยนพื้นที่ว่างเปล่าให้กลายเป็นสวนเล็กๆ ดูสบายตาขึ้นมาได้ ผมก็รู้สึกว่าอยากเป็นอย่างเขาบ้าง” วัทอธิบาย

ผ่านมา 1 ปีกับการเรียนเทคโนโลยีภูมิทัศน์ วัทบอกว่าสิ่งที่ได้รับมีทั้งประสบการณ์ ทักษะที่เพิ่มขึ้น โดยการเรียนในวิทยาลัยช่วยทำให้เขารู้ว่าทุกสิ่งที่ทำ ที่เรียนรู้ จะนำไปต่อยอดได้อย่างไร

“ผมตั้งใจแล้วว่าจะรับจัดสวนเป็นอาชีพในอนาคต จากทีแรกที่สนใจเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องสวยงามอย่างเดียว พอเข้ามาเรียนจริง ๆ ได้อยู่กับอาจารย์ ช่วยงานอาจารย์ ก็ทำให้ได้เรียนรู้เทคนิควิธีที่ช่วยให้พัฒนาตัวเองได้เร็วขึ้น อีกทั้งอาจารย์ยังสนับสนุนให้ทำงานพิเศษ ซึ่งผมมองว่าการที่เรามีอาจารย์และรุ่นพี่ก็เหมือนกับเป็นจุดเริ่มต้นของเครือข่ายอาชีพในสายงานที่เราอยากทำ ทำให้เห็นลำดับขั้นของการก้าวไปเป็นมืออาชีพ มีการส่งเสริมกันให้ไปได้เร็วขึ้น”

ได้แสดงฝีมือในงานวัดทักษะระดับชาติ

ความมุ่งมั่นและทักษะที่โดดเด่น ทำให้วัทได้รับเลือกจากอาจารย์ให้ร่วมทีมกับรุ่นพี่เป็นตัวแทนวัดทักษะการจัดสวนหย่อม ในงานประชุมวิชาการที่รวมวิทยาลัยเกษตรทั่วประเทศ โดย องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี(อกท.)

“โจทย์ที่เราได้รับคือการทำมุมพักผ่อนแบบพอเพียง เราจึงมีไอเดียว่าจะนำวัสดุเหลือใช้ หรือสิ่งของที่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์ เช่นไม้ไผ่ หม้อไหที่แตกหักมาจัดให้เป็นองค์ประกอบของสวนหย่อมเล็ก ๆ เอากลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นแล้วมาจัดเป็นกระเช้าประดับ ทำให้ประหยัด สวยงาม และน่าพักผ่อนหย่อนใจ 

“แต่วิธีการของเราคือการผสมผสาน ไม่ใช่ว่าใช้ของเหลือใช้ทั้งหมด แต่เราจะใช้เป็นวัสดุนำ ทำให้โดดเด่น ขณะที่บางส่วนก็มีที่ซื้อใหม่เข้ามาเติมบ้าง เพราะแม้หัวข้อที่ได้รับจะเป็นเรื่องความพอเพียง แต่ยังไงก็ตาม หัวใจหลักของการจัดสวนหย่อมตามความหมายที่แท้จริงคือต้องให้ความรู้สึกสงบ สวยงาม เราก็เน้นว่าใช้งบให้น้อยที่สุด แต่ต้องดูสวยด้วย” วัทเล่าประสบการณ์จากงานแข่งเมื่อปีการศึกษาที่ผ่านมา  

แล้วไอเดียนี้ก็ทำให้วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีเชียงใหม่ ได้อันดับ 3 ในระดับภาค และได้เป็นตัวแทนแข่งขันระดับชาติ จนได้อันดับที่ 5 กลับมา

‘สายอาชีพ’ คือวิถีของ ‘การลงมือทำ’

วัทกล่าวต่อไปว่า การเรียนสายอาชีพทำให้ได้รับประสบการณ์การทำงานมากมาย โดยส่วนตัวแล้วเขามองว่าทั้งการแข่งขันวัดทักษะและงานพิเศษ คือส่วนที่เกี่ยวข้องกับสายการเรียนของเขาตรง ๆ

การได้เข้ามาเรียน ปวส. ทำให้โอกาสในการเรียนรู้ของวัทเปิดกว้างขึ้น จากการได้ไปทำงานนอกสถานที่หลายแห่ง เช่นการไปจัดดอกไม้ในงานมหกรรมดอกไม้อาเซียน ที่จังหวัดเชียงราย หรืองานมหกรรมไม้ดอกไม้ประดับ จังหวัดเชียงใหม่ รวมถึงการได้ไปอีกหลายที่ทั้งที่เป็นเชิงการศึกษาและได้ลงมือปฏิบัติ

“มีวิชาเกี่ยวกับการจัดและดูแลรักษาดอกไม้ ที่ต้องเรียนตั้งแต่ปี 1 เทอมแรก ซึ่งผมคิดว่าสิ่งที่เรียนจะวัดผลได้ก็ต่อเมื่อได้ลงมือทำ ได้ทำต่อเนื่อง เพราะเรียนอาชีวะมันอยู่แค่ในห้องไม่ได้ อยู่แค่ในนั้นมันไม่เห็นภาพ ไม่มีโอกาสได้ลองจัดวางจริงๆ การรู้แค่ทฤษฎีพอมาทำจริงบางทีก็ไม่สำเร็จ การลองผิดลองถูกนอกจากทำให้รู้ว่าสิ่งที่เรียนนำมาใช้จริงได้แค่ไหน การทำบ่อยๆ ยังทำให้งานดีขึ้น เร็วขึ้น แล้วคนทำก็ชำนาญขึ้นด้วย” วัทปิดท้าย

และนี่คือนักศึกษาสายอาชีพอีกคนหนึ่ง ที่ยืนยันว่า ‘อาชีวศึกษา’ เป็นการเรียนเพื่อขัดเกลาทักษะและบ่มเพาะประสบการณ์ ที่ผู้เรียนจะสามารถนำไปใช้ประกอบอาชีพได้จริงๆ

ร่วมสร้างโอกาสทางการศึกษา
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post รางวัลจัดสวนหย่อมดีกรีระดับชาติ กับเส้นทางสายอาชีพที่มีอาจารย์กับรุ่นพี่เป็นไอดอล first appeared on กสศ..

คว้าเหรียญทองอันดับ 3 วัดทักษะระดับชาติ
จากไอเดียเปลี่ยนของเหลือใช้ในวิทยาลัยเป็นผลิตภัณฑ์การเกษตร

ด้วยความตั้งใจที่จะลดปริมาณของเหลือใช้จากการทำกิจกรรมต่างๆ ภายในวิทยาลัย นำพาให้ ‘ดิว’ ศักดิ์ดา อินต๊ะ นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีเชียงใหม่ หาวิธีดัดแปลงของเหลือใช้มาสร้างเป็นผลิตภัณฑ์ ซึ่งพาให้เขาก้าวไปไกลถึงการได้รับรางวัลเหรียญทองอันดับ 3 ในการแข่งขันทักษะสาขาพื้นฐาน องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี(อกท.) ปี 2562 ประเภททีม ในหัวข้อ ‘การสาธิตวิชาชีพ’ ซึ่งเป็นการแข่งขันที่รวมวิทยาลัยเกษตรจากทั่วประเทศ

ดิว เพิ่งผ่านการเรียนชั้น ปวส.1 ในสาขาวิชาสัตวศาสตร์ เขาเล่าว่า เมื่อนึกย้อนไปถึงนาทีที่ได้รับการประกาศว่าได้ที่ 3 เขาทั้งดีใจ และแปลกใจ แทบไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง เพราะเป็นการเข้าแข่งขันครั้งแรก มีเวลาเตรียมตัวไม่นาน และที่สำคัญคือเขาเคยเป็นคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองเมื่อต้องสื่อสารกับคนอื่น อย่างที่เจ้าตัวบอกถึงความรู้สึกช่วงก่อนไปแข่งว่า “ปกติผมจะเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่ง พอต้องพรีเซนท์ต่อหน้าคนอื่นเลยคิดว่าคงทำได้ไม่ดี”

“มันเริ่มจากความคิดที่ผุดขึ้นตอนผมเห็นว่า ในการเรียนการสอนหรือทำโครงงานทุกครั้งจะมีพวกกระดาษหนังสือพิมพ์ ลังกระดาษ กล่องพัสดุ หรือพวกกระดาษ A4 ใช้แล้ว เหลือทิ้งอยู่เป็นจำนวนมาก ส่วนหนึ่งทางวิทยาลัยนำไปมัดรวมขาย ได้เงินกลับมาไม่กี่บาท อีกส่วนหนึ่งก็กองทิ้งไว้เฉยๆ ไม่มีประโยชน์ ผมจึงลองปรึกษาอาจารย์ว่าอยากนำกระดาษเหลือใช้เหล่านี้มาทำเป็นผลิตภัณฑ์ที่สามารถนำไปใช้ในสายงานที่เรียนอยู่ได้ จึงกลายมาเป็น ‘เปเปอร์มาเช่บ๊อกซ์’ ที่ใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างในการทำเกษตร”  

ได้ทุนนวัตกรรมฯ กับการฝึกงานช่วยขัดเกลาทักษะการพูด

ดิวเล่าว่าการได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตเขา เริ่มตั้งแต่วันที่เขาเลือกเรียนในสาขาวิชาสัตวศาสตร์ ก็ได้ตั้งเป้าไว้ว่าจะศึกษาในศาสตร์ที่ตนสนใจให้ถึงระดับสูงสุด แต่ช่วงที่จบชั้น ปวช. ครอบครัวของเขาไม่สามารถส่งเสียให้เรียนต่อได้ พอดีกับที่อาจารย์แนะนำให้เขารู้จักกับทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ดิวจึงสมัครอย่างไม่ลังเล

และนอกจากทุนจะช่วยให้ชีวิตความเป็นอยู่รวมถึงความมั่นคงทางการศึกษาดีขึ้น ดิวยังบอกว่า การเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวทุนนวัตกรรมฯ ได้ช่วยขัดเกลาทักษะทางด้านสังคมของเขา จากการได้พบปะทำกิจกรรมกับเพื่อนต่างวิทยาลัย และหน้าที่ต่างๆ ที่ต้องทำในฐานะนักศึกษาทุน

“ทุนฯ ทำให้ผมมีโอกาสได้เรียนเหมือนกับคนอื่นๆ ได้เรียนในสาขาที่ผมชอบ ได้มีสังคมใหม่ๆ แล้วการเรียนในสาขาสัตวศาสตร์ ผมได้ฝึกงานตั้งแต่ชั้น ปวช. ทำให้เห็นโลกกว้างขึ้น ทักษะการสื่อสารของผมก็ดีขึ้นด้วย”

อย่างไรก็ตาม ดิวเล่าว่าเบื้องหลังรางวัลเหรียญทองอันดับ 3 คือการฝึกซ้อมอย่างหนัก โดยใช้เวลาว่างจากการเรียนที่วิทยาลัยฝึกซ้อมกับเพื่อนร่วมทีมทุกวัน จากนั้นกลับบ้านก็ต้องไปซ้อมการพูดที่หน้ากระจกด้วยตัวเอง รวมถึงได้คำแนะนำทางเทคนิคจากครูทั้งในเรื่องทักษะการพูด และการพัฒนาผลิตภัณฑ์ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายคือการนำเสนอผลงานและสาธิตให้คนเข้าใจว่าผลิตภัณฑ์ของพวกเขาสามารถใช้ทำอะไรได้บ้าง

“ผมมองว่าส่วนที่ยากที่สุดไม่ใช่การคิดผลิตภัณฑ์หรือการทำขึ้นมา แต่อยู่ที่การพรีเซนต์ เพราะเวลาจริงมันตื่นเต้นมาก ผมพยายามฝึกพูดบ่อยๆ จนเป็นธรรมชาติ ใช้เวลาอยู่กับสิ่งที่ต้องทำให้มากที่สุด ตอนซ้อมก็วางแผนการสาธิตเหมือนวันจริงทุกอย่าง มีเวลาประมาณสองเดือน ก็ทุ่มให้การแข่งขันเต็มที่”

ถ้ารู้เส้นทางที่อยากไปแล้ว การเรียนสายอาชีพคือทางสายตรงที่พาไปสู่เป้าหมายได้เร็วยิ่งขึ้น

ดิวบอกว่า เขาเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ค้นพบทางที่ต้องการจะไปได้เร็ว เพราะรู้ตัวตั้งแต่ ม.ต้น ว่าต้องเรียนอะไร เพื่อรองรับอาชีพที่อยากทำในอนาคต การเรียนสายอาชีพจึงถือเป็นเส้นทางสายตรง เพื่อมุ่งสู่การทำงานที่ใฝ่ฝันได้เร็วที่สุด

“ผมมองเห็นตัวเองในอนาคตว่าอยากเป็นเจ้าของฟาร์มโคนมให้ได้ ใจมันมาทางนี้ตลอด เลยศึกษาเกี่ยวกับสาขาที่จำเป็น แล้วก็พบว่าสัตวศาสตร์ ที่เรียนเกี่ยวกับการสัตวบาล คือการดูแลสัตว์ด้วยองค์ความรู้ในด้านการจัดการฟาร์ม การโภชนาศาสตร์สัตว์ การปรับปรุงพันธุ์สัตว์ การพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตสัตว์ การแปรรูปผลิตภัณฑ์สัตว์ และการอนุรักษ์ดำรงสายพันธุ์สัตว์ เป็นสาขาวิชาที่ผมต้องเรียน จึงเลือกสาขานี้ตั้งแต่ชั้น ปวช. จนถึงตอนนี้ที่กำลังจะขึ้น ปวส.2 แล้ว ผมมองว่า ถ้าเรารู้ว่าตัวเองชอบอะไรแล้ว การเรียนสายอาชีพในสาขาวิชานั้น จะทำให้สามารถไปถึงเป้าหมายได้เร็ว และได้อยู่ในสายงานที่สนใจตั้งแต่ยังเรียนอยู่ด้วย”

อีกหนึ่งนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่น 1 ที่สร้างชื่อเสียงให้กับตนเองและสถาบัน ด้วยไอเดียที่มาจากความเป็นคนช่างสังเกต และนำความคิดมาต่อยอดในทางปฏิบัติ จนเกิดเป็นผลงานที่นำมาใช้ประโยชน์ได้จริง ทั้งยังให้แง่คิดดีๆ จากประสบการณ์ในการเรียนสายอาชีพ ที่เขาสรุปไว้ว่า เป็นเส้นทางสายตรง สำหรับคนที่พบตัวเองแล้วว่าต้องการเดินไปทางใด

ร่วมสร้างโอกาสทางการศึกษา
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ‘เปเปอร์มาเช่บ๊อกซ์เพื่อการเกษตร’ เหรียญทองอันดับ 3 งานวัดทักษะระดับชาติ first appeared on กสศ..

แม้การจบมัธยมศึกษาปีที่ 3 จะเป็นการศึกษาภาคบังคับที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2560 แต่ความเป็นจริงกลับมีเด็กและเยาวชนอีกมากมายในพื้นที่ห่างไกล เผชิญอุปสรรคสำคัญที่พวกเขาต้องเผชิญคือการขาดโอกาส เนื่องฐานะทางบ้านยากจน ประกอบกับเติบโตขึ้นในบริบทสังคมที่ไม่เอื้อต่อการสนับสนุนให้ได้รับการศึกษาต่อเนื่อง ท้ายสุดเป้าหมายหลังเรียนจบจึงเหลือเพียงกลับไปทำงานเพื่อแลกกับรายได้อันน้อยนิด แล้วปล่อยให้ความฝันในชีวิตค่อย ๆ ดับลง

‘น้องนา’ สุภาวรรณา วงษ์พิพันธ์ นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง กสศ. รุ่น 1 สาขาวิชาแปรรูปสัตว์น้ำ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เล่าถึงเส้นทางการศึกษาของเธอว่า เธอเกิดในหมู่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนา 12 อ.สุคิริน จ.นราธิวาส ที่ในอดีตเป็นพื้นที่สีแดงของการสู้รบ รวมถึงความลำบากยากจนที่เกิดจากวิกฤติความแห้งแล้งและความเสื่อมโทรมจากการทำลายป่าชุมชน แม้ปัจจุบันสภาพแวดล้อมจะได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น แต่จำนวนของเด็กๆ ที่ได้รับการศึกษาสูงกว่าระดับชั้น ป.6 ยังมีจำนวนน้อย นั่นเพราะขาดแคลนบุคลากรครู ความไม่พร้อมของโรงเรียน รวมถึงความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่ ที่ส่วนใหญ่ทำงานรับจ้างรายวันและเก็บของป่าขาย ทัศนคติต่อการศึกษาจึงเป็นเรื่องไกลตัว

“เป็นปกติที่หมู่บ้านของหนูไม่มีใครได้เรียนหนังสือเลย จบแค่ชั้น ม.3 ก็ถือว่าสูงแล้ว ส่วนใหญ่จบ ป.6
เขาก็จะเริ่มทำงานกันในหมู่บ้าน พวกงานขายของป่าหรือทำสวน แม่หนูก็ทำงานรับจ้างทั่วไป” น้องนา
อธิบายถึงหมู่บ้านที่เติบโตขึ้นมา

สุภาวรรณา เล่าต่อไปว่า โรงเรียนที่มีในหมู่บ้านเป็นโรงเรียนเล็กๆ มีนักเรียนไม่ถึง 50 คน กับครูอีก 4-5 คน สอนถึงระดับชั้น ป.6 เด็กๆ ในพื้นที่ส่วนหนึ่งไม่ได้เรียนหนังสือ กับอีกส่วนหนึ่งที่จบ ป.6 แล้วก็แทบไม่มีใครได้เรียนต่อ แต่ด้วยแม่ของน้องนาที่เห็นความสำคัญของการศึกษา จึงส่งไปเรียนชั้นมัธยมต้นในโรงเรียนประจำที่อำเภออื่น จนจบ ม.3 เธอก็ต้องกลับไปอยู่บ้านช่วยแม่ทำงาน 1 ปี เพราะครอบครัวไม่มีเงินส่งให้เรียนต่อ

“ตอนนั้นหนูคิดว่าคงไม่ได้เรียนแล้ว แต่วันหนึ่งมีอาจารย์ที่วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เขามาแนะนำว่ามีทุน จซต.(ทุนสนับสนุนการศึกษาเยาวชนในพื้นที่ชายแดนภาคใต้) ทำให้เราได้เรียนต่อชั้น ปวช. ในสาขาวิชาแปรรูปสัตว์น้ำจนจบ” สุภาวรรณา ย้อนเล่า

ถึงตรงนั้น เส้นทางการศึกษาของสุภาวรรณาคล้ายจะกลับสู่วังวนเดิม แม้ในใจลึกๆ ของเธอจะมีความฝันว่าอยากเป็นครูสอนในสาขาวิชาที่เธอได้เรียนมา แต่เธอก็ทราบดีว่าอย่างไรที่บ้านคงไม่มีเงินทุนให้ศึกษาต่อ น้องนาจึงตั้งใจว่าจะกลับไปช่วยที่บ้านทำงานอย่างจริงจังเพื่อแบ่งเบาภาระครอบครัว

“วันที่เรียนจบ ปวช. ที่วิทยาลัยมีงานรับใบประกาศ หนูจำได้ว่าตอนนั้นตัดใจแล้วว่าคงไม่ได้เรียนต่อ จึงตั้งใจจะไปขอบคุณและลาอาจารย์ แต่กลายเป็นว่าอาจารย์อยากจะคุยกับเราพอดี แล้วเขาก็อธิบายเรื่องทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของ กสศ. ให้ฟัง ซึ่งตอนนั้นหนูก็ยังไม่เชื่อว่าเราจะได้ แต่ก็นัดกับอาจารย์ไว้ว่าจะให้เขาเข้าไปเยี่ยมบ้าน” สุภาวรรณา ระบุ

สุภาวรรณา กล่าวต่อว่า การเข้าไปเยี่ยมบ้านของเธอไม่ใช่เรื่องง่าย ที่นั่นไม่มีทั้งสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ต หากใช้รถมอเตอร์ไซค์เดินทางเข้าไปก็ต้องใช้เวลาราว 4-5 ชั่วโมง แต่คุณครูบากบั่นไปจนถึง แล้วหลังจากที่ครูได้คุยกับแม่ของน้องนาที่หวังไว้อยู่แล้วว่าอยากให้ลูกได้เรียนสูงๆ จึงเริ่มเชื่อมั่นว่าเธอจะได้เรียนต่อในระดับชั้น ปวส.

“การจะได้เรียนต่อมันเหมือนไม่ใช่แค่ที่บ้านหนูที่ดีใจ แต่วันนั้นมีเด็กคนอื่นๆ ในหมู่บ้านที่เขามาดีใจกับเราด้วย ทุกคนดูตื่นเต้นที่หนูจะได้รับทุน แต่ส่วนหนึ่งพวกเขาก็เสียใจที่ไม่มีโอกาสเหมือนหนู เพราะเขาเรียนจบกันแค่ชั้น ป.6” น้องนา เล่าถึงบรรยากาศในวันที่คุณครูนำโอกาสไปมอบให้

จากที่เคยหมดหวังไปแล้วกับการเรียน แต่เมื่อได้เข้ามาเป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของ กสศ. สุภาวรรณา กล่าวว่า นับจากวันนั้น เธอตัดสินใจว่าจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดกับทุกโอกาสที่ได้รับ ทั้งกับการเรียนและการพัฒนาตนเองเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างชื่อเสียงให้วิทยาลัย และตอบแทนทุนที่เธอได้รับ เมื่อเข้ามาเรียนชั้น ปวส. จึงคิดกับตัวเองว่าการได้รับโอกาสคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ตั้งใจจะทำให้เต็มที่กับทุกสิ่งในวิทยาลัยฯ จึงสมัครเข้าร่วมกิจกรรมทุกอย่าง จนได้รับเลือกให้เป็น นายกองค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพพระรัตน์ราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ตั้งแต่ยังอยู่ชั้น ปวส.1

ที่มาของตำแหน่งเกิดมาจากไว้ใจของเพื่อนพี่น้องในวิทยาลัยฯ เพราะเขาเห็นว่าเรามีความตั้งใจกับทุกกิจกรรมที่ได้รับมอบหมาย เราพยายามพัฒนาตัวเองตลอดเวลา เมื่อมองย้อนกลับไปก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ เพราะในเวลาแค่เทอมเดียวก็ได้มีโอกาสและพบประสบการณ์หลายอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะได้รับ

“สิ่งแรกที่ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงมอบให้ คือเงินทุนที่หนูได้นำมาใช้เป็นค่าเล่าเรียน ค่าที่พัก ค่าเดินทาง และค่าอาหาร ได้รู้จักเพื่อนใหม่จากหลากหลายวิทยาลัย ได้แลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ชีวิตกัน เราได้พบว่าทุกคนล้วนลำบากและต้องต่อสู้เพื่อจะได้เรียนหนังสือ รวมถึงยังเป็นครั้งแรกที่ได้ออกเดินทางไปในหลายพื้นที่ที่ไม่เคยไปมาก่อน ทำให้โลกของเรากว้างขึ้น ทั้งยังต่อยอดให้เราได้ไปเข้าร่วมกับโครงการอื่นๆ โดยเฉพาะการได้เป็นหนึ่งในตัวแทนของวิทยาลัย ไปแข่งขันทักษะวิชาชีพขององค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย (อกท.) และได้รางวัลอันดับ 1 กลับมาทั้งในระดับภาค และระดับประเทศไทย ซึ่งเป็นเรื่องที่ภูมิใจมาก แม้ว่าก่อนไปเราจะหวังติดเพียง 1 ใน 3 อันดับเท่านั้นเพราะเราซ้อมกันหนักมาก แต่กลายเป็นว่าพวกเราได้รับรางวัลชนะเลิศกลับมา ผลที่ได้นี้หนูคิดว่าความดูแลเอาใจใส่และช่วยฝึกฝนของอาจารย์ที่ปรึกษาโครงการคือปัจจัยที่สำคัญมากๆ” สุภาวรรณา กล่าว

แต่เหนืออื่นใด สุภาวรรณา ระบุว่า การได้เป็น ‘นักศึกษารางวัลพระราชทานประจำปี 2562’ จากกรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ คือความภาคภูมิใจที่สุดของชีวิต เพราะไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะได้รับ ขณะที่หากมองย้อนไป ณ จุดเริ่มต้น เธอคิดว่าที่เดินทางมาได้จนถึงจุดนี้ ก็เป็นเพราะคุณครูที่หยิบยื่นโอกาสนำทุน กสศ.มาให้ในวันนั้น

“ตอนขึ้นไปรับรางวัลนักศึกษารางวัลพระราชทานฯ หนูคิดในใจว่า ถ้าวันนั้นครูไม่แนะนำให้เราสมัครทุน กสศ. ถ้าครูไม่ยอมลำบากเดินทางไปเยี่ยมบ้านเรา หรือถ้าเราไม่ได้เป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง หนูคงไม่ได้ไปยืนอยู่กับเพื่อนๆ บนเวทีนั้น
มันทำให้มองเห็นเป็นภาพลำดับขั้นตอนของชีวิตว่า หากไม่ได้รับโอกาสดีๆ เข้ามา หนูก็คงต้องทำงานอยู่ที่บ้าน ไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่ได้ร่วมโครงการดีๆ มากมาย และที่สำคัญคือไม่มีสิทธิ์จะคิดเกี่ยวกับแผนการใดๆ ในอนาคต” สุภาวรรณา กล่าว

ปัจจุบัน ความฝันของสุภาวรรณาที่อยากจะเรียนถึงระดับปริญญา และกลับมาเป็นครูสอนที่วิทยาลัยก็มีความเป็นไปได้มากขึ้น ซึ่งเธออยากบอกว่าตั้งแต่ได้เข้ามาเป็นนักศึกษาทุนฯ ทำให้กลายเป็นคนที่มีความตั้งใจทำทุกสิ่งมากขึ้น มีความหวังมากขึ้น มันเหมือนกับว่าหลายเรื่องที่เคยคิดว่ายากหรือไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ถึงวันนี้ มีกำลังใจมากขึ้นที่จะเดินต่อไปตามลำดับเส้นทางที่วางไว้

The post จุดประกายการศึกษาพื้นที่ห่างไกล จากฝันที่เลือนราง เพิ่มอนาคตมั่นคง first appeared on กสศ..