ครูเกียรติพงษ์ สุขเพิ่ม ผู้ฝึกสอนทีมฟุตบอลโรงเรียนทองผาภูมิวิทยา เล่าถึงความรู้สึกในการพาเด็ก ๆ จากจังหวัดกาญจนบุรีลงแข่งเป็นครั้งแรกในฟุตบอลนักเรียน 7 คน แชมป์กีฬา 7HD แชมเปียนคัพ 2025 แม้ผลการแข่งขันจะจบลงด้วยการพ่ายจุดโทษ 2-3 หลังเสมอในเกม 20 นาทีกับทีมโรงเรียนบางปะอิน จังหวัดอยุธยา 0-0 ทำให้ประตูสู่รอบต่อไปปิดลงทันที แต่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เด็ก ๆ วิ่งไล่ตามความฝันบนสนามฟุตบอลเทพหัสดินนั้น กลับบรรจุเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย ซึ่งจะฝังในความทรงจำของทีมฟุตบอลโรงเรียนทองผาภูมิวิทยาไปอีกนาน

ครูเกียรติพงษ์พูดว่า “แค่ได้ประทับรอยเท้าลงบนสนามก็เหมือนได้ชัยชนะ” นั่นใช่เพียงคำปลอบใจเพราะ ๆ หากคือความพยายามเปรียบให้เห็นภาพหลุมบ่อและเส้นทางยาวไกลกว่า 400 กิโลเมตร ที่เด็ก ๆ ต้องฝ่าฟันจากโรงเรียนซึ่งตั้งอยู่สุดเขตแดนประเทศไทย บริเวณเทือกเขาตะนาวศรี พื้นที่ที่เต็มไปด้วยภูเขาสูงสลับซับซ้อน ป่าทึบปกคลุม และความเชี่ยวกรากของแม่น้ำแควน้อยในฤดูฝน ที่ยิ่งทำให้ระยะทางสู่สนามฟุตบอลกลางกรุงเทพฯ ไกลออกไปอีกหลายเท่า

“แม้โรงเรียนเราจะเป็นโรงเรียนประจำอำเภอ แต่เพราะเป็นศูนย์กลางการเรียนต่อระดับมัธยม ทำให้มีเด็กมาจากหลายตำบล หลากหลายชาติพันธุ์ และด้วยพื้นที่อำเภอกินบริเวณกว้างใหญ่ที่สุดของจังหวัดกาญจนบุรี เด็กบางคนจึงมาจากหมู่บ้านที่อยู่ลึกเข้าไปในป่า บางคนมาจากพื้นที่ภูเขา บางคนต้องนั่งเรือถ่อแพล่องแม่น้ำมากกว่าครึ่งวันกว่าจะถึงโรงเรียน นักเรียนส่วนหนึ่งจึงต้องอยู่หอพักที่โรงเรียน …และน้อง ๆ นักฟุตบอลทั้งทีมก็คือเด็กกลุ่มนี้”

ครูเกียรติพงษ์เล่าว่า โรงเรียนเริ่มทำทีมฟุตบอลขึ้นเมื่อราว 3–4 ปีก่อน ด้วยแนวคิด “ใช้กีฬาเป็นเครื่องมือเปิดโอกาสในชีวิตให้เด็ก ๆ” ไม่ว่าด้านการเรียนหรือการพัฒนาอนาคต เด็กที่เรียนดี ประพฤติดี หรือมีความสามารถด้านกีฬา โรงเรียนจะหาทุนสนับสนุน ปัจจุบันทีมฟุตบอลมีสมาชิกตั้งแต่ ม.1 ถึง ม.6 รวมประมาณ 20 คน เป็นเด็กหอทุกคน ได้รับอาหารครบมื้อและมีทุนการศึกษารองรับเช่นเดียวกับนักกีฬาอื่น ๆ โดยทุกวันจะฝึกซ้อมเช้า–เย็น และเรียนตามปกติในช่วงกลางวัน 

“ทีมฟุตบอลเรามีเด็กนักเรียนที่ได้ทุนเสมอภาคของ กสศ. ด้วย อุดหนุนลงไปยังเด็กจากครัวเรือนที่มีรายได้น้อยที่สุดเกือบครึ่งทีม และสำหรับน้อง ๆ เหล่านี้ หลายคนมองทุนการศึกษาว่าเป็นจุดเริ่มต้นความฝัน เป็นแรงขับให้อยากเอาชนะข้อจำกัด โดยเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่มีทุ่มเทลงไปที่การเล่นฟุตบอล ด้วยเชื่อว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตได้”

20 นาทีแห่งการล่าฝัน บนสนามฟุตบอล 7 สี

“จริง ๆ เราไม่ได้มาเป็นปีแรก” ครูเกียรติพงษ์เท้าความถึงประสบการณ์ปีก่อน ที่เด็ก ๆ จากทองผาภูมิต้องกลับบ้าน โดยยังไม่มีใครสักคนได้ย่างเท้าลงสนาม 

“ฟุตบอล 7 สีปีก่อน เป็นระบบเก่า คัดเลือกรอบแรกด้วยวิธีจับสลากหาทีมชนะ แน่นอนว่าทีมเราที่มาครั้งแรกและไม่ได้เป็นทีมวางก็ต้องพึ่งดวง ซึ่งผลออกมาว่าเราจับได้ตกรอบ เลยกลับบ้านโดยยังไม่ได้เตะสักนัด ปีนี้เราเลยกลับมาอีกครั้ง พร้อมกฎใหม่ที่ทุกทีมจะได้แข่งแบบแพ้คัดออก หมายความว่ายังไงคราวนี้เราจะมีหนึ่งแมตช์แน่ ๆ ก่อนไปเลยตั้งเป้ากันว่าขอชนะสัก 1-2 เกม ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว เพราะเราซ้อมหนักมาหลายเดือน ตระเวนไปแข่งก็หลายที่ เราถึงเชื่อว่าจะทำได้” คุณครูพูดถึงความเชื่อมั่นก่อนเกม  

หลายเดือนที่ผ่านมา เด็ก ๆ ซ้อมหนักและเดินทางไปแข่งหลายที่ ครูจึงเชื่อมั่นว่าพวกเขามีโอกาส แต่สิ่งที่คณะผู้ฝึกสอนกังวลมากกว่าคู่แข่งในสนาม คือ “ระยะทาง” จากทองผาภูมิ ถึงสนามเทพหัสดิน

หนึ่งวันก่อนแข่งขัน เด็ก ๆ และทีมโค้ช นำโดยครูชนา นาคทองดี หัวหน้าผู้ฝึกสอน ออกเดินทางด้วยรถสองแถวเก่า ๆ หนึ่งคัน กับรถตู้อายุไม่น่าจะต่ำกว่า 30 ปีอีกคันหนึ่ง

“โรงเรียนเราเคยมีรถหกล้อ หน้าตาคล้าย ๆ รถขนฝันของหมอนทองวิทยา แต่ใช้เดินทางไกลบ่อยก็เลยพังไป ตอนนี้เลยใช้รถตู้โรงเรียนกับรถที่ยืมครูในโรงเรียนมาอีกคัน ขนเด็ก 15 คนกับผู้ฝึกสอนส่วนหนึ่ง ออกเดินทางตอนตี 3 ก่อนแข่งหนึ่งวัน เพราะจากโรงเรียนไปถึงตัวจังหวัดก็หลายชั่วโมงแล้ว คืนแรกจึงวางแผนค้างกันที่นครปฐม อาศัยพึ่งพาบ้านของคนรู้จักกัน ก่อนที่เช้าวันถัดมาค่อยออกแต่เช้ามืดเพื่อไปสนามเทพหัสดิน”         

คุณครูบอกว่าแม้การเดินทางไม่สะดวกสบาย อาหารการกินก็ต้องหอบหิ้วมาเอง จากพ่อแม่ผู้ปกครองที่ฝากติดไม้ติดมือมาให้ แต่น้อง ๆ ยังมีกำลังใจดี จนไปถึงสนาม ทุกคนตื่นเต้น ดีใจที่จะได้ลงแข่ง ปลุกใจกันว่าจะลงไปทำให้ดีที่สุด 

“สุดท้ายผลปรากฏว่าเราเสมอในเกม แล้วแพ้ด้วยการยิงจุดโทษ”

ในฐานะผู้ฝึกสอน ครูเกียรติพงษ์มองว่า นี่คือวันที่เด็ก ๆ แสดงให้เห็นหัวใจอันแข็งแรง แม้เหนื่อยจากการเดินทางข้ามภูเขา หรือกดดันจากการลงแข่งขันรายการใหญ่ครั้งแรก แต่การเล่นกับทีมที่มีทักษะและประสบการณ์เหนือกว่า แล้วเสมอในเวลา ถือว่าพวกเขาได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว

“ในเกมเราก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ แต่เราประทับใจที่เด็กเต็มที่กันทุกวินาที ยิ่งทบทวนว่าพวกเขาต้องสู้กับอะไรบ้างกว่าจะได้ไปอยู่ตรงนั้น ผมถึงบอกว่าแค่เดินทางไปถึงสนาม เด็ก ๆ ก็ชนะแล้ว” 

‘ปรากฎการณ์หมอนทองถึงทองผาภูมิ หวังให้ไฟที่จุดติดสาดแสงถึงโรงเรียนห่างไกลโอกาสอีกนับร้อย …ที่ก็สู้อยู่เช่นกัน’           

“นอกจากชื่นชมให้กำลังใจ เราบอกเด็กให้เก็บทุกอย่างเป็นบทเรียน เพื่อปีต่อไปเราจะกลับมา”

 แต่การกลับมานั้น ไม่ใช่แค่การฝึกซ้อมหนักขึ้นเท่านั้น ยังมีคำถามและอุปสรรคมากมายที่ทีมต้องช่วยกันคิดต่อ

“ถึงจะบอกว่าได้ขนาดนี้ก็ถือว่ามาไกลมากแล้ว และเราจะพยายามกันมากขึ้นเพื่อไปไกลยิ่งกว่าเดิม แต่เชื่อเถอะว่าทุกทีมต่างคิดเหมือนกัน และการฝึกซ้อมในรอบหนึ่งปีนี้ จะเป็นตัววัดว่าใครแกร่งขึ้นได้มากกว่า พอพูดถึงเรื่องนี้ก็มาคิดว่าเราต้องกลับไปแข่งกับทีมที่มีสนามซ้อม มีอุปกรณ์ หรือมีทุนที่พร้อมกว่า แล้วจะมีประตูไหนให้เราสู้ได้บ้าง”

เด็ก ๆ โรงเรียนทองผาภูมิวิทยายังไม่มีสนามฟุตบอลในโรงเรียน ต้องไปใช้สนามเทศบาล แม้โรงเรียน ชุมชน และวัดจะช่วยดูแล แต่ก็ยังขาดอุปกรณ์พื้นฐาน เช่น ลูกฟุตบอลและรองเท้า ซึ่งต้องรอการบริจาคจากผู้ใหญ่ใจดี 

“เราไม่ได้ใช้ความเสียเปรียบด้านทรัพยากรเป็นข้ออ้างของความพ่ายแพ้ เพราะสุดท้ายแล้วฟุตบอลมันต้องวัดกันจริง ๆ ที่ช่วงเวลาในสนาม แต่สิ่งที่อยากชวนคิด คืออยากให้ย้อนดูความเป็นไปได้ ที่เราจะหันไปมองโรงเรียนเล็ก ๆ หรือโรงเรียนที่อยู่ห่างไกล แล้วช่วยกันกระจายทรัพยากรไปถึงให้มากกว่านี้  

“ปรากฎการณ์ของทีมโรงเรียนหมอนทองวิทยาในฟุตบอล 7 สีปีนี้ มันทำให้เรามีความหวังว่าไฟที่จุดติดแล้วจะสาดแสงไปถึงโรงเรียนอีกนับร้อยที่กำลังสู้อยู่ลำพัง เพื่อที่ในอนาคตเราจะมีนักฟุตบอลและทีมฟุตบอลของแต่ละโรงเรียนที่ ‘พร้อมพอ’ จะเอาศักยภาพที่ดีที่สุดไปวัดกันในสนาม โดยไม่มีทีมใดต้องมาพร้อมสตอรีของความขัดสนอีก แล้วถ้าทำได้จริง ประโยชน์ก็จะตกเป็นของประเทศไทยที่จะมีนักฟุตบอลหรือนักกีฬาดี ๆ เพิ่มขึ้นอีกมาก”

ใช้กีฬาพาเด็ก ๆ ไปสู่โอกาสทางการศึกษา

ครูเกียรติพงษ์กล่าวว่า การส่งเสริมให้เด็กเล่นกีฬา สำหรับบางโรงเรียนอาจต่อยอดไปสู่โอกาสทางการศึกษาได้โดยตรง เช่นในอำเภอที่ถูกล้อมด้วยภูเขาสูงและความกันดารห่างไกลของโรงเรียนทองผาภูมิวิทยา ได้มอบพื้นฐานให้กับเด็ก ๆ ทั้งด้านวินัย ความพยายาม การเคารพผู้อื่น จนถึงความตั้งใจที่จะพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ซึ่งคุณสมบัติเหล่านี้สามารถประยุกต์กับชีวิตประจำวัน หรือใช้ได้ในทุกอาชีพ

“เราพยายามใช้กีฬามาช่วยต่อยอดการศึกษา และสร้างรากฐานชีวิตให้กับเด็ก เพราะเชื่อว่าเมื่อเด็ก ๆ ได้พบสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ยึดเหนี่ยวได้ มันจะเป็นเส้นทางใหม่ ๆ ที่พาไปสู่ความสำเร็จ อย่างที่ผ่านมาโรงเรียนเรามีนักฟุตบอลและกีฬาอื่น ๆ ได้โควตาไปเรียนต่อระดับสูงในสถาบันใหญ่ในเมือง หรือบางคนก็ถูกเรียกไปคัดตัวเป็นเยาวชนทีมชาติ มีเบี้ยเลี้ยง มีโอกาสก้าวหน้า จึงมั่นใจว่าทางโรงเรียนได้มาถูกทางแล้ว และจะพยายามเดินตามแนวทางนี้ต่อไป”

The post แค่ได้ไปถึงสนาม เด็ก ๆ ก็ชนะแล้ว “ทองผาภูมิวิทยา” ขบวนฝันจากชายแดน ที่ฝ่าภูเขา แม่น้ำ และระยะทาง 400 กิโลเมตรมาพิสูจน์หัวใจ first appeared on กสศ..

ตัวละครสำคัญทำหน้าที่ปิดทองหลังพระมาตลอดอย่าง ‘จ่าเย็น’ มงคล ทศไกร อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย ที่มาร่วมเป็น “เครือข่ายเพื่อน กสศ.” สวมบทโค้ชทีมฟุตบอล กสศ. ที่ดูแลเด็กๆ ตลอด 2-3 เดือนอย่างใกล้ชิด ตั้งแต่การฝึกซ้อมเช้า-เย็น ก่อนนอนฝึกสมาธิสร้างสติ 

จ่าเย็น บอกว่า สิ่งที่เห็นจากการร่วมฝึกซ้อมกับเด็ก ๆ คือพวกเขาทุกคนมีความฝัน แต่หลายคนกลับต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย ทั้งด้านเวลาและสภาพแวดล้อม เช่น การเดินทางที่ยากลำบาก ไม่มีสนามหรืออุปกรณ์ที่เหมาะสม ทำให้เด็ก ๆ ไม่สามารถฝึกซ้อมได้เต็มที่ หากมีสถานที่และสิ่งแวดล้อมที่ดีขึ้น เขาจะสามารถพัฒนาได้ไกลกว่านี้มาก

อีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน ที่อดีตทีมชาติไทย ต้องกล่าวถึงและให้ความสำคัญมาก คือ “เรื่องระบบการศึกษาที่ยังไม่ยืดหยุ่นพอ” เด็กหลายคนต้องเลือกว่าจะเรียนหรือเล่นกีฬา เพราะตารางเรียนแน่น ทำให้ไม่มีเวลาโฟกัสกับสิ่งที่รักจริง ๆ ผมเชื่อว่าการเรียนรู้ควรปรับให้สอดคล้องกับศักยภาพของเด็กแต่ละคน เด็กสามารถเรียนไปพร้อมกับพัฒนาทักษะด้านกีฬาได้ เช่น เรียนหลักสูตรยืดหยุ่นที่เน้นการพัฒนาทั้งด้านวิชาการและกีฬาควบคู่กัน

“ช่วงแรกที่เราเริ่มฝึก เด็ก ๆ หลายคนยังไม่เห็นภาพอนาคตของตัวเอง ไม่รู้ว่าการเป็นนักกีฬาต้องทำอย่างไร บางคนรู้สึกว่าซ้อมไปโดยไม่มีเป้าหมาย แต่เมื่อเขาเริ่มเห็นโอกาสจากการได้แข่งขันหรือได้ออกมาโชว์ฝีมือ ความตั้งใจของเขาก็เริ่มชัดขึ้น เห็นได้ชัดว่า “เป้าหมาย” และ “แรงบันดาลใจ” คือสิ่งสำคัญมาก”

อุปสรรคอีกอย่างที่จ่าเย็น ได้เห็นคือเรื่องเศรษฐกิจ เด็กบางคน เช่น “น้องจัมโบ้” ต้องหยุดเล่นฟุตบอลไปทำงานโต๊ะจีน เพราะต้องช่วยครอบครัวหารายได้ และคือคำตอบของชีวิต ทำให้เขาขาดโอกาส  ซึ่งจริงๆ แล้วถ้าเขาได้เรียนต่อ โอกาสในชีวิตก็จะเปิดกว้างมากกว่าเดิม ตรงนี้คือเรื่องสำคัญที่จ่าเย็นพูดอย่างหนักแน่นตลอดบทสนทนาคือ ระบบการศึกษาควรเปิดโอกาสให้เด็กกลุ่มนี้มากขึ้น ทั้งในเรื่องความยืดหยุ่นและการสร้างแรงจูงใจให้เขาเห็นคุณค่าของการเรียนควบคู่กับการพัฒนาทักษะกีฬา

สิ่งที่ขาดอีกอย่างคือ “ทรัพยากร” เด็กต่างจังหวัดจำนวนมากมีความสามารถสูง แต่ขาดการสนับสนุน เช่น อุปกรณ์กีฬา สนามซ้อม หรือโค้ชที่มีความรู้ เมื่อพวกเขาได้มีโอกาสเข้ามาเล่นในเมือง แข่งขันกับนักกีฬาที่ซ้อมทุกวัน จะเห็นเลยว่าพวกเขาเก่งไม่แพ้ใคร เพียงแต่ยังไม่มีพื้นที่ให้แสดงศักยภาพออกมาเท่านั้น

จ่าเย็นบอกอีกว่า โครงการฯ นี้สร้างแรงบันดาลใจและชักนำน้องที่อยู่นอกระบบได้กลับเข้ามาร่วมทำกิจกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกีฬา ดนตรี ศิลปะ ฯลฯ 

“เราได้เห็นเค้าในวันแรกตั้งแต่ไม่เป็นเลย มาจนถึงวันที่เค้าเข้าใจกีฬาฟุตบอลมากขึ้น ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่ต้นเก่ง ผมก็เหมือนกัน เค้าพยายามเรียนรู้ในสิ่งที่เราให้ สิ่งที่เราบอก เด็กกลุ่มนี้ตั้งใจมาก อยากทำเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เค้าสู้มากกว่าปกติ  สู้กับคำดูถูกต่างๆ มันช่วยได้เยอะ”   อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย การันตีว่า หากเราสามารถส่งเสริมเรื่องโอกาส ความเข้าใจ และทรัพยากรให้ถึงเด็กกลุ่มนี้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นในโรงเรียนหรือในชุมชนทั้งเด็กในระบบและนอกระบบการศึกษา ก็จะช่วยให้ “ช้างเผือกในป่าใหญ่” เหล่านี้ได้ออกมาเปล่งประกาย และสามารถเดินตามความฝันของตัวเองได้จริง และอาจจะเก่งกว่า “ช้างบ้าน”

แพ้อย่างเดียวแต่ชนะทุกอย่าง 

ในฐานะโค้ช จ่าเย็นบอกว่าการมาแข่งที่กรุงเทพฯ หนนี้มีอย่างเดียวที่แพ้คือแต้ม นอกนั้นเด็กๆ ชนะหมด 

“ในสนามมีสิ่งเดียวที่เค้าแพ้คือสกอร์ แต่สิ่งที่ผมเห็นคือเค้าเอาชนะใจตัวเอง เอาชนะขีดความสามารถที่เค้าเคยมี เอาชนะทุกอย่างที่เค้าไม่เคยคิดว่าจะเอาชนะได้” 

และความพ่ายแพ้มักจะสอนอะไรมากกว่าชัยชนะเสมอ 

“ทำให้น้องๆ รู้ว่ายังมีคนที่เก่งกว่าเค้า กำลังมีคนที่ทำงานหนักกว่าเค้า การพ่ายแพ้มันคือบทเรียน คือความผิดพลาด กีฬาฟุตบอลใครผิดพลาดมากกว่าก็แพ้ไป การพ่ายแพ้มันทำให้เรากลับมาแข็งแกร่งขึ้นได้ และพยายามปรับปรุงแก้ไขส่วนที่เราผิดพลาด ให้เหลือน้อยที่สุด ถ้าใครผิดพลาดน้อยสุดคนนั้นคือผู้ชนะ” จ่าเย็นบอก

The post สร้างโอกาสให้เด็กทุกคนได้ “เรียนรู้ผ่านกีฬา” ทุกสนามคือพื้นที่เติบโต เบื้องหลังทุกประตูคือ ‘ระเบียบ วินัย และการศึกษา’ first appeared on กสศ..

ทุกคนในชุมชนยังคงจดจำช่วงเวลาแห่งความสุข วันที่ทีมสามารถชนะในการแข่งขัน และผ่านเข้ารอบคัดเลือกในรอบแรกได้สำเร็จ มันอาจไม่ใช่ชัยชนะที่สลักสำคัญในสายตาใคร แต่สำหรับคนในอำเภอสิเกา จังหวัดตรัง 

นี่คือ “ความสำเร็จก้าวเล็ก ๆ ของเด็ก ๆ” ที่ทุกคนพยายามเอาใจช่วย และปลุกปั้นด้วยความภาคภูมิใจ

ความสำเร็จของทีมหมอนทองวิทยาในปีนี้ กลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับนักเตะมัธยมทั่วประเทศ หนึ่งในนั้นคือ “ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์” ซึ่งเคยมีโอกาสฟาดแข้งกับทีมหมอนทองวิทยาในรอบคัดเลือกฟุตบอลแชมป์กีฬา 7HD 2025 และรู้สึกภาคภูมิใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในรายการนี้

กสศ. มีโอกาสพูดคุยกับ อาจารย์ศรัณยู อุมา ผู้สอนและโค้ชของทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ อาจารย์เล่าว่า แม้ทีมจะพ่ายแพ้ให้กับหมอนทองวิทยา แต่สิ่งที่ได้กลับมามีค่ามากกว่า คือ “โอกาสในการเรียนรู้ถึงคุณค่าของความพยายาม” เพราะชัยชนะไม่ได้เป็นของหมอนทองวิทยาเพียงทีมเดียว หากแต่ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ก็ประสบความสำเร็จในเป้าหมายที่ตั้งไว้เช่นกัน

อาจารย์ศรัณยูเล่าว่า ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์เป็นทีมฟุตบอลเล็ก ๆ ที่พยายามก้าวขึ้นไปยืนบนเส้นทางลูกหนังระดับมัธยม เช่นเดียวกับหลายทีมจากชุมชน ตำบล อำเภอ และจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ ทุกโรงเรียนต่างมี “เรื่องเล่า” ของตัวเองที่เต็มไปด้วยความฝันและความมุ่งมั่น 

“โรงเรียนของเรามีนักฟุตบอลทุกรุ่น ตั้งแต่ ม.1 ถึง ม.6 เราเปิดกว้างให้เด็ก ๆ ทุกคนที่สนใจเล่นฟุตบอลมาคัดตัว แสดงความตั้งใจและความสามารถที่มี แม้เด็กบางคนจะไม่เก่งเรื่องการเรียนหรือด้านวิชาการ แต่เราจะย้ำเสมอว่า เขาจะเป็นนักฟุตบอลอย่างเดียวไม่ได้ ต้องเอาใจใส่การเรียนด้วย นักฟุตบอลคนไหนมีปัญหาด้านการเรียน เราจะติดตามว่ามีปัญหาในรายวิชาไหน แล้วหาทางช่วยกันแก้ไข ทั้งการสอนเสริม แนะนำ จนไม่มีงานค้าง ติด 0 ติด ร หรือ มส. ในวิชานั้น ๆ”

สำหรับอาจารย์และเด็ก ๆ การได้ร่วมแข่งขันฟุตบอลแชมป์กีฬา 7 สี โดยเฉพาะการได้ลงสนามกับทีมชื่อดังอย่างหมอนทองวิทยา ถือเป็นประสบการณ์ที่ยิ่งใหญ่

“เรามองว่าทีมของเราเป็นเหมือนบันไดเล็ก ๆ ขั้นหนึ่ง ที่ทำให้ทีมหมอนทองวิทยาไปถึงความสำเร็จตรงนั้น เห็นข่าวพวกเขาทุกวัน พวกเราก็รู้สึกภูมิใจ เพราะเมื่อมีใครพูดถึงเส้นทางความสำเร็จของทีมหมอนทองวิทยา มันจะมีโรงเรียนของเราอยู่ในสตอรี่นั้นด้วย”

โรงเรียนสิเกาประชาผดุงวิทย์ เป็นโรงเรียนเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีห้องเรียนพิเศษ หรือมีโปรแกรมเฉพาะด้านกีฬาเหมือนกับโรงเรียนใหญ่ ๆ มีเพียงเด็ก ๆ ที่บอกว่าอยากไปร่วมแข่งในรายการนี้

“มีเด็กกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นนักฟุตบอลในโรงเรียนเดินมาบอกว่า อยากไปแข่งฟุตบอล 7 สี ผมเลยบอกพวกเขาว่า ถ้ามีความตั้งใจมุ่งมั่นกันจริง ๆ ก็ต้องลองหาทางกันดู หลังจากสมัครเข้าร่วมรายการก็ใช้เวลาประมาณ 2 เดือนเตรียมการต่าง ๆ พร้อมกับบอกเงื่อนไขเด็ก ๆ ว่าต้องเตรียมพร้อม ต้องทุ่มเทให้กับการซ้อมทุกวัน”

อาจารย์ศรัณยูเล่าว่า ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ไม่มีแม้แต่ “รถขนฝัน” เป็นของตัวเอง แต่มีความพยายามใช้หัวใจและความมุ่งมั่นนำทาง

ค่าใช้จ่ายในการเดินทางบางส่วนเกิดจากการร่วมลงขันของผู้ปกครองที่อยากเห็นลูก ๆ ได้ออกไปเรียนรู้โลกกว้าง รถขนฝันของเด็ก ๆ ได้เป็น “รถไฟชั้น 3” ที่เดินทางเกือบหนึ่งพันกิโลเมตร มากกว่า 14 ชั่วโมง เพื่อมาลงแข่งรอบคัดเลือกที่สนามจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

“เด็กๆ ดีใจกันมาก เพราะผลจากความตั้งใจที่ทำให้ได้รับชนะในนัดแรก เป็นชัยชนะที่ได้ทำให้อำเภอของเรารู้สึกภูมิใจกับความพยายามของเด็ก ๆ มีการลงข่าวผลการแข่งขันในเพจของอำเภอ ลงข่าวในเพจของจังหวัดตรัง ลงข่าวว่าทีมของจังหวัดตรังคว้าชัยชนะในนัดแรกของการแข่งขันฟุตบอล 7 สี”

ทุกคนในชุมชนยังคงจำช่วงเวลานั้นได้ดี มันอาจเป็นเพียงชัยชนะเล็ก ๆ แต่เป็น “ความสำเร็จที่ทั้งชุมชนร่วมกันสร้าง” และเป็นแรงบันดาลใจให้เด็ก ๆ รุ่นต่อไปกล้าฝันไกลกว่าเดิม

“มันอาจเป็นชัยชนะที่ไม่ได้สลักสำคัญกับคนอื่น แต่คนในชุมชนของเรามองว่า ความสำเร็จจากก้าวเล็ก ๆ ของเด็ก ๆ ที่ทุกคนพยายามเอาใจช่วยและพยายามปลุกปั้นขึ้นนี้ คือความสำเร็จที่ได้ลงแรงร่วมกัน”

วันที่ 19 ตุลาคม 2568 ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ได้ลงสนามฟาดแข้งกับทีมหมอนทองวิทยา แม้รู้ว่าเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่ง แต่ทุกคนต่างดีใจกับโอกาสนี้ และมุ่งมั่นเต็มที่

“เราไม่คิดเรื่องผลแพ้ชนะเลย แค่ได้โอกาสลงเล่นกับทีมหมอนทองวิทยาของอาจารย์สกล ก็ถือเป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้”

อาจารย์ศรัณยูเล่าว่า หลังจากการแข่งขัน เด็ก ๆ ในทีมต่างรู้สึกภูมิใจอย่างยิ่ง หลายคนแคปภาพจากเกมวันนั้นโพสต์ไว้บนโซเชียล พร้อมข้อความว่า “หมอนทองวิทยาจะไปถึงตรงนั้นไม่ได้ ถ้าไม่ชนะเราก่อน”

“ความพ่ายแพ้ในวันนั้นคือโอกาสที่พวกเขาได้เรียนรู้ถึงคุณค่าของความพยายาม และรู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของ ‘ปรากฏการณ์หมอนทองฟีเวอร์’ ซึ่งไม่ใช่แค่ความสำเร็จของหมอนทองวิทยาเท่านั้น ทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ก็ประสบความสำเร็จในเป้าหมายที่วางไว้เช่นกัน”

อีกสิ่งที่อาจารย์ภูมิใจไม่แพ้กัน คือพลังของชุมชนที่ร่วมแรงร่วมใจสนับสนุนเด็ก ๆ บางคนช่วยออกค่าตั๋วรถไฟ บางคนมาส่งถึงชานชาลา เด็ก ๆ มีเพียงลูกฟุตบอลห้าลูก กระติกน้ำหนึ่งใบ และหัวใจที่พร้อมจะสู้เต็มกำลัง

สำหรับทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์ ความพยายามในครั้งนี้ไม่ใช่การไล่ล่าความฝันที่ยิ่งใหญ่ แต่คือ “ก้าวแรกที่มีคุณค่า” พวกเขาตั้งเป้าเพียงผ่านเข้ารอบแรก และก็ทำได้สำเร็จ

“แม้ผลการแข่งขันจะออกมาว่าเราแพ้ แต่สิ่งที่ได้เกิดคาดคือความคุ้มค่า คือโบนัสของชีวิตเด็ก ๆ ความยากลำบากในการเดินทางหรืออุปสรรคต่าง ๆ ที่พบเจอก่อนจะมาถึงจุดนี้ จึงไม่มีความหมายกับพวกเราเลย”

อาจารย์ศรัณยูทิ้งท้ายด้วยความหวังว่า ปรากฏการณ์ “หมอนทองฟีเวอร์” จะจุดประกายให้เกิดระบบสนับสนุนกีฬาฟุตบอลระดับชุมชนอย่างจริงจังและยั่งยืน เพื่อให้เด็ก ๆ ทั่วประเทศได้มี “รถขนฝัน” เป็นของตัวเอง

“รายการแข่งขันนี้ กำลังกลายเป็นเป้าหมายสำคัญในชีวิตของนักเตะรุ่นน้อง ๆ และนักฟุตบอลระดับมัธยมทั่วประเทศ ความสำเร็จของทีมหมอนทองวิทยาได้พิสูจน์ให้เห็นว่า ไม่ว่าทีมของพวกเขาจะชนะหรือแพ้ หากมีความมุ่งมั่นและตั้งใจจริง ก็สามารถกลายเป็นที่รักของคนไทยได้เช่นกัน”

The post “รถไฟขนฝันของทีมสิเกาประชาผดุงวิทย์” : แรงบันดาลใจบนรถไฟชั้น 3 กับความฝันชั้นหนึ่งของเด็ก ๆ ที่แม้จะแพ้ในเกม แต่ชนะในใจทั้งชุมชน first appeared on กสศ..

แพ้แต่ก็อยากมาอยู่ดี – เขาบอก 

“11-0 ไม่ก็ 12-0 ครับ” เป็นสกอร์ ที่ ‘อิ๊กคิว’ วรภพ กาเตจ๊ะ 1 ใน 7  ตัวจริงทีมฟุตบอลเยาวชนลำปางหลวง วัย 15 คิดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าฟุตบอลนัดพิเศษ การแข่งขันฟุตบอลนักเรียน 7 คน แชมป์กีฬา 7HD 2025 เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา จบลงด้วยสกอร์นี้แน่ๆ 

ยิ่งพอมาถึงกรุงเทพฯ​ ครั้งแรก เท้าสองข้างได้เหยียบสนามศุภชลาศัย ในฐานะทีมฟุตบอลของ กสศ.  เด็กที่เกิดลำปางอย่างอิ๊กคิวก็ใจเต้นตู้มต้ามเข้าไปอีก ไม่ต้องพูดถึงตอนเจอคู่แข่ง ‘ทีมรวมตัวตึง กระแสดัง’ ของแชมป์กีฬา 7 HD ที่อุดมไปด้วยคนที่ตัวใหญ่กว่า อายุเยอะกว่า เก๋ากว่า ไหนจะมีต่างชาติเข้ามาดวลแข้งด้วยอีก หัวจิตหัวใจของเด็กวัย 15 มันจะหลุดออกมาเลยมั้ยนะ

“ตื้นเต้นมากๆๆๆ ใจเต้นแต่เมื่อคืนนอนหลับครับ” คงเป็นเพราะอิ๊กคิวและทีมซ้อมหนักมาหลายเดือนก่อนแข่งจริงก็มีแข่งอุ่นเครื่องก่อนอีก 

อีกไม่กี่นาทีลงสนาม อิ๊กคิวบอกว่ามาดวลแข้งหนนี้ เผื่อใจไว้แล้วว่าแพ้ 

“ถ้าไม่ชนะ ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราได้มาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ที่ที่คนเค้ามากันเยอะ” สายตาหลังจบประโยคนี้มันแสนจะวิบวับมาก ส่วนใจ – ไปอยู่สนามเรียบร้อยแล้ว

สำหรับอิ๊กคิว การเล่นฟุตบอลต้องใช้ประสบการณ์ ไม่เหมือนห้องเรียน การลงสนามจึงไม่ต่างจากการสอบ ที่ไม่ว่าชนะหรือแพ้ก็ได้ประเมินตัวเองเสมอ “สนามใหญ่สอนแรงเรา จะได้รู้ว่าแรงของเรามันไหวแค่ไหน”  

เกิดมา 15 ปี นักฟุตบอลแต่ชื่อเล่นเป็นเณรน้อย มีกองเชียร์อย่างมากสุดก็แค่เพื่อนๆ เพิ่งมาได้เห็นกองเชียร์มหาศาลก็หนนี้

“คนเชียร์เยอะ ทำให้เราสู้ ถ้าคนโห่ ก็ไม่เป็นไร ให้เค้าโห่ไป” 

เพราะเจ้าตัวพกกำลังใจมาเต็มเปี่ยม 

“ตายายบอกสู้ๆ นะ เดี๋ยวที่บ้านเป็นกำลังใจให้ เดี๋ยวตากับยายจะรอดูถ่ายทอดอยู่ที่บ้าน ตายายดูผ่านทีวี แม่ดูทางมือถือ เพราะทำงานอยู่อีกที่” 

แพ้แค่ไหนก็จะมา

2-0 คือสกอร์จบเกมจริงที่เกิดขึ้นระหว่างทีมฟุตบอลเยาวชนลำปางหลวง กสศ.และ ทีม ‘รวมตัวตึง กระแสดัง’ ของแชมป์กีฬา 7 HD

แต่สีหน้าของคนแพ้กลับไม่เศร้าเลย 

แพ้แต่อยากมา – อิ๊กคิวยังยืนยันคำเดิม 

“มันนิดดดดเดียว” อิ๊กคิวเน้นเสียงสูงตรงคำว่านิดเป็นพิเศษเพื่อย้ำว่ามันนิดเดียวจริงๆ หลังจากตำแหน่งริมเส้นของเขาในแมตช์เห็นเพื่อนศูนย์หน้าได้โอกาสยิงลูกแล้วชนคาน พลาดองศาไปนิดเดียว 

นอกจากจะไม่เศร้า แววตาของอิ๊กคิวยังบอกอีกแรงว่า 2-0 ก็มาไกลมากแล้วสำหรับเด็กคนหนึ่งที่เคยหลุดออกนอกระบบตอน ม.1 เพราะตอนนั้นเอาเวลาเรียนไปซ้อมและแข่งฟุตบอล ก่อนที่โค้ชและฟุตบอลจะชวนกลับมาเข้ามาเรียนได้ 

ตอนนี้อิ๊กคิวเป็นนักเรียนโรงเรียนมือถือ  (Mobiel School) รุ่น 2 เทศบาลตำบลลำปางหลวง ด้วยรูปแบบการเรียนที่ยืดหยุ่นกับชีวิต จนไม่ต้องเลือกระหว่างฟุตบอลกับการเรียน

“เราใช้วิธีให้เรียนผ่านศูนย์การเรียน CYF ควบคู่ไปกับการดูแลทีมฝึกซ้อม พาไปแข่งขัน จนระหว่างทางมีน้องๆ ในทีมสามารถจบ ม.3 ได้สำเร็จจากการเรียน  Mobile School รุ่นแรก” หมอตุ้ย –   สันติพงษ์ ศิลปสมบูรณ์ ผู้อำนวยการกองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม เทศบาลตำบลลำปางหลวง และแกนนำเครือข่ายค้นหาและช่วยเหลือเด็กนอกระบบการศึกษา กสศ.  ซึ่งพัฒนาโครงการ ‘ร่วมสร้างชุมชนแห่งโอกาสและการเรียนรู้’ กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) อธิบายให้ฟัง  

เพราะ ‘โรงเรียนเคลื่อนที่’ แบบนี้มีไว้สำหรับเด็กและเยาวชนที่หลุดจากระบบการศึกษา อายุระหว่าง 7 -24 ปี ที่มีข้อจำกัดในชีวิตทำให้ไม่สามารถเรียนในโรงเรียนหรือสถานศึกษารูปแบบอื่นได้ ทั้งหมดนี้เป็นความร่วมมือของโครงการการจัดการศึกษาที่ยืดหยุ่น (flexible learning) สมัชชาการศึกษาจังหวัดลำปาง ที่ดำเนินการเรื่องการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่เพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา (Area-based Education : ABE) กับ กสศ. 

ผู้ใหญ่อาจเคยสอนว่าไม่ควรจับปลาสองมือ แต่อิ๊กคิวแทงสวนด้วยการจับทั้งฟุตบอลและการเรียน และทำมันทั้งคู่ได้ดีด้วยรูปแบบการเรียนที่ยืดหยุ่นตามจังหวะของชีวิต 

“แต่ก่อนเพื่อนพาโดดเรียนเล่นบอลบ้าง เล่นฟุตซอลบ้าง ไม่ได้เข้าเรียนเลย แต่ตอนนี้พอได้กลับมาเรียน ได้เรียนภาษา ได้ความรู้ไปด้วย ได้ทักษะฟุตบอลไปด้วย มันส่งเสริมกัน” 

ที่สำคัญ “มันทำให้ผมเล่นบอลอย่างสบายใจมากขึ้นด้วย” ตอนนี้ฟุตบอลกลายเป็นชีวิตประจำวันไปแล้ว อิ๊กคิวบอก 

อิ๊กคิวไม่ได้คิดเองไปคนเดียว เพราะ ‘จ่าเย็น’ มงคล ทศไกร อดีตทีมชาติไทย โค้ชของทีมฟุตบอลเยาวชนลำปางหลวงที่ดูแลเด็กๆ ย้ำว่าการเล่นฟุตบอลอย่างสบายใจไม่มีเรื่องทุกข์ข้างหลัง มันสำคัญจริงๆ 

“สำคัญมาก เพราะทุกกีฬามันต้องใช้กำลังและความคิด ถ้าเราเครียดหรือมีเรื่องกังวล ความสามารถจะลดลงโดยธรรมชาติ แต่ถ้าเราเล่นด้วยความสบายใจ จินตนาการมันเกิด เล่นแล้วมีความสุข สนุก มันก็เกิดไอเดีย พอเล่นสนุกมันก็สร้างผลงานได้ สร้างอะไรหลายอย่างให้กับตัวเองให้ทีม ถ้าเครียดเมื่อไหร่ความสามารถจะลดลงทันที ถ้าคุณเล่นแล้วมีความสุขเมื่อไหร่ เมื่อนั้นความสามารถคุณก็จะออกมาเองโดยธรรมชาติ”  

จ่าเย็นบอกอีกว่า ไม่ใช่แค่เด็กลำปางหลวง ยังมีเด็กอีกหลายจังหวัดที่ขาดโอกาสด้านการศึกษา โครงการฯ นี้สร้างแรงบันดาลใจและชักนำน้องที่อยู่นอกระบบได้กลับเข้ามาร่วมทำกิจกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกีฬา ดนตรี ฯลฯ 

ตลอดสองเดือนเต็มที่ได้ดูแลทีม  ทำให้จ่าเย็นเห็นว่ามีเพียง ‘โอกาสทางการศึกษา’ เท่านั้นที่เด็กกลุ่มนี้มีไม่เท่าเด็กคนอื่น

“เราได้เห็นเค้าในวันแรกตั้งแต่ไม่เป็นเลย มาจนถึงวันที่เค้าเข้าใจกีฬาฟุตบอลมากขึ้น ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่ต้นเก่ง ผมก็เหมือนกัน เค้าพยายามเรียนรู้ในสิ่งที่เราให้ สิ่งที่เราบอก เด็กกลุ่มนี้ตั้งใจมาก อยากทำเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เค้าสู้มากกว่าปกติ  สู้กับคำดูถูกต่างๆ มันช่วยได้เยอะ”

แพ้อย่างเดียวแต่ชนะทุกอย่าง 

ในฐานะโค้ช จ่าเย็นบอกว่าการมาแข่งที่กรุงเทพฯ หนนี้มีอย่างเดียวที่แพ้คือแต้ม นอกนั้นเด็กๆ ชนะหมด 

“ในสนามมีสิ่งเดียวที่เค้าแพ้คือสกอร์ แต่สิ่งที่ผมเห็นคือเค้าเอาชนะใจตัวเอง เอาชนะขีดความสามารถที่เค้าเคยมี เอาชนะทุกอย่างที่เค้าไม่เคยคิดว่าจะเอาชนะได้” 

และความพ่ายแพ้มักจะสอนอะไรมากกว่าชัยชนะเสมอ 

“ทำให้น้องๆ รู้ว่ายังมีคนที่เก่งกว่าเค้า กำลังมีคนที่ทำงานหนักกว่าเค้า การพ่ายแพ้มันคือบทเรียน คือความผิดพลาด กีฬาฟุตบอลใครผิดพลาดมากกว่าก็แพ้ไป การพ่ายแพ้มันทำให้เรากลับมาแข็งแกร่งขึ้นได้ และพยายามปรับปรุงแก้ไขส่วนที่เราผิดพลาด ให้เหลือน้อยที่สุด ถ้าใครผิดพลาดน้อยสุดคนนั้นคือผู้ชนะ” จ่าเย็นบอก

อิ๊กคิวก็คิดแบบนี้เหมือนกัน รู้มาตั้งแต่ก่อนลงสนามว่าคู่แข่ง ‘ตัวตึง’ แค่ไหน 

“ไม่เป็นไรครับ กลับไปพัฒนาตัวเองให้ดียิ่งขึ้น โอกาสหน้าเราก็อาจได้มาในจุดๆ นี้อีก เราจะไม่หยุดพัฒนา ทีมเค้าตึงทุกคน เค้ารู้ระบบ วันนี้ได้เห็นว่ากำลังเค้ามากกว่าเราเยอะ ทักษะด้วย ความเร็ว ตัวใหญ่ ถ้ากลับไป ผมจะกลับไปพัฒนาตัวเองมากขึ้น จาก 1 เท่าก็เป็น 2-3 เท่าเลย”

จบแมตช์หยุดโลกไปแล้ว อิ๊กคิวบอกว่าหลังจากนี้จะกลับไปให้เวลาการเรียนเป็นหลักก่อน อยากเอาให้จบ ม.3  แต่ก็จะซ้อมบอลเรื่อยๆ ไม่หยุดพัฒนา 

อิ๊กคิวรักตากับยายมาก การได้กลับไปเรียนและเรียนให้จบ เป็นสิ่งที่ตากับยายฝันไว้ 

“เขาอยากให้เรามีงานทำ งานอะไรก็ได้ ไม่อยากให้เราทุกข์ โตมาให้อยู่สบาย” 

และทั้งหมดนี้คือสีหน้า แววตา และความคิดของคนแพ้

The post แพ้แค่สกอร์ แต่ชนะทุกอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะเอาชนะได้ จากเด็กนอกระบบ สู่ ‘ตัวจริง’ ฟุตบอลเยาวชน กสศ. จากลำปางหลวง first appeared on กสศ..

ที่ผ่านมารายการ “ฟุตบอล 7 สี” เป็นเวทีสำหรับเด็กในระบบโรงเรียน
แต่ครั้งนี้…เป็น ครั้งแรกที่เด็กนอกระบบการศึกษา
ได้ก้าวขึ้นสนามเดียวกันบนมาตรฐานระดับประเทศ

กสศ. และภาคีเครือข่ายเห็นว่าฟุตบอล 7 สี
คือพื้นที่ที่สามารถ “เชื่อมโอกาส” ให้เด็กทั่วประเทศได้จริง
โดยเฉพาะเด็กที่หลุดจากระบบการศึกษา ขาดแคลนโอกาสและอยู่ในพื้นที่ห่างไกล ที่ไม่เคยสัมผัสการแข่งขันระดับประเทศ

การลงแข่งนัดพิเศษครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงเกมฟุตบอล
แต่คือสัญลักษณ์ว่าเด็กทุกคน—ไม่ว่ามาจากเส้นทางไหน—ควรมีสิทธิ์เข้าถึงโอกาสอย่างเสมอภาค

ประเทศไทยยังมีเด็กและเยาวชนมากกว่า 1 ล้านคน ที่หลุดจากระบบการศึกษา

และอีกกว่า 1.3 ล้านคน ที่อยู่ในกลุ่มเสี่ยงหลุดออกจากระบบ
กสศ. และภาคีเครือข่ายทั่วประเทศจึงร่วมกันสร้าง “สนามแห่งโอกาส”
เพื่อให้เด็กทุกคน—ไม่ว่าจะอยู่ในโรงเรียนหรือนอกโรงเรียน—ยังมีพื้นที่เรียนรู้ เติบโต และค้นพบศักยภาพของตนเอง

หนึ่งในเครื่องมือสำคัญคือ กีฬา ดนตรี และศิลปะ
โดยเฉพาะ “ฟุตบอล” ที่ไม่ใช่เพียงการแข่งขัน
แต่เป็นพื้นที่เรียนรู้ทักษะชีวิต วินัย ความรับผิดชอบ การทำงานเป็นทีม และการเห็นคุณค่าของตัวเองอีกครั้ง

จากสนามเล็กในชุมชน…สู่เวทีระดับประเทศ

ทีมฟุตบอลเยาวชน กสศ. มาจากพื้นที่เทศบาลตำบลลำปางหลวง จังหวัดลำปาง นำโดย คุณหมอตุ้ย สันติพงษ์ ศิลปสมบูรณ์ แกนนำเครือข่าย กสศ. ผู้เปลี่ยนสนามฟุตบอลให้กลายเป็น “ห้องเรียนชีวิต”ที่เด็กทุกคน ไม่ว่าจะยังเรียน เสี่ยงหลุด หรือหลุดไปแล้ว ได้กลับมาเรียนรู้ เติบโต และเชื่อในตัวเองอีกครั้ง

พวกเขาฝึกซ้อมกันทุกวันที่สนามเล็ก ๆ ของชุมชน
ท่ามกลางข้อจำกัดด้านอุปกรณ์และทรัพยากร
แต่สิ่งที่มีอยู่เต็มสนามคือความตั้งใจ แรงบันดาลใจ และการสนับสนุนจากทุกภาคส่วนในพื้นที่—
ทั้งหน่วยงานภาครัฐ เอกชน และภาคประชาสังคม

บทบาทของ กสศ. ต่อเด็กกลุ่มลำปางหลวง

กสศ.ร่วมกับ เทศบาลตำบลลำปางหลวง ร่วมกับทำงานแบบรอบด้าน ได้แก่

• คัดกรองและติดตามเด็กหลุดจากระบบ ผ่านระบบข้อมูล และการทำงานเชิงรุกกับชุมชน – โรงเรียน
• ทำงานร่วมกับผู้นำชุมชน ศูนย์การเรียน CYF เพื่อพาเด็กๆกลับเข้าสู่การเรียนรู้ที่ตอบโจทย์ชีวิต เช่น Mobile School / ศูนย์การเรียน / การเรียนรู้แบบยืดหยุ่น
• สนับสนุนกิจกรรมกีฬาเพื่อสร้างแรงจูงใจและทักษะพื้นฐานทางสังคม
• เสริมทรัพยากรพื้นฐาน เช่น อุปกรณ์การฝึกซ้อม การฝึกฝน การเก็บตัว เบี้ยเลี้ยงสำหรับโค้ชอาสา  
• ประสานภาคีในพื้นที่ รัฐ–เอกชน–ประชาสังคม ร่วมสนับสนุน
• ติดตามเป็นรายบุคคล เพื่อให้แน่ใจว่าเด็กทุกคนไม่หลุดซ้ำ และมีเส้นทางการเรียนรู้ต่อเนื่อง

การสนับสนุนเชิงระบบและเชิงพื้นที่เช่นนี้ ทำให้ทีมลำปางหลวงไม่ใช่เพียง “ทีมฟุตบอล”แต่เป็นตัวอย่างของการใช้กีฬาเป็น “สะพานเชื่อมเด็กกลับเข้าสู่โอกาสการศึกษา”

แม้น้อง ๆ จะพ่ายแพ้ให้กับ ‘ทีมตัวตึง กระแสดัง แชมป์กีฬา 7 HD’ ไป 0 ต่อ 2 ในฟุตบอลนัดพิเศษ แต่ทุกคนได้ลงไปพิสูจน์ให้เห็นว่า พวกเขาพาหัวใจลงไปวิ่งเต็มที่ ตลอดเวลาที่อยู่ในสนาม แม้สุดท้ายจะทำไม่สำเร็จ แต่ประสบการณ์จากสนามคือสิ่งที่น้อง ๆ จะนำไปพัฒนาต่อยอดเสริมความแข็งแกร่งของทีมเพื่อก้าวต่อไปทุกสนามในอนาคต

“ฟุตบอลมันสอนเราครับ ว่าถ้าอยากชนะก็ต้องลุกขึ้นให้ได้ทุกครั้งที่แพ้” หนึ่งในบทเรียนที่ ‘อิ๊กคิว’ วรภพ กาเตจ๊ะ และเพื่อนๆได้เรียนรู้จากประสบการณ์แข่งฟุตบอลครั้งนี้

มากกว่าการแข่งขัน คือการขยายขอบเขตของโอกาส

เด็กหลายคนยังขาดอุปกรณ์กีฬา พื้นที่ฝึกซ้อม และทรัพยากรในการพัฒนา
และยังมีอีกหลายชุมชนทั่วประเทศที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

แต่การได้ลงสนามฟุตบอล 7 สี
กลายเป็น “จุดประกายสำคัญ” ที่ทำให้สังคมหันมาเห็นร่วมกันว่า
ถ้าเราเปิดพื้นที่ให้เด็กได้ลอง ได้ฝึก และได้แสดงออก—
พวกเขาสามารถเติบโตได้อย่างเต็มศักยภาพไม่ต่างจากใคร

การแข่งขันครั้งนี้จึงเป็นพลังเล็ก ๆ
ที่ช่วยให้เด็กนอกระบบและเด็กในโรงเรียนห่างไกลเห็นเส้นทางใหม่ในชีวิต
และทำให้ทุกพื้นที่หันกลับมาตั้งคำถามสำคัญว่า

“เราจะทำให้โอกาสเป็นของเด็กทุกคน…ได้อย่างไร?”

กสศ. จะเดินหน้าทำงานร่วมกับทุกภาคส่วน
เพื่อสร้างระบบการศึกษาที่ยืดหยุ่น เข้าถึงได้ และตอบโจทย์ความแตกต่างของเด็กแต่ละกลุ่ม
เพราะโอกาสที่ดี…ควรไปถึงเด็กทุกคนอย่างแท้จริง
ไม่ว่าเขาจะอยู่ในโรงเรียน หรืออยู่นอกเส้นทางเดิมของระบบก็ตาม

กสศ.ขอบคุณ ฟุตบอลนักเรียน 7 คน แชมป์กีฬา 7 HD 2025 และทีมไทยรัฐ สปอต ที่ร่วมสร้างโอกาสให้กับเด็กๆอย่างเสมอภาค

The post ครั้งแรกของ ‘ทีมเด็กนอกระบบการศึกษา’ ในสนามฟุตบอล 7 สี เพราะโอกาส…ต้องไปถึงเด็กทุกคนอย่างเสมอภาค first appeared on กสศ..