–โรงเรียนท้ายหาด จังหวัดสมุทรสงคราม 
ทำงานกับเด็กที่แบกรับภาระชีวิตหนักเกินวัย ด้วยการจัดการเรียนรู้ที่ยืดหยุ่นและออกแบบระบบให้ต่างจากเดิม เด็กที่ต้องทำงานหรือมีข้อจำกัดด้านครอบครัวยังสามารถกลับมาเรียนและจบการศึกษาได้จริง โดยไม่ถูกตัดออกเพราะชีวิตไม่เป็นไปตามแบบแผน

–ความยืดหยุ่นคือการยอมรับว่าชีวิตเด็กไม่ได้เดินตามนาฬิกาโรงเรียน
โรงเรียนปรับรูปแบบการเรียนให้สอดคล้องกับชีวิตการทำงาน เด็กมาเรียนเมื่อไหว เรียนต่อผ่านใบงานและระบบออนไลน์ และนำประสบการณ์ทำงานมาเทียบเป็นหน่วยการเรียนรู้ หลักสูตรยังครบ แต่เส้นทางถูกออกแบบให้เดินได้จริง

–เมื่อโรงเรียนเปิดพื้นที่ให้ชีวิต การเรียนรู้ก็เดินต่อได้
โรงเรียนเลือกลงไปเห็นชีวิตจริงของเด็ก ติดตามรายบุคคล และแปลงประสบการณ์ทำงานเป็นหลักฐานการเรียนรู้ การศึกษาจึงไม่จำกัดอยู่ในห้องเรียน แต่เกิดขึ้นควบคู่กับชีวิตประจำวันของเด็ก

บางทีปัญหาไม่ได้อยู่ที่เด็กไม่อยากเรียน แต่มันอยู่ที่ว่าชีวิตเขาหนักเกินกว่าเด็กคนหนึ่งจะแบกไหว

ลองนึกภาพดูว่า ถ้าคุณต้องขนส่งสินค้าตั้งแต่เช้าตรู่ เสิร์ฟอาหารกลางวัน ล้างจานตกค่ำ แล้วยังต้องไปเล่นดนตรีในผับจนดึกดื่น คุณจะมีแรงตื่นมาเรียนหนังสือเช้าวันรุ่งขึ้นได้ยังไง? นี่คือชีวิตจริงของเด็กบางกลุ่มที่โรงเรียนท้ายหาดพบเจอ

การศึกษายืดหยุ่นที่นี่ไม่ใช่แค่คำสวยหรู แต่เป็นการออกแบบระบบที่ให้เด็กเหล่านี้ – เด็กที่ต้องรับผิดชอบตัวเอง ต้องหาเงินเลี้ยงชีพ ต้องแบกรับภาระหนักกว่าวัย – ยังกลับมาเรียนได้จริงๆ และที่สำคัญ ตอนนี้การศึกษายืดหยุ่นอยู่ภายใต้กรอบนโยบายที่มีกฎหมายรับรองแล้วด้วย 

เมื่อมีกรอบนโยบาย “1 โรงเรียน 3 รูปแบบ” เข้ามารองรับ โรงเรียนจำนวนไม่น้อยในประเทศไทยสามารถปรับการศึกษาให้ยืดหยุ่นเพื่อตอบโจทย์ชีวิตจริงของเด็กได้อย่างตอบโจทย์ขึ้น ข่าวดีก็คือ ในกรอบนโยบายนี้ เด็กทั่วประเทศ – แม้แต่เด็กที่กำลังรับใช้ชาติในค่ายทหาร – ก็มีหนทางเดินกลับสู่ระบบการศึกษาได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

นี่คือสิ่งที่โรงเรียนท้ายหาด มองว่า คือจุดเปลี่ยนแปลงอันสำคัญ

จุดเริ่มต้น: โรงเรียนที่มองเห็นเด็กทำงานหนักกว่าผู้ใหญ่

โรงเรียนท้ายหาดทำงานกับเด็กกลุ่มเปราะบางมาต่อเนื่องหลายปี ช่วงแรกๆ ผู้บริหารสมัยก่อนตั้ง “โครงการทางเลือกสร้างโอกาสทางการศึกษา” ขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาเด็กที่ติด 0 ร. มส. หรือเด็กที่ขาดเรียนจนเสี่ยงไม่จบ 

แต่พอเวลาผ่านไป ปัญหาที่เจอกลับซับซ้อนกว่าที่คิด ความยากจนคือสาเหตุใหญ่ที่สุด เด็กจำนวนมากต้องหารายได้ช่วยครอบครัว บางคนขี่รถไปรับ-ส่งสินค้า บางคนเสิร์ฟอาหารกลางวัน บางคนเล่นดนตรีกลางคืน และที่แย่กว่านั้น หลายคนอยู่กับปู่ย่าตายาย ครอบครัวแตกร้าว หรือมีสมาชิกใหม่ในบ้านที่ไม่สามารถพึ่งพาได้

ผลที่ตามมาก็คือ เด็กมาเรียนไม่ทันเพื่อน ขาดเรียนต่อเนื่อง ติด 0 และค่อยๆ หมดแรงจะสู้กับระบบการศึกษาแบบเดิมๆ ที่ไม่ได้รอใคร

ผู้บริหารและครูโรงเรียนท้ายหาดเลยถามตัวเองตรงๆ ว่า “เราจะให้เด็กเหล่านี้เรียนในชีวิตจริงของเขาได้อย่างไรบ้าง?”

วิสัยทัศน์ของผู้อำนวยการ: กล้ารับเด็กที่คนอื่นไม่รับ

ผู้อำนวยการโรงเรียนท้ายหาดมีบทบาทสำคัญตั้งแต่ยุคแรกๆ ของการทำงานแบบนี้ โรงเรียนไม่ได้นั่งรอให้มีโครงการระดับชาติออกมาก่อน แต่เริ่มต้นจัด “โครงการทางเลือกสร้างโอกาสทางการศึกษา” ขึ้นมาเองเพื่อตอบโจทย์เด็กที่เข้าไม่ถึงระบบปกติ

ผู้บริหารในยุคนั้น และผู้บริหารปัจจุบัน มีจุดร่วมอันสำคัญตรงที่ว่า พวกเขาตัดสินใจยืนข้างเด็กก่อนที่จะคิดถึงความเสี่ยงของการถูกตั้งคำถามเรื่องกฎเกณฑ์

ผู้อำนวยการเป็นคนผลักดันให้โรงเรียนรับเด็กจากทั่วจังหวัดที่ไม่รู้จะไปพึ่งที่ไหน เปิดประตูให้เด็กที่มีปัญหาพฤติกรรม เด็กที่ทะเลาะวิวาท และแม้แต่เด็กที่อยู่ในกระบวนการยุติธรรม นอกจากนี้ยังพัฒนา “ระบบเทียบโอนประสบการณ์และหน่วยกิต” ก่อนที่ประเทศจะมีนโยบายชัดเจนด้วยซ้ำ

การตัดสินใจเหล่านี้ไม่ได้แค่ช่วยเด็ก แต่ทำให้โรงเรียนกลายเป็นต้นแบบเชิงปฏิบัติของระบบการศึกษายืดหยุ่น แม้ในตอนนั้นจะยังไม่มีใครเรียกกระบวนการนี้อย่างนั้นก็ตาม

และเมื่อนโยบาย “1 โรงเรียน 3 รูปแบบ” ออกมารองรับ ผู้อำนวยการก็ได้เครื่องมือที่ทำให้สิ่งที่โรงเรียนทำมาตลอด 10 กว่าปี กลายเป็นเรื่อง “ถูกต้องตามกฎหมาย 100%”

นี่คือเหตุผลที่ทีมครูโรงเรียนท้ายหาดทำงานด้วยความมั่นใจ เพราะผู้อำนวยการเชื่อว่า การศึกษาไม่ควรทิ้งใครไว้ข้างหลังเพียงเพราะชีวิตเขาไม่เหมือนคนอื่น

เคสจริงน้อง ม.3: ทำงานทุกอย่างตั้งแต่เช้าจนดึก แต่ยังอยาก “จบให้ได้”

หนึ่งในเคสที่สะท้อนปัญหาได้ชัดที่สุด คือเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เกือบจะหลุดจากระบบตอน ม.2-ม.3

ครอบครัวแยกทาง ผู้ปกครองคนใหม่มีความตึงเครียด เด็กต้องพึ่งตัวเอง เขารับงานทุกอย่างที่หาได้ ตั้งแต่ขนส่งน้ำตาลมะพร้าว รับจ้างตามร้านอาหาร ไปจนถึงเล่นดนตรีกลางคืน รายได้เป็นสิ่งจำเป็น แต่การเรียนก็ตามไม่ทัน ผลก็คือเกรด 0 เต็มระเบียน และค่อยๆ หมดกำลังใจที่จะไปต่อ

โรงเรียนสังเกตเห็นความผิดปกติจากข้อมูลการขาดเรียน แล้วเลือกที่จะเดินเข้าหาเด็กแทนที่จะปล่อยให้เขาหายไป การลงพื้นที่ถึงบ้านทำให้เห็นชีวิตจริง จนพบว่า เด็กไม่ได้ไม่อยากเรียน แต่เขาไม่มีช่องว่างให้เรียนได้แบบปกติ

คำตอบคือการจัดการศึกษายืดหยุ่น โรงเรียนออกแบบตารางใหม่ให้เขาเรียนเพียงวันเสาร์ ตั้งแต่เช้าถึงบ่ายสอง ส่วนวันอื่นให้เด็กไปทำงานได้เต็มที่ แล้วใช้ระบบใบงาน งานออนไลน์ และไลน์กลุ่มเพื่อเรียนต่อเนื่อง ประสบการณ์การทำงาน เช่น การเล่นดนตรีหรือรับจ้างทั่วไป ถูกเทียบเป็นหน่วยกิตในกลุ่มสาระที่เกี่ยวข้อง

การประคับประคองใช้เวลานาน เด็กต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยครั้ง ผลัดหลับผลัดตื่น แต่ก็ยังกลับมาเรียนเสาร์เช้าเสมอ และในที่สุด เขาก็จบ ม.3 ได้สมบูรณ์

ระบบ “1 โรงเรียน 3 รูปแบบ” ทำให้ “สิ่งที่ทำมานาน” กลายเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

โรงเรียนท้ายหาดทำงานกับเด็กนอกระบบมานานกว่าทศวรรษ และตลอดเวลานั้น ครูต้องแบกภาระความกังวลเรื่องกฎระเบียบ การสอบทวนซ้ำ และความเสี่ยงว่าการช่วยเด็กอาจถูกตีความว่าไม่เป็นไปตามมาตรฐาน

เมื่อนโยบาย “1 โรงเรียน 3 รูปแบบ” และแนวคิดการศึกษายืดหยุ่นที่มีกรอบกฎหมายรองรับเข้ามา โรงเรียนทำงานได้อย่างมั่นใจมากขึ้น เพราะสิ่งที่ทำเพื่อเด็กไม่ใช่เรื่องล้ำเส้นอีกต่อไป แต่คือนโยบายที่ประเทศสนับสนุนอย่างเป็นทางการ

เด็กทุกประเภท – ไม่ว่าจะเป็นเด็กเสี่ยงหลุด เด็กมีปัญหาพฤติกรรม เด็กตั้งครรภ์ หรือแม้แต่เด็กในค่ายทหาร – ล้วนสามารถเข้าสู่ระบบการเรียนรู้ที่ปลอดภัย ถูกต้อง และมีมาตรฐานเดียวกับโรงเรียนอื่นได้

เคสพิเศษ: เด็กที่กำลังเป็น “ทหารเกณฑ์” แต่ยังเรียน ม.6 จบได้

อีกเคสหนึ่งที่สะท้อนความเป็นไปได้ของระบบยืดหยุ่น คือกรณีของเด็กหนุ่มที่ยังไม่จบ ม.6 แต่ถูกเรียกเข้ากรมทหารตามกฎหมาย เมื่อเข้าสู่ค่าย เขายังอยากเรียนต่อแต่ไม่รู้ว่าจะไปขอใคร

ผู้ปกครองเลยพาเขาเดินเข้ามาที่โรงเรียนท้ายหาด แม้จะต้องเดินทางจากต่างจังหวัด

โรงเรียนประเมินตามเกณฑ์อายุ 21 ปี  และความเป็นไปได้เชิงโครงสร้าง ก่อนรับเข้าเรียนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เด็กจึงสามารถเรียน “ขณะประจำการในค่ายทหาร” ได้ โดยออกมาพบครูทุกวันเสาร์ตามที่ต้นสังกัดอนุญาต

และในที่สุด เขาก็จบ ม.6 ได้จริง พร้อมมีโอกาสต่อยอดเส้นทางในสายทหารต่อไป

สิ่งที่ท้ายหาดพิสูจน์: การศึกษายืดหยุ่นไม่ใช่ “ทางลัด” แต่คือ “ทางรอด”

ตลอดหลายปี โรงเรียนท้ายหาดรับเด็กหลากหลายปัญหา ทั้งเด็กติด 0 ร. มส., เด็กขาดเรียนยาว, เด็กทะเลาะวิวาท, เด็กที่มาจากเรือนจำเด็กและเยาวชน รวมถึงเด็กที่หลุดออกจากระบบในจังหวัดใกล้เคียงแล้วเดินทางมาหาด้วยความหวัง

สิ่งที่โรงเรียนเน้นย้ำชัดเจนก็คือ มาตรฐานหลักสูตรยังอยู่ครบทุกตัวชี้วัด เพียงแต่รูปแบบการเรียนรู้ถูกปรับให้สอดคล้องกับชีวิตจริงของเด็กแต่ละคน

ตารางเรียนถูกออกแบบตามชั่วโมงเรียนรายวัน การวัดผลเป็นรายชิ้นงานจริง และประสบการณ์ชีวิตถูกแปลงเป็นหน่วยกิตตามเกณฑ์ที่ สพฐ. รับรอง ไม่ใช่การลดระดับ แต่คือการปรับระบบให้เด็กทุกคนยังมีสิทธิ์เติบโต

เมื่อโรงเรียนยอมก้าวเข้าหาเด็ก เด็กก็ยอมกลับมาหาโรงเรียน

ท้ายหาดเป็นตัวอย่างของโรงเรียนที่ทำงานเงียบๆ ไม่ค่อยประชาสัมพันธ์ตัวเอง แต่ผู้ปกครองจากหลายจังหวัดกลับพูดถึงปากต่อปาก เพราะพวกเขาเห็นว่าโรงเรียนนี้ “ให้โอกาสจริง ไม่ตัดสิน ไม่ปิดประตูใส่เด็ก”

นี่คือหัวใจสำคัญของการศึกษายืดหยุ่น โรงเรียนต้องมองเห็นชีวิตเด็กก่อนที่จะมองเห็นกฎเกณฑ์ เมื่อโรงเรียน “เปิด” เด็กก็ “กล้ากลับมา”

และเมื่อมีกฎหมายรองรับ โรงเรียนก็ทำงานได้อย่างมั่นใจ เด็กก็ได้รับอนาคตที่เขาควรได้ตั้งแต่แรก

The post เมื่อ “เด็กที่แทบไม่มีเวลานอน” ยังมีสิทธิ์จบ ม.3 ได้ การศึกษายืดหยุ่นที่เปลี่ยนชีวิตเด็กได้จริง โรงเรียนท้ายหาด จังหวัดสมุทรสงคราม ทำได้อย่างไร? first appeared on กสศ..

“คนทุกกลุ่มในจังหวัด ร่วมเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงการศึกษา วิเคราะห์ข้อมูล กำหนดทิศทางการแก้ปัญหา และหนุนสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการจัดการเรียนรู้ทุกช่วงวัย” 

ชิษนุวัฒน์ มณีศรีขำ จากโครงการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่เพื่อลดความเหลื่อมล้ำจังหวัดสมุทรสงคราม เล่าถึงการทำงานของจังหวัดว่า

เมื่อพิจารณาข้อมูลด้านการศึกษาจังหวัดพบว่า เด็กเยาวชนในจังหวัดสมุทรสาครสามารถเข้าสู่ระบบการศึกษาได้ 100% แต่อย่างไรก็ตาม ยังมีประเด็นปัญหาที่แฝงอยู่ในสถานการณ์ต่าง ๆ เช่น สมุทรสงครามมีสภาพเป็นสังคมผู้สูงอายุ อัตราการเพิ่มขึ้นของประชากรสูงวัยเร็วเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ เด็กเยาวชนส่วนใหญ่อาศัยอยู่กับปู่ย่าตายาย พ่อแม่ไปทำงานต่างจังหวัด

“แผนการทำงานด้านการศึกษาของจังหวัด จึงมีเป้าหมายในการยกระดับการทำงานกับผู้ปกครอง และเชื่อมต่อการเรียนรู้ในทุกช่วงวัยให้ไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของจังหวัด” 

หลักการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่ของสมุทรสงคราม เริ่มต้นจากการพัฒนากลไกที่จะทำให้คนไม่มองว่าการศึกษาต้องอยู่แค่ในห้องเรียนเท่านั้น การศึกษาต้องเป็นการเรียนรู้ตลอดชีวิต ประชาชนทุกคนควรมีช่องทางเข้าถึงการพัฒนาตนเอง ผ่านการเรียนรู้ตลอดชีวิต เริ่มจากที่เด็กเยาวชนต้องเรียนรู้เรื่องราวในชุมชนของตน เพื่อความพร้อมในการเติบโตเป็นพลเมืองรุ่นใหม่ที่จะเป็นผู้รับช่วงต่อการพัฒนาเมืองต่อไป ไม่เช่นนั้น เราจะปกป้องจังหวัดของเราไว้ไม่ได้

ด้วยแนวคิดดังกล่าว สมุทรสงครามทำงานร่วมกับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฎฯ ในการนำแอปพลิเคชันที่ประยุกต์จากต่างประเทศเพื่อใช้ในการเก็บข้อมูล  ขณะที่จังหวัดพัฒนากระบวนการเก็บข้อมูลที่ชุมชนลุกขึ้นมามีส่วนร่วม แล้วสามารถใช้ข้อมูลในการวิเคราะห์สถานการณ์เชิงพื้นที่ หาวิธีการจัดการที่ตรงกับโจทย์ปัญหา

“กระบวนการข้อมูล ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในจังหวัด เมื่อเห็นข้อมูลร่วมกันในตำบลและจังหวัด จึงนำมาสู่การพัฒนาการศึกษาของจังหวัด 4 รูปแบบ ซึ่งทำให้เห็นภาพความเปลี่ยนแปลงในจังหวัด คือ

การพัฒนาการศึกษาของจังหวัดสมุทรสาคร  4 รูปแบบ

รูปแบบที่ 1: การยกระดับการศึกษา เริ่มต้นจากยกระดับมาตรฐานศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก

ตั้งต้นจากโจทย์ในพื้นที่ การที่พ่อแม่ต้องไปทำงาน และเด็กจำนวนมากต้องอาศัยอยู่กับผู้ปกครองที่เป็นผู้สูงวัย ปู่ย่าตายาย  เด็กต้องดูแลตัวเอง  พ่อแม่ไม่มีเวลาดูแลลูกในเรื่องอาหารเช้า รีบไปส่งโรงเรียน เด็กๆก็ไม่ได้ทานอาหารเช้า โดยเฉพาะในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญของการเริ่มต้นชีวิต ดังนั้นคณะทำงานจัดการศึกษาเชิงพื้นที่จังหวัดสมุทรสงครามจึงเริ่มเข้าไปอุดหนุนอาหารเช้าและอาหารกลางวันในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กทุกแห่งในจังหวัด “จากการลงพื้นที่ในช่วงแรกเราพบว่า เด็ก 40% ไม่ได้ทานอาหารเช้า สิบโมงเด็กกลุ่มนี้เริ่มเรียนไม่รู้เรื่อง หลังจากเติบอาหารเช้าเข้าไป ส่งผลให้พัฒนาการทางสุขภาพ พัมนาการสมองของเด็กดีขึ้น” รวมถึงพัฒนาครูด้าน EF: Executive Function หรือทักษะการบริหารจัดการตนเองขั้นสูง เพราะเราพบว่าเด็กๆ มีปัญหาเรื่องพัฒนาการทางสมอง  โดยทำงานพัฒนาครูร่วมกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น  มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง และมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ 

ผลคือสามารถช่วยเหลือเด็กเล็กจำนวน 575 คนใน 10 ศพด. มีการปรับปรุงสภาพแวดล้อมให้ปลอดภัยโดยเฉพาะในเรื่องการเดินทาง เกิดการพัฒนาชมรมครู 121 คนจาก 61 ศพด. เพื่อยกระดับคุณภาพการจัดการเรียนรู้ และเกิดชมรมผู้ปกครองที่สนับสนุนการจัดพื้นกลางเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างครู ศพด. ใน 3 อำเภอที่เชื่อมโยงกับเครือข่ายผู้ปกครอง

รูปแบบที่ 2 การพัฒนาอาชีพ และการศึกษาที่มีทางเลือกสำหรับเด็กหลุดนอกระบบ

การเก็บข้อมูลโดยผู้คนในชุมชน ขยายขอบเขตครอบคลุมทั้งจังหวัด ทำให้พบว่าเด็กหลุดจากระบบการศึกษาตั้งแต่ระดับชั้นประถม มัธยม  จำเป็นต้องได้รับการพัฒนาด้านอาชีพและสุขภาพ โดยข้อมูลรายบุคคลทำให้สามารถจำแนกกลุ่มเด็กออกตามช่วงวัย ชี้ให้เห็นสถานการณ์ และนำสู่การวางแผนทำงานกับเด็กเยาวชนที่หลุดจากระบบ โดยมุ่งจัดการศึกษาที่มีทางเลือกหลากหลาย ตามความสนใจและความจำเป็นของชีวิต มีการเชื่อมโยงภาคธุรกิจเอกชนเข้ามาฝึกอบรมและสนับสนุนผลักดันเรื่องการประกอบอาชีพ และนอกจากนี้ ข้อมูลที่แสดงรายละเอียดของเด็กรายคน ยังใช้เป็นต้นทางในการทำงานกับเด็กกลุ่มเสี่ยงหลุด ในมิติการดูแลสุขภาพและสวัสดิภาพชีวิต ที่จะช่วยให้เด็กอยู่ในระบบการศึกษาได้อย่างมั่นคง 

รูปแบบที่ 3 พื้นที่การเรียนรู้สำหรับเด็กเยาวชนที่ต้องการการดูแลพิเศษ

แม้สมุทรสงครามมีสถานศึกษาสำหรับเด็กพิเศษ แต่ปัญหาที่พบคือยังขาดครูผู้เชี่ยวชาญ อย่างไรก็ตาม กลุ่มผู้ปกครองได้รวมตัวกันตั้งชมรมดูแลเด็กที่มีความต้องการพิเศษ จนสามารถวางแนวทางการพัฒนาพ่อแม่ผู้ปกครองให้มีกระบวนการในการดูแลเด็กเยาวชนกลุ่มนี้ ให้มีพัฒนาการและประสิทธิภาพในการเรียนรู้ 

“ผลการทำงานที่เริ่มต้นจากคนกลุ่มเล็ก ๆ ได้ขยายไปถึงความเชื่อมโยงระดับจังหวัด และทำให้สมุทรสงครามเกิดพื้นที่เรียนรู้และมีหลักสูตรสำหรับเด็กเยาวชนผู้พิการทางสติปัญญา เยาวชนผู้พิการทางสติปัญญาที่เคยเข้าไม่ถึงการศึกษาในระบบ มีโอกาสได้เรียนรู้และพัฒนาทักษะ เกิดเครือข่ายชุมชนช่วยค้นหาและดูแลเด็กเยาวชนผู้พิการทางสติปัญญา และเกิดการพัฒนาทักษะอาชีพ สร้างผู้ดูแลเด็กเยาวชนผู้พิการทางสติปัญญาให้มีจำนวนเพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นการทำงานร่วมกับโครงการทุนส่งเสริมโอกาสการเรียนรู้ที่ใช้ชุมชนเป็นฐาน

รูปแบบที่ 4  ยกระดับการจัดการเรียนรู้ร่วมกับโรงเรียนเครือข่าย

เป็นความภาคภูมิใจของจังหวัดสมุทรสงคราม แนวคิดเรื่องการ ‘พัฒนาโรงเรียนในฝันของคนสมุทรสงคราม’ โดยเริ่มจาก ‘โรงเรียนใกล้บ้าน’ ที่เป็นโรงเรียนขนาดเล็กที่เสี่ยงถูกยุบ เชื่อมโยงองค์กรปกครองท้องถิ่นให้ขยับไปทำงานกับโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่และพัฒนาศักยภาพของคุณครู  หลังจากได้ลงพื้นที่พบว่า เด็กๆโรงเรียนนี้เรียนรู้อย่างมีความสุข  สามารถมีอาหารเช้า อาหารกลางวัน ดูแลเด็กๆ  โดยพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ร่วมกับโรงเรียนเครือข่าย ตั้งแต่การพัฒนานักเรียน เสริมศักยภาพครู หนุนเสริมวิชาการจากภายนอก สร้างเครือข่ายผู้ปกครอง และเชื่อมกลไกกับองค์การบริการส่วนจังหวัด (อบจ.) เพราะโรงเรียนใกล้บ้าน คือพื้นที่ที่จะสอนให้เด็กรู้จักคุณค่าของภูมิลำเนา ทำความเข้าใจสภาพแวดล้อม และพัฒนาตนเองเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาเมืองในอนาคต

ชิษนุวัฒน์ กล่าวว่า การถอดบทเรียนการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่จังหวัดสมุทรสงคราม ทำให้ได้ข้อค้นพบและข้อเสนอแนะ 4 ประการที่อาจเป็นประโยชน์ต่อการทำงานในพื้นที่จังหวัดอื่น ดังนี้

1. อปท. และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ควรปักหมุดงานพัฒนาศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก ซึ่งเป็นพื้นฐานการเริ่มต้นชีวิตของเด็กทุกคน ถ้าเด็กเริ่มต้นจากความขาดแคลน ความบกพร่อง จะส่งผลถึงการเติบโตในวันข้างหน้า นอกจากนี้ควรพัฒนาต่อเนื่องถึงการยกระดับโรงเรียนขนาดเล็กใกล้บ้านในพื้นที่ให้มีคุณภาพ เพื่อสะดวกต่อการศึกษาของเด็กเมื่อเปลี่ยนผ่านสู่ระดับชั้นที่สูงขึ้น โดยไม่จำเป็นต้องโยกย้ายไปยังพื้นที่อื่น หรือเดินทางเข้าเมือง 
2. การที่โรงเรียนจะพัฒนาได้ต้องมีการสนับสนุนทรัพยากรที่เพียงพอให้กับโรงเรียนขนาดเล็กในชุมชน โดยเฉพาะเรื่องอาหารเช้าและอาหารกลางวัน ซึ่งสมุทรสาครมีผลลัพธ์ที่พิสูจน์แล้วว่าจะช่วยให้พัฒนาการของเด็กดีขึ้นได้ทั้งด้านสุขภาพกายและสติปัญญา
3. การพัฒนาโรงเรียนต้องส่งเสริมบทบาทนำของคณะกรรมการสถานศึกษา ให้มีบทบาทนำในการจัดการศึกษาของพื้นที่เพราะมีความเข้าใจบริบทของพื้นที่และรู้จัก ใกล้ชิดเด็กๆ เป็นอย่างดี
4. ผลักดันให้ทุกคนในพื้นที่ สามารถลุกขึ้นมาจัดการศึกษาเองได้ ร่วมผลักดัน (ร่าง) พรบ. การศึกษาแห่งชาติ มาตรา 18 โดยเปิดโอกาสให้มีคณะทำงานรวมตัวกันในรูปแบบสมัชชา มีภาคีองค์กรหลากหลายเข้ามามีส่วนร่วม มีอำนาจในการระดมทุน จัดตั้งกองทุนที่สามารถใช้งบประมาณเพื่อจัดการศึกษาของจังหวัด

“อย่างไรก็ตาม แม้จะมีระบบโครงสร้างการทำงานที่แข็งแรง หากงานจัดการศึกษาเชิงพื้นที่จะประสบความสำเร็จไม่ได้  ถ้าปราศจากการมีส่วนร่วมของคนในพื้นที่ ยิ่งถ้าได้ครูและคนในแวดวงการศึกษาที่เข้าใจความเป็นไปในท้องถิ่น ร่วมกับผู้บริหารที่มีใจและตระหนักถึงความสำคัญ งานก็จะยิ่งเดินไปได้เร็วขึ้น”

“สำหรับสมุทรสงคราม ตั้งแต่ก่อนเริ่มงานเราชวนผู้ประกอบการ ผู้บริหารท้องถิ่น และชวนครูที่เป็นคนในพื้นที่มาปรึกษาพูดคุย จนเห็นช่องของการพัฒนาไปในทิศทางเดียวกัน เริ่มจาก ศพด. กับ อปท. สามารถเป็นต้นทางในการสร้างความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับการศึกษาได้ว่า ณ โลกปัจจุบัน เราไม่อาจส่งเด็กไปโรงเรียนแล้วฝากภารกิจการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ไว้กับโรงเรียนหรือครูเพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไป แต่การจะทำให้เด็กมีคุณภาพ ผู้ปกครองต้องมีส่วนร่วม โดยต้องเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ รวมถึงต้องชวนคนในชุมชนให้เข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาท้องถิ่นไปด้วยกัน  

“เป้าหมายที่สมุทรสงครามต้องการไปให้ถึง คือมีกลยุทธ์ที่หลากหลายในการจัดการเรียนรู้สำหรับคนทุกกลุ่ม ซึ่งวันนี้เราได้เริ่มชักชวนภาคธุรกิจเอกชนในจังหวัด มาร่วมฝึกอบรมทักษะอาชีพให้เยาวชนนอกระบบ อาทิ สนับสนุนให้เด็กได้ทำงานเป็นบาริสต้าในร้านกาแฟ มีการดึงสถาบันอาชีวศึกษาเข้ามาจัดทำหลักสูตรทวิศึกษา และเตรียมขยับให้มีพื้นที่ศูนย์การเรียนรู้เพิ่มขึ้น โดยจะมีกลุ่มธุรกิจในจังหวัดมาช่วยผลักดันเด็ก ๆ ให้ค้นพบเส้นทางอาชีพ นอกจากนี้ในทุกปลายทางของการจัดการเรียนรู้ เด็กทุกคนต้องเทียบโอนวุฒิการศึกษาจากประสบการณ์ได้ เพื่อให้ความหมายของการจัดการศึกษาเพื่อรองรับความต้องการของคนทุกกลุ่ม หมายถึงการเรียนรู้ใดก็ตาม จะสามารถนำไปต่อยอดชีวิตได้จริง เกิดระบบนิเวศน์การเรียนรู้สำหรับคนทุกช่วงวัย”

The post เมื่อพลังปฏิรูปการศึกษาเป็นของจังหวัด การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้จริง : EP1 สมุทรสงคราม จังหวัดเสมอภาค first appeared on กสศ..