ครูแหม่มเล่าถึงจุดเริ่มต้นของการทำงานด้านนี้อย่างจริงจังว่าเริ่มมาจากปัญหาที่ตนเองประสบจากบทบาทของแม่ที่ต้องดูแลลูกที่ไม่ชอบเรียนหนังสือสักเท่าไร

“เพราะลูกที่เรียนหนังสือไม่เก่ง สอบได้แต่คะแนนระดับบ๊วยและรองบ๊วยเท่านั้น ทำให้ต้องมาคิดว่าจะหากิจกรรมอะไรหรือความถนัดด้านไหนมาช่วยเขาดี โดยให้ตัวเขาเป็นคนเลือกเอง ลูกก็เลือกที่จะเรียนดนตรี เลือกเข้าเป็นสมาชิกวงโยธวาทิต และเลือกตำแหน่งเป่าทรัมเป็ต และใช้ความสามารถในการเป่าทรัมเป็ตเป็นโควต้าเข้าเรียนชั้นมัธยมในโรงเรียนดังของจังหวัดได้ ลูกเรียนชั้นมัธยมต้นชั้น ม .1 โดยยังไม่พบปัญหาเรื่องความเกเร 

แต่พอเริ่มเข้าเรียนชั้น ม.3 ครูที่คุมวงโยธวาทิตก็มาบอกว่า ลูกแอบหนีการซ้อมดนตรี และสุดท้ายก็มีผลการเรียนอยู่ในระดับที่น่าเป็นห่วง สาเหตุสำคัญที่ทำให้มีปัญหานี้ก็คือเขาเป็นเด็กติดเกม เมื่อเห็นปัญหานี้จึงตัดสินใจให้ลูกออกจากโรงเรียนเก่า มาเรียนโรงเรียนใกล้กับศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนเขต 5 อุบลราชธานี เพื่อจะได้ดูแลเขาอย่างใกล้ชิดมากขึ้น”

การตัดสินใจให้ลูกมาเรียนใกล้สถานที่ทำงาน กลายเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญ ที่ครูแหม่มได้มีโอกาส ใช้ดนตรีเพื่อดูแลเด็กๆ อย่างจริงจัง

“โชคดีที่ปีนั้น อธิบดีกรมพินิจฯ มีนโยบาย ให้เด็กในสถานพินิจและคุมครองเด็กและเยาวชน สามารถเดินไปเรียนรวมกับโรงเรียนใกล้เคียงได้ ทำให้มีโอกาสได้ดูแลเด็ก ๆ ที่รับผิดชอบสอนดนตรี ไปพร้อมๆ กับดูแลลูกตัวเอง และได้นำเสนอให้ใช้ดนตรีเป็นกิจกรรมเสริม การเปิดโอกาสให้ทั้งสองโรงเรียน สามารถมีกิจกรรมร่วมกันได้ กลายเป็นการเปิดโอกาสให้ลูกใช้ความสามารถทางดนตรีช่วยดูแลเพื่อนคนอื่น ๆ ที่มาจากศูนย์ฝึกฯ การเล่นดนตรีร่วมกัน ทำให้พวกเขาเป็นเพื่อนกันในที่สุด การทำกิจกรรมด้านดนตรีร่วมกันช่วยให้ลูกของเราพ้นจากวังวนของเด็กติดเกมได้ และกลายเป็นนักดนตรีอาชีพที่มีช่องยูทูปเป็นของตัวเอง

สิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้ตั้งปณิธานว่า จะดูแลเด็ก ๆ ในศูนย์ฝึกฯ อย่างสุดความสามารถ ช่วยเหลือในสิ่งที่พวกเขาขาดหายไปจากชีวิต ตามความถนัดที่ตัวเองมี คือสอนให้เขาเล่นดนตรี ตลอดช่วงชีวิตการทำงานได้สอนให้เด็กอ่านโน้ตดนตรี เล่นเพลงง่าย ๆ ร่วมกันได้ ดูแลเครื่องดนตรี  กิจกรรมด้านดนตรีที่เริ่มขึ้นในวันนั้นช่วยให้เด็ก ๆ หลายคนเห็นคุณค่าในตนเอง กลายเป็นคนที่คิดอย่างมีเหตุผล และการจัดการกับอารมณ์ได้ดีขึ้น

การฝึกดนตรี ทำให้พวกเขารู้ว่าการเล่นเพลงแต่ละเพลงร่วมกับคนอื่นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ต้องใช้ความพยายามหลายด้าน เด็กๆ ที่มาเรียนกับเราตลอด 6 เดือนแห่งการเรียนรู้ จะทราบดีว่าดนตรีให้อะไรเขาบ้าง ใครที่อยากเดินสายดนตรีหรือนำดนตรีไปต่อยอดการทำงานเป็นมืออาชีพ พ้นไปจากเราแล้ว ก็ต้องนำสิ่งที่เรียนไปสานต่อเอา จนถึงปัจจุบันมีเด็กเรียนดนตรีกับเราไปแล้วมากกว่า 1,000 คน และเชื่อว่าสิ่งที่สอนจะช่วยจุดประกายให้กับชีวิตพวกเขา หรือกระทั่งทำให้กลายนักดนตรีมืออาชีพที่ออกไปเลี้ยงชีพได้ในอนาคต” ครูวาลีรัตน์ เล่าด้วยน้ำเสียงแห่งความยินดี

ในโอกาสวันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม 2566 กสศ. ขอส่งอ้อมกอดไปยังนักขับเคลื่อนชีวิตใหม่ให้เด็กเยาวชนที่เคยก้าวพลาดทุกท่าน และขอขอบคุณเรื่องราวจากครูแหม่ม วาลีรัตน์ บริบูรณ์ ที่ร่วมบอกเล่าเรื่องราวในฐานะแม่มายังผู้อ่านทุกท่านในบทความนี้

The post ‘วาลีรัตน์ บริบูรณ์’ แม่ครูผู้ใช้เสียงดนตรีบรรเลงชีวิตใหม่กับเยาวชน ในสถานพินิจ first appeared on กสศ..

ไอรดา ม่วงพานิช เลขานุการขบวนองค์กรชุมชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี เล่าว่า ที่ผ่านมาภาคีหลายฝ่ายพยายามช่วยกันดูแลเด็กกลุ่มนี้ พยายามดึงเด็กกลับเข้าสู่ระบบการศึกษาและการฝึกอาชีพ รวมถึงออกแบบวิธีการดูแลช่วยเหลือให้เด็กกลุ่มนี้ยังคงอยู่ในระบบการศึกษาจนจบการศึกษาภาคบังคับและการมีงานทำ ภายใต้การทำงานของ ‘สมัชชาการศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี’ ที่ทำงานร่วมกับ กสศ. เพื่อช่วยเรื่องการเข้าถึงโอกาสทางการศึกษา โดยค้นหาเด็กเยาวชนกลุ่มที่ต้องการความช่วยเหลือพิเศษ วางแผนการดูแลเป็นรายบุคคล และเหมาะสมกับบริบทพื้นที่ จัดการศึกษาที่มีทางเลือกบนฐานความแตกต่างหลากหลายสำหรับเด็กเยาวชนและประชากรทุกช่วงวัย ส่งต่อข้อมูลและบูรณาการการทำงานระหว่างหน่วยงาน

“การทำงานดูแลน้อง ๆ ทั้งในกลุ่มเด็กในระบบและนอกระบบที่หลุดมาจากระบบการศึกษา ทั้งจากปัญหายาเสพติดและปัญหาครอบครัวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การทำงานนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ที่ต้องใช้ทั้งความอดทนและความเข้าใจในปัญหาของพวกเขา ต้องเริ่มจากการให้ใจกับพวกเขา และแสดงให้เห็นถึงความจริงใจในการแก้ปัญหาของพวกเขา ไม่เช่นนั้นแล้วเขาก็จะไม่ให้ใจกับเรากลับมา การชวนเข้ามาร่วมกิจกรรมเข้าร่วมกระบวนการพัฒนาตัวพวกเขาเองก็จะเป็นเรื่องยาก ส่วนใหญ่เมื่อเข้าร่วมกิจกรรมครั้งแรก เด็กกลุ่มนี้มักจะอยู่หลังห้อง และเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ เข้าร่วมกิจกรรมอย่างไม่ไว้ใจ พวกเขาจะเริ่มเปิดใจ จนกว่าจะแน่ใจแล้วว่าเราเป็นคนที่ดูแลเขาได้ เขาสามารถปรึกษาปัญหากับเราได้ทุกเรื่อง”

ยกตัวอย่างเช่น น้องนัท ซึ่งเป็นเด็กที่มีปัญหาครอบครัวหย่าร้าง อาศัยอยู่กับแม่แล้วก็พ่อเลี้ยง ตอนเข้าร่วมกิจกรรมใหม่ ๆ เด็กคนนี้เก็บตัวเงียบ ไม่กล้าเปิดใจ ไม่กล้าพูดคุยกับใคร เด็กคนนี้ปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น ปิดกั้นแม้กระทั่งกับคนในครอบครัว แต่หลังจากมาอยู่กับเราจนเริ่มไว้ใจ น้องก็กล้านำปัญหาที่ประสบอยู่มาเล่าให้เราฟัง และช่วยกันหาทางออก จนปัจจุบันน้องนัท ได้พัฒนาตัวเองเป็นเด็กแกนนำที่สามารถช่วยดูแลเด็กคนอื่น ๆ ได้ เพราะเขาทราบดีว่าเด็กที่มีปัญหาเข้ากับคนอื่นไม่ได้นั้นต้องการอะไร

น้องอีกคนหนึ่งซึ่งเราดูแล ชื่อ น้องนิ เด็กคนนี้ ถูกบูลลี่และล้อรูปลักษณ์ที่มีจนกลายเป็นเด็กที่หวาดระแวง ไม่คุยกับใคร เข้ากับคนอื่นไม่ได้ ต้องใช้เวลาถึง 3 ปี ในการช่วยประคับประคองจิตใจ และแสดงให้เห็นว่าพื้นที่การร่วมกิจกรรมเป็นพื้นที่ที่ให้เกียรติทุกคน การเข้าร่วมกิจกรรมที่นี่จะไม่มีใครถูกบูลลี่เพราะรูปลักษณ์หรือถูกล้อเรื่องอะไรเลย จนในที่สุดน้องนิไว้ใจและกล้าแสดงออก พัฒนาตัวเอง พัฒนาทักษะที่อยากเรียนรู้ จนปัจจุบันน้องกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องสีจากดิน

การดูแลพวกเขา จำเป็นที่จะต้องคำนึงถึงชีวิตความเป็นอยู่ โดยเฉพาะเรื่องของอาชีพ หรืองานที่สามารถสร้างรายได้ให้กับครอบครัว เรื่องนี้ถือเป็นปัจจัยสำคัญ ที่เชื่อมโยงกับปัญหาอื่น ๆ หากเราช่วยเขาในเรื่องนี้ โดยเริ่มจากให้เขาสะท้อนถึงปัญหาที่ประสบอยู่ สะท้อนสิ่งที่ต้องการออกมา และนำสิ่งที่ได้รับฟังมาปรึกษาร่วมกันว่าจะประสานกับใคร องค์กรหรือหน่วยงานไหน หากช่วยหาอาชีพหรือช่องทางหารายได้ สามารถประสานกับส่วนไหนได้บ้าง กิจกรรมไหนสามารถพัฒนาไปเป็นผลิตภัณฑ์จากท้องถิ่น ก่อนจะช่วยกันผลิต ช่วยกันหาตลาดเพื่อขายผลิตภัณฑ์ที่ช่วยกันผลิตขึ้น ทั้งทางตลาดนัดชุมชนและช่องทางออนไลน์ กลไกนี้จะยิ่งเพิ่มความมั่นใจในการเข้าร่วมกิจกรรม และมองเห็นว่าปัญหาทุกเรื่องสามารถแก้ไขได้ด้วยการเรียนรู้ ปัญญา ความเข้าใจ น้ำพักน้ำแรงและสองมือของพวกเขาเอง 

“สิ่งที่เราทำคือการช่วยให้น้อง ๆ ที่เป็นเสมือนเด็กชายขอบของชุมชน กลับมาเห็นคุณค่าในตัวพวกเขาเอง และพัฒนาให้กลายเป็นกลไกสำคัญของชุมชนในการช่วยเหลือเด็กที่มีปัญหาคล้าย ๆ กับพวกเขา ซึ่งปรากฏการณ์ที่สำคัญมากก็คือการเข้าไปช่วยเหลือคนอื่น ๆ ของเด็ก ๆ ที่มาอยู่กับเรา เป็นสิ่งที่เราไม่ต้องไปบอกให้เขาช่วย พวกเขาสามารถคิดได้เองว่าต้องปฏิบัติกับเด็กคนอื่น ๆ ที่กำลังประสบชะตากรรมใกล้เคียงกับพวกเขาอย่างไร”

ไอรดา เล่าอีกว่า น้อง ๆ ที่ดูแล มักจะเรียกเธอว่า “แม่” เพื่อเป็นการให้เกียร์ติที่ได้ทำหน้าที่ดูแลจนพวกเขาไว้ใจ ให้ใจว่าเป็นแม่อีกคนหนึ่ง ซึ่งช่วยให้พวกเขาตระหนักรู้และเห็นคุณค่าในตนเอง ปรับเปลี่ยนเจตคติ เพื่ออยู่ร่วมกับบุคคลอื่นได้อย่างมีความสุข พบทางออกของตัวเองได้

ในโอกาสวันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม 2566 กสศ. ขอส่งอ้อมกอดไปยังนักขับเคลื่อนการศึกษาผู้เปรียบเสมือนคุณแม่ของเด็กเยาวชนทุกท่าน และขอขอบคุณเรื่องราวจากคุณแม่ไอรดา ม่วงพานิช ที่ร่วมบอกเล่าเรื่องราวมายังผู้อ่านทุกท่านในบทความนี้  

The post ‘ไอรดา ม่วงพานิช’ นักขับเคลื่อนการเรียนรู้เพื่อเด็กนอกระบบสุราษฎร์ธานีที่ถูกไว้ใจให้เป็น ‘แม่คนที่ 2’ first appeared on กสศ..

ด.ต.หญิง ประกายพร ชัยจันทร์  ครูใหญ่โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านห้วยเป้า อำเภอปากชม จังหวัดเลย ครูนักพัฒนาของท้องถิ่นบ้านห้วยเป้า ผู้ทุ่มเทการปฏิบัติหน้าที่ พัฒนาการเรียนการสอน ส่งผลให้นักเรียนสามารถทำคะแนน O-net สูงระดับประเทศ จนได้รับพระราชทานโล่รางวัลครูใหญ่และครูผู้สอนโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนดีเด่น ประจำปี 2564 เล่าถึงบทบาทในการทำหน้าที่นี้ ให้ กสศ. ฟังว่า 

“อาชีพครูในโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนตลอด 21 ปีที่ผ่าน เห็นเด็ก ๆ นักเรียนในพื้นที่ตั้งแต่ชั้นประถมจนเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ในปัจจุบัน ออกไปประกอบหลากหลายอาชีพ และกลับมาดูแลท้องถิ่นและยังผูกพันกับโรงเรียน เพราะที่นี่เป็นมากกว่าสถานที่ให้ความรู้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่นี่เป็นสถานที่ฝึกทักษะชีวิต ให้กับพวกเขา เราดูแลพวกเขาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดาด้วยโครงการในพระราชดำริที่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้ากรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงมีพระราชดำริศูนย์การเรียนตำรวจตระเวนชายแดน ดูแลแม่และเด็กตั้งแต่อยู่ในครรภ์ กิจกรรมให้ครูใหญ่และครูในโรงเรียนไปเยี่ยมบ้านที่มีแม่ตั้งครรภ์นำสิ่งของและนมพระราชทานไปเยี่ยมและประสานการดูแลกับสาธารณสุขอำเภอ” 

ครูใหญ่โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านห้วยเป้า เล่าอีกว่า โรงเรียนพยายามสอนทักษะชีวิตผ่านกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การปลูกพืชผักสวนครัว เน้นการปลูกผักยกแคร่และปลูกผักในล้อยาง ปลูกผักไฮโดรโปนิกส์ที่ปลูกโดยไม่ใช้ดินแต่ใช้น้ำที่มีธาตุอาหารพืชละลายอยู่ ซึ่งประหยัดพื้นที่ ไม่ปนเปื้อนกับสารเคมีต่าง ๆ ในดิน และสามารถปลูกได้แม้ในฤดูฝนที่มักจะประสบปัญหาผักเน่าเสีย การเลี้ยงไก่พันธุ์ไข่ เป็ดไข่แบบปล่อยลาน การเลี้ยงปลาดุกในบ่อคอนกรีตและในบ่อดิน รวมทั้งการเลี้ยงปลานิลในกระชัง ผลผลิตที่ได้เพียงพอต่อการบริโภคภายในโรงเรียน ส่งผลให้นักเรียนมีสุขภาพแข็งแรง สมองแจ่มใส สามารถเรียนหนังสือได้ดี และต่อยอดการเกษตรที่เรียนไปปฏิบัติที่บ้านได้

“เด็กที่จบออกไป จะรู้สึกผูกพันกับโรงเรียน และยังกลับมาช่วยเหลือโรงเรียนอยู่อย่างสม่ำเสมอ กลับมาดูแลน้อง ช่วยเหลือด้านทุนการศึกษา กลับมาพัฒนาโรงเรียน ตอนที่เขาเรียนกับเราเขาเรียกเราว่า “คุณครู” แต่พอจบออกไป เขาจะเรียกเราว่า “แม่ครู”

นอกจากนี้ ความผูกพันกับโรงเรียนและท้องถิ่นยังมีส่วนให้เด็กหลายคนตัดสินใจกลับมาเป็นครูผ่านโครงการครุทายาท เพื่อบรรจุเข้ามาเป็นครูในพื้นที่ ตามพระราชดำริที่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้าฯ ทรงเล็งเห็นว่าครูที่จะมาพัฒนาท้องถิ่นจำเป็นต้องใช้ครูจากพื้นที่จริงจึงจะเข้าใจบริบทของปัญหา ความจำเป็นและความต้องการด้านต่าง ๆ ของพื้นที่ ตัวครูเองก็เป็นครูครุทายาทรุ่น 5 ที่กลับมาพัฒนาท้องถิ่นตัวเอง” 

อีกด้านหนึ่งที่ครูใหญ่โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านห้วยเป้า อยากพัฒนาให้ดียิ่งขึ้นก็คือ “คุณภาพการศึกษา” ซึ่งโรงเรียนแห่งนี้ ยังมุ่งมั่นหาทางเพิ่มคุณภาพการเรียนรู้ของเด็ก ๆ ให้ทัดเทียมกับโรงเรียนสังกัดอื่น ๆ ด้วยแนวทางต่าง ๆ เช่น ใช้โรงเรียนเป็นฐานออกแบบการเรียนการสอนจากสิ่งที่โรงเรียนมี โดยใช้กระบวนการไปจัดกิจกรรมพัฒนาครูที่โรงเรียนในแต่ละด้าน รวมทั้งการผลิตสื่อการสอน ปรับวิธีการสอน การเขียนแผนการสอน เน้นไปที่การใช้แหล่งเรียนรู้ของโรงเรียนและชุมชน และการประเมินผลผู้เรียน

ในโอกาสวันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม 2566 กสศ. ขอส่งอ้อมกอดไปถึงคุณครูผู้เปรียบเสมือนคุณแม่ของเด็ก ๆ ทุกท่าน และขอขอบคุณเรื่องราวจากแม่ครู ด.ต.หญิง ประกายพร ชัยจันทร์ ที่ร่วมบอกเล่าเรื่องราวมายังผู้อ่านทุกท่านในบทความนี้

The post ‘ด.ต.หญิง ประกายพร ชัยจันทร์’ ครูแห่งโรงเรียน ตชด. ผู้ถูกเด็กเรียกว่า ‘แม่’ first appeared on กสศ..

ความจนไม่ควรเป็นอุปสรรคทางการศึกษา จากมุมมองที่เห็นว่า “การศึกษา” เป็นหนทางที่นำไปสู่ชีวิตที่ดีขึ้น กลายเป็นผลักดันให้ “คุณแม่” หลายๆ คนมีเป้าหมายอยากให้ลูกๆ ได้รับโอกาสทางการศึกษาให้ได้มากที่สุดไม่ว่าตัวเองจะต้องทำงานหนักมากขึ้นแค่ไหนก็ตาม 

หนึ่งในตัวอย่างความมุ่งมั่นทุ่มเท คือ คุณแม่นุชจรี ทองสุข แม่ของน้องจ๊อบ นักเรียนชั้น ม.2 โรงเรียนเขาย้อยวิทยา และน้องจิมมี่ นักเรียนชั้น ป.2 โรงเรียนบ้านเนินรัก จ.เพชรบุรี คุณแม่นุชจรีเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ดูแลลูกทั้ง 2 คน โดยอาศัยอยู่ในบ้านพักที่เป็นสังกะสี ทุกวันเธอจะตื่นเช้ามาเพื่อไปส่งลูกคนโตที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมขึ้นรถก่อน จากนั้นค่อยกลับบ้านมารับน้องจิมมี่ ไปส่งที่โรงเรียน แล้วตัวเองค่อยกลับไปทำงาน ในตอนเย็นจะคอยมารอรับลูกกลับบ้าน

คุณแม่นุชจรีไม่รู้หนังสือแต่อุปสรรคข้อนี้ก็ไม่อาจขวางความมุ่งมั่นในการทำงานเพื่อส่งลูกๆ ทั้ง 2 เรียนหนังสือได้ ถึงแม้ว่าการทำงานเลี้ยงชีพจะส่งผลกระทบต่อสุขภาพของเธอก็ตาม ส่วนใหญ่คุณแม่นุชจรีรับจ้างทำงานรายวันที่โรงฆ่าสัตว์  ต้องทำงานอยู่หน้าเตาต้มหมูทุกวันจนทำให้เกิดอาการ “ฮีทสโตรก”​ จนต้องหยุดงานขาดรายได้เป็นบางวัน อีกทั้งก่อนหน้านี้ที่เคยไปทำงานเก็บขยะขายจนเกิดการติดเชื้อที่ผิวหนังลามขึ้นสมอง ต้องเข้ารักษาตัวนานเดือนกว่า

แม้ฐานะทางบ้านไม่ดีแต่ คุณแม่นุชจรี ​มองว่าการศึกษาเป็นสิ่งสำคัญ และความจนไม่ควรเป็นอุปสรรคการศึกษาของลูกๆ เธอจึงทำงานทุกอย่างเพื่อให้มีรายได้เลี้ยงครอบครัว สามารถส่งเสียให้ลูกได้เรียนในระดับที่สูงขึ้นไป  คุณแม่นุชจรีมักจะฝากฝังคุณครูให้ช่วยดูแลและคอยกวดขันลูกๆ ของตนให้ตั้งใจเรียนเพราะตนไม่รู้หนังสือจึงไม่สามารถสอนหนังสือให้ลูกน้อยที่บ้านได้ และอยากให้ลูกได้เรียนสูงๆ เพื่อจะได้มีอนาคตที่ดีขึ้นด้วยการศึกษา ไม่ต้องมาลำบากเหมือนตัวเอง ส่วนตัวน้องจิมมี่เองมีเป้าหมายที่อยากเป็นทหารรับใช้ชาติ

ไม่ต่างจาก คุณแม่ประนอม บุตรบันเทิง แม่ของน้องจัน นักเรียนชั้น ป.5 โรงเรียนวัดต้นสน นอกจากน้องจันแล้ว ยังมีลูกสาวอายุ 20 ปีที่พิการจากการประสบอุบัติเหตุ และ​หลานที่กำลังเรียนอยู่ชั้น ป.2 ขณะที่สามีไปทำงานรับจ้างต่างพื้นที่ นานๆ ถึงจะกลับมาสักครั้ง

ด้วยรายได้วันละ 30-50 บาท จากการแล่ปลา ซึ่งไม่ได้ทำทุกวันแล้วแต่จะมีปลาหรือไม่ ทำให้รายได้ที่จะมาจุนเจือครอบครัวไม่แน่นอน บางวันไม่มีเงิน โดยเฉพาะช่วงการแพร่ระบาดของ COVID-19 ที่งานน้อยลงไปมากซ้ำเติมความยากลำบากให้กับครอบครัวยิ่งขึ้น

รวมไปถึงที่ผ่านมายังป่วยมีอาการวูบ​จากโรคประจำตัว เบาหวาน ความดัน จนต้องหยุดทำงานเพื่อมารักษาตัวจนน้ำหนักที่เคยอยู่ที่ 45 กก. เหลือ 35 กก. โดยเพิ่งกลับมาทำงานได้อีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้

แม้จะลำบากแค่ไหนคุณแม่ประนอม ก็อยากให้ลูกได้เรียนหนังสือสูงๆ​​ ถึงจะเหนื่อยหรือท้อแท้ต้องยอมทน ที่สำคัญกำลังใจจากลูกๆ มีส่วนสำคัญช่วยทำให้ผ่านความเหนื่อยล้าไปได้ 

“บางครั้งแค่น้องจันบอกว่า ‘สู้ๆ’ ​ก็ทำให้มีกำลังใจหายเหนื่อย หายท้อแล้ว”

​น้องจัน เป็นเด็กตั้งใจเรียน มีความรับผิดชอบสูง ตั้งใจอยากเป็นพยาบาลเพื่อกลับมาดูแลแม่ ทุกวันน้องจันจะช่วยงานบ้านทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ทั้งล้างจาน ซักผ้า ไปจนถึงรับจ้างคนแถวบ้านซื้อของ 5-10 บาท เวลาได้เงินมาก็เอามาให้แม่ไว้เป็นค่าใช้จ่ายที่บ้าน สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่แม่ไม่ได้สอน แต่น้องจันทำด้วยตัวเอง

The post ยอดคุณแม่ เพื่อโอกาสทางการศึกษาของลูกน้อย first appeared on กสศ..