เสียงสะท้อนของ ครูศิวพร ไกรนรา ครูประจำวิชาวิทยาศาสตร์ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 และหัวหน้างานวิชาการโรงเรียนบ้านกู้กู หลังนำความรู้ที่ได้รับจากการเข้าร่วมโครงการ TSQP มาปรับใช้ในการจัดการเรียนการสอนแบบ Project-Based Learning เป็นระยะเวลากว่าสามปี

ครูศิวพร บอกว่าเดิมโรงเรียนบ้านกู้กูประสบกับปัญหาหลักๆ คือ ปัญหาครูไม่เพียงพอ ปัญหาการวัดและประเมินผลนักเรียนที่ค่อนข้างล่าช้า และปัญหาเรื่องวิธีการสอนของครูที่ไม่ได้ดำเนินไปในทิศทางเดียวกัน ดังนั้นเมื่อทราบจากมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ตว่ามี ‘โครงการโรงเรียนพัฒนาตนเอง’ (Teacher and School Quality Program: TSQP) ภายใต้การสนับสนุนของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) เธอจึงรีบประสานกับผู้อำนวยการโรงเรียนเพื่อขออนุมัติเข้าร่วมโครงการ

“ครูรู้สึกว่าโครงการ TSQP เป็นโครงการที่ก้าวล้ำเพราะครูเห็นถึงการพัฒนาทั้งคุณครู การพัฒนาในระบบการวัดและประเมินผลซึ่งเป้าหมายอยู่ที่ตัวนักเรียน เนื่องจากนักเรียนส่วนมากมีฐานะยากจน ฉะนั้นโอกาสในการออกไปเจอโลกภายนอกหรือการเข้าถึงสื่อเทคโนโลยีจะค่อนข้างน้อย ครูจึงคิดว่าถ้าเรามีรูปแบบการสอนที่หลากหลาย เด็กก็จะได้รับการพัฒนามากขึ้น”

แน่นอนว่าทุกการเริ่มต้นมักยากเสมอ เช่นเดียวกับครูศิวพรและครูท่านอื่น เพราะแม้จะเข้ารับการอบรมผ่านทางมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ตจนเกิดแรงบันดาลใจในการจัดการเรียนรู้รูปแบบใหม่ แต่ความท้าทายคือครูจะนำองค์ความรู้ต่างๆ มาต่อยอดและปรับใช้ในสถานการณ์จริงอย่างไร

“ปีแรกที่เข้าร่วมโครงการ ยอมรับว่าครูก็กังวลจึงใช้วง PLC (Professional Learning Community) เข้ามาระดมความคิด คือครูทำงานเป็นทีมเต็มรูปแบบในการประชุมแลกเปลี่ยนการออกแบบหน่วยการเรียนรู้ร่วมกัน เพื่อไล่สเต็ปการสอนและวัดประเมินผลให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน จะไม่มีการบอกว่านี่ชั้นเรียนของคุณเราไม่เกี่ยว”

เมื่อได้ข้อสรุปจากวง PLC ว่าโรงเรียนต้องการให้นักเรียนมีทักษะการคิด ทักษะการทำงานเป็นทีม และมีความรับผิดชอบ สิ่งที่ครูศิวพรดำเนินการต่อคือการตั้งวง PLC ของนักเรียน และวง PLC ผู้ปกครอง เพื่อถามคำถามเดียวกันว่าแต่ละคนมีสิ่งที่อยากให้โรงเรียนเป็น สิ่งที่อยากให้เกิดขึ้นในโรงเรียน และเป้าหมายของทุกคนเป็นอย่างไร

“ในส่วนผู้ปกครอง ตอนวางเป้าหมายร่วมกันครั้งแรก ผู้ปกครองบอกว่าอยากให้ลูกของเขาเก่ง แต่ที่สำคัญกว่าคือเขาอยากให้ลูกเขาเอาตัวรอดในสังคมได้ สามารถทำงานกับผู้อื่นได้ ซึ่งสิ่งที่ครูกำลังทำอยู่ถือว่าตอบโจทย์สิ่งเหล่านี้ 

ส่วนนักเรียนก็มีการพูดคุยกันว่าอยากให้ครูสอนแบบไหน นักเรียนที่ดีเป็นยังไง หรือมีเรื่องไหนที่เด็กๆ สนใจ ซึ่งคำตอบหนึ่งที่เขาสะท้อนกลับมาคือเรื่องสิ่งแวดล้อม เขาอยากให้สภาพแวดล้อมของบ้านและโรงเรียนสะอาด เพราะชุมชนบริเวณโรงเรียนเป็นชุมชนเมืองที่มีความแออัดสูง เวลาเลิกเรียนก็จะมีคนมาขายอาหารบ้าง มาใช้สถานที่อออกกำลังกายบ้าง ฉะนั้นเด็กเขาก็บอกว่าอยากให้โรงเรียนสะอาด ประกอบกับโรงเรียนอยู่ใกล้ป่าชายเลนด้วย แล้วเราจะทำยังไงที่จะแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ นี่คือประเด็นที่เกิดขึ้นในการกำหนดหน่วยการเรียนรู้ด้านการจัดการขยะ”

แม้หน่วยการเรียนรู้ด้านการจัดการขยะจะเกิดจากความสนใจของนักเรียน แต่ก็ถือเป็นโจทย์ที่ท้าทายไม่น้อย คณะครูและผู้บริหารจึงร่วมกันออกแบบการสอนที่ตอบโจทย์ด้านการบูรณาการการเรียนรู้ในรายวิชาต่างๆ ซึ่งต้องเหมาะสมกับช่วงวัยของนักเรียนตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาล 2 ถึงประถมศึกษาปีที่ 6

“ในวง PLC ครูมีการคุยกันว่าถ้าเป็นเด็กน้อยควรจะรู้อะไร อย่างน้อยก็ขอให้เขารู้เรื่องประเภทของขยะก่อน พอเด็กโตขึ้นมาหน่อย ครูก็วางว่าจะให้เขาเรียนรู้บูรณาการอย่างไรจากสิ่งรอบตัว แล้วเราโชคดีที่มีชุมชน มีปราชญ์ชาวบ้าน เรามีตัวอย่างคือศูนย์สิ่งแวดล้อมของชุมชนกิ่งแก้วซอยหนึ่ง ซึ่งผู้นำชุมชนสร้างไว้ เราก็ได้ท่านเข้ามามีส่วนร่วมในการให้ความรู้เด็กๆ รวมถึงสามารถพาเด็กๆ ไปที่ศูนย์การเรียนรู้ได้ ก็เลยใช้การบูรณาการและการเรียนแบบ Active Learning (การเรียนรู้เชิงรุก) โดยเฉพาะกับนักเรียนชั้นป.4-6”

ครูศิวพร กล่าวต่อว่าหลังจากที่เด็กๆ เรียนรู้ประเภทของขยะ หลายคนมีการเดินสำรวจโรงเรียนและนำปัญหาของขยะเหล่านั้นมาพูดคุยในชั้นเรียน โดยเฉพาะเรื่องขยะเหลือทิ้งจากเศษอาหารและการทำครัว ทำให้เธอเกิดไอเดียต่อยอดไปสู่การเรียนรู้แบบ Project-Based Learning ที่เปิดโอกาสให้นักเรียนนำปัญหาขยะในโรงเรียนมาต่อยอดเป็นโครงงานชนิดต่างๆ ตามความสนใจของตัวเอง

“บางชั้นเรียนเอาเปลือกไข่มาทำเป็นปุ๋ย บางกลุ่มนำเปลือกผลไม้นำเศษอาหารมาเลี้ยงไส้เดือน ทำให้เราได้ผลิตภัณฑ์มูลไส้เดือนแล้วให้เด็กๆ ออกแบบโลโก้ก่อนนำไปจ่ายแจกให้ผู้ปกครอง หรืออย่างพี่ ป.6 ได้นำร่องโครงการถังหมักรักโลก เขาก็วัดค่าในดินก่อนนำเศษอาหารมาใส่ ทำให้พอทดลองปลูกผักบุ้งก็จะรู้ว่าปลูกผักบุ้งในดินแบบนี้ต้องใส่มูลไส้เดือนเท่าไหร่”

ขณะที่นักเรียนกำลังสนุกสนานกับการได้เรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองสนใจ สิ่งที่ครูศิวพรเน้นย้ำในวง PLC ของคณะครูและผู้บริหารเสมอ คือครูจะต้องเปลี่ยนบทบาทมาเป็น ‘พี่เลี้ยง’ หรือ ‘โค้ช’ ให้กับนักเรียน

“ครูจะให้อิสระก่อนว่าเขาอยากทำอะไร มีวิธีการหาข้อมูลและดำเนินการยังไง ครูจะเป็นโค้ชคอยดูว่าต้องทำยังไงถึงจะรวบรวมประเด็นให้เขาเดินไปตามสเต็ป เพื่อบูรณาการการเรียนรู้กับ 8 กลุ่มสาระ เช่น เทคโนโลยีได้เรื่องการสืบค้นข้อมูลและออกแบบโลโก้ผลิตภัณฑ์มูลไส้เดือน การงานอาชีพได้เรื่องการนำมูลไส้เดือนมาปลูกผักเพื่อการเกษตร หรือภาษาไทยที่ต้องอาศัยการจดบันทึกและการสื่อสารที่คนอื่นต้องฟังแล้วเข้าใจ ซึ่งครูมองว่ามันสอดแทรกคือเด็กได้รับโดยที่ครูไม่ต้องไปบอกว่าเขา เพราะเขาจะได้เรียนรู้ด้วยตัวของเขาเอง”

นอกจากการปรับบทบาทจากครูสู่โค้ชแล้ว หนึ่งในสิ่งที่ท้าทายคณะครูโรงเรียนบ้านกู้กูที่สุดคือการตั้ง ‘ชุดคำถาม’ ซึ่งถือเป็นหัวใจสำคัญของการกระตุ้นความคิดของนักเรียน เพื่อเชื่อมโยงคำตอบไปสู่การเรียนรู้ใหม่ๆ จนกระทั่งสามารถเชื่อมโยงองค์ความรู้ทั้งหมดมาตอบโจทย์การทำโครงงานจริง

“การตั้งชุดคำถามเป็นเทคนิคที่ครูแต่ละท่านต้องใช้เวลาในการฝึกฝน ครูบางท่านอาจทำได้เร็วหรือทำได้ช้า ซึ่งความยากของครูคือเราจะต้องไม่ปากไวบอกคำตอบเด็กก่อน เพราะครูอาจรู้สึกชินกับการสอนแบบเดิม แต่พอฝึกบ่อยๆ ครูก็เริ่มใช้ชุดคำถามได้ดีขึ้น สามารถใช้ชุดคำถามไล่สเต็ปจากง่ายไปยาก หรือบางคำถามที่นักเรียนไม่เข้าใจ ครูก็จะคิดคำถามย่อยขึ้นมาทดแทน  เช่น ถ้าเด็กทำเรื่องการย่อยสลายของขยะ ก็จะถามเด็กว่าขยะมีกี่ประเภท แต่ละประเภทต่างกันยังไง แล้วดูความต่างได้จากตรงไหน คือต้องมีคำถามที่จะทำให้เขาสามารถเชื่อมโยงคำตอบของเขาไปสู่สิ่งที่เขาอยากรู้ให้ได้ ซึ่งการจะถามเขาแบบนี้ได้ถือเป็นทักษะที่ครูจะต้องฝึกฝน”

สำหรับผลลัพธ์หลังจากเข้าโครงการ TSQP คือนักเรียนโรงเรียนบ้านกู้กูมีทักษะการคิด มีความกล้าแสดงออก และมีความรับผิดชอบในการทำงานเป็นทีมมากขึ้น

“ครูเห็นนักเรียนมีพัฒนาการในด้านต่างๆ ทั้งการกล้าคิด กล้าแสดงออก กล้าตอบคำถามในห้องมากขึ้น ซึ่งนอกจากผลลัพธ์เหล่านี้เขายังรู้จักรับฟังความเห็นของเพื่อนคนอื่น สามารถทำงานร่วมกันเป็นทีมกับเพื่อนที่มีความหลากหลาย ไม่ใช่ว่าพอเป็นเด็กเรียนเก่งก็จะไม่อยากได้เด็กที่เรียนไม่เก่งหรือทิ้งเพื่อน แต่เขาจะพยายามหาวิธีว่าจะทำยังไงให้เพื่อนหรือกลุ่มของเขาได้เรียนรู้ไปพร้อมกัน”

ขณะเดียวกัน พอนักเรียนมีความสุขการกับเรียนมากขึ้น ผลลัพธ์อีกอย่างที่น่าสนใจคือผลคะแนนสอบ RT , NT และ O-Net ในช่วงสามปีหลังของโรงเรียนบ้านกู้กูมีอัตราที่สูงขึ้นทุกปี

“พอได้ใช้การจัดการเรียนรู้แบบ PBL สิ่งที่สะท้อนกลับมาคือครูมองเห็นว่าเด็กๆ กล้าคิด กล้าตอบ ซึ่งมันส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ของนักเรียนเองโดยตรงครูมองเห็นพัฒนาการของเขาว่าพอนักเรียนสามารถลำดับความคิดได้ด้วยตัวเอง ผลสัมฤทธิ์ก็เลยสูงขึ้น เพราะการสอนแบบนี้มันช่วยตอบโจทย์นักเรียนให้มีอิสระในการคิดและไปตอบในส่วนของคะแนนส่วนนั้นด้วย

ส่วนในมุมของผู้ปกครอง เนื่องจากว่าปีแรกๆ ที่ทำโปรเจกต์อาจมีช่วงหยุดเรียนจากสถานการณ์โควิดที่รุนแรง ทำให้ผู้ปกครองเองก็ต้องเป็นเหมือนนักเรียนที่เรียนรู้ไปพร้อมกับเด็ก ซึ่งพ่อแม่จะมีการคุยกันในกลุ่มไลน์ผู้ปกครองถึงเรื่องที่ลูกจัดการขยะหรือทดลองปลูกพืชทางการเกษตร ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนความรู้ ซึ่งผู้ปกครองจะมีเสียงตอบรับที่ดีว่าลูกของเขามีความรับผิดชอบมากขึ้น ไม่ต้องเคี่ยวเข็ญในเรื่องการทิ้งเศษอาหาร เพราะลูกสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง และที่สำคัญคือเขาสามารถให้เหตุผลกับผู้ปกครองได้ว่าอะไรที่เขาควรทำหรือไม่ควรทำ”

นอกจากการเปลี่ยนแปลงของนักเรียน ครูเองก็มีความเปลี่ยนแปลงในหลายๆ ด้าน โดยเฉพาะบทบาท วิธีการสอน การตั้งชุดคำถาม รวมถึงการเรียนรู้ไปพร้อมๆ กับนักเรียน

“สิ่งสำคัญของการทำ Project-Based Learning คือครูเองก็เรียนรู้ไปกับเด็ก บางอย่างเราก็ไม่เคยทำมาก่อน แต่เราจะทำด้วยกัน เรียนรู้ไปด้วยกัน ส่วนการทำโปรเจกต์นั้น แม้ครูจะดึงเวลาทุกวันพฤหัสสองคาบสุดท้ายมาเป็นคาบลดวิชาเรียนเพิ่มเวลารู้ เพื่อให้เด็กๆ ได้ทำกิจกรรมเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม แต่ในรายวิชาที่ครูเป็นเจ้าของรายวิชาเอง ครูหลายท่านก็สามารถออกแบบกิจกรรมการสอนแบบ Active Learning ให้นักเรียนสนุกกับการเรียนรู้ที่หลากหลายขึ้น ผ่านเกม ผ่านโจทย์สถานการณ์จำลองว่าเขาต้องทำยังไง รวมถึงการตั้งชุดคำถามเพื่อกระตุ้นความคิดแทนการป้อนความรู้แบบเดิม ซึ่งครูได้มาจากการทำโปรเจกต์นี้”

ครูศิวพร ทิ้งท้ายว่าแม้เธอจะเคยผ่านประสบการณ์ในโรงเรียนที่มุ่งเน้นการแข่งขันด้านวิชาการ แต่ในปัจจุบันการอาศัยความรู้เพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอต่อการทำให้เด็กคนหนึ่งสามารถยืนหยัดได้ในโลกที่ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

“ครูมองว่าในโลกปัจจุบันและโลกของอนาคต เด็กไม่น่าจะมีความรู้แค่อย่างเดียว ถ้ามีความรู้อย่างเดียวมันอาศัยแค่ท่องจำก็ได้ แต่ว่าในโลกการทำงาน ในโลกชีวิตจริง หรือแม้แต่สถานการณ์โควิดที่ผ่านมา ใครที่สามารถปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ ปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมรอบตัวได้ คนนั้นคือผู้ที่สามารถมีชีวิตรอดอยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุข 

เพราะฉะนั้นถ้าเราสามารถสอนนักเรียนให้มีความรู้คู่ทักษะและกระบวนการปรับเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับสถานการณ์ต่างๆ ได้ ตรงนั้นสำคัญกว่า เพราะไม่ว่าเขาจะไปอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ เขาจะมีทักษะติดตัว สามารถคิดได้ มีกระบวนการที่สามารถเอาองค์ความรู้ที่มีมาใช้ต่อยอดความรู้ของเขาได้ด้วยตัวเอง สามารถเอาตัวรอดและอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้ เพราะเราไม่สามารถอยู่ตัวคนเดียวได้ในปัจจุบัน ดังนั้นกระบวนการสอนจะเน้นแค่ความรู้ในห้องอย่างเดียวไม่ได้ แต่จะทำอย่างไรให้เขาเรียนรู้กระบวนการที่สามารถนำไปใช้ต่อยอดได้ในอนาคต” 

The post เปลี่ยนปัญหา ‘ขยะ’ เป็นโจทย์การเรียนรู้ที่ทำให้เด็กคิดเก่ง-แก้ปัญหาเป็น: โรงเรียนบ้านกู้กู จังหวัดภูเก็ต first appeared on กสศ..

ที่สำคัญเครื่องมือนี้ยังช่วยลดภาระการทำงานของคุณครูให้สะดวกขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการการกรอกข้อมูล เช็กชื่อนักเรียน กรอกเวลาการมาเรียนของนักเรียน ทั้งแบบรายวันและในแต่ละรายวิชา ไปจนถึงน้ำหนัก ส่วนสูง ผลการสอบ คะแนนกิจกรรม ฯลฯ ทั้งหมดเพื่อนำไปประเมินผลและนำข้อมูลที่ได้มาปรับปรุงการเรียนของนักเรียนให้ดีขึ้น

ในฐานะผู้ที่ใช้ระบบ Q-info มาอย่างต่อเนื่อง คุณครูศิวพร ไกรนรา ครูโรงเรียนบ้านกู้กู จังหวัดภูเก็ต ยืนยันว่าระบบ Q-info มีประโยชน์ในหลายด้าน เริ่มตั้งแต่การช่วยลดภาระการทำงาน จากเดิมที่ต้องคอยมากรอกข้อมูลแบบบันทึกผลการพัฒนาคุณภาพผู้เรียน บันทึกผลการเรียนเป็นรายวิชา หรือ ปพ.5 ที่จะต้องกรอกเรื่องหลักสูตร ตัวชี้วัด สอนกี่ชั่วโมง เก็บคะแนนกี่คะแนน แต่พอมีระบบ Q-info ก็ทำให้จบเทอมสามารถพิมพ์ออกมาใช้ได้เลย ไม่ต้องมานั่งจิ้มเครื่องคิดเลขคำนวณเอง

ติดตามน้ำหนัก ส่วนสูง
เสริมแนวทางพัฒนาด้านร่างกาย

Q-info ยังรวมไปถึงข้อมูลที่ช่วยวิเคราะห์ด้านโภชนาการของนักเรียน ทั้งเรื่องน้ำหนัก ส่วนสูง ซึ่งจะคำนวณได้ว่าเด็กคนไหนสมส่วน หรือน้ำหนัก ส่วนสูง ​สูงกว่าหรือต่ำกว่าเกณฑ์ เพื่อเป็นแนวทางช่วยพัฒนาทางด้านร่างกายให้กับเด็กๆ ​

อีกด้านหนึ่งยังช่วยติดตามนักเรียนขาด ลา มาสาย ซึ่งทางผู้อำนวยการมีนโยบายต้องรายงานข้อมูลนักเรียนก่อน 10 โมงเช้าของทุกวัน ทำให้รู้ว่านักเรียนขาดเรียนมากน้อยแค่ไหน และคนไหนลาหรือขาดโดยไม่รู้สาเหตุ อีกทั้งเมื่อนักเรียนไม่มาครบ 3 วันติดต่อกัน ระบบก็จะแจ้งเตือน ช่วยให้ติดตามเด็กกลับมาเรียนได้ทันท่วงที

“ถือเป็นอีกกลไกช่วยป้องกันเด็กหลุดออกจากระบบได้เป็นอย่างดี เพราะเมื่อรู้ว่าเด็กคนไหนขาดเรียนนาน ๆ เวลาเห็นข้อมูลก็จะได้ประสานไปยังผู้ปกครอง เพื่อจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือจะได้วางแผนลงไปเยี่ยมบ้านเด็ก เพื่อหาว่าทำไมเด็ก ๆ ไม่มาเรียน หรือครูจะช่วยอะไรได้บ้าง เพื่อให้เด็กได้กลับมาเรียนตามเพื่อนทัน”

วิเคราะห์พัฒนานักเรียนตามเป้าหมาย
ลดภาระงานปลายเทอมคุณครู

ในด้านการพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอน Q-info จะเป็นเครื่องมือที่สามารถใช้พิจารณานักเรียนเป็นรายบุคคลและในภาพรวมของทั้งโรงเรียน คือ ใช้ติดตามดูได้ว่านักเรียนคนไหนได้คะแนนวิชาไหนดี สอบผ่าน ไม่ผ่านวิชาอะไร เมื่อเห็นว่าเด็กคนไหนอ่อนวิชาไหน ก็สามารถเข้าไปช่วยสอนในวิชานั้น ๆ ​ได้ 

ในภาพรวมทางโรงเรียนยังสามารถตั้งเป้าหมายสำหรับการจัดการเรียนการสอนแต่ละกลุ่มสาระวิชาว่า เป้าหมายแต่ละวิชาตั้งเป้าไว้เท่าไหร่ เสร็จสิ้นปีการศึกษาก็มาดูได้ว่าถึงเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่ ซึ่งจะช่วยวิเคราะห์ได้ว่าเป็นไปตามเป้าหมายเพราะอะไร หรือหากต่ำกว่าเป้าหมายเป็นเพราะอะไร  ต้องปรับปรุงแก้ไขตรงส่วนไหน  เมื่อมีข้อมูลตรงนี้คุณครูก็จะ PLC ช่วยกันวางแผนพัฒนาให้ดีขึ้นในเทอมถัดไป

“Q-info ช่วยลดภาระให้ครู จากข้อมูลที่เดิมครูจะต้องกรอกทั้งการมาเรียน น้ำหนัก ส่วนสูง คะแนนสอบแต่ละวิชา ตอนนี้ก็เพียงแต่เปลี่ยนมากรอกในระบบแทนกรอกในกระดาษ พอถึงตอนปลายเทอมก็นำข้อมูลนี้พริ้นต์ออกมาสรุปได้เลย สะดวกขึ้น ทำงานได้เร็วขึ้น แค่เริ่มต้นอาจจะต้องปรับตัว ต้องลองเปิดใจ” ​ครูศิวพรกล่าว

ช่วยให้ทำงานสะดวกและรวดเร็ว
ด้วยชุดข้อมูล สถิติที่แม่นยำ

คล้ายกับโรงเรียนบ้านเชิงทะเล (ตันติวิท) จังหวัดภูเก็ต ที่คุณครูเริ่มเปิดใจกับระบบ Q-info เรียนรู้เทคโนโลยีใหม่ๆ แม้จะมีปัญหาบ้างในช่วงเริ่มต้น แต่เมื่อคุ้นเคยก็ช่วยให้การทำงานสะดวกและเป็นระบบ

ครูกมลรัตน์ ประทีป ณ ถลาง ครูโรงเรียนบ้านเชิงทะเล (ตันติวิท) เล่าให้ฟังว่า Q-info ช่วยให้กรอกข้อมูลนักเรียนในระบบได้เลย ช่วงปลายเทอมก็สามารถนำข้อมูลไปใช้ได้ทันที ไม่ต้องทำใหม่ ช่วยให้ประหยัดเวลา

“จากเดิมที่เราใช้การเช็กชื่อลงกระดาษ แต่ตอนนี้ก็เปลี่ยนมาเป็นเช็กชื่อผ่านมือถือ ง่ายและสะดวก หรือน้ำหนัก ส่วนสูง ข้อมูลโภชนาการของเด็ก เวลาเด็กขาด ลา มาสาย หลายครั้งก็มีระบบแจ้งเตือนคนที่มีความเสี่ยงจะหลุดจากระบบการศึกษา อย่างมีเคสหนึ่งเด็กหายไป 3-4 วัน ก็โทร.ไปตาม แต่ติดต่อไม่ได้ ก็ต้องลงไปหาเด็กที่บ้าน ช่วยดึงเด็กกลับเข้าระบบการศึกษา”

ทั้งหมดทำให้การทำงานของคุณครูง่ายและสะดวกขึ้น ด้วยชุดข้อมูลที่มีตัวเลขสถิติ ช่วยให้การตัดสินใจเป็นไปอย่างถูกต้อง มีประสิทธิภาพ และแม่นยำ 

The post Q-info ทุ่นแรงคุณครู เพิ่มประสิทธิภาพการเรียน ตัวช่วยดึงเด็กกลับเข้าสู่ระบบการศึกษา first appeared on กสศ..