ครูเกียรติพงษ์ สุขเพิ่ม ผู้ฝึกสอนทีมฟุตบอลโรงเรียนทองผาภูมิวิทยา เล่าถึงความรู้สึกในการพาเด็ก ๆ จากจังหวัดกาญจนบุรีลงแข่งเป็นครั้งแรกในฟุตบอลนักเรียน 7 คน แชมป์กีฬา 7HD แชมเปียนคัพ 2025 แม้ผลการแข่งขันจะจบลงด้วยการพ่ายจุดโทษ 2-3 หลังเสมอในเกม 20 นาทีกับทีมโรงเรียนบางปะอิน จังหวัดอยุธยา 0-0 ทำให้ประตูสู่รอบต่อไปปิดลงทันที แต่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เด็ก ๆ วิ่งไล่ตามความฝันบนสนามฟุตบอลเทพหัสดินนั้น กลับบรรจุเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย ซึ่งจะฝังในความทรงจำของทีมฟุตบอลโรงเรียนทองผาภูมิวิทยาไปอีกนาน

ครูเกียรติพงษ์พูดว่า “แค่ได้ประทับรอยเท้าลงบนสนามก็เหมือนได้ชัยชนะ” นั่นใช่เพียงคำปลอบใจเพราะ ๆ หากคือความพยายามเปรียบให้เห็นภาพหลุมบ่อและเส้นทางยาวไกลกว่า 400 กิโลเมตร ที่เด็ก ๆ ต้องฝ่าฟันจากโรงเรียนซึ่งตั้งอยู่สุดเขตแดนประเทศไทย บริเวณเทือกเขาตะนาวศรี พื้นที่ที่เต็มไปด้วยภูเขาสูงสลับซับซ้อน ป่าทึบปกคลุม และความเชี่ยวกรากของแม่น้ำแควน้อยในฤดูฝน ที่ยิ่งทำให้ระยะทางสู่สนามฟุตบอลกลางกรุงเทพฯ ไกลออกไปอีกหลายเท่า

“แม้โรงเรียนเราจะเป็นโรงเรียนประจำอำเภอ แต่เพราะเป็นศูนย์กลางการเรียนต่อระดับมัธยม ทำให้มีเด็กมาจากหลายตำบล หลากหลายชาติพันธุ์ และด้วยพื้นที่อำเภอกินบริเวณกว้างใหญ่ที่สุดของจังหวัดกาญจนบุรี เด็กบางคนจึงมาจากหมู่บ้านที่อยู่ลึกเข้าไปในป่า บางคนมาจากพื้นที่ภูเขา บางคนต้องนั่งเรือถ่อแพล่องแม่น้ำมากกว่าครึ่งวันกว่าจะถึงโรงเรียน นักเรียนส่วนหนึ่งจึงต้องอยู่หอพักที่โรงเรียน …และน้อง ๆ นักฟุตบอลทั้งทีมก็คือเด็กกลุ่มนี้”

ครูเกียรติพงษ์เล่าว่า โรงเรียนเริ่มทำทีมฟุตบอลขึ้นเมื่อราว 3–4 ปีก่อน ด้วยแนวคิด “ใช้กีฬาเป็นเครื่องมือเปิดโอกาสในชีวิตให้เด็ก ๆ” ไม่ว่าด้านการเรียนหรือการพัฒนาอนาคต เด็กที่เรียนดี ประพฤติดี หรือมีความสามารถด้านกีฬา โรงเรียนจะหาทุนสนับสนุน ปัจจุบันทีมฟุตบอลมีสมาชิกตั้งแต่ ม.1 ถึง ม.6 รวมประมาณ 20 คน เป็นเด็กหอทุกคน ได้รับอาหารครบมื้อและมีทุนการศึกษารองรับเช่นเดียวกับนักกีฬาอื่น ๆ โดยทุกวันจะฝึกซ้อมเช้า–เย็น และเรียนตามปกติในช่วงกลางวัน 

“ทีมฟุตบอลเรามีเด็กนักเรียนที่ได้ทุนเสมอภาคของ กสศ. ด้วย อุดหนุนลงไปยังเด็กจากครัวเรือนที่มีรายได้น้อยที่สุดเกือบครึ่งทีม และสำหรับน้อง ๆ เหล่านี้ หลายคนมองทุนการศึกษาว่าเป็นจุดเริ่มต้นความฝัน เป็นแรงขับให้อยากเอาชนะข้อจำกัด โดยเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่มีทุ่มเทลงไปที่การเล่นฟุตบอล ด้วยเชื่อว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตได้”

20 นาทีแห่งการล่าฝัน บนสนามฟุตบอล 7 สี

“จริง ๆ เราไม่ได้มาเป็นปีแรก” ครูเกียรติพงษ์เท้าความถึงประสบการณ์ปีก่อน ที่เด็ก ๆ จากทองผาภูมิต้องกลับบ้าน โดยยังไม่มีใครสักคนได้ย่างเท้าลงสนาม 

“ฟุตบอล 7 สีปีก่อน เป็นระบบเก่า คัดเลือกรอบแรกด้วยวิธีจับสลากหาทีมชนะ แน่นอนว่าทีมเราที่มาครั้งแรกและไม่ได้เป็นทีมวางก็ต้องพึ่งดวง ซึ่งผลออกมาว่าเราจับได้ตกรอบ เลยกลับบ้านโดยยังไม่ได้เตะสักนัด ปีนี้เราเลยกลับมาอีกครั้ง พร้อมกฎใหม่ที่ทุกทีมจะได้แข่งแบบแพ้คัดออก หมายความว่ายังไงคราวนี้เราจะมีหนึ่งแมตช์แน่ ๆ ก่อนไปเลยตั้งเป้ากันว่าขอชนะสัก 1-2 เกม ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว เพราะเราซ้อมหนักมาหลายเดือน ตระเวนไปแข่งก็หลายที่ เราถึงเชื่อว่าจะทำได้” คุณครูพูดถึงความเชื่อมั่นก่อนเกม  

หลายเดือนที่ผ่านมา เด็ก ๆ ซ้อมหนักและเดินทางไปแข่งหลายที่ ครูจึงเชื่อมั่นว่าพวกเขามีโอกาส แต่สิ่งที่คณะผู้ฝึกสอนกังวลมากกว่าคู่แข่งในสนาม คือ “ระยะทาง” จากทองผาภูมิ ถึงสนามเทพหัสดิน

หนึ่งวันก่อนแข่งขัน เด็ก ๆ และทีมโค้ช นำโดยครูชนา นาคทองดี หัวหน้าผู้ฝึกสอน ออกเดินทางด้วยรถสองแถวเก่า ๆ หนึ่งคัน กับรถตู้อายุไม่น่าจะต่ำกว่า 30 ปีอีกคันหนึ่ง

“โรงเรียนเราเคยมีรถหกล้อ หน้าตาคล้าย ๆ รถขนฝันของหมอนทองวิทยา แต่ใช้เดินทางไกลบ่อยก็เลยพังไป ตอนนี้เลยใช้รถตู้โรงเรียนกับรถที่ยืมครูในโรงเรียนมาอีกคัน ขนเด็ก 15 คนกับผู้ฝึกสอนส่วนหนึ่ง ออกเดินทางตอนตี 3 ก่อนแข่งหนึ่งวัน เพราะจากโรงเรียนไปถึงตัวจังหวัดก็หลายชั่วโมงแล้ว คืนแรกจึงวางแผนค้างกันที่นครปฐม อาศัยพึ่งพาบ้านของคนรู้จักกัน ก่อนที่เช้าวันถัดมาค่อยออกแต่เช้ามืดเพื่อไปสนามเทพหัสดิน”         

คุณครูบอกว่าแม้การเดินทางไม่สะดวกสบาย อาหารการกินก็ต้องหอบหิ้วมาเอง จากพ่อแม่ผู้ปกครองที่ฝากติดไม้ติดมือมาให้ แต่น้อง ๆ ยังมีกำลังใจดี จนไปถึงสนาม ทุกคนตื่นเต้น ดีใจที่จะได้ลงแข่ง ปลุกใจกันว่าจะลงไปทำให้ดีที่สุด 

“สุดท้ายผลปรากฏว่าเราเสมอในเกม แล้วแพ้ด้วยการยิงจุดโทษ”

ในฐานะผู้ฝึกสอน ครูเกียรติพงษ์มองว่า นี่คือวันที่เด็ก ๆ แสดงให้เห็นหัวใจอันแข็งแรง แม้เหนื่อยจากการเดินทางข้ามภูเขา หรือกดดันจากการลงแข่งขันรายการใหญ่ครั้งแรก แต่การเล่นกับทีมที่มีทักษะและประสบการณ์เหนือกว่า แล้วเสมอในเวลา ถือว่าพวกเขาได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว

“ในเกมเราก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ แต่เราประทับใจที่เด็กเต็มที่กันทุกวินาที ยิ่งทบทวนว่าพวกเขาต้องสู้กับอะไรบ้างกว่าจะได้ไปอยู่ตรงนั้น ผมถึงบอกว่าแค่เดินทางไปถึงสนาม เด็ก ๆ ก็ชนะแล้ว” 

‘ปรากฎการณ์หมอนทองถึงทองผาภูมิ หวังให้ไฟที่จุดติดสาดแสงถึงโรงเรียนห่างไกลโอกาสอีกนับร้อย …ที่ก็สู้อยู่เช่นกัน’           

“นอกจากชื่นชมให้กำลังใจ เราบอกเด็กให้เก็บทุกอย่างเป็นบทเรียน เพื่อปีต่อไปเราจะกลับมา”

 แต่การกลับมานั้น ไม่ใช่แค่การฝึกซ้อมหนักขึ้นเท่านั้น ยังมีคำถามและอุปสรรคมากมายที่ทีมต้องช่วยกันคิดต่อ

“ถึงจะบอกว่าได้ขนาดนี้ก็ถือว่ามาไกลมากแล้ว และเราจะพยายามกันมากขึ้นเพื่อไปไกลยิ่งกว่าเดิม แต่เชื่อเถอะว่าทุกทีมต่างคิดเหมือนกัน และการฝึกซ้อมในรอบหนึ่งปีนี้ จะเป็นตัววัดว่าใครแกร่งขึ้นได้มากกว่า พอพูดถึงเรื่องนี้ก็มาคิดว่าเราต้องกลับไปแข่งกับทีมที่มีสนามซ้อม มีอุปกรณ์ หรือมีทุนที่พร้อมกว่า แล้วจะมีประตูไหนให้เราสู้ได้บ้าง”

เด็ก ๆ โรงเรียนทองผาภูมิวิทยายังไม่มีสนามฟุตบอลในโรงเรียน ต้องไปใช้สนามเทศบาล แม้โรงเรียน ชุมชน และวัดจะช่วยดูแล แต่ก็ยังขาดอุปกรณ์พื้นฐาน เช่น ลูกฟุตบอลและรองเท้า ซึ่งต้องรอการบริจาคจากผู้ใหญ่ใจดี 

“เราไม่ได้ใช้ความเสียเปรียบด้านทรัพยากรเป็นข้ออ้างของความพ่ายแพ้ เพราะสุดท้ายแล้วฟุตบอลมันต้องวัดกันจริง ๆ ที่ช่วงเวลาในสนาม แต่สิ่งที่อยากชวนคิด คืออยากให้ย้อนดูความเป็นไปได้ ที่เราจะหันไปมองโรงเรียนเล็ก ๆ หรือโรงเรียนที่อยู่ห่างไกล แล้วช่วยกันกระจายทรัพยากรไปถึงให้มากกว่านี้  

“ปรากฎการณ์ของทีมโรงเรียนหมอนทองวิทยาในฟุตบอล 7 สีปีนี้ มันทำให้เรามีความหวังว่าไฟที่จุดติดแล้วจะสาดแสงไปถึงโรงเรียนอีกนับร้อยที่กำลังสู้อยู่ลำพัง เพื่อที่ในอนาคตเราจะมีนักฟุตบอลและทีมฟุตบอลของแต่ละโรงเรียนที่ ‘พร้อมพอ’ จะเอาศักยภาพที่ดีที่สุดไปวัดกันในสนาม โดยไม่มีทีมใดต้องมาพร้อมสตอรีของความขัดสนอีก แล้วถ้าทำได้จริง ประโยชน์ก็จะตกเป็นของประเทศไทยที่จะมีนักฟุตบอลหรือนักกีฬาดี ๆ เพิ่มขึ้นอีกมาก”

ใช้กีฬาพาเด็ก ๆ ไปสู่โอกาสทางการศึกษา

ครูเกียรติพงษ์กล่าวว่า การส่งเสริมให้เด็กเล่นกีฬา สำหรับบางโรงเรียนอาจต่อยอดไปสู่โอกาสทางการศึกษาได้โดยตรง เช่นในอำเภอที่ถูกล้อมด้วยภูเขาสูงและความกันดารห่างไกลของโรงเรียนทองผาภูมิวิทยา ได้มอบพื้นฐานให้กับเด็ก ๆ ทั้งด้านวินัย ความพยายาม การเคารพผู้อื่น จนถึงความตั้งใจที่จะพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ซึ่งคุณสมบัติเหล่านี้สามารถประยุกต์กับชีวิตประจำวัน หรือใช้ได้ในทุกอาชีพ

“เราพยายามใช้กีฬามาช่วยต่อยอดการศึกษา และสร้างรากฐานชีวิตให้กับเด็ก เพราะเชื่อว่าเมื่อเด็ก ๆ ได้พบสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ยึดเหนี่ยวได้ มันจะเป็นเส้นทางใหม่ ๆ ที่พาไปสู่ความสำเร็จ อย่างที่ผ่านมาโรงเรียนเรามีนักฟุตบอลและกีฬาอื่น ๆ ได้โควตาไปเรียนต่อระดับสูงในสถาบันใหญ่ในเมือง หรือบางคนก็ถูกเรียกไปคัดตัวเป็นเยาวชนทีมชาติ มีเบี้ยเลี้ยง มีโอกาสก้าวหน้า จึงมั่นใจว่าทางโรงเรียนได้มาถูกทางแล้ว และจะพยายามเดินตามแนวทางนี้ต่อไป”

The post แค่ได้ไปถึงสนาม เด็ก ๆ ก็ชนะแล้ว “ทองผาภูมิวิทยา” ขบวนฝันจากชายแดน ที่ฝ่าภูเขา แม่น้ำ และระยะทาง 400 กิโลเมตรมาพิสูจน์หัวใจ first appeared on กสศ..

ทุกคนในชุมชนยังคงจดจำช่วงเวลาแห่งความสุข วันที่ทีมสามารถชนะในการแข่งขัน และผ่านเข้ารอบคัดเลือกในรอบแรกได้สำเร็จ มันอาจไม่ใช่ชัยชนะที่สลักสำคัญในสายตาใคร แต่สำหรับคนในอำเภอสิเกา จังหวัดตรัง 

นี่คือ “ความสำเร็จก้าวเล็ก ๆ ของเด็ก ๆ” ที่ทุกคนพยายามเอาใจช่วย และปลุกปั้นด้วยความภาคภูมิใจ

ความสำเร็จของทีมหมอนทองวิทยาในปีนี้ กลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับนักเตะมัธยมทั่วประเทศ หนึ่งในนั้นคือ “ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์” ซึ่งเคยมีโอกาสฟาดแข้งกับทีมหมอนทองวิทยาในรอบคัดเลือกฟุตบอลแชมป์กีฬา 7HD 2025 และรู้สึกภาคภูมิใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในรายการนี้

กสศ. มีโอกาสพูดคุยกับ อาจารย์ศรัณยู อุมา ผู้สอนและโค้ชของทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ อาจารย์เล่าว่า แม้ทีมจะพ่ายแพ้ให้กับหมอนทองวิทยา แต่สิ่งที่ได้กลับมามีค่ามากกว่า คือ “โอกาสในการเรียนรู้ถึงคุณค่าของความพยายาม” เพราะชัยชนะไม่ได้เป็นของหมอนทองวิทยาเพียงทีมเดียว หากแต่ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ก็ประสบความสำเร็จในเป้าหมายที่ตั้งไว้เช่นกัน

อาจารย์ศรัณยูเล่าว่า ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์เป็นทีมฟุตบอลเล็ก ๆ ที่พยายามก้าวขึ้นไปยืนบนเส้นทางลูกหนังระดับมัธยม เช่นเดียวกับหลายทีมจากชุมชน ตำบล อำเภอ และจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ ทุกโรงเรียนต่างมี “เรื่องเล่า” ของตัวเองที่เต็มไปด้วยความฝันและความมุ่งมั่น 

“โรงเรียนของเรามีนักฟุตบอลทุกรุ่น ตั้งแต่ ม.1 ถึง ม.6 เราเปิดกว้างให้เด็ก ๆ ทุกคนที่สนใจเล่นฟุตบอลมาคัดตัว แสดงความตั้งใจและความสามารถที่มี แม้เด็กบางคนจะไม่เก่งเรื่องการเรียนหรือด้านวิชาการ แต่เราจะย้ำเสมอว่า เขาจะเป็นนักฟุตบอลอย่างเดียวไม่ได้ ต้องเอาใจใส่การเรียนด้วย นักฟุตบอลคนไหนมีปัญหาด้านการเรียน เราจะติดตามว่ามีปัญหาในรายวิชาไหน แล้วหาทางช่วยกันแก้ไข ทั้งการสอนเสริม แนะนำ จนไม่มีงานค้าง ติด 0 ติด ร หรือ มส. ในวิชานั้น ๆ”

สำหรับอาจารย์และเด็ก ๆ การได้ร่วมแข่งขันฟุตบอลแชมป์กีฬา 7 สี โดยเฉพาะการได้ลงสนามกับทีมชื่อดังอย่างหมอนทองวิทยา ถือเป็นประสบการณ์ที่ยิ่งใหญ่

“เรามองว่าทีมของเราเป็นเหมือนบันไดเล็ก ๆ ขั้นหนึ่ง ที่ทำให้ทีมหมอนทองวิทยาไปถึงความสำเร็จตรงนั้น เห็นข่าวพวกเขาทุกวัน พวกเราก็รู้สึกภูมิใจ เพราะเมื่อมีใครพูดถึงเส้นทางความสำเร็จของทีมหมอนทองวิทยา มันจะมีโรงเรียนของเราอยู่ในสตอรี่นั้นด้วย”

โรงเรียนสิเกาประชาผดุงวิทย์ เป็นโรงเรียนเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีห้องเรียนพิเศษ หรือมีโปรแกรมเฉพาะด้านกีฬาเหมือนกับโรงเรียนใหญ่ ๆ มีเพียงเด็ก ๆ ที่บอกว่าอยากไปร่วมแข่งในรายการนี้

“มีเด็กกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นนักฟุตบอลในโรงเรียนเดินมาบอกว่า อยากไปแข่งฟุตบอล 7 สี ผมเลยบอกพวกเขาว่า ถ้ามีความตั้งใจมุ่งมั่นกันจริง ๆ ก็ต้องลองหาทางกันดู หลังจากสมัครเข้าร่วมรายการก็ใช้เวลาประมาณ 2 เดือนเตรียมการต่าง ๆ พร้อมกับบอกเงื่อนไขเด็ก ๆ ว่าต้องเตรียมพร้อม ต้องทุ่มเทให้กับการซ้อมทุกวัน”

อาจารย์ศรัณยูเล่าว่า ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ไม่มีแม้แต่ “รถขนฝัน” เป็นของตัวเอง แต่มีความพยายามใช้หัวใจและความมุ่งมั่นนำทาง

ค่าใช้จ่ายในการเดินทางบางส่วนเกิดจากการร่วมลงขันของผู้ปกครองที่อยากเห็นลูก ๆ ได้ออกไปเรียนรู้โลกกว้าง รถขนฝันของเด็ก ๆ ได้เป็น “รถไฟชั้น 3” ที่เดินทางเกือบหนึ่งพันกิโลเมตร มากกว่า 14 ชั่วโมง เพื่อมาลงแข่งรอบคัดเลือกที่สนามจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

“เด็กๆ ดีใจกันมาก เพราะผลจากความตั้งใจที่ทำให้ได้รับชนะในนัดแรก เป็นชัยชนะที่ได้ทำให้อำเภอของเรารู้สึกภูมิใจกับความพยายามของเด็ก ๆ มีการลงข่าวผลการแข่งขันในเพจของอำเภอ ลงข่าวในเพจของจังหวัดตรัง ลงข่าวว่าทีมของจังหวัดตรังคว้าชัยชนะในนัดแรกของการแข่งขันฟุตบอล 7 สี”

ทุกคนในชุมชนยังคงจำช่วงเวลานั้นได้ดี มันอาจเป็นเพียงชัยชนะเล็ก ๆ แต่เป็น “ความสำเร็จที่ทั้งชุมชนร่วมกันสร้าง” และเป็นแรงบันดาลใจให้เด็ก ๆ รุ่นต่อไปกล้าฝันไกลกว่าเดิม

“มันอาจเป็นชัยชนะที่ไม่ได้สลักสำคัญกับคนอื่น แต่คนในชุมชนของเรามองว่า ความสำเร็จจากก้าวเล็ก ๆ ของเด็ก ๆ ที่ทุกคนพยายามเอาใจช่วยและพยายามปลุกปั้นขึ้นนี้ คือความสำเร็จที่ได้ลงแรงร่วมกัน”

วันที่ 19 ตุลาคม 2568 ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ได้ลงสนามฟาดแข้งกับทีมหมอนทองวิทยา แม้รู้ว่าเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่ง แต่ทุกคนต่างดีใจกับโอกาสนี้ และมุ่งมั่นเต็มที่

“เราไม่คิดเรื่องผลแพ้ชนะเลย แค่ได้โอกาสลงเล่นกับทีมหมอนทองวิทยาของอาจารย์สกล ก็ถือเป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้”

อาจารย์ศรัณยูเล่าว่า หลังจากการแข่งขัน เด็ก ๆ ในทีมต่างรู้สึกภูมิใจอย่างยิ่ง หลายคนแคปภาพจากเกมวันนั้นโพสต์ไว้บนโซเชียล พร้อมข้อความว่า “หมอนทองวิทยาจะไปถึงตรงนั้นไม่ได้ ถ้าไม่ชนะเราก่อน”

“ความพ่ายแพ้ในวันนั้นคือโอกาสที่พวกเขาได้เรียนรู้ถึงคุณค่าของความพยายาม และรู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของ ‘ปรากฏการณ์หมอนทองฟีเวอร์’ ซึ่งไม่ใช่แค่ความสำเร็จของหมอนทองวิทยาเท่านั้น ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ก็ประสบความสำเร็จในเป้าหมายที่วางไว้เช่นกัน”

อีกสิ่งที่อาจารย์ภูมิใจไม่แพ้กัน คือพลังของชุมชนที่ร่วมแรงร่วมใจสนับสนุนเด็ก ๆ บางคนช่วยออกค่าตั๋วรถไฟ บางคนมาส่งถึงชานชาลา เด็ก ๆ มีเพียงลูกฟุตบอลห้าลูก กระติกน้ำหนึ่งใบ และหัวใจที่พร้อมจะสู้เต็มกำลัง

สำหรับทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ ความพยายามในครั้งนี้ไม่ใช่การไล่ล่าความฝันที่ยิ่งใหญ่ แต่คือ “ก้าวแรกที่มีคุณค่า” พวกเขาตั้งเป้าเพียงผ่านเข้ารอบแรก และก็ทำได้สำเร็จ

“แม้ผลการแข่งขันจะออกมาว่าเราแพ้ แต่สิ่งที่ได้เกิดคาดคือความคุ้มค่า คือโบนัสของชีวิตเด็ก ๆ ความยากลำบากในการเดินทางหรืออุปสรรคต่าง ๆ ที่พบเจอก่อนจะมาถึงจุดนี้ จึงไม่มีความหมายกับพวกเราเลย”

อาจารย์ศรัณยูทิ้งท้ายด้วยความหวังว่า ปรากฏการณ์ “หมอนทองฟีเวอร์” จะจุดประกายให้เกิดระบบสนับสนุนกีฬาฟุตบอลระดับชุมชนอย่างจริงจังและยั่งยืน เพื่อให้เด็ก ๆ ทั่วประเทศได้มี “รถขนฝัน” เป็นของตัวเอง

“รายการแข่งขันนี้ กำลังกลายเป็นเป้าหมายสำคัญในชีวิตของนักเตะรุ่นน้อง ๆ และนักฟุตบอลระดับมัธยมทั่วประเทศ ความสำเร็จของทีมหมอนทองวิทยาได้พิสูจน์ให้เห็นว่า ไม่ว่าทีมของพวกเขาจะชนะหรือแพ้ หากมีความมุ่งมั่นและตั้งใจจริง ก็สามารถกลายเป็นที่รักของคนไทยได้เช่นกัน”

The post “รถไฟขนฝันของทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์” : แรงบันดาลใจบนรถไฟชั้น 3 กับความฝันชั้นหนึ่งของเด็ก ๆ ที่แม้จะแพ้ในเกม แต่ชนะในใจทั้งชุมชน first appeared on กสศ..