ตอนรู้ว่างานของพวกเราทำได้ที่ 1 ดีใจมาก เพราะเป็นงานชิ้นแรกที่เรามีส่วนร่วมแล้วไปได้รางวัลระดับชาติ ยิ่งมองย้อนถึงเส้นทางที่ผ่านมา ว่ากว่าจะไปถึงจุดนั้น เราต้องพยายาม ต้องผิดหวัง ต้องกลับมาปรับปรุงผลงานให้ดีขึ้นอยู่หลายครั้ง ความสำเร็จครั้งนี้จึงมีความหมายกับเรามากๆ

น้องแป้ง วันวิสา จันทบุรี นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ชั้น ปวช.2 สาขาวิชาเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เผยความรู้สึก หลังพาผลงาน ‘อุปกรณ์ตากปลาอินทรีเค็มด้วยพลังงานความร้อนจากแสงอาทิตย์’ ไปรับรางวัลชนะเลิศระดับชาติ จากงานประกวดสิ่งประดิษฐ์ของคนรุ่นใหม่ ในปีการศึกษา 2562 โดยสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ.)

นวัตกรรมที่มีเป้าหมายเพื่อตอบโจทย์คนในชุมชน

น้องแป้งเล่าว่าจุดเริ่มต้นของอุปกรณ์ตากปลาอินทรีเค็มด้วยพลังงานความร้อนจากแสงอาทิตย์ คือต้องการแก้ปัญหาเรื่องการตากปลาอินทรีในพื้นที่ โดยต้องเท้าความไปถึงชุมชนรอบๆ วิทยาลัยที่รายล้อมด้วยหมู่บ้านชาวประมง มีวิถีชีวิตคือการหาปลา นำปลาที่จับได้มาตากเพื่อถนอมอาหาร ซึ่งแต่เดิมคนในชุมชนทำกันอย่างไม่เป็นที่เป็นทาง ซึ่งส่งผลต่อการสัญจรบนท้องถนน รวมถึงยังเกิดกลิ่นรบกวนชุมชนรอบข้าง กลุ่มงานวิจัยนวัตกรรมและเทคโนโลยีในวิทยาลัย ที่นำโดยกลุ่มรุ่นพี่ชั้น ปวส.1 และ 2 (ปีการศึกษาที่แล้ว) จึงช่วยกันออกแบบเครื่องมือสำหรับตากปลาที่มีลักษณะเป็นรูปโดมขึ้น

“ทีแรกอุปกรณ์ที่ออกแบบไว้จะเป็นโดมพลาสติกใส มีจานสะสมความร้อนอยู่ข้างใน ซึ่งก็ช่วยเรื่องการจัดการพื้นที่และเรื่องกลิ่นได้ในระดับหนึ่ง แต่อาจารย์ที่ดูแลโครงการมองว่าเครื่องมือยังสามารถพัฒนาไปได้มากกว่านั้น แล้วเห็นว่าเราสนใจงานด้านนี้ ก็เลยดึงเข้าไปร่วมด้วย ตอนนั้นเลยเป็นน้องเล็กที่มาจากชั้น ปวช.1 คนเดียวที่ได้เข้าทีม”

คิดค้น ‘Scomber Capsule’ จิ๊กซอว์ที่มาช่วยเติมเต็มประสิทธิภาพ

การได้น้องแป้งเข้ามาเสริมในทีม กลายมาเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญให้เครื่องมือที่ออกแบบไว้สมบูรณ์ขึ้น เมื่อน้องแป้งเป็นผู้คิดค้น Scomber Capsule อันเปรียบเสมือนชิ้นส่วนที่ช่วยยกระดับการทำงานของโดมให้ทรงประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

“เรามองว่าการมีแคปซูลจะช่วยในเรื่องการเร่งกระบวนการตากปลา เป็นการใช้ประโยชน์จากพลังงานแสงอาทิตย์ได้เต็มที่ยิ่งขึ้น ก็เลยเริ่มมองหาวัสดุที่เป็นรูปทรงกระบอกยาว ๆ ไว้ใส่ปลา ทีแรกลองใช้ขวดน้ำอัดลมก่อน ซึ่งไม่ได้ผลอย่างที่ต้องการ ก็ไปปรึกษากับอาจารย์จนมาจบที่โหลพลาสติกใส่ขนม เราเอามาตัดส่วนก้นออก แล้วนำมาต่อกัน พอไปลองใช้จริงก็ได้ผล จากที่ปกติปลาต้องตากแดดไว้ราว 7 วัน แต่พอเรามีแคปซูลมาช่วย ระยะเวลาก็ร่นลงครึ่งหนึ่ง เหลือ 3-4 วันเท่านั้น”

เปลี่ยนความผิดหวังเป็นพลัง: ความพ่ายแพ้ในการแข่งขันระดับภาค ได้ผลักดันให้ก้าวไปประสบความสำเร็จระดับประเทศ

ก้าวแรกของอุปกรณ์ตากปลาอินทรีเค็มด้วยพลังงานความร้อนจากแสงอาทิตย์ โดยน้องๆ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี บนเส้นทางการประกวดสิ่งประดิษฐ์นับว่าประเดิมได้ยอดเยี่ยม เมื่อได้รางวัลที่ 1 ระดับจังหวัดมาอย่างไม่ยากเย็นนัก

หากความเชื่อมั่นของพวกเขาก็ต้องสะดุดลงในงานแข่งขันระดับภาค เมื่อผลงานที่ทุกคนต่างภาคภูมิใจได้เพียงรางวัลที่ 2 พร้อมคำวิจารณ์ที่หล่นโปรยไว้ของคณะกรรมการ ซึ่งทำให้น้องๆ ต้องกลับมาครุ่นคิด

“ในโมเดลแรกๆ ชุดแคปซูลและแผ่นจานสะสมความร้อนของเรายังไม่สามารถหมุนเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งการตากได้ และเป็นคำแนะนำที่คณะกรรมการได้มอบให้กับพวกเรา หลังได้รับการประกาศให้ได้รางวัลอันดับ 2 ระดับภาค แน่นอนว่าในเวลานั้นทุกคนผิดหวัง แต่สิ่งที่เราทำต่อมาก็คือ เดินหน้าปรับปรุงผลงานให้พร้อมที่สุด สำหรับงานแข่งขันระดับชาติซึ่งเป็นเวทีต่อไป” น้องแป้งระบุ

นั่นเองจึงเป็นที่มาของการคิดค้นมอเตอร์ไฟฟ้าควบคุมด้วยระบบอัตโนมัติ เพื่อให้ชุดแคปซูลและจานสะสมความร้อนหมุนช้าๆ เพื่อเปลี่ยนตำแหน่งปลาที่ตากให้โดนแสงได้มากขึ้น พร้อมตั้งเวลาการหมุนได้ตามกำหนด ซึ่งได้นำพาให้นวัตกรรมชิ้นนี้ ก้าวไปคว้าตำแหน่งชนะเลิศเหรียญทองอันดับ 1 บนเวทีประกวดสิ่งประดิษฐ์ระดับชาติ ของ สอศ. ได้ในที่สุด

ด้วยคำประกาศจากคณะกรรมการให้เป็นนวัตกรรมที่มีประสิทธิภาพสูง ประหยัดต้นทุนพลังงานและเวลา ช่วยป้องกันพาหะนำโรค สิ่งปลอมปนในอากาศ และกลิ่นรบกวนชุมชน ทำให้ได้ผลผลิตที่ปลอดภัย มีคุณภาพตามมาตรฐานกระบวนการผลิตอาหาร(GMP) และที่สำคัญคือตอบโจทย์การใช้งานจริงในพื้นที่ ทั้งในด้านชุมชนสังคม และการพัฒนาในภาคอุตสาหกรรม

บทเรียนที่สอนให้คิด ว่า ‘ไม่มีสิ่งใดที่ดีพร้อมสมบูรณ์ที่สุด’

“อย่างที่บอกว่าเมื่อมองย้อนไปถึงตอนเริ่มต้นจนถึงวันประสบความสำเร็จ ทำให้เรารู้สึกภูมิใจ เพราะกว่าจะถึงจุดนั้นเราต้องปรับปรุงพยายามและผ่านความผิดหวังหลายต่อหลายครั้ง แต่ในทางกลับกัน ข้อบกพร่องที่เรามองไม่เห็นนี่เองที่พาให้สิ่งประดิษฐ์ที่เราทำเดินไปข้างหน้าได้ คือเหมือนสิ่งที่เราคิดว่าดีแล้ว แต่ถ้าพิจารณาจริงๆ คือเราสามารถพัฒนาให้ดีขึ้นได้อีก” น้องแป้งกล่าว

บทเรียนนี้เองที่น้องแป้งเก็บมาบันทึกไว้เพื่อสอนใจตนเอง ว่าหลังจากนี้ เธอตั้งใจจะต่อยอดผลงานไปอีกระดับหนึ่งให้ได้ โดยหลังจากทีมรุ่นพี่ที่ช่วยกันสร้างเครื่องมือร่วมกันบางส่วนจบออกไปแล้วและอีกส่วนหนึ่งที่กำลังจะจบการศึกษาตามไป ขณะที่น้องแป้งกำลังจะก้าวขึ้นไปเป็นรุ่นพี่ชั้น ปวช.3 ในปีการศึกษาหน้า จึงอยู่ในช่วงเวลาของการมองหาน้องๆ ที่มีศักยภาพเข้ามาร่วมพัฒนางานไปด้วยกันต่อ

“เราตั้งใจว่าจะพัฒนาเครื่องมือให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เช่นตอนนี้โดมเราใส่ได้สูงสุด 18 แคปซูล ก็จะทำให้บรรจุได้เยอะขึ้น ที่สำคัญคือต้องตอบสนองการใช้งานจริงๆ ให้ได้มากที่สุด หลังจากได้รางวัลมา เราได้นำไปให้กลุ่มแม่บ้านทดลองใช้ และขายไปได้ 3 เครื่อง ซึ่งถือเป็นผลตอบรับที่ดี แต่เราคิดว่าอยากให้เครื่องมีประสิทธิภาพมากกว่านี้ เพื่อคนในพื้นที่จะได้นำไปใช้ประโยชน์ได้ทั่วถึง เพราะปลายทางของนวัตกรรมไม่ใช่รางวัลที่ได้รับ แต่ความสำเร็จต้องวัดผลจากการใช้งานจริง” เจ้าของรางวัลชนะเลิศงานประกวดสิ่งประดิษฐ์ระดับชาติ กล่าวทิ้งท้าย

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ‘ความพ่ายแพ้’ ที่ผลักดันให้ก้าวไปถึงอันดับหนึ่งของประเทศ’ first appeared on กสศ..

ย้อนไปเมื่อครั้งที่ได้สัมผัสกับนักศึกษาทุนรุ่น 1 อาจารย์จันทร์เพ็ญย้อนความว่า เด็กทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง คือตัวแทนของเยาวชนหลายคนในพื้นที่ชายขอบห่างไกล ที่ต้องไขว่คว้าหาโอกาสทางการศึกษาอย่างยากลำบาก แต่เด็กๆ เหล่านี้ล้วนผ่านการคัดเลือกเข้ามาด้วยผลการเรียนที่ดี มีความอยากเรียนหนังสือเป็นที่ตั้ง ภาพของนักศึกษาทุนจึงเหมือนเป็นเด็กที่ค่อนข้างพร้อม หากสิ่งที่อาจารย์รับรู้ได้คือพวกเขาต่างมีความขาดพร่องในบางเรื่อง ซึ่งมาในรูปรอยของปัญหาหลากรูปแบบ อาจารย์จันทร์เพ็ญจึงได้นำวิธีการหลายอย่างมาใช้ดูแลเด็กๆ โดยเฉพาะการให้ความใกล้ชิดในทุกด้าน ด้วยเชื่อว่าวิธีนี้จะช่วยผ่อนปัญหาหนักให้เบาลง แล้วลูกศิษย์ทุกคนจะสามารถข้ามพ้นปัญหา และเดินต่อไปได้

‘ปัญหา’ คือธรรมชาติของช่วงวัยของเขา

อาจารย์จันทร์เพ็ญกล่าวว่าผลการเรียนคือสัญญาณแรกที่บ่งบอกถึงปัญหา ดังนั้นครูจะต้องจับความเปลี่ยนแปลงในตัวเด็กให้ได้ และหาทางช่วยเหลือให้เขามีกำลังใจในการต่อสู้และเปลี่ยนแปลงตนเอง

สำหรับนักศึกษาที่เพิ่งเปลี่ยนระดับชั้นอาจมีปัญหาเรื่องการปรับตัว ผลการเรียนอาจยังไม่นิ่ง แต่กับคนที่ผลการเรียนตกอย่างเห็นได้ชัด นั่นหมายถึงเขาจำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือ ซึ่งถ้าเป็นเรื่องเรียนเราก็สามารถพูดคุยทำความเข้าใจ สอนเสริมเพิ่มเติมให้เขานอกเวลาในวิชาที่อ่อนได้

แต่หากว่ามีทั้งเรื่องผลการเรียนร่วมกับพฤติกรรมการเข้าเรียนซึ่งเปลี่ยนไป นั่นหมายถึงเด็กมีปัญหาอื่นๆ ในฐานะที่เป็นครู เราต้องทำทุกทางเพื่อนำเขากลับมาบนเส้นทางให้ได้ สิ่งหนึ่งที่เราทำคือการคุยกับผู้ปกครองของเด็กทุกคนตั้งแต่วันปฐมนิเทศน์ สอบถามให้เขาพูดถึงสิ่งที่คาดหวังในตัวเด็กๆ ซึ่งเป้าหมายที่เราได้ยินมากที่สุดคืออยากให้เรียนจบ มีงานทำ เราก็จะใช้สิ่งนี้สื่อสารกับเด็กและผู้ปกครองไปตลอด ทุกครั้งที่เกิดปัญหาเราจะคุยกับผู้ปกครองให้ช่วยดูแลเด็กใกล้ชิดมากขึ้นเพื่อช่วยกันรักษาความคาดหวังนั้นไว้ ขณะเดียวกันก็ย้ำกับเด็กๆ ให้มองเห็นเป้าหมายอยู่เสมอ ไม่ยอมละวางตามเวลาที่ผ่าน

“เพราะแน่นอนว่าปัญหาคือสิ่งที่เราต้องเจอ เป็นธรรมชาติของช่วงวัยและชีวิตของเขา เด็กทุกคนที่เราได้พบไม่ว่าจะเป็นเด็กทุนหรือไม่ใช่เด็กทุนก็ต่างมีปัญหากันทั้งนั้น แต่นั่นไม่ใช่ข้อแม้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จในชีวิตไม่ได้ เราถึงได้เลือกวิธีการเข้าหาใกล้ชิดกับเขา ซึ่งจะทำให้เขากล้าบอกความจริงทุกอย่างกับเรา แล้วจะทำให้เราสามารถช่วยเขาได้ แม้ไม่ได้ด้วยตัวเองก็อาจจะขอความช่วยเหลือจากเพื่อนครู จากผู้ปกครอง หรือจากผู้บริหาร นั่นคือความหมายของการที่เราบอกว่า ครูต้องทำทุกทางที่ทำได้เพื่อให้ศิษย์ผ่านปัญหาอุปสรรคจนไปถึงเป้าหมาย

“เรามักจะบอกเด็กว่า ถ้ายอมแพ้ให้กับปัญหาที่เกิดขึ้นแล้วหันหลังให้การเรียน เราจะติดอยู่แค่ตรงนั้น ต้องพยายามเริ่มใหม่ต่อไปเรื่อยๆ แต่ถ้าเราเลือกก้าวต่อไปข้างหน้าไม่ยอมหยุด วันหนึ่งเราจะมีทางเลือกสำหรับอนาคตมากขึ้น กว้างขึ้น แล้วต้องปลูกฝังให้เขาเก็บทัศนคตินี้ไว้กับตัวให้ได้ เพราะครูไม่สามารถอยู่กับเขาไปได้ตลอด เขาต้องตระหนักได้ด้วยตัวเอง ส่วนเรื่องที่สำคัญที่สุดที่เราจะทำได้ คือถ้าเขาพร้อมไปต่อ ครูจะช่วยทุกวิถีทางเพื่อให้เขาเรียนจนจบ”

เรียนรู้ความแตกต่าง เพื่อสร้างพื้นฐานความเข้าใจ

อาจารย์จันทร์เพ็ญเล่าถึงการเป็นอาจารย์ในพื้นที่พหุวัฒนธรรมว่า แม้เป็นคนพื้นที่โดยกำเนิด แต่ความเป็นชาวพุทธซึ่งต้องทำงานกับเด็กๆ ในวิทยาลัยที่ส่วนใหญ่เป็นมุสลิม ทำให้ต้องอาศัยความพยายามในการเข้าถึงเด็กๆ โดยเฉพาะการเสริมกิจกรรมต่างๆ ทั้งในและนอกห้องเรียน เพื่อทำให้เด็ก  เข้าใจความสำคัญของการอยู่ร่วมกันในความหลากหลาย

“แรกๆ ที่มาสอนเรารู้สึกได้ถึงความห่าง ด้วยประเพณีวัฒนธรรมหรือภาษาที่ต่างกัน แต่เราเริ่มที่ตัวเราก่อน คือพยายามเรียนรู้ภาษามลายูถิ่น(ยาวี)ให้เข้าใจ ศึกษาพื้นฐานศาสนาอิสลาม ทั้งเรื่องวิถีปฏิบัติ อาหาร วันสำคัญต่างๆ หาความรู้ให้มากและเพิ่มเติมเรื่อยๆ พอเราเริ่มเข้าใจความห่างก็ค่อยๆ ลดลง หรือนักศึกษาบางคนเขายังไม่เข้าใจภาษาไทยดี เราก็หาเวลาสอนให้เพิ่มเติม หรือแนะนำให้เขาหาความรู้ด้วยตัวเองโดยใช้อินเตอร์เน็ต เพราะอยากให้เขาตามบทเรียนได้ เราเชื่อว่าเด็กทุกคนทำได้ คิดได้ คิดเป็นและเรียนรู้ได้หมด เพียงแต่เขาต้องเข้าใจก่อน สนุกกับมันก่อน และเห็นประโยชน์ของสิ่งที่เรียนก่อน แล้วเขาจะทำได้”

ความภาคภูมิใจของ ‘ครูที่ปรึกษา’

อาจารย์หัวหน้าภาควิชาอุตสาหกรรมเกษตรและประมง วษป.ปน. กล่าวว่า ถึงวันนี้ที่นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ชั้น ปวส. รุ่น 1 ของทางวิทยาลัยกำลังจะเรียนจบ ใกล้ถึงฝั่งฝัน สำหรับคนเป็นครูนับว่าเป็นความภูมิใจที่ได้เห็นลูกศิษย์ทุกคนอยู่บนเส้นทาง มีผลการเรียนในเกณฑ์ดี และพร้อมสำหรับการก้าวสู่บทเรียนชีวิตขั้นถัดไป

“ถึงตอนนี้สิ่งที่เราต้องทำคือให้กำลังใจเขา อยู่ข้างๆ เขาในช่วงเวลาที่ต้องเลือกเส้นทางอนาคต บางคนเลือกเรียนต่อ บางคนตัดสินใจทำงาน สำหรับเราก็จะช่วยเขาจนเต็มกำลังทั้งในเรื่องแนะแนวการเรียนหรือสถานที่ทำงาน เรามองว่าลูกศิษย์หลายคนของเราเหมือนดินเหนียวที่ขึ้นรูปเขาได้ง่าย ส่วนบางคนอาจเป็นดินทราย เป็นวัตถุดิบที่เราประกอบเป็นรูปร่างไม่ง่าย หรือยังมองไม่เห็นรูปร่างชัดเจน แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาเราก็ได้ช่วยให้เขาค้นหาตัวเองจนพบ แล้วไปต่อในแบบที่ตัวเองเป็นได้ พึ่งพาตนเองได้ เลี้ยงชีพได้ เพียงเท่านั้นงานของเราก็สำเร็จแล้ว” อาจารย์จันทร์เพ็ญ ผู้ได้รับเลือกจากนักศึกษา วษป.ปน. ให้เป็น ‘ครูในดวงใจ’ ติดต่อกันหลายปี กล่าวทิ้งท้าย

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ‘เด็กทุกคนต่างก็มีปัญหา แต่ไม่ใช่ข้อแม้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จไม่ได้’ first appeared on กสศ..

ความเป็นอยู่ ของ “ซาการียา มะดือราวี” ไม่ต่างจากคนอื่นๆ ในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ​ที่ต้องเผชิญกับปัญหาความยากจนและปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา แต่ สำหรับ “ซาการียา” เขาไม่คิดท้อแต่กลับมีความคิดอ่านก้าวหน้าเห็นความสำคัญของการศึกษาที่จะพาเขาหลุดพ้นไปสู่คุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น และมุ่งมั่นตั้งใจและเลือกเรียนในระดับปวส. สาขาวิชาแปรรูปสัตว์น้ำ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมง จังหวัดปัตตานีได้สำเร็จ ด้วยการสนับสนุนผ่านทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง จากกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) 

“นักวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร” คือ หมุดหมายที่ “ซาการียา” จะก้าวเดินไปให้ถึง ด้วยความหวังจะกลับมา “พัฒนาชุมชนบ้านเกิด” ด้วยการนำความรู้ความสามารถไปแก้ปัญหาสินค้าเกษตรที่ราคาตกต่ำให้ “มีมูลค่า” และ “เพิ่มรายได้” ให้กับพี่น้องเกษตรกรในบ้านเกิดตัวเอง เพียงหวังว่าอาจช่วยชะลอปัญหาความยากจนที่เกิดขึ้น ณ ปัจจุบันให้ทุเลาเบาบางลงได้บ้าง

สะสมประสบการณ์ ตั้งโรงงานแปรรูปสินค้าชุมชน​
แก้ปัญหาสินค้าเกษตรตกต่ำ

แม้บ้านเกิด “ซาการียา” ไม่ได้อยู่ติดทะเลหรือแม่น้ำ ตรงกันข้ามอยู่กลางหุบเขาไม่ตรงสาขาวิชาที่เขาเลือกเรียน (สาขาวิชาแปรรูปสัตว์น้ำ) แต่เพราะต้องการนำความรู้การวิจัยและพัฒนา (R&D) การประกันคุณภาพ (QA) และ การควบคุมคุณภาพ ( QC) การส่งเสริมการตลาดการส่งเสริมการขาย การแปรรูปผลิตภัณฑ์ในรูปแบบต่าง ๆ โดยใช้ “ฐานทรัพยากร”ในชุมชนมาประยุกต์ใช้พัฒนาชุมชนตนเองที่ส่วนใหญ่ทำอาชีพชาวสวนฐานะทางเศรษฐกิจง่อนแง่นให้กลับมามีฐานะที่ดีขึ้น นี่คือแรงบันดาลใจสำคัญของ “ซาการียา” เลือกขอทุนจาก กสศ.

“หากว่าเรียนจบตั้งใจว่าจะกลับไปประกอบธุรกิจส่วนตัวเป้าหมายสูงสุด คือ เปิดโรงงานเล็ก ๆ แปรรูปสินค้าเกษตรในชุมชน เพราะต้องการยกระดับฐานะทางเศรษฐกิจของพี่น้องเกษตรกรให้สามารถขายวัตถุดิบได้ในราคาดี อาทิ ทุเรียน มังคุด ลองกอง เงาะ เพราะทุกปีชาวปักษ์ใต้ต้องเผชิญปัญหาราคาสินค้าเกษตรตกต่ำเรื่อยมา จึงอยากนำความรู้และโอกาสที่ได้รับจากทุน กสศ.มาพัฒนาชุมชนสร้างงานสร้างรายได้บ้านเกิดตัวเอง”

เบื้องต้น “ซาการียา” ตั้งใจว่าก่อนเรียนจบจะไปหาประสบการณ์การทำงานกับบริษัทใหญ่ด้านอาหารเสียก่อน เพื่อวางรากฐานการทำธุรกิจส่วนตัวปูทางไว้ในอนาคต จึงเลือกที่จะไปฝึกงานและทำงานกับ บริษัท แมน เอ โฟรสเซน ฟูดส์ จำกัด ที่จังหวัดสงขลา โรงงานผลิตและจำหน่ายอาหารทะเลแปรรูป อาหารทะเลแช่แข็ง ลูกชิ้นปลา เต้าหู้ปลา หลากหลายยี่ห้อใช้โรงงานแห่งนี้เป็นแหล่งผลิต เมื่อมีประสบการณ์แกร่งกล้ามากพอจะกลับไปทำงานที่บ้านเกิดทันที

ประธานชมรมอุตสาหกรรมเกษตร
สู่ นายกองค์กรเกษตรกรอนาคตฯ

ความมุ่งมั่นตั้งใจทำงานและหัวใจรักษ์ถิ่นของ “ซาการียา”​ทำให้เขาได้รับความไว้วางใจได้ดำรงตำแหน่ง นายกองค์กรเกษตรกรอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ​ด้วยผลงานอย่าง​การทำงานทำกิจกรรมเพื่อสังคมและชุมชนอย่างหนัก เริ่มตั้งแต่เดินเข้ารั้ววิทยาลัย “ซาการียา” สมัครเข้า “ชมรมอุตสาหกรรมเกษตร” จุดสตาร์ทที่ได้เริ่มเรียนรู้การ “ทำงานเป็นทีม” และ “ทำงานเพื่อชุมชน” ด้วยการนำโครงการดีๆ ที่ทางคณะและอาจารย์ผู้สอนได้ประสานงานกับผู้นำชุมชนผู้นำท้องถิ่นเอาไว้เบื้องต้น

นักศึกษาแต่ละสาขาวิชาจะลงพื้นที่ไปปฏิบัติงานจริงกับชุมชน อาทิ งานฝึกอาชีพเสริม เช่น ขนมจีบ หรือ กะโป๊ะ ข้าวเกรียบปลา หรือ การแปรรูปผลิตภัณฑ์ชุมชน ในโครงการจิตอาสาถ่ายทอดอาชีพ พร้อมกับให้ความรู้ด้านการส่งเสริมการขายและกระตุ้นการตลาดด้วยการใช้โซเซียลมีเดียเป็นเครื่องมือสื่อสาร โดยมี “ซาการียา” เป็นพรีเซ็นเตอร์บนช่องยูทูบ จนสินค้าของชุมชนโด่งดังและขายดิบขายดีทางออนไลน์ นับเป็นงานที่เด็กรุ่นใหม่อย่าง “ซาการียา” และเพื่อนๆ ถนัด ผลงานจึงเข้าตาอาจารย์ในคณะ จึงได้รับการรับเลือกเป็นประธานชมรมอุตสาหกรรมเกษตรในเวลาต่อมา

มือประสานดึงวิทยาลัยทำงานช่วยชุมชน
สอนอาชีพเสริมซ่อมเครื่องจักรเกษตรกร

หลังจากทำงานจนคุ้นเคยชุมชนและ​เข้าใจลึกซึ้งกับปัญหาชุมชนเป็นอย่างดี ซาการียา ​ได้รับหน้าที่เป็น “มือประสาน​” ดึงความร่วมมือจากบุคลากรแต่ละสาขาวิชาที่อยู่ในวิทยาลัยให้เข้ามาช่วยเหลือดูแลชุมชน อาทิ ยามใดเกิดปัญหาน้ำท่วมในพื้นที่  ก็จะประสานสาขาช่างกลเกษตร ดึงเพื่อน ๆ มาช่วยซ่อมเครื่องมือเครื่องจักรหรือรถจักรยานยนต์ของพี่น้องเกษตรกรที่จมน้ำได้รับความเสียหาย พร้อมกับเข้าไปฝึกอาชีพเสริมด้วยการดึงนักศึกษาสาขาแปรรูปสัตว์น้ำ มาช่วยเป็นวิทยากรสอนการทำอาหาร หรือ สาขาเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ

พร้อมทั้งชักชวนเพื่อนๆ ที่มีหัวใจรักษ์บ้านเกิดมาช่วยสอนการเพาะเลี้ยงปลาเป็นอาชีพเสริมแก่พี่น้องเกษตรกรรุ่นพ่อรุ่นแม่ให้ได้มีความรู้ จนกลายเป็นผลงานโดนใจคนในชุมชนและถูกใจผู้บริหารสถาบันการศึกษา จึงได้รับเลือกเป็นนายกองค์กรเกษตรกรอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ด้วยความสามารถด้านการประสานงานและมีความถนัดการทำงานเป็นทีม

จิตอาสาวันหยุดพาเด็กช่างไปช่วยเหลือชุมชน

ช่วงวันหยุดเสาร์ – อาทิตย์ “ซาการียา” มิได้หยุดพักผ่อนเที่ยวเล่นเหมือนเยาวชนทั่วไป แต่มีจิตอาสาลงพื้นที่ไปดูแลชุมชน โรงเรียน วัด มัสยิด โดยเฉพาะคนแก่ และ ผู้ป่วยติดเตียงทำงานร่วมกับคนในชุมชน ด้วยการรับบทเป็นหัวหอกนำ “อาสาสมัครเด็กอาชีวะ” นำความรู้วิชาช่างไปช่วยเหลือชุมชน เช่น ผู้มีปัญหาด้านการเคลื่อนไหวจะให้เพื่อนนักศึกษาที่เก่งด้านเชื่อมประกอบประดิษฐ์รถเข็นให้บริการคนในชุมชน

ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงจาก กสศ. มิได้เพียงช่วยให้ “ซาการียา” เข้าถึงการศึกษา  แต่ยังเป็นเหมือนก้านไม้ขีดเล็กๆ ช่วยจุดประกายไฟการทำงานเพื่อชุมชนให้เกิดขึ้นในหัวใจดวงน้อยของเขาที่เต็มไปด้วยหัวใจรักษ์บ้านเกิด

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post เดินหน้าสู่ “นักวิจัยพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร” พลิกฟื้นเศรษฐกิจด้วยฐานทรัพยากรในพื้นที่ first appeared on กสศ..

แม้การจบมัธยมศึกษาปีที่ 3 จะเป็นการศึกษาภาคบังคับที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2560 แต่ความเป็นจริงกลับมีเด็กและเยาวชนอีกมากมายในพื้นที่ห่างไกล เผชิญอุปสรรคสำคัญที่พวกเขาต้องเผชิญคือการขาดโอกาส เนื่องฐานะทางบ้านยากจน ประกอบกับเติบโตขึ้นในบริบทสังคมที่ไม่เอื้อต่อการสนับสนุนให้ได้รับการศึกษาต่อเนื่อง ท้ายสุดเป้าหมายหลังเรียนจบจึงเหลือเพียงกลับไปทำงานเพื่อแลกกับรายได้อันน้อยนิด แล้วปล่อยให้ความฝันในชีวิตค่อย ๆ ดับลง

‘น้องนา’ สุภาวรรณา วงษ์พิพันธ์ นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง กสศ. รุ่น 1 สาขาวิชาแปรรูปสัตว์น้ำ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เล่าถึงเส้นทางการศึกษาของเธอว่า เธอเกิดในหมู่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนา 12 อ.สุคิริน จ.นราธิวาส ที่ในอดีตเป็นพื้นที่สีแดงของการสู้รบ รวมถึงความลำบากยากจนที่เกิดจากวิกฤติความแห้งแล้งและความเสื่อมโทรมจากการทำลายป่าชุมชน แม้ปัจจุบันสภาพแวดล้อมจะได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น แต่จำนวนของเด็กๆ ที่ได้รับการศึกษาสูงกว่าระดับชั้น ป.6 ยังมีจำนวนน้อย นั่นเพราะขาดแคลนบุคลากรครู ความไม่พร้อมของโรงเรียน รวมถึงความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่ ที่ส่วนใหญ่ทำงานรับจ้างรายวันและเก็บของป่าขาย ทัศนคติต่อการศึกษาจึงเป็นเรื่องไกลตัว

“เป็นปกติที่หมู่บ้านของหนูไม่มีใครได้เรียนหนังสือเลย จบแค่ชั้น ม.3 ก็ถือว่าสูงแล้ว ส่วนใหญ่จบ ป.6
เขาก็จะเริ่มทำงานกันในหมู่บ้าน พวกงานขายของป่าหรือทำสวน แม่หนูก็ทำงานรับจ้างทั่วไป” น้องนา
อธิบายถึงหมู่บ้านที่เติบโตขึ้นมา

สุภาวรรณา เล่าต่อไปว่า โรงเรียนที่มีในหมู่บ้านเป็นโรงเรียนเล็กๆ มีนักเรียนไม่ถึง 50 คน กับครูอีก 4-5 คน สอนถึงระดับชั้น ป.6 เด็กๆ ในพื้นที่ส่วนหนึ่งไม่ได้เรียนหนังสือ กับอีกส่วนหนึ่งที่จบ ป.6 แล้วก็แทบไม่มีใครได้เรียนต่อ แต่ด้วยแม่ของน้องนาที่เห็นความสำคัญของการศึกษา จึงส่งไปเรียนชั้นมัธยมต้นในโรงเรียนประจำที่อำเภออื่น จนจบ ม.3 เธอก็ต้องกลับไปอยู่บ้านช่วยแม่ทำงาน 1 ปี เพราะครอบครัวไม่มีเงินส่งให้เรียนต่อ

“ตอนนั้นหนูคิดว่าคงไม่ได้เรียนแล้ว แต่วันหนึ่งมีอาจารย์ที่วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เขามาแนะนำว่ามีทุน จซต.(ทุนสนับสนุนการศึกษาเยาวชนในพื้นที่ชายแดนภาคใต้) ทำให้เราได้เรียนต่อชั้น ปวช. ในสาขาวิชาแปรรูปสัตว์น้ำจนจบ” สุภาวรรณา ย้อนเล่า

ถึงตรงนั้น เส้นทางการศึกษาของสุภาวรรณาคล้ายจะกลับสู่วังวนเดิม แม้ในใจลึกๆ ของเธอจะมีความฝันว่าอยากเป็นครูสอนในสาขาวิชาที่เธอได้เรียนมา แต่เธอก็ทราบดีว่าอย่างไรที่บ้านคงไม่มีเงินทุนให้ศึกษาต่อ น้องนาจึงตั้งใจว่าจะกลับไปช่วยที่บ้านทำงานอย่างจริงจังเพื่อแบ่งเบาภาระครอบครัว

“วันที่เรียนจบ ปวช. ที่วิทยาลัยมีงานรับใบประกาศ หนูจำได้ว่าตอนนั้นตัดใจแล้วว่าคงไม่ได้เรียนต่อ จึงตั้งใจจะไปขอบคุณและลาอาจารย์ แต่กลายเป็นว่าอาจารย์อยากจะคุยกับเราพอดี แล้วเขาก็อธิบายเรื่องทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของ กสศ. ให้ฟัง ซึ่งตอนนั้นหนูก็ยังไม่เชื่อว่าเราจะได้ แต่ก็นัดกับอาจารย์ไว้ว่าจะให้เขาเข้าไปเยี่ยมบ้าน” สุภาวรรณา ระบุ

สุภาวรรณา กล่าวต่อว่า การเข้าไปเยี่ยมบ้านของเธอไม่ใช่เรื่องง่าย ที่นั่นไม่มีทั้งสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ต หากใช้รถมอเตอร์ไซค์เดินทางเข้าไปก็ต้องใช้เวลาราว 4-5 ชั่วโมง แต่คุณครูบากบั่นไปจนถึง แล้วหลังจากที่ครูได้คุยกับแม่ของน้องนาที่หวังไว้อยู่แล้วว่าอยากให้ลูกได้เรียนสูงๆ จึงเริ่มเชื่อมั่นว่าเธอจะได้เรียนต่อในระดับชั้น ปวส.

“การจะได้เรียนต่อมันเหมือนไม่ใช่แค่ที่บ้านหนูที่ดีใจ แต่วันนั้นมีเด็กคนอื่นๆ ในหมู่บ้านที่เขามาดีใจกับเราด้วย ทุกคนดูตื่นเต้นที่หนูจะได้รับทุน แต่ส่วนหนึ่งพวกเขาก็เสียใจที่ไม่มีโอกาสเหมือนหนู เพราะเขาเรียนจบกันแค่ชั้น ป.6” น้องนา เล่าถึงบรรยากาศในวันที่คุณครูนำโอกาสไปมอบให้

จากที่เคยหมดหวังไปแล้วกับการเรียน แต่เมื่อได้เข้ามาเป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของ กสศ. สุภาวรรณา กล่าวว่า นับจากวันนั้น เธอตัดสินใจว่าจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดกับทุกโอกาสที่ได้รับ ทั้งกับการเรียนและการพัฒนาตนเองเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างชื่อเสียงให้วิทยาลัย และตอบแทนทุนที่เธอได้รับ เมื่อเข้ามาเรียนชั้น ปวส. จึงคิดกับตัวเองว่าการได้รับโอกาสคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ตั้งใจจะทำให้เต็มที่กับทุกสิ่งในวิทยาลัยฯ จึงสมัครเข้าร่วมกิจกรรมทุกอย่าง จนได้รับเลือกให้เป็น นายกองค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพพระรัตน์ราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ตั้งแต่ยังอยู่ชั้น ปวส.1

ที่มาของตำแหน่งเกิดมาจากไว้ใจของเพื่อนพี่น้องในวิทยาลัยฯ เพราะเขาเห็นว่าเรามีความตั้งใจกับทุกกิจกรรมที่ได้รับมอบหมาย เราพยายามพัฒนาตัวเองตลอดเวลา เมื่อมองย้อนกลับไปก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ เพราะในเวลาแค่เทอมเดียวก็ได้มีโอกาสและพบประสบการณ์หลายอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะได้รับ

“สิ่งแรกที่ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงมอบให้ คือเงินทุนที่หนูได้นำมาใช้เป็นค่าเล่าเรียน ค่าที่พัก ค่าเดินทาง และค่าอาหาร ได้รู้จักเพื่อนใหม่จากหลากหลายวิทยาลัย ได้แลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ชีวิตกัน เราได้พบว่าทุกคนล้วนลำบากและต้องต่อสู้เพื่อจะได้เรียนหนังสือ รวมถึงยังเป็นครั้งแรกที่ได้ออกเดินทางไปในหลายพื้นที่ที่ไม่เคยไปมาก่อน ทำให้โลกของเรากว้างขึ้น ทั้งยังต่อยอดให้เราได้ไปเข้าร่วมกับโครงการอื่นๆ โดยเฉพาะการได้เป็นหนึ่งในตัวแทนของวิทยาลัย ไปแข่งขันทักษะวิชาชีพขององค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย (อกท.) และได้รางวัลอันดับ 1 กลับมาทั้งในระดับภาค และระดับประเทศไทย ซึ่งเป็นเรื่องที่ภูมิใจมาก แม้ว่าก่อนไปเราจะหวังติดเพียง 1 ใน 3 อันดับเท่านั้นเพราะเราซ้อมกันหนักมาก แต่กลายเป็นว่าพวกเราได้รับรางวัลชนะเลิศกลับมา ผลที่ได้นี้หนูคิดว่าความดูแลเอาใจใส่และช่วยฝึกฝนของอาจารย์ที่ปรึกษาโครงการคือปัจจัยที่สำคัญมากๆ” สุภาวรรณา กล่าว

แต่เหนืออื่นใด สุภาวรรณา ระบุว่า การได้เป็น ‘นักศึกษารางวัลพระราชทานประจำปี 2562’ จากกรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ คือความภาคภูมิใจที่สุดของชีวิต เพราะไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะได้รับ ขณะที่หากมองย้อนไป ณ จุดเริ่มต้น เธอคิดว่าที่เดินทางมาได้จนถึงจุดนี้ ก็เป็นเพราะคุณครูที่หยิบยื่นโอกาสนำทุน กสศ.มาให้ในวันนั้น

“ตอนขึ้นไปรับรางวัลนักศึกษารางวัลพระราชทานฯ หนูคิดในใจว่า ถ้าวันนั้นครูไม่แนะนำให้เราสมัครทุน กสศ. ถ้าครูไม่ยอมลำบากเดินทางไปเยี่ยมบ้านเรา หรือถ้าเราไม่ได้เป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง หนูคงไม่ได้ไปยืนอยู่กับเพื่อนๆ บนเวทีนั้น
มันทำให้มองเห็นเป็นภาพลำดับขั้นตอนของชีวิตว่า หากไม่ได้รับโอกาสดีๆ เข้ามา หนูก็คงต้องทำงานอยู่ที่บ้าน ไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่ได้ร่วมโครงการดีๆ มากมาย และที่สำคัญคือไม่มีสิทธิ์จะคิดเกี่ยวกับแผนการใดๆ ในอนาคต” สุภาวรรณา กล่าว

ปัจจุบัน ความฝันของสุภาวรรณาที่อยากจะเรียนถึงระดับปริญญา และกลับมาเป็นครูสอนที่วิทยาลัยก็มีความเป็นไปได้มากขึ้น ซึ่งเธออยากบอกว่าตั้งแต่ได้เข้ามาเป็นนักศึกษาทุนฯ ทำให้กลายเป็นคนที่มีความตั้งใจทำทุกสิ่งมากขึ้น มีความหวังมากขึ้น มันเหมือนกับว่าหลายเรื่องที่เคยคิดว่ายากหรือไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ถึงวันนี้ มีกำลังใจมากขึ้นที่จะเดินต่อไปตามลำดับเส้นทางที่วางไว้

The post จุดประกายการศึกษาพื้นที่ห่างไกล จากฝันที่เลือนราง เพิ่มอนาคตมั่นคง first appeared on กสศ..

นับเป็นอีกตัวอย่างสำคัญสำหรับนักเรียนทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ซึ่งไม่เพียงแต่จะสร้างโอกาสทางการศึกษาในวันที่เกือบจะหมดหวังไม่ได้เรียนต่ออย่างที่ตั้งใจ อีกด้านหนี่งยังสามารถแบ่งเงินที่ได้รับมาช่วยจุนเจือครอบครัว ซ่อมแซมบ้านที่ชำรุดทรุดโทรมในวันที่เสาหลักของครอบครัวต้องจากไป

จากเดิมที่ น.ส. มากรือซง บือราเฮง นักเรียน ปวส.1 สาขาแปรรูสัตว์น้ำ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เกือบจะไม่ได้เรียนต่อหลังจบ ม.6 ที่จ.นราธิวาส เพราะฐานะทางบ้านมีปัญหาเนื่องจากบิดาเสียชีวิต มารดา และพี่ชายมีอาการพิการทางสมอง จนอาจารย์ที่วิทยาลัยเริ่มมาพูดคุยและเสนอว่าตอนนี้มีทุนจาก กสศ. ที่จะทำให้เธอได้เรียนหนังสือต่อไปอย่างที่ตั้งใจ

อ.แวนูรินดา มะแซ ครูที่ปรึกษาซึ่งดูแลเรื่องทุนการศึกษาของวิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมง ปัตตานี เล่าให้ฟังว่า น้องมากรือซงมีผลการเรียนที่ดีเกรดเฉลี่ย 3 กว่ามาตลอด และฐานะทางบ้านไม่ดี ตอนลงเยี่ยมบ้านก็จะพบว่าบ้านที่อยู่นั้นยังไม่มีไฟฟ้า ทางผู้นำหมู่บ้านมาช่วยสร้างให้ แต่ยังสร้างไม่เสร็จมีแค่อิฐก่อกำแพง หลังคายังเป็นมุงจากชั่วคราวและกระเบื้องเก่า

หลังจากที่ได้ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงไปแล้ว เงินส่วนหนึ่งเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับการศึกษาให้น้อง มากรือซงได้เรียนต่อในชั้น ปวส. บางส่วนสามารถแบ่งมาดูแลครอบครัวที่ไม่มีรายได้ และยังนำมาซ่อมแซมบ้านได้อีก เหมือนเป็นการชุบชีวิตที่นอกจากจะได้เรียนหนังสือต่อแล้ว ยังช่วยให้ชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองและคนที่บ้านดีขึ้นตามไปด้วย

“ที่สำคัญเมื่อเด็กในชุมชนเริ่มรู้ว่ามีทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงจาก กสศ. ก็ทำให้หลายคนเริ่มตั้งใจเรียนมากขึ้นด้วยความตั้งใจว่าจะได้มีคะแนนสูงพอจะได้รับทุนนี้ จากที่หลายคนไม่ได้สนใจคิดว่าเรียนจบ ม.6  แล้วก็ไม่น่าจะได้เรียนต่อ เพราะทางบ้านไม่สามารถส่งต่อให้เรียนได้ เวลาไปประชาสัมพันธ์ให้เด็กในพื้นที่ 4 จังหวัด ยะลา ปัตตานี นราธิวาส สงขลา ว่ามีทุน กสศ. เด็กก็จะเริ่มสนใจกันมากขึ้น” อ.แวนูรินดา กล่าว

ด้าน น้องมากรือซง เล่าให้ฟังว่า เดิมเกือบจะไม่ได้เรียนเหมือนเพื่อนคนอื่น เนื่องจากที่บ้านไม่ต้องการเรียนให้ออกมาทำงานเพราะที่บ้านไม่มีเงินส่ง​ แต่ด้วยความที่อยากเรียนก็พยายามหาข้อมูลไปเรื่อยๆ จนอาจารย์ท่านหนี่งติดต่อมาว่ามีทุนจาก กสศ. ทำให้สามารถไปเรียนที่วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมง ปัตตานี ​

“ดีใจมากที่ได้ทุนจาก กสศ. ที่ทำให้ได้เรียนตามความฝัน เมื่อได้รับทุนนี้แล้วทำตัวเองจะต้องตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดสมกับที่ได้รับทุน ส่วนตัวอยากเรียนต่อให้สูงที่สุดจนจบปริญญาตรีแต่รู้ว่าไปได้ไกลแค่ไหน เหตุผลที่เลือกเรียนสายอาชีพเพราะชอบความเป็นอิสระเรียนจบก็สามารถออกมาทำงานได้เลย ตอนนี้ทุนที่ได้รับนำมาแบ่งช่วยที่บ้านดูแลแม่ อีกส่วนจะมาซ่อมแซมบ้านซึ่งตอนนี้มีแต่เสาหลังคา ไม่มีประตู ส่วนผนังก็หาแผ่นไวนิลมาติดไว้ชั่วคราว” มากรือซง ระบุ

มากรือซง กล่าวต่อว่า ​หลังจากได้ทุนมาก็จะใช้เงินอย่างมีวินัย ใช้เงินท่าที่จำเป็นและแบ่งเก็บออมไว้ส่วนหนึ่ง อีกทั้งตอนนี้ที่วิทยาลัยมีการอบรมเพาะเห็ดซึ่งตั้งใจว่าจะเอาเงินที่ได้ไปซื้ออุปกรณ์เพาะเห็ดมาทำที่บ้านด้วยเพื่อเพิ่มรายได้อีกทางจะได้มีเงินมาใช้ช่วยที่บ้าน และเก็บไว้เป็นทุนการศึกษาต่อไปได้ในอนาคต การได้ทุนของ กสศ.​ จึงทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปอย่างมาก หากไม่ได้ทุน​ก็ไม่รู้ชีวิตตอนนี้จะเป็นอย่างไร

The post ยื้ออนาคตการศึกษา จุดไฟเด็กขยันตั้งใจใฝ่เรียน first appeared on กสศ..

ในวิทยาลัยขนาดใหญ่ที่มีเด็กนักเรียนทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง จากกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) รวม 195 คน แบ่งเป็นชั้น ปวช. 96 คน และ ปวส. อีก 99 คน การดูแลส่งเสริมอาชีพและฝึกฝนทักษะชีวิตของเด็กทุนฯ จำนวนมาก จำเป็นต้องคำนึงถึงการสร้างกิจกรรมเพื่อให้ทุกคนมีส่วนร่วม ตลอดจนวางกฎระเบียบที่เข้มแข็งให้กับเด็กทุนซึ่งต้องมาใช้ชีวิตร่วมกันในหอพัก เพื่อประคับประคองเด็กให้อยู่บนเส้นทางการศึกษา ตลอดจนได้ซึมซับบทบาทหน้าที่ของตัวเองในการอยู่ร่วมกับผู้อื่น ก่อนจะพ้นผ่านช่วงเวลาอีก 2-5 ปีข้างหน้า ที่พวกเขาจะต้องออกไปเรียนต่อหรือทำงาน ให้สามารถตระหนักรู้บทบาทของตนในฐานะสมาชิกส่วนหนึ่งในสังคมได้

ธีริศรา คงคาลิมีน อาจารย์ประจำวิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมง จังหวัดปัตตานี เล่าถึงการดูแลน้อง ๆ ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่น 1 ร่วมกว่า 200 ชีวิตของวิทยาลัยว่า ที่ วษป. ปัตตานี แบ่งวิธีการดูแลเด็กทุน ฯ ออกเป็นสองลักษณะ คือเด็กกลุ่มที่พักเองข้างนอก กับกลุ่มเด็กที่พักนอนอยู่ในวิทยาลัย สำหรับเด็กที่พักเองเราได้จัดให้มีครูที่ปรึกษาห้องละสองท่าน มีการประสานติดต่อพูดคุยกับผู้ปกครองและสื่อสารกับเด็กด้วยโซเชียลมีเดีย เพื่อให้เด็กอยู่ในความดูแลของครูที่ปรึกษาได้ตลอด ส่วนเด็กที่พักในวิทยาลัยเรามีครูพี่เลี้ยงดูแลตั้งแต่เลิกเรียน และจะอยู่กับเด็กจนถึงเช้าก่อนส่งต่อให้ครูที่ปรึกษา

ในส่วนเด็กที่อยู่หอพัก เราจัดให้มีโครงการ ‘สมาร์ทฟาร์เมอร์’ ฝึกทักษะอาชีพ โดยทางวิทยาลัยเป็นผู้ลงทุนให้ เด็กจะเขียนโครงการเสนอมาว่าเขาอยากทำอะไร แจกแจงรายละเอียดว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ ส่วนการจัดการเขาจะต้องดูแลกันเองทั้งหมด เราจะเน้นกิจกรรมที่เชื่อมโยงกับภาควิชาที่เขาเรียน เกษตรก็เลี้ยงไก่ ทำแปลงเกษตร ปลูกผัก ส่วนประมงก็เลี้ยงปลา เลี้ยงกุ้ง แล้วแต่ว่าเขาสนใจด้านไหน หรือบางคนเขาอาจไม่ทำโครงการที่เกี่ยวกับวิชาเรียน เราก็สนับสนุน เพราะคิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมให้เขาต่อยอดความสนใจไปสู่การหารายได้ ทั้งการแปรรูปอาหาร หรือการทำขนม ที่สำคัญคือกิจกรรมที่เขาเลือกทำจะต้องหาวิธีการนำไปขายให้ได้ เป็นการฝึกวิชาชีพ ในเรื่องของกำไรขาดทุนเราไม่ได้คาดหวัง เงินที่เป็นกำไรทั้งหมดเรามอบให้เด็ก ส่วนของต้นทุนหากได้คืนกลับมาจะนำไปเป็นเงินกองกลางสำหรับคนอื่นๆ หรือรุ่นน้องในปีการศึกษาถัดไป

“สมาร์ฟาร์เมอร์ เป็นโครงการนำร่องเพื่อเด็กทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่น 1 ซึ่งปีนี้เขาเริ่มต้นกันเป็นปีแรก เราอยากให้เด็กได้เรียนรู้สิ่งที่นอกเหนือจากการเรียนในห้อง ได้ฝึกวิชาชีพผ่านประสบการณ์จริง มีรายได้จริง ๆ ครูจะเป็นเพียงผู้ให้คำปรึกษา ในด้านองค์ความรู้ หรือการหาตลาด อย่างวิทยาลัยของเราตั้งอยู่ในพื้นที่สามเหลี่ยมเศรษฐกิจของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ตรงนี้เราต้องทำให้เขาสามารถนำพื้นที่การเกษตรที่มีมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด หมายถึงการคิดโครงการควรคำนึงถึงความเหมาะสมของบริบทพื้นที่ร่วมด้วย” อาจารย์ธีริศรากล่าว

ด้านอาจารย์มุสตากีม มะแซ ในฐานะครูที่ปรึกษาเด็กทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมง ปัตตานี กล่าวเสริมว่า ด้วยสภาพแวดล้อมและช่วงวัยของเด็ก โดยเฉพาะนักเรียนชั้น ปวช. ที่วุฒิภาวะยังคาบเกี่ยวระหว่างความเป็นเด็กกับผู้ใหญ่ การดูแลเด็กทุน ฯ ที่อยู่ในหอพักจึงต้องมีกลวิธีที่ทำให้เด็ก ๆ ได้ดูแลช่วยเหลือกันเองอีกต่อหนึ่ง โดยทางวิทยาลัยมีโครงการ ‘หมู่บ้านมหาดไทย’ ที่กำหนดขึ้นเพื่อให้เด็กได้เรียนรู้เรื่องโครงสร้างการปกครอง รวมถึงภาวะผู้นำ

“เราได้จำลองการปกครองท้องถิ่นขนาดย่อมขึ้นมาเพื่อสร้างระบอบในการอยู่ร่วมกัน มีการกำหนดหมู่บ้าน-ตำบลขึ้น โดยให้เด็กๆ ได้เลือกตั้งผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งหมายถึงผู้นำหอพักแต่ละอาคาร ส่วนกำนัน จะเป็นผู้ปกครองดูแลความเรียบร้อยของหอพักทั้งหมด ตำแหน่งเหล่านี้จะได้รับผ่านการเลือกตั้งจากเด็กทุกคนในหอพัก มีวาระทำงานหนึ่งเทอมการศึกษา ระหว่างนั้นจะมีการประชุมทุกสัปดาห์ โดยผู้ได้รับตำแหน่งสามารถถูกอภิปรายข้อดีข้อเสียในการทำงาน และด้วยเสียงส่วนใหญ่ กำนัน-ผู้ใหญ่บ้านมีสิทธิ์ถูกถอดถอนได้ก่อนหมดวาระเพื่อเลือกตั้งใหม่ โครงการนี้ครูพี่เลี้ยงจะมีหน้าที่ดูแลภาพรวม เป็นที่ปรึกษาและช่วยจัดระเบียบให้การดำเนินงานต่างๆ มีความเรียบร้อย” อาจารย์มุสตากีมกล่าว

ครูที่ปรึกษา กล่าวต่อไปว่า บ้านมหาดไทย มีวัตถุประสงค์ให้เด็กได้ฝึกฝนเรื่องบทบาทของตนในสังคม ทำให้เขารู้จักหน้าที่ตนเอง และตระหนักถึงสิทธิที่พึงมี ทั้งในการเลือกตั้งผู้นำชุมชน และการยอมรับความแตกต่างหลากหลาย ในชุมชนของเรา การเรียนรู้เรื่องพหุวัฒนธรรมเป็นเรื่องสำคัญ เด็ก ๆ ต้องอยู่ร่วมกันโดยมีที่มาจากต่างความเชื่อ ต่างวัฒนธรรม และต่างศาสนา พวกเขาต้องเปิดใจยอมรับ ให้เกียรติ และทำความเข้าใจความแตกต่างเหล่านี้ให้ได้ เพื่อทุกคนจะสามารถปรับตัว แชร์พื้นที่ เสนอความคิด และทำงานร่วมกันให้บรรลุผล

“การทำกิจกรรมฝึกอาชีพจะทำให้เขารู้จักตัวเอง ได้นำสิ่งที่อยู่ภายในตัวเองออกมาให้คนอื่นรับรู้ เรื่องนี้สำคัญ เด็กต้องรู้ว่าเขาอยากได้อะไร อยากเป็นอะไร ได้รับโอกาสแล้วจะเอาไปพัฒนาสู่สิ่งที่ตนอยากเป็นได้ยังไง ส่วนหน้าที่ของครูคือการสร้างเขาให้เป็นคนที่มีความฝัน เติบโตไปอย่างมีเป้าหมายในชีวิต มีอาชีพเลี้ยงตัวเองได้ ส่วนกิจกรรมการเรียนรู้เพื่ออยู่ร่วมกันจะช่วยละลายทัศนคติและพฤติกรรม ทำให้เขามองเห็นเพื่อนทุกคนหรือคนในสังคมทุกคนในฐานะเพื่อนมนุษย์ ไม่แบ่งแยกกันด้วยความแตกต่างใดๆ” อาจารย์มุสตากีมกล่าวสรุป  

The post ชวนมารู้จัก‘หมู่บ้านมหาดไทย’ กล่อมเกลาชีวิตนักศึกษาทุนฯ first appeared on กสศ..