“ทางโรงแรมมีความร่วมมือ MOU กับวิทยาลัยเทคนิคถลางอยู่แล้ว ทำให้ก่อนหน้านี้โรงแรมเปิดรับน้อง ๆ ที่เรียนสาขาอาหารเข้ามาฝึกงานเป็นประจำ ล่าสุดเป็นน้องผู้หญิงสองคนที่อาจารย์บอกว่าเป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง จาก กสศ. เราก็ยินดีที่จะรับน้อง ๆ มาฝึกเพื่อความต่อเนื่อง เพราะก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ทำงานเก่าก็เคยร่วมงานกับ กสศ. ในเรื่องของสปา ที่เป็นความร่วมมือกับทางวิทยาลัยเทคนิคพังงา ก็เห็นว่าเด็กทุน กสศ. ส่วนใหญ่จะผ่านการเรียนแบบปฏิบัติมาก่อนหมดแล้ว เพราะฉะนั้นน้องจะค่อนข้างคุ้นเคยกับการทำงานจริง”

คุณตุ๊ก – อโนชา สุวรรณมาลี ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคล โรงแรมเดอะสุรินทร์ ภูเก็ต กล่าว ก่อนจะเล่าต่อว่า 

“ถ้าย้อนไปหลายปีก่อน เวลาเราจะรับน้องฝึกงาน เรามักจะคิดแค่ว่าเดี๋ยวรับมาช่วยงานพื้นฐานก่อน เช่น ล้างผัก ล้างอุปกรณ์ คือมาช่วยในส่วนที่เป็นแรงงานก่อน แล้วถึงจะค่อย ๆ ฝึกเขาในทักษะอื่น ๆ เพิ่มเติมทีหลัง แต่พอน้องฝึกงานที่เป็นเด็กทุน กสศ. เข้ามาปุ๊บ ความแตกต่างที่เห็นชัดคือเบสิกเขาแน่น แถมน้อง ๆ ยังเคยมีประสบการณ์ผ่านการฝึกจากที่อื่นมาก่อนแล้ว”

คุณตุ๊กบอกว่าหลังรับนักศึกษาเข้ามาฝึกงาน โรงแรมจะให้เวลาในการเรียนรู้และปรับตัวประมาณ 1 เดือน ก่อนเข้าสู่โหมดการทำงานอย่างเต็มรูปแบบ

“จริง ๆ สแตนดาร์ดในการปรับตัวต่าง ๆ เราตั้งไว้ให้ 1 เดือน ในเดือนนั้นพี่ ๆ ก็จะบอกว่าต้องทำอะไรบ้าง 1-5 ตามลำดับ แล้วพอเข้าเดือนที่ 2 เราก็คาดหวังว่าน้องต้องทำได้โดยที่เราไม่ต้องบอกแล้ว ซึ่งเด็กคนหนึ่งของ กสศ. สามารถเรียนรู้ได้ไวจนสามารถเป็นตัวยืนให้พี่ ๆ ได้ คือพี่ ๆ สามารถมอบหมายงานสั้น ๆ แล้วให้น้องจัดการเองได้เลย 

“ถ้าถามจากพี่ ๆ ที่ดูแลน้องฝึกงาน เขาจะบอกว่าทักษะเฉพาะทางต่าง ๆ น้องพร้อมอยู่แล้ว ก็จะเสริมในเรื่องเทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เพิ่มเติม และเน้นในส่วนที่สำคัญ เช่น เรื่องความปลอดภัยในการทำงาน หรือวิธีการทำงานร่วมกันเป็นทีมใหญ่ ๆ ให้รวดเร็วภายใต้แรงกดดัน” 

เรื่องนี้ ‘เชฟเป้’ – นพรัตน์ ภูเฮืองแก้ว Executive Chef โรงแรมเดอะสุรินทร์ ซึ่งทำหน้าที่ดูแลนักศึกษาฝึกงาน อธิบายว่าครัวของโรงแรมมีความแตกต่างจากการเรียนในห้องเรียนอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะในเรื่องความรับผิดชอบและแรงกดดันที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ทั้งยังเปรียบเทียบการทำงานครัวว่าไม่ต่างจากการทำงานในโรงพยาบาล เพราะทุกขั้นตอนมีผลโดยตรงต่อทั้งผู้บริโภคและโรงแรม  

“งานในครัวมีความเสี่ยงกับผู้บริโภคเยอะมาก เพราะว่าการทำอาหารออกไปให้แขกกิน คือการนำเข้าไปในร่างกาย เข้าไปแล้วมันเอาออกยาก เพราะฉะนั้นจึงมีความกดดันสูงสำหรับการทำงานในครัว มีแรงกระทบเยอะแยะมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเวลาในการทำ อารมณ์ของเพื่อนร่วมงาน ความร้อนสะสม หรืออื่น ๆ แล้วงานค่อนข้างหนักมาก”

ถึงอย่างนั้น เชฟเป้บอกว่า พี่ ๆ เชฟทุกคนยินดีที่จะถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ให้ ขอเพียงน้องนักศึกษาพกความตั้งใจมาก็พอ “ผมก็จะบอกน้องๆ ฝึกงานว่าให้คาดหวังกับตัวเองว่าจะทำให้ได้เหมือนพี่ ๆ เพราะนี่คืออนาคตที่เขาต้องออกมาเจอจริงในวันที่เรียนจบ ฉะนั้นแล้วถ้ามีโอกาสก็อยากให้เรียนรู้ให้ได้มากที่สุด”

พร้อมกันนี้ เชฟเป้ยังให้ข้อมูลอีกว่า ตลาดแรงงานในภูเก็ตมีความต้องการเชฟเป็นจำนวนมาก เพราะธุรกิจโรงแรมมีการแข่งขันสูง อย่างปีนี้ในภูเก็ตมีโรงแรมเปิดใหม่ไม่ต่ำกว่า 10 โรงแรม ในครัวแต่ละโรงแรมต้องมีเชฟไม่ต่ำกว่า 20 คน 

“เมื่อคนเก่าเกษียณหรือลาออกไป ก็ต้องหาคนใหม่เข้ามาทดแทน แล้วเชฟไทยที่ไปต่างประเทศก็เยอะ ฉะนั้นถ้าตั้งใจจริง ยังไงก็มีงานแน่นอน”

ดังนั้น หากนักศึกษาทุนนวัตกรรมฯ คนไหนใฝ่ฝันอยากเป็นเชฟ ที่นี่คือห้องฝึกปฏิบัติการที่สามารถส่งน้องไปถึงฝันได้ ขอเพียงรักที่จะเรียนรู้และรู้จักปรับตัว รับรองว่าสามารถต่อยอดไปได้อีกไกล 

“การที่ กสศ. มาช่วยสนับสนุนทุนการศึกษาเป็นเรื่องที่ดีมาก ๆ ก็ขอให้น้อง ๆ ไขว่คว้าโอกาสนี้ในการพัฒนา เรียนรู้ และตั้งใจให้คุ้มค่า เพราะบางคนกว่าจะมาเป็นเชฟ ต้องเริ่มตั้งแต่ล้างจาน หรือไม่ก็ต้องไปเรียนเชฟซึ่งค่าใช้จ่ายสูง เมื่อน้อง ๆ ได้โอกาสแล้ว ก็อยากให้พัฒนาตัวเองให้เป็นบุคลากรที่มีคุณภาพ เพื่อที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้น้องรุ่นต่อ ๆ ไป เขาจะได้มองเราเป็นแบบอย่างว่า ถ้ามาสายเชฟ ทำงาน 10 ปีได้เป็นเชฟใหญ่ หรือได้เป็น Executive Chef บางคนเงินเดือนเป็นแสน บางคนสองแสน ถ้าเทียบจากเงินเดือนขั้นต่ำสำหรับวุฒิการศึกษานี้ การก้าวขึ้นมาเป็นเชฟ คือสามารถเปลี่ยนชีวิตได้เลย”

ในมุมของ ‘เชฟพี่เลี้ยง’ อย่าง สาโรจน์ คุ้มมะณี  Pastry Chef โรงแรมเดอะสุรินทร์ เขามองว่าความอยากเรียนรู้และความตั้งใจจริง คือหัวใจสำคัญของการเติบโตในสายงานนี้ เพราะทักษะต่าง ๆ สามารถฝึกฝนกันได้ แต่ทัศนคติและความพร้อมในการพัฒนาเป็นสิ่งที่ต้องมีตั้งแต่ต้น

“ผมอยากได้เด็กที่อยากเรียนรู้จริง ๆ แล้วก็ตั้งใจทำงาน แค่นั้นเลย” 

“ฝีมือเป็นสิ่งที่เรียนรู้กันได้ แต่ทักษะอื่น ๆ จำเป็นต้องมีติดตัวมา เช่น ความอดทน การปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมงานและหัวหน้า ซึ่งแต่ละที่ไม่เหมือนกัน เพราะหน้างานจริง ๆ บางทีต้องยืนทำงาน 8-9 ชั่วโมง หรือทำงานในครัวก็ต้องระวังอันตรายจากสิ่งที่รายล้อม ทั้งมีด ทั้งน้ำมัน ทั้งความร้อน และเรื่องอาหารที่แขกแพ้ เราต้องสอนเขาให้ละเอียดมาก จะปล่อยให้พลาดไม่ได้เลย ถ้าพลาดทีนั่นหมายถึงความเสียหายที่จะกระทบกับทั้งแขก ทั้งโรงแรม ฉะนั้นความตั้งใจจริงสำคัญมากครับ” 

เชฟสาโรจน์ย้ำอีกว่า คุณสมบัติข้อแรกที่เขาคาดหวังจากนักศึกษาฝึกงานคือ ต้องอยากทำงาน “อยากได้รับประสบการณ์จริงโดยตรงจากที่ทำงาน ไม่คิดว่าตัวเองเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน คนแบบนี้จะพัฒนาเร็วมากและเป็นบุคลากรที่โรงแรมต้องการ”

อย่างไรก็ดี นอกจากความมุ่งมั่นและความรักในงานที่ทำ บวกกับความรู้พื้นฐานที่ได้จากการเรียนในวิทยาลัย และทักษะอื่น ๆ ที่ได้จากการหนุนเสริมของทีมงาน กสศ. แล้ว คุณตุ๊กบอกว่า ข้อได้เปรียบของนักศึกษาทุนนวัตกรรมฯ ที่มาฝึกงาน ก็คือ การปรับหลักสูตรให้ตรงกับบริบทการทำงานของผู้ประกอบการ

“สำหรับฝ่าย HR เราได้พูดคุยกับหลาย ๆ สถานศึกษา พบว่าน้อยมากที่จะส่งนักศึกษามาฝึกงานในช่วงไฮซีซั่น ส่วนมากสถานศึกษามักจะส่งน้อง ๆ มาในช่วงโลว์ซีซั่น ซึ่งยอมรับว่าบางทีเราก็ไม่ได้ต้องการน้อง ๆ เท่าไหร่ แต่พอได้คุยกับทางวิทยาลัยเทคนิคถลาง ข้อดีคือการให้น้อง ๆ ออกมาฝึกงานในพีเรียดที่ค่อนข้างตรงและตอบโจทย์สถานประกอบการ คือในช่วงเวลาไฮซีซั่น ตั้งแต่เดือนตุลาคมยาวไปจนถึงเมษายน ซึ่งความร่วมมือกันตรงนี้ทำให้น้อง ๆ มีโอกาสค่อนข้างมากในการฝึกฝนและได้ทำงานจริง

“การที่น้อง ๆ ทุน กสศ. มาช่วงพีเรียดประมาณเดือนตุลาคมถึงเดือนพฤศจิกายนจะช่วยให้เรามีเวลาเริ่มสอนน้อง ๆ ก่อน พอเดือนธันวาปุ๊บเข้าสู่ช่วงพีค น้องก็สามารถทำงานได้เลย แล้วกว่าน้องจะฝึกงานจบอีกทีก็เกือบจะจบช่วงพีคแล้ว อันนี้ชอบ แถมวินัยขาดลามาสาย เรื่องนี้ไม่ต้องย้ำ น้องไม่มีปัญหาเลย” 

ด้วยระยะเวลาในการฝึกงานที่ยาวนานกว่า 8 เดือน คุณตุ๊กมองว่านักศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิคถลาง ไม่ได้เป็นแค่เด็กฝึกงาน แต่แทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของทีมงานไปแล้ว และหากถึงวันที่ต้องตัดสินใจรับเข้าทำงาน ความคุ้นเคยและความมั่นใจที่สั่งสมมาจะกลายเป็นข้อได้เปรียบสำคัญในการพิจารณารับเข้าทำงาน

“ถ้าสมมติเรามีตำแหน่งงานว่างปุ๊บ แล้วน้อง ๆ ผ่านการฝึกมาตั้ง 8 เดือน น้องก็จะเป็นตัวเลือกอันดับต้น ๆ ที่เรามอง เพราะเราสอนไปเยอะแล้ว จนน้องทำงานได้จริง ก็นับว่าเป็นหนึ่งในทีมได้ เราไม่ต้องบอกน้องซ้ำแล้วว่า หนูต้องทำอันนั้นอันนี้นะ ดังนั้นถ้าน้องฝึกจบ แล้วมีตำแหน่งว่างเราก็ยินดี แต่ถ้าเราไม่มีตำแหน่ง ก็คิดว่าน้องๆ จะสามารถสมัครเข้าทำงานที่อื่นได้เลย เพราะช่วงเวลา 8 เดือนก็น่าจะได้ทักษะหรือเทคนิคอะไรต่าง ๆ ไปเยอะ”

ในมุมของผู้ประกอบการ คุณตุ๊กกล่าวว่าอยากเห็นโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงของ กสศ. ดำเนินการอย่างต่อเนื่อง เพื่อมอบโอกาสทางการศึกษาให้กับเด็ก ๆ ที่อาจจะมีปัญหาด้านเศรษฐกิจ หรือปัญหาอื่น ๆ ได้พัฒนาตัวเองในเส้นทางสายอาชีพที่ตรงกับความต้องการของตลาดแรงงานในพื้นที่ 

“เรารู้สึกว่าน้องไม่ได้เรียนสะเปะสะปะ น้องเรียนแบบเจาะตรง ๆ ตามที่ตัวเองต้องการ แล้วพอน้องฝึกทักษะตรงนี้ ก็สามารถออกมาทำงานได้จริง ๆ 

“ในภาคสถานประกอบการ โรงแรมเรายินดีเป็นสถานที่ให้น้อง ๆ มาฝึกมาเรียนรู้ และยินดีสนับสนุนความร่วมมืออย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะมาฝึกงานแผนกไหนก็แล้วแต่ โดยเฉพาะตอนนี้อยากเสนอทาง กสศ. เพิ่มคือเรื่องภาษา เพราะบ้านเราเป็นเมืองท่องเที่ยว ทักษะภาษาจึงจำเป็นมาก ๆ โรงแรมอยากได้บุคลากรที่มีความสามารถในการสื่อสารภาษาต่างประเทศ ทั้งอังกฤษ จีน และรัสเซีย ซึ่งเป็นกลุ่มลูกค้าหลัก ดังนั้นถ้ามีทุนที่สนับสนุนการพัฒนาทักษะด้านภาษาให้เข้มข้น ก็จะทำให้น้อง ๆ สามารถทำงานได้หลากหลาย”

The post โรงแรมเดอะสุรินทร์ ‘เปิดครัว ปั้นเชฟ’ พัฒนาทักษะนักศึกษาทุนนวัตกรรมฯ สู่อาชีพดาวรุ่งธุรกิจอาหารและโรงแรม first appeared on กสศ..

“ถ้าวันนั้นประตูไม่เปิดออก ไม่มีครูเดินเข้ามา หนูคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้” 

น้องหน่อย-สุพรรณวดี เจเถื่อน เล่าความรู้สึกในวันสำเร็จการศึกษาหลักสูตรผู้ดูแลผู้สูงอายุ หลังใช้เวลาเรียน 6 เดือนที่โรงเรียนอนันตรักษ์การบริบาล หัวหิน พร้อมกล่าวขอบคุณทุกคนที่มีส่วนในเส้นทางการเรียนรู้ครั้งใหม่ของเธอ เส้นทางที่เปิดขึ้นอีกครั้งหลังการปักหมุดพื้นที่นำร่องโครงการราชบุรี Zero Dropout เด็กทุกคนต้องได้เรียน ในปี 2565 ซึ่งบริษัท แสนสิริ จำกัด (มหาชน) สนับสนุนการทำงานร่วมกับ กสศ. และคณะทำงานพื้นที่จังหวัดราชบุรี เพื่อนำไปสู่การค้นหาและค้นพบเยาวชนราว 400 คน ที่ไม่มีรายชื่ออยู่ในระบบการศึกษา และน้องหน่อยคือหนึ่งในเยาวชนกลุ่มนั้น

“หนูว่าสำหรับคนที่เคยหลุดไปแล้ว การกลับมาเรียนไม่ง่ายเลย” 

หน่อยอธิบายจากประสบการณ์ตรง ก่อนขยายความถึงสิ่งที่ว่า ‘ไม่ง่าย’ ว่าถึงแม้ตลอด 2–3 ปีที่ผ่านมา เธอจะรีดเค้นเอาพลังกายพลังใจทั้งหมดมาสู้กับปัญหาอุปสรรคต่าง ๆ จนสุดตัว แต่หลายครั้งก็แทบถอดใจยอมแพ้ เพราะไม่มั่นใจเลยว่าตัวเองจะกลับมาเรียนจนสำเร็จได้

เธอย้อนเล่าถึงชีวิตก่อนวันที่บานประตูเปิดออกว่า
“ตอนหลุดจากโรงเรียน หนูอยู่ชั้น ม.1 ช่วงนั้นแม่ป่วย ต้องเข้าออกโรงพยาบาลบ่อย ส่วนพ่อก็ทำงานหนักเพื่อหาเงิน หน้าที่ดูแลแม่ที่โรงพยาบาลจึงเป็นของหนู ทำให้ไปโรงเรียนน้อยลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายตัดสินใจเลิกเรียนเพื่อดูแลแม่เต็มตัว”

‘อยู่ตรงนั้นเป็นปี คิดว่าอยากดูแลแม่ให้ดีที่สุด’ 

สำหรับเด็กคนอื่น วัยมัธยมต้นคือช่วงที่ภาพฉากรอบตัวกำลังเปลี่ยนผ่าน จากเด็กชาย-หญิงเข้าสู่วัยรุ่น เป็นห้วงแห่งการเรียนรู้ชีวิต สร้างสังคมใหม่ ๆ เพื่อซึมซับประสบการณ์ไว้ใช้ในการเติบโต 

…หากสำหรับหน่อย วันเดือนปีเหล่านั้นมีเพียงทิวทัศน์เดิม ๆ คือแม่ เตียงพยาบาล บ้าน และสังคมของคนทำงานในโรงพยาบาล ซึ่งกลายมาเป็นภาพคุ้นชินของชีวิตเธอ

“หนูอยู่ตรงนั้นเป็นปี จนวันที่แม่ไม่อยู่แล้ว ถึงเริ่มคิดว่าจะกลับไปเรียน” 

หน่อยพูดถึงวันที่คุณแม่จากไป ซึ่งทำให้เธอเตรียมตัวจะกลับไปเรียนอีกครั้ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เส้นทางชีวิตของหน่อยได้ฉีกห่างจากโรงเรียนแล้วโดยสิ้นเชิง ทั้งเพื่อนร่วมชั้นที่เปลี่ยนหน้าตาไปหมด หรือเงื่อนไขของการต้องไล่แก้ 0 ร และ มส อีกไม่น้อย เพื่อจะได้ไปต่อ 

ท้ายที่สุด ‘ความรู้สึกไม่เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน’ ก็ทำให้หน่อยเลือกถอยออกมา

“หนูคิดว่าคงกลับไปเรียนไม่ได้แล้ว เลยว่าจะเริ่มเรียน ม.1 ใหม่ หรือไม่ก็ไปเรียน สกร. แต่ก็ได้แค่คิด ไม่ได้ทำสักที จนพ่อเริ่มสุขภาพแย่ลงเพราะโหมงานหนักมาหลายปี ทีนี้เราเลยต้องล้มเลิกแผนทั้งหมดมาดูแลพ่อ”

การอยู่บ้านดูแลพ่อครั้งนี้ ต่างจากคราวอยู่โรงพยาบาลกับแม่ หน่อยเริ่มรู้สึกถึงความคิดภายในที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป จากคำถามว่า “เมื่อไหร่จะได้กลับไปเรียน” กลายเป็น “สงสัยว่าคงจะไม่ได้กลับไปแล้ว”

และคือช่วงที่หน่อยบอกว่า 

ถ้าวันนั้นประตูไม่เปิดออก เธอคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้

“ตอนนั้นหนูอยู่แต่บ้าน แทบไม่ได้ไปไหน เรื่องเรียนก็หลุดจากหัวไปเรื่อย ๆ …แต่ในวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง ก็มีครูมาหาที่บ้าน และบอกว่าจะพาเรากลับไปเรียน”

ครูที่หน่อยพูดถึงคือ ‘ครูพีท’ จรรยวรรธน์ ผิวเกลี้ยง ครูโรงเรียนมหาราช 7 ผู้มีบทบาทสำคัญในการพาเด็กจำนวนไม่น้อยในอำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี กลับมาสู่เส้นทางการเรียนรู้ ผ่านแนวทาง ‘1 โรงเรียน 3 รูปแบบ’ ซึ่งเป็นระบบการจัดการเรียนรู้ที่โรงเรียนปรับให้ยืดหยุ่นได้ทั้งหลักสูตร สถานที่เรียน ตัวชี้วัด วิธีประเมินผล และการนับเวลาเรียน

“จำได้ค่ะว่าดีใจมาก เพราะอยากเรียน แต่เราก็บอกครูว่ากลัวหลุดออกมาอีก เพราะต้องดูแลพ่อ” หน่อยเล่าว่า ครูพีทได้แนะนำรูปแบบการเรียนที่ช่วยให้เธอสามารถเรียนและดูแลพ่อไปพร้อมกันได้ที่เรียกว่า 1 โรงเรียน 3 รูปแบบ และนั่นทำให้เธอตัดสินใจสมัครทันที

“…1 โรงเรียน 3 รูปแบบคืออะไร พูดให้เห็นภาพคือ เราจะเรียนจากที่ไหนก็ได้ โดยครูจะออกแบบบทเรียนที่ปรับจากชีวิตประจำวันของเรา อย่างของหนูหลัก ๆ เป็นเรื่องการดูแลพ่อ ดูแลบ้าน และจะมีบางวิชาที่ต้องเข้าไปเก็บที่โรงเรียน สัปดาห์ละ 1–2 วัน”

เมื่อได้กลับมาเรียนตามที่ตั้งใจ หน่อยใช้โอกาสอย่างคุ้มค่า และใช้เวลาราว 1 ปีเก็บหน่วยกิตครบตามหลักสูตร จนจบชั้น ม.3 ได้สำเร็จ ระหว่างนั้นเธอมีโอกาสร่วมกิจกรรมแนะแนวอาชีพ และได้พบว่าประสบการณ์จากการดูแลพ่อแม่ กำลังกลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้ก้าวไปสู่การเรียนรู้ในระดับต่อไป    

“ช่วงกำลังจะจบ ม.3 หนูได้รู้จักโรงเรียนอนันตรักษ์การบริบาล หัวหิน ซึ่งเป็นสถาบันสอนเรื่องการดูแลเด็กเล็กและผู้สูงอายุ ตอนนั้นเลยคิดว่า หลายปีที่ใช้เวลาดูแลแม่กับพ่อ ทำให้เราสนใจและอยากเรียนรู้เรื่องการพยาบาลอย่างจริงจัง พอเรียนจบจากโรงเรียนมหาราช 7 หนูจึงเลือกเรียนต่อหลักสูตรผู้ดูแลผู้สูงอายุ และย้ายมาเรียนที่หัวหิน”

‘เกือบทิ้งฝันกลางทาง เพราะไม่เชื่อในตัวเอง แต่ก็ฮึบกลับมาได้เพราะกำลังใจจากคนที่เชื่อมั่นในตัวเธอ’ 

การจากบ้านที่อำเภอจอมบึงมาเรียนที่หัวหิน หน่อยบอกว่าเป็นความท้าทายที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต เพราะทุกอย่างล้วนใหม่หมด โดยเฉพาะการใช้ชีวิตลำพังในเมืองที่ไม่คุ้นเคย ความเหงาและความกลัวค่อย ๆ ก่อตัว และแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกว่า ‘ไม่มั่นใจในตัวเอง’

“หนูเริ่มต้นอย่างมั่นใจว่าอยากทำอาชีพนี้ เพราะเป็นความผูกพันตั้งแต่ดูแลแม่กับพ่อ แต่สามเดือนแรกของการเรียนกลับเป็นช่วงที่ยากที่สุด ทุกอย่างใหม่หมด ทั้งโรงเรียน เพื่อน เมือง ที่อยู่ หนูรู้สึกเหงามาก จนมีความคิดว่าเราอาจทำไม่สำเร็จวนอยู่ในหัว พอเป็นแบบนั้น บางวันตื่นมาก็ไม่อยากไปเรียน บางทีก็แวบขึ้นมาว่า…กลับบ้านดีกว่า

…แต่อุตส่าห์มาตั้งไกล ยังไงก็ต้องจบให้ได้”

ถึงท้อถอยเป็นบางครั้ง แต่หน่อยไม่เคยหยุดพยายาม ยังคงก้าวไปช้า ๆ อาศัยความสม่ำเสมอ และใช้แรงใจจากคนที่เชื่อมั่นในตัวเธอมาช่วยผลักดันจนพ้นผ่าน

“ช่วงที่ท้อที่สุด หนูพยายามบอกตัวเองว่าเราอุตส่าห์มาตั้งไกล ต้องสู้ อย่ายอมแพ้ แต่บางทีแค่นั้นก็ยังไม่พอ โชคดีที่มีกำลังใจจากคนรอบข้างคอยช่วย ทั้งเพื่อน ๆ พี่ ๆ ในชั้นเรียน ที่บอกให้พยายามไปด้วยกัน เขาจะสอนทุกอย่างที่เราไม่เข้าใจ คอยบอกเสมอว่าเขาเชื่อว่าเราทำได้ และจะไม่ปล่อยมือเราจนกว่าจะถึงตรงนั้น กำลังใจแบบนี้ทำให้หนูมั่นใจขึ้นมาก”

เธอยังเล่าว่า พ่อก็เป็นอีกหนึ่งพลังสำคัญ
“พ่อจะบอกว่าถึงยังทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แค่อย่ายอมแพ้ เพราะเราได้โอกาสมาแล้ว พ่อไม่อยากให้ทิ้งไป”

และอีกคนที่ไม่เคยห่าง คือครูพีท
“ครูคอยโทรมาถามตลอดว่าเป็นยังไงบ้าง สิ่งที่ครูทำมีผลมาก ๆ ค่ะ เพราะทำให้รู้ว่าเราไม่ได้สู้คนเดียว”

‘วันแห่งความสำเร็จที่มาถึง’

มาถึงวันนี้ น้องหน่อยถือใบประกาศไว้ในมือ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเส้นทางสายอาชีพของเธอกำลังเริ่มต้นขึ้น หน่อยบอกว่าสิ่งที่ประทับใจที่สุด คือวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับใบประกาศนียบัตร เพราะมันคือการยืนยันว่า “ทุกสิ่งที่เคยกลัว ได้ผ่านไปแล้ว”

“ดีใจค่ะ ตื่นเต้นด้วย ปนกันไปหมด ภูมิใจที่สุดคือตอนได้ใบประกาศมาอยู่ในมือ และได้ถ่ายรูปเก็บเอาไว้ เพราะเราไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ หนูอยากขอบคุณทุก ๆ คนที่คอยสนับสนุน และอยากบอกตัวเองว่าจะไปต่อให้ได้ จะทำให้ได้มากกว่านี้อีก”

หน่อยบอกว่า ตอนนี้เธอมีงานทำแล้ว ในศูนย์ดูแลผู้สูงอายุของโรงเรียนอนันตรักษ์การบริบาล ซึ่งเป็นทั้งการเริ่มต้นประกอบอาชีพ และคือช่วงแห่งการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ใหม่ เพื่อรอวันพร้อมศึกษาต่อในหลักสูตรผู้ช่วยพยาบาล และต่อไปถึงการศึกษาปริญญาตรีพยาบาลศาสตรบัณฑิต อันเป็นความฝันสูงสุดของเธอในตอนนี้

กสศ. ขอแสดงความยินดีกับ ‘น้องหน่อย’ สุพรรณวดี เจเถื่อน ในโอกาสสำเร็จการศึกษาหลักสูตรผู้ดูแลผู้สูงอายุ จากโรงเรียนอนันตรักษ์การบริบาล หัวหิน และขอขอบคุณบริษัท แสนสิริ จำกัด (มหาชน) โรงเรียนมหาราช 7 โรงเรียนอนันตรักษ์การบริบาล ตลอดจนครูและคณะทำงานในพื้นที่จังหวัดราชบุรี ที่ร่วมกันเป็นส่วนหนึ่งของการ “เปิดประตูบานนั้น” เพื่อพาเด็กทุกคนกลับสู่เส้นทางเรียนรู้ ด้วยความหวังว่า…
การศึกษาจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเด็ก ๆ ได้ในวันข้างหน้า

The post “ภูมิใจที่สุดคือได้ใบประกาศนี้มาอยู่ในมือ เพราะไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้” : สุพรรณวดี เจเถื่อน นักศึกษาทุน กสศ. first appeared on กสศ..

‘ปอ’ จิณัฐตา มีนิล พูดถึงความเป็นมาของนวัตกกรรมชนะเลิศอันดับ 1 ในงานประกวดสิ่งประดิษฐ์ของคนรุ่นใหม่ ระดับอาชีวศึกษา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในฐานะตัวแทนเพื่อนกลุ่มนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ชั้น ปวส.2 แผนกวิชาช่างไฟฟ้า วิทยาลัยเทคนิคพระนครศรีอยุธยา ซึ่งประกอบไปด้วย ศิรภัส ถวายนิล, ปารีณา พิณทอง, ธีร์ธวัช แจ่มใส, ณัฐวุฒิ เกตุพร, เสฏฐพงศ์ วงษ์ไชโย และรวิพร ฉ่ำสกุล 

ตู้ฆ่าเชื้อโควิด-19 ถูกพัฒนาขึ้นจากเครื่องมือกำจัดเชื้อโรคและกลิ่นในรองเท้า ที่ทางทีมน้อง ๆ นักศึกษาทุนสร้างสรรค์ขึ้นเมื่อปีก่อน 

“ด้วยหลักการทำงานที่ไม่ต่างกัน เราตั้งใจพัฒนาสิ่งประดิษฐ์เดิมที่มีอยู่ให้ใช้ประโยชน์ได้มากขึ้น ตรงกับสถานการณ์ยิ่งขึ้น แต่กว่าจะทำได้ก็ต้องช่วยกันสังเกต หาข้อมูลจากการทำงานของแพทย์ เจ้าหน้าที่โรงพยาบาล ปรึกษาอาจารย์ และสืบค้นข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต เพื่อให้ได้มาตรฐาน ทั้งการใช้รังสีและความร้อนที่ถูกต้องในการฆ่าเชื้ออุปกรณ์การแพทย์หรือชุด PPE ได้

‘ความสำเร็จที่แท้ของนวัตกรรมคือศักยภาพบนเวทีใช้งานจริง’

ปออธิบายว่า ทีมได้เริ่มพัฒนาตู้ฆ่าเชื้อตั้งแต่ยังเรียนกันในชั้น ปวส.1 ช่วงต้นปี 63 โดยเก็บข้อมูลอย่างละเอียด และส่งเข้าร่วมประกวดในรายการประกวดนวัตกรรมอาชีวศึกษาระดับจังหวัด ซึ่งได้รางวัลชนะเลิศอันดับ 1 รอที่จะไปแข่งขันระดับภาคและระดับชาติต่อไป 

อย่างไรก็ตาม รางวัลกลับไม่ใช่เป้าหมาย เพราะหลังประกวดกลับมา น้อง ๆ ในทีมก็ยิ่งช่วยกันมองหาข้อบกพร่อง ตั้งใจจะพัฒนาให้เครื่องมือมีความสมบูรณ์พร้อมใช้หน้างานจริงที่สุด 

“จากงานประกวด มีผู้ใหญ่ที่มองเห็นประโยชน์ สนับสนุนให้พวกเราพัฒนาต่อ ก็คิดกันว่าจะทำยังไงให้เครื่องมือลงตัวมากกว่านี้ เป็นช่วงเดียวกับที่ทีมงานขึ้น ปวส.2 มีการแยกย้ายกันไปฝึกงาน ทั้งโรงไฟฟ้า บริษัทต่างชาติ และโรงงานเครื่องมือแพทย์ ต่างคนจึงกลับมาเจอกันพร้อมประสบการณ์เข้มข้น และนำมาช่วยกันปรับปรุงเครื่องมือจนสมบูรณ์ขึ้น 

“จากตู้ที่หนักมาก เราก็ทำให้น้ำหนักเบา เคลื่อนย้ายสะดวกขึ้น จากช่องสำหรับอบฆ่าเชื้อฝั่งเดียว เราก็เพิ่มพื้นที่ให้ทำงานพร้อมกันได้สองฝั่ง เพื่อประหยัดเวลา แล้วพัฒนาเรื่องการตั้งเวลาจากตัวจับเวลาในโรงไฟฟ้า”

‘ทุนที่ช่วยให้ได้เรียนรู้และพัฒนาศักยภาพภายใน’

ตัวแทนกลุ่มเพื่อนนักศึกษาทุน เจ้าของสิ่งประดิษฐ์ของคนรุ่นใหม่ กล่าวถึงความสำคัญของการเป็น ‘นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง’ ว่า ตนเองและเพื่อน ๆ ก็เหมือนกับนักศึกษาทุนอีกหลายคน ที่ก่อนได้รับทุนต้องผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากในการมองหาลู่ทางเรียนต่อ เพราะแม้ว่าต่างคนต่างมีความตั้งใจที่จะเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง แต่ด้วยความไม่พร้อมของครอบครัว บางคนก็เกือบจะต้องหยุดอนาคตทางการศึกษาไปแล้ว จนเมื่อพบว่ามีทุนที่ช่วยเรื่องค่าเล่าเรียนรวมถึงค่าใช้จ่ายที่จำเป็นอื่น ๆ กระทั่งจบการศึกษา ทั้งยังเป็นสาขาวิชาที่นำมาประกอบอาชีพได้ตรงตามความสนใจ ชีวิตหลังจากนั้นจึงเปลี่ยนไป

“ทุนทำให้พวกเราได้เรียนต่อโดยไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย ซึ่งนี่คือปัจจัยสำคัญที่แต่ละคนสามารถพัฒนาศักยภาพที่มีอย่างเต็มที่ สิ่งประดิษฐ์ที่พวกเราร่วมกันพัฒนาขึ้นถือว่าเป็นความภูมิใจเริ่มต้น โดยแต่ละคนได้เอาความรู้จากการเรียน การฝึกปฏิบัติในวิทยาลัย ไปจนถึงโอกาสเรียนรู้ฝึกฝนตัวเองในสถานประกอบการจริงมาใช้ให้เกิดประโยชน์ 

“การได้ฝึกงาน ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับพี่ ๆ พนักงานหลายฝ่ายหลายหน้าที่ ซึ่งเขามีประสบการณ์ทำงานจริง สามารถแนะนำถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ ตั้งแต่เรื่องวัสดุ เทคนิค ขั้นตอน ความทนทานของเครื่อง และช่วยจำลองภาพการใช้งานในสถานการณ์จริง ทั้งหมดนั้นคือส่วนผสมให้พวกเรานำมาปรับปรุงเครื่องจนเป็นเวอร์ชันสมบูรณ์ และได้นำมาทดลองใช้กับการฆ่าเชื้ออุปกรณ์ต่าง ๆ ในวิทยาลัย เพื่อทดสอบประสิทธิภาพอีกครั้ง ก่อนที่หลังจากนี้พวกเราจะส่งมอบให้กับโรงพยาบาลสนามในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาต่อไป”

The post ‘ตู้ฆ่าเชื้อโควิด-19 ด้วยแสง UVC’ นวัตกรรมจากนักศึกษาทุน พัฒนาเพื่อใช้ในโรงพยาบาลสนาม first appeared on กสศ..

คว้าเหรียญทองอันดับ 3 วัดทักษะระดับชาติ
จากไอเดียเปลี่ยนของเหลือใช้ในวิทยาลัยเป็นผลิตภัณฑ์การเกษตร

ด้วยความตั้งใจที่จะลดปริมาณของเหลือใช้จากการทำกิจกรรมต่างๆ ภายในวิทยาลัย นำพาให้ ‘ดิว’ ศักดิ์ดา อินต๊ะ นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีเชียงใหม่ หาวิธีดัดแปลงของเหลือใช้มาสร้างเป็นผลิตภัณฑ์ ซึ่งพาให้เขาก้าวไปไกลถึงการได้รับรางวัลเหรียญทองอันดับ 3 ในการแข่งขันทักษะสาขาพื้นฐาน องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี(อกท.) ปี 2562 ประเภททีม ในหัวข้อ ‘การสาธิตวิชาชีพ’ ซึ่งเป็นการแข่งขันที่รวมวิทยาลัยเกษตรจากทั่วประเทศ

ดิว เพิ่งผ่านการเรียนชั้น ปวส.1 ในสาขาวิชาสัตวศาสตร์ เขาเล่าว่า เมื่อนึกย้อนไปถึงนาทีที่ได้รับการประกาศว่าได้ที่ 3 เขาทั้งดีใจ และแปลกใจ แทบไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง เพราะเป็นการเข้าแข่งขันครั้งแรก มีเวลาเตรียมตัวไม่นาน และที่สำคัญคือเขาเคยเป็นคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองเมื่อต้องสื่อสารกับคนอื่น อย่างที่เจ้าตัวบอกถึงความรู้สึกช่วงก่อนไปแข่งว่า “ปกติผมจะเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่ง พอต้องพรีเซนท์ต่อหน้าคนอื่นเลยคิดว่าคงทำได้ไม่ดี”

“มันเริ่มจากความคิดที่ผุดขึ้นตอนผมเห็นว่า ในการเรียนการสอนหรือทำโครงงานทุกครั้งจะมีพวกกระดาษหนังสือพิมพ์ ลังกระดาษ กล่องพัสดุ หรือพวกกระดาษ A4 ใช้แล้ว เหลือทิ้งอยู่เป็นจำนวนมาก ส่วนหนึ่งทางวิทยาลัยนำไปมัดรวมขาย ได้เงินกลับมาไม่กี่บาท อีกส่วนหนึ่งก็กองทิ้งไว้เฉยๆ ไม่มีประโยชน์ ผมจึงลองปรึกษาอาจารย์ว่าอยากนำกระดาษเหลือใช้เหล่านี้มาทำเป็นผลิตภัณฑ์ที่สามารถนำไปใช้ในสายงานที่เรียนอยู่ได้ จึงกลายมาเป็น ‘เปเปอร์มาเช่บ๊อกซ์’ ที่ใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างในการทำเกษตร”  

ได้ทุนนวัตกรรมฯ กับการฝึกงานช่วยขัดเกลาทักษะการพูด

ดิวเล่าว่าการได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตเขา เริ่มตั้งแต่วันที่เขาเลือกเรียนในสาขาวิชาสัตวศาสตร์ ก็ได้ตั้งเป้าไว้ว่าจะศึกษาในศาสตร์ที่ตนสนใจให้ถึงระดับสูงสุด แต่ช่วงที่จบชั้น ปวช. ครอบครัวของเขาไม่สามารถส่งเสียให้เรียนต่อได้ พอดีกับที่อาจารย์แนะนำให้เขารู้จักกับทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ดิวจึงสมัครอย่างไม่ลังเล

และนอกจากทุนจะช่วยให้ชีวิตความเป็นอยู่รวมถึงความมั่นคงทางการศึกษาดีขึ้น ดิวยังบอกว่า การเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวทุนนวัตกรรมฯ ได้ช่วยขัดเกลาทักษะทางด้านสังคมของเขา จากการได้พบปะทำกิจกรรมกับเพื่อนต่างวิทยาลัย และหน้าที่ต่างๆ ที่ต้องทำในฐานะนักศึกษาทุน

“ทุนฯ ทำให้ผมมีโอกาสได้เรียนเหมือนกับคนอื่นๆ ได้เรียนในสาขาที่ผมชอบ ได้มีสังคมใหม่ๆ แล้วการเรียนในสาขาสัตวศาสตร์ ผมได้ฝึกงานตั้งแต่ชั้น ปวช. ทำให้เห็นโลกกว้างขึ้น ทักษะการสื่อสารของผมก็ดีขึ้นด้วย”

อย่างไรก็ตาม ดิวเล่าว่าเบื้องหลังรางวัลเหรียญทองอันดับ 3 คือการฝึกซ้อมอย่างหนัก โดยใช้เวลาว่างจากการเรียนที่วิทยาลัยฝึกซ้อมกับเพื่อนร่วมทีมทุกวัน จากนั้นกลับบ้านก็ต้องไปซ้อมการพูดที่หน้ากระจกด้วยตัวเอง รวมถึงได้คำแนะนำทางเทคนิคจากครูทั้งในเรื่องทักษะการพูด และการพัฒนาผลิตภัณฑ์ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายคือการนำเสนอผลงานและสาธิตให้คนเข้าใจว่าผลิตภัณฑ์ของพวกเขาสามารถใช้ทำอะไรได้บ้าง

“ผมมองว่าส่วนที่ยากที่สุดไม่ใช่การคิดผลิตภัณฑ์หรือการทำขึ้นมา แต่อยู่ที่การพรีเซนต์ เพราะเวลาจริงมันตื่นเต้นมาก ผมพยายามฝึกพูดบ่อยๆ จนเป็นธรรมชาติ ใช้เวลาอยู่กับสิ่งที่ต้องทำให้มากที่สุด ตอนซ้อมก็วางแผนการสาธิตเหมือนวันจริงทุกอย่าง มีเวลาประมาณสองเดือน ก็ทุ่มให้การแข่งขันเต็มที่”

ถ้ารู้เส้นทางที่อยากไปแล้ว การเรียนสายอาชีพคือทางสายตรงที่พาไปสู่เป้าหมายได้เร็วยิ่งขึ้น

ดิวบอกว่า เขาเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ค้นพบทางที่ต้องการจะไปได้เร็ว เพราะรู้ตัวตั้งแต่ ม.ต้น ว่าต้องเรียนอะไร เพื่อรองรับอาชีพที่อยากทำในอนาคต การเรียนสายอาชีพจึงถือเป็นเส้นทางสายตรง เพื่อมุ่งสู่การทำงานที่ใฝ่ฝันได้เร็วที่สุด

“ผมมองเห็นตัวเองในอนาคตว่าอยากเป็นเจ้าของฟาร์มโคนมให้ได้ ใจมันมาทางนี้ตลอด เลยศึกษาเกี่ยวกับสาขาที่จำเป็น แล้วก็พบว่าสัตวศาสตร์ ที่เรียนเกี่ยวกับการสัตวบาล คือการดูแลสัตว์ด้วยองค์ความรู้ในด้านการจัดการฟาร์ม การโภชนาศาสตร์สัตว์ การปรับปรุงพันธุ์สัตว์ การพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตสัตว์ การแปรรูปผลิตภัณฑ์สัตว์ และการอนุรักษ์ดำรงสายพันธุ์สัตว์ เป็นสาขาวิชาที่ผมต้องเรียน จึงเลือกสาขานี้ตั้งแต่ชั้น ปวช. จนถึงตอนนี้ที่กำลังจะขึ้น ปวส.2 แล้ว ผมมองว่า ถ้าเรารู้ว่าตัวเองชอบอะไรแล้ว การเรียนสายอาชีพในสาขาวิชานั้น จะทำให้สามารถไปถึงเป้าหมายได้เร็ว และได้อยู่ในสายงานที่สนใจตั้งแต่ยังเรียนอยู่ด้วย”

อีกหนึ่งนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่น 1 ที่สร้างชื่อเสียงให้กับตนเองและสถาบัน ด้วยไอเดียที่มาจากความเป็นคนช่างสังเกต และนำความคิดมาต่อยอดในทางปฏิบัติ จนเกิดเป็นผลงานที่นำมาใช้ประโยชน์ได้จริง ทั้งยังให้แง่คิดดีๆ จากประสบการณ์ในการเรียนสายอาชีพ ที่เขาสรุปไว้ว่า เป็นเส้นทางสายตรง สำหรับคนที่พบตัวเองแล้วว่าต้องการเดินไปทางใด

ร่วมสร้างโอกาสทางการศึกษา
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ‘เปเปอร์มาเช่บ๊อกซ์เพื่อการเกษตร’ เหรียญทองอันดับ 3 งานวัดทักษะระดับชาติ first appeared on กสศ..

‘น้องแจ๋ว’ น.ส.พรญาณี สมดี นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงรุ่น 1 ชั้น ปวช 1 สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ วิทยาลัยการอาชีพปากช่อง จ.นครราชสีมา ดีกรีเกรดเฉลี่ย 4.00 บอกว่า อย่างแรกที่ทำในการรับมือกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ คือไม่ออกจากบ้านไปเที่ยวไหน และใช้เวลาไปกับการเตรียมความพร้อมสำหรับการเรียนชั้น ปวช. 2 ให้มากที่สุด

“ตอนนี้เรามีเวลาว่าง มีแล็ปท็อปเพียงเครื่องเดียวก็สามารถทำประโยชน์ได้มากมาย สำหรับหนูมันเป็นช่วงเวลาสำหรับศึกษาเรื่องราวที่สนใจ โดยเฉพาะบทเรียนในระดับชั้น ปวช.2 เช่นครูบอกว่าเทอมหน้าจะมีเรียน PHP คือการสร้างเว็บขายของ หนูก็จะเข้าไปดูจากที่เขาสอนออนไลน์ ทำความเข้าใจว่าต้องเขียนโปรแกรมยังไง ซึ่งก็ทำให้เราพอมีพื้นฐานเบื้องต้นติดตัวไว้”

น้องแจ๋ว ยังเล่าให้ฟังอีกว่า อย่างวิชาคณิตศาสตร์ในเทอมหน้านี้จะต้องเรียนแคลคูลัส ตัวเองอยากรู้ว่ามันคืออะไรก็ใช้เวลานี้เข้าไปดูไปศึกษา แล้วก็ทำกับวิชาอื่น ๆ ด้วย หนูคิดว่าการเตรียมตัวไว้ก่อนจะมีประโยชน์มากตอนที่เริ่มเรียนจริง”

น้องแจ๋ว กล่าวต่อไปว่า สื่อออนไลน์ทำให้เราหาความรู้ได้จากทุกที่ทุกเวลา สามารถศึกษาวิชาที่จะเรียนล่วงหน้าได้ง่ายขึ้น ด้วยการสอนในยูทูปที่มีตั้งแต่ขั้นพื้นฐาน หากเราทำความเข้าใจไว้ก่อนได้ ตอนที่เรียนปฏิบัติจริงก็จะทำได้เร็วขึ้น แต่สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคืออาจารย์ที่ปรึกษา เพราะก่อนจะรู้ว่าควรศึกษาอะไร อาจารย์ซึ่งติดต่อกันผ่านทางสื่อออนไลน์อยู่เสมอ จะเป็นผู้ให้คำแนะนำว่าต่อไปจะมีสอนวิชาใด แล้วเราควรเตรียมตัวอย่างไร

หลังจากที่ได้ศึกษาเบื้องต้นมาแล้ว ยังสามารถนำไปแลกเปลี่ยนกับเพื่อนได้อีกด้วย โดยใช้วิธีแคปจอลงกลุ่มแล้วแบ่งกันอ่าน ชวนกันแสดงความคิดเห็น ถือเป็นการนำสื่อออนไลน์มาใช้ประโยชน์ในช่วงที่ออกจากบ้านไปพบปะกันไม่ได้ช่วงโรคโควิด-19 กำลังระบาด

แชร์ความรู้ให้ครอบครัว คนใกล้ชิด รู้ทันโรคโควิด-19

เช่นเดียวกับ ‘ฟิล’ นายปิยะพงษ์ ชาติเวียง นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพรุ่นที่ 1 ชั้น ปวส.1 สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ วิทยาลัยเทคนิคลำพูน จ.ลำพูน เล่าว่า ตัวเองได้รับผลกระทบจากสถานการณ์การระบาดของโควิด-19 โดยตรง เนื่องจากต้องยกเลิกการฝึกงาน รวมถึงการเรียนภาคฤดูร้อนที่วิทยาลัยต้องหยุดกิจกรรมลงไปทั้งหมดทันที

“สิ่งที่ผมทำได้ตอนนี้คืองดออกจากบ้าน ถ้าจำเป็นก็ต้องสวมหน้ากากอนามัย และล้างมือด้วยแอลกอฮอล์เจลบ่อย ๆ ผมมองว่าสิ่งที่ผมสามารถทำประโยชน์ได้ในตอนนี้คือ นำความรู้ความสามารถและทักษะการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารในอินเตอร์เน็ตมาเผยแพร่ให้คนรอบตัวเข้าใจ เพราะผมเข้าถึงข้อมูลได้กว้างกว่า ผมก็นำความรู้ตรงนั้นมาแนะนำคนในครอบครัวให้เขาได้รู้วิธีปฏิบัติตัวที่ถูกต้อง รวมถึงติดตามข่าวสารอย่างมีสติ พิจารณาก่อนปักใจเชื่อว่าข้อมูลใดเป็นจริงหรือเป็นเฟคนิวส์” น้องฟิล แชร์กิจกรรมระหว่างอยู่บ้าน

อีกด้านหนึ่ง น้องฟิล บอกว่า ยังได้ใช้เวลาว่างไปกับการออกกำลังกายเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันให้กับตนเอง โดยเน้นออกกำลังกายในบ้าน แค่มีพื้นที่เล็ก ๆ พอสำหรับการวิดพื้น กระโดดตบ หรือยืดเหยียดกล้ามเนื้อขยับร่างกายให้พอได้เหงื่อทุกวัน ทั้งยังแนะนำให้คนรอบตัวปฏิบัติตาม เพราะนอกจากร่างกายที่แข็งแรงแล้ว การออกกำลังกายยังช่วยคลายความเครียด หรือความอึดอัดที่ต้องอยู่แต่ในบ้านได้ด้วย ถือเป็นอีกวิธีที่ทุกคนสามารถนำไปใช้ได้

ไม่เพียงเท่านั้นเด็กหนุ่มอย่างน้องฟิล ยังให้ความสำคัญกับการนำช่วงเวลาที่ต้องอยู่แต่บ้านมาศึกษาสถานที่ฝึกงานแต่ละแห่งว่าเป็นอย่างไร สอบถามประสบการณ์จากรุ่นพี่แล้วเก็บข้อมูลไว้ให้มากที่สุด ทั้งในด้านสภาพแวดล้อม การทำงาน กฎระเบียบต่าง ๆ หรือลักษณะของลูกค้าที่จะได้พบ จากนั้นก็นำมาเตรียมตัวและฝึกฝนตัวเองไว้ให้พร้อมมากที่สุด เพื่อเตรียมตัวหลังจากโรคระบาดโควิด-19 เริ่มสงบลงและสถานการณ์กลับเข้าสู่ภาวะปกติ

The post พลิกวิกฤตโควิด-19 ทบทวนตำราเรียนล่วงหน้า ปรับสมดุลชีวิต นักศึกษาทุนนวัตกรรมฯ first appeared on กสศ..

สำหรับเด็กมัธยมปลายส่วนใหญ่ ช่วงใกล้จะเรียนจบ ม.6 คงไม่มีเรื่องไหนสำคัญไปกว่าการลุ้นว่าอนาคตจะเดินไปทางใด จะได้เรียนในสถาบันที่คิดไว้ หรือต้องทำใจยอมรับความผิดหวัง มองหาทางเลือกอื่นๆ ที่เหมาะสมกับตัวเอง

‘ซะนะ’ หรือ กัลยาภรศ์ เตาวะโต นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง กสศ. และนักพูดสร้างแรงบันดาลใจจากสาขาวิชาการท่องเที่ยว อนุปริญญา ปี 1 วิทยาลัยชุมชนสตูล จังหวัดสตูล เพราะเมื่อย้อนกลับไปทบทวนประสบการณ์ในช่วงนั้น แม้ว่าเป้าหมายเดียวที่เธอต้องฝ่าฟันทำให้สำเร็จคือการดิ้นรนทุกทางเพื่อให้ได้เรียนหนังสือต่อ แต่เหมือนไม่ว่าจะพยายามอย่างไร โอกาสทางการศึกษาก็ไม่ยอมเปิดรับเธอสักที ทั้งที่ซานะเชื่อว่า ถ้าไม่ได้เรียนต่อ ความหวังที่จะกำจัดความยากลำบากออกไปจากครอบครัวคงยิ่งริบหรี่ และอนาคตก็คงไม่หยิบยื่นอะไรให้เธอและน้อง ๆ อีก นอกจากวงจรความยากจนที่ส่งต่อมาจากคนรุ่นพ่อแม่

กัลยาภรศ์ เล่าถึงชีวิตของตัวเองว่า มีพี่น้อง 6 คน พ่อแยกไปสร้างครอบครัวใหม่ แม่ต้องทำงานตระเวนค้าขายไปตามจังหวัดต่างๆ ส่วนพี่สองคนแต่งงานออกจากบ้านไปแล้ว ในฐานะพี่คนที่ 3 ซานะจึงกลายเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ต้องคอยดูแลน้อง 3 คนให้ได้รับความอบอุ่น อิ่มท้อง และให้ได้รับการศึกษา ด้วยเงินรายได้น้อยนิดเท่าที่แม่พอจะส่งเสียได้

ช่วงที่กำลังจะเรียนจบ ม.6 ซานะรู้ว่าหนทางที่จะได้เรียนต่อนั้นแทบมองไม่เห็น นั่นเพราะน้องๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นมาพร้อมค่าใช้จ่ายในการเรียนที่สูงขึ้น แต่เธอยังเชื่อว่าด้วยความตั้งใจและผลการเรียนที่ดีมาตลอด จะช่วยให้มีโอกาสดีๆ ผ่านเข้ามาบ้างสักครั้ง

ตอนที่เห็นเพื่อนๆ ตื่นตัวเรื่องสมัครเรียนมหาวิทยาลัยกัน เรารู้ว่าชีวิตกำลังจะวิกฤติ เข้าใจดีว่าการเรียนต่อมีค่าใช้จ่ายเยอะมาก ซึ่งที่บ้านเราไม่มีทางหามาได้ แต่เรายังหวังว่าจะได้เรียน ยังให้กำลังใจตัวเองอยู่เสมอ จึงเอาเงินเก็บที่พอมีทั้งหมดไปสมัครสอบรอบ Portfolio มั่นใจว่าเรามีผลงานดี เลือก 3 มหาวิทยาลัยในสาขาวิชาที่อยากเรียนที่สุด คือภาษาอังกฤษธุรกิจ การโรงแรม และการท่องเที่ยว แล้วผลออกมาว่าเราสอบได้ทั้ง 3 แห่ง

“แม้จะสอบได้ แต่หนูไม่มีสิทธิ์ดีใจด้วยซ้ำ ตอนนั้นไม่ได้คิดเลยว่าเราไปสอบได้แล้วจะยังไงต่อ จนใกล้ถึงวันรายงานตัว ความจริงมันก็ค่อยๆ บอกเราว่าแค่เงินใช้จ่ายรายวันครอบครัวเรายังมีไม่พอเลย ค่ารถค่าข้าวให้น้องไปโรงเรียนก็มีบ้างไม่มีบ้าง แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเทอม สุดท้ายหนูก็ต้องยอมสละสิทธิ์ไปทั้งหมด” กัลยาภรศ์ เล่าปัญหาวันนั้น

กัลยาภรศ์ ยังไม่หยุดความพยายามแค่นั้น ลองติดต่อหาทุนจากโครงการต่างๆ ที่เคยเข้าร่วมกิจกรรมเมื่อครั้งเรียนมัธยม แต่เมื่อได้รับข้อเสนอ เธอก็จำต้องปฏิเสธอีกครั้ง เพราะเป็นทุนเรียนในต่างประเทศที่ช่วยเธอได้เฉพาะค่าเล่าเรียน

“ตอนนั้นหนูเริ่มคิดแล้วว่าคงหมดหวังกับการเรียนจริงๆ มันเป็นช่วงที่รู้สึกท้อแท้ที่สุดในชีวิต หนูได้รับติดต่อให้รับทุนหนึ่งที่ต้องไปเรียนในประเทศมาเลเซีย ซึ่งมันไกลตัว แล้วหนูรู้ว่ายังไงก็ต้องดูแลน้องๆ ไม่สามารถไปเรียนไกลๆ ได้ ที่สำคัญคือเขามีเงินให้แค่ค่าเล่าเรียน แต่ค่าใช่จ่ายอื่นๆ เราต้องออกเอง ซึ่งสำหรับหนูคงหมดสิทธิ์” กัลยาภรศ์ ปรารภถึงโอกาสแต่คว้าไม่ได้

ช่วงเวลาเดียวกัน กัลยาภรศ์ ได้รับข้อเสนอจากครอบครัวให้แต่งงาน เพราะว่ามันเป็นหนทางที่คนในครอบครัวเชื่อว่าชีวิตจะดีขึ้นได้ แต่ในความคิดมันเหมือนเส้นทางไปสู่อนาคตของเธอกำลังจะจบลงโดยสมบูรณ์ต้องใช้ความพยายามมากเพื่ออธิบายให้ที่บ้านเข้าใจ ว่าการแต่งงานคือการตัดอนาคต ที่บ้านเขาคิดว่าเราคงหมดโอกาสเรียนแล้ว และถ้าไม่เรียนก็ต้องแต่งงาน แต่มีความตั้งใจเดียวคือจะเรียนต่อ นอกจากตัวเองแล้วยังคิดไปถึงน้องๆ หนูไม่อยากให้ที่บ้านของเรามีคนเรียนจบสูงสุดแค่ชั้น ม.3 คิดว่าถ้าน้องไม่มีแบบอย่างที่ดี ทุกคนในบ้านเราก็จะมีอนาคตเหมือนกันทั้งหมด

ถึงจุดนั้น กัลยาภรศ์  ตั้งใจแล้วว่าจะทำงานเพื่อเก็บเงินส่งตัวเองเรียน จึงเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับวิทยาลัยที่เหมาะสมกับตัวเอง ที่มีสาขาวิชาที่สนใจ มีราคาค่าเทอมที่จ่ายไหว จนได้พบประกาศจากเว็บไซต์ของวิทยาลัยชุมชนสตูลว่ามีทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของกสศ. ในระดับอนุปริญญา

“ตอนที่เห็นรายละเอียดของทุน ว่าจะได้เงินเดือนละ 7,500 บาท แล้วยังไม่ต้องจ่ายค่าเทอมด้วย หนูก็คิดว่ามีด้วยเหรอทุนแบบนี้ แล้วยิ่งเป็นสาขาวิชาการท่องเที่ยว หนูก็ยิ่งสนใจ จึงสมัครไปทันที แล้วหลังจากนั้นเป็นช่วงที่ต้องผ่านขั้นตอนการคัดเลือก มีอาจารย์ไปเยี่ยมที่บ้านและต้องรอผล จำได้ว่ามันเป็นความรู้สึกที่ทั้งตื่นเต้น เครียดและกดดัน มันมากยิ่งกว่าตอนเราลุ้นผลสอบเสียอีก เพราะสำหรับหนูนี่คือโอกาสที่แทบจะสุดท้ายแล้ว ถ้าไม่ได้ทุนนี้ ก็คงต้องหยุดคิดเรื่องเรียนไปก่อน” กัลยาภรศ์ กล่าว

จนถึงวันประกาศผลออกมาว่าได้รับเลือกให้เป็น นศ. ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของกสศ. กัลยาภรศ์ เล่าทุกสิ่งที่อัดอั้นใจว่า วันนั้นเป็นวันที่พูดได้เต็มปากว่า ‘มีความสุข’ ได้บอกทุกคนว่ามีที่เรียนแล้ว และชีวิตจะไม่ได้ดีขึ้นแค่ตัวคนเดียว แต่ยังหมายถึงว่าสามารถแบ่งเบาภาระของแม่ และช่วยให้น้องๆ ได้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วย

การได้เรียนหนังสือสำหรับซานะยังมีความหมายมากกว่านั้น เพราะหลังจากที่เธอได้เข้าเรียน ซานะได้นำเอาประสบการณ์ในฐานะพิธีกร ผู้ดำเนินรายการในหลากหลายเวทีที่เข้าร่วมมาตั้งแต่เรียนชั้นประถม การันตีความสามารถด้วยเกียรติบัตรและรางวัลมากมาย มาใช้ต่อยอดในสิ่งที่เธอรัก นั่นคือความหลงใหลในการเล่าเรื่องผ่านการพูดสร้างแรงบันดาลใจ กัลยาภรศ์ เปิดรับทุกโอกาส เสนอตัวไปทุกงาน ทุกเวที ทั้งงานเล็กงานใหญ่ งานจิตอาสา ด้วยเชื่อว่าเธอสามารถส่งต่อแรงบันดาลใจไปยังเพื่อนๆ และน้องๆ ที่ต้องเผชิญเรื่องราวคล้ายกับเธอ ให้มีกำลังใจลุกขึ้นสู้ ผ่านพ้นช่วงเวลาท้อแท้ และให้ยึดมั่นในความคิดเสมอว่า การศึกษาจะเปลี่ยนแปลงชีวิตและอนาคตของพวกเขาได้

“สิ่งที่หนูคิดมาตลอดและจะพยายามถ่ายทอดให้ทุกคนได้รับฟัง คือเรื่องความสำคัญของการศึกษา โดยเฉพาะกับน้อง ๆ ที่เขายังเรียนในชั้น ม.ปลาย ว่าถ้าจบแค่ ม.6 โอกาสเลือกงานที่เราอยากทำจริง ๆ แทบไม่มีเลย หรือไม่ก็ต้องไปทำงานที่ไม่เหมาะกับวัยของเรา เช่นเดียวกับที่หนูใช้บอกกับน้อง ๆ ของตัวเองอยู่เสมอ ว่าเราจะไปได้ไกลกว่านี้ถ้าได้เรียนหนังสือ ให้เขาเชื่อมั่นในการเรียน เป็นความจริงที่ว่าวันนี้เราอาจจะยากจน แต่ถ้าเรามีการศึกษา ได้ทำงานดีๆ วันหนึ่งสภาพที่ครอบครัวเราเป็นอยู่มันจะเปลี่ยนไปได้ ในทางกลับกันถ้าไม่เรียน สิ่งที่เป็นอยู่นี้มันก็จะเหมือนเดิมต่อไป หนูไม่ได้บอกให้เขาคิดฝันถึงความร่ำรวย แต่การที่เราได้มีวุฒิการศึกษา มีอาชีพที่มั่นคงเลี้ยงดูตัวเองได้ตามความเหมาะสม เราจะมีอนาคตที่ดีอย่างที่เราเคยฝันถึงได้ หนูอยากเป็นแรงบันดาลใจให้น้อง ทำให้เขาดูเป็นตัวอย่าง ให้เขาเห็นผลสำเร็จของการเรียนหนังสือ” กัลยาภรศ์ กล่าว

The post ความดีช่วยพลิกชีวิต แรงบันดาลใจจากครอบครัว ผ่านชีวิตยากเข็ญ first appeared on กสศ..

แม้การจบมัธยมศึกษาปีที่ 3 จะเป็นการศึกษาภาคบังคับที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2560 แต่ความเป็นจริงกลับมีเด็กและเยาวชนอีกมากมายในพื้นที่ห่างไกล เผชิญอุปสรรคสำคัญที่พวกเขาต้องเผชิญคือการขาดโอกาส เนื่องฐานะทางบ้านยากจน ประกอบกับเติบโตขึ้นในบริบทสังคมที่ไม่เอื้อต่อการสนับสนุนให้ได้รับการศึกษาต่อเนื่อง ท้ายสุดเป้าหมายหลังเรียนจบจึงเหลือเพียงกลับไปทำงานเพื่อแลกกับรายได้อันน้อยนิด แล้วปล่อยให้ความฝันในชีวิตค่อย ๆ ดับลง

‘น้องนา’ สุภาวรรณา วงษ์พิพันธ์ นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง กสศ. รุ่น 1 สาขาวิชาแปรรูปสัตว์น้ำ วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เล่าถึงเส้นทางการศึกษาของเธอว่า เธอเกิดในหมู่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนา 12 อ.สุคิริน จ.นราธิวาส ที่ในอดีตเป็นพื้นที่สีแดงของการสู้รบ รวมถึงความลำบากยากจนที่เกิดจากวิกฤติความแห้งแล้งและความเสื่อมโทรมจากการทำลายป่าชุมชน แม้ปัจจุบันสภาพแวดล้อมจะได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น แต่จำนวนของเด็กๆ ที่ได้รับการศึกษาสูงกว่าระดับชั้น ป.6 ยังมีจำนวนน้อย นั่นเพราะขาดแคลนบุคลากรครู ความไม่พร้อมของโรงเรียน รวมถึงความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่ ที่ส่วนใหญ่ทำงานรับจ้างรายวันและเก็บของป่าขาย ทัศนคติต่อการศึกษาจึงเป็นเรื่องไกลตัว

“เป็นปกติที่หมู่บ้านของหนูไม่มีใครได้เรียนหนังสือเลย จบแค่ชั้น ม.3 ก็ถือว่าสูงแล้ว ส่วนใหญ่จบ ป.6
เขาก็จะเริ่มทำงานกันในหมู่บ้าน พวกงานขายของป่าหรือทำสวน แม่หนูก็ทำงานรับจ้างทั่วไป” น้องนา
อธิบายถึงหมู่บ้านที่เติบโตขึ้นมา

สุภาวรรณา เล่าต่อไปว่า โรงเรียนที่มีในหมู่บ้านเป็นโรงเรียนเล็กๆ มีนักเรียนไม่ถึง 50 คน กับครูอีก 4-5 คน สอนถึงระดับชั้น ป.6 เด็กๆ ในพื้นที่ส่วนหนึ่งไม่ได้เรียนหนังสือ กับอีกส่วนหนึ่งที่จบ ป.6 แล้วก็แทบไม่มีใครได้เรียนต่อ แต่ด้วยแม่ของน้องนาที่เห็นความสำคัญของการศึกษา จึงส่งไปเรียนชั้นมัธยมต้นในโรงเรียนประจำที่อำเภออื่น จนจบ ม.3 เธอก็ต้องกลับไปอยู่บ้านช่วยแม่ทำงาน 1 ปี เพราะครอบครัวไม่มีเงินส่งให้เรียนต่อ

“ตอนนั้นหนูคิดว่าคงไม่ได้เรียนแล้ว แต่วันหนึ่งมีอาจารย์ที่วิทยาลัยเทคโนโลยีการเกษตรและประมงปัตตานี เขามาแนะนำว่ามีทุน จซต.(ทุนสนับสนุนการศึกษาเยาวชนในพื้นที่ชายแดนภาคใต้) ทำให้เราได้เรียนต่อชั้น ปวช. ในสาขาวิชาแปรรูปสัตว์น้ำจนจบ” สุภาวรรณา ย้อนเล่า

ถึงตรงนั้น เส้นทางการศึกษาของสุภาวรรณาคล้ายจะกลับสู่วังวนเดิม แม้ในใจลึกๆ ของเธอจะมีความฝันว่าอยากเป็นครูสอนในสาขาวิชาที่เธอได้เรียนมา แต่เธอก็ทราบดีว่าอย่างไรที่บ้านคงไม่มีเงินทุนให้ศึกษาต่อ น้องนาจึงตั้งใจว่าจะกลับไปช่วยที่บ้านทำงานอย่างจริงจังเพื่อแบ่งเบาภาระครอบครัว

“วันที่เรียนจบ ปวช. ที่วิทยาลัยมีงานรับใบประกาศ หนูจำได้ว่าตอนนั้นตัดใจแล้วว่าคงไม่ได้เรียนต่อ จึงตั้งใจจะไปขอบคุณและลาอาจารย์ แต่กลายเป็นว่าอาจารย์อยากจะคุยกับเราพอดี แล้วเขาก็อธิบายเรื่องทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของ กสศ. ให้ฟัง ซึ่งตอนนั้นหนูก็ยังไม่เชื่อว่าเราจะได้ แต่ก็นัดกับอาจารย์ไว้ว่าจะให้เขาเข้าไปเยี่ยมบ้าน” สุภาวรรณา ระบุ

สุภาวรรณา กล่าวต่อว่า การเข้าไปเยี่ยมบ้านของเธอไม่ใช่เรื่องง่าย ที่นั่นไม่มีทั้งสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ต หากใช้รถมอเตอร์ไซค์เดินทางเข้าไปก็ต้องใช้เวลาราว 4-5 ชั่วโมง แต่คุณครูบากบั่นไปจนถึง แล้วหลังจากที่ครูได้คุยกับแม่ของน้องนาที่หวังไว้อยู่แล้วว่าอยากให้ลูกได้เรียนสูงๆ จึงเริ่มเชื่อมั่นว่าเธอจะได้เรียนต่อในระดับชั้น ปวส.

“การจะได้เรียนต่อมันเหมือนไม่ใช่แค่ที่บ้านหนูที่ดีใจ แต่วันนั้นมีเด็กคนอื่นๆ ในหมู่บ้านที่เขามาดีใจกับเราด้วย ทุกคนดูตื่นเต้นที่หนูจะได้รับทุน แต่ส่วนหนึ่งพวกเขาก็เสียใจที่ไม่มีโอกาสเหมือนหนู เพราะเขาเรียนจบกันแค่ชั้น ป.6” น้องนา เล่าถึงบรรยากาศในวันที่คุณครูนำโอกาสไปมอบให้

จากที่เคยหมดหวังไปแล้วกับการเรียน แต่เมื่อได้เข้ามาเป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของ กสศ. สุภาวรรณา กล่าวว่า นับจากวันนั้น เธอตัดสินใจว่าจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดกับทุกโอกาสที่ได้รับ ทั้งกับการเรียนและการพัฒนาตนเองเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างชื่อเสียงให้วิทยาลัย และตอบแทนทุนที่เธอได้รับ เมื่อเข้ามาเรียนชั้น ปวส. จึงคิดกับตัวเองว่าการได้รับโอกาสคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ตั้งใจจะทำให้เต็มที่กับทุกสิ่งในวิทยาลัยฯ จึงสมัครเข้าร่วมกิจกรรมทุกอย่าง จนได้รับเลือกให้เป็น นายกองค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพพระรัตน์ราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ตั้งแต่ยังอยู่ชั้น ปวส.1

ที่มาของตำแหน่งเกิดมาจากไว้ใจของเพื่อนพี่น้องในวิทยาลัยฯ เพราะเขาเห็นว่าเรามีความตั้งใจกับทุกกิจกรรมที่ได้รับมอบหมาย เราพยายามพัฒนาตัวเองตลอดเวลา เมื่อมองย้อนกลับไปก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ เพราะในเวลาแค่เทอมเดียวก็ได้มีโอกาสและพบประสบการณ์หลายอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะได้รับ

“สิ่งแรกที่ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงมอบให้ คือเงินทุนที่หนูได้นำมาใช้เป็นค่าเล่าเรียน ค่าที่พัก ค่าเดินทาง และค่าอาหาร ได้รู้จักเพื่อนใหม่จากหลากหลายวิทยาลัย ได้แลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ชีวิตกัน เราได้พบว่าทุกคนล้วนลำบากและต้องต่อสู้เพื่อจะได้เรียนหนังสือ รวมถึงยังเป็นครั้งแรกที่ได้ออกเดินทางไปในหลายพื้นที่ที่ไม่เคยไปมาก่อน ทำให้โลกของเรากว้างขึ้น ทั้งยังต่อยอดให้เราได้ไปเข้าร่วมกับโครงการอื่นๆ โดยเฉพาะการได้เป็นหนึ่งในตัวแทนของวิทยาลัย ไปแข่งขันทักษะวิชาชีพขององค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย (อกท.) และได้รางวัลอันดับ 1 กลับมาทั้งในระดับภาค และระดับประเทศไทย ซึ่งเป็นเรื่องที่ภูมิใจมาก แม้ว่าก่อนไปเราจะหวังติดเพียง 1 ใน 3 อันดับเท่านั้นเพราะเราซ้อมกันหนักมาก แต่กลายเป็นว่าพวกเราได้รับรางวัลชนะเลิศกลับมา ผลที่ได้นี้หนูคิดว่าความดูแลเอาใจใส่และช่วยฝึกฝนของอาจารย์ที่ปรึกษาโครงการคือปัจจัยที่สำคัญมากๆ” สุภาวรรณา กล่าว

แต่เหนืออื่นใด สุภาวรรณา ระบุว่า การได้เป็น ‘นักศึกษารางวัลพระราชทานประจำปี 2562’ จากกรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ คือความภาคภูมิใจที่สุดของชีวิต เพราะไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะได้รับ ขณะที่หากมองย้อนไป ณ จุดเริ่มต้น เธอคิดว่าที่เดินทางมาได้จนถึงจุดนี้ ก็เป็นเพราะคุณครูที่หยิบยื่นโอกาสนำทุน กสศ.มาให้ในวันนั้น

“ตอนขึ้นไปรับรางวัลนักศึกษารางวัลพระราชทานฯ หนูคิดในใจว่า ถ้าวันนั้นครูไม่แนะนำให้เราสมัครทุน กสศ. ถ้าครูไม่ยอมลำบากเดินทางไปเยี่ยมบ้านเรา หรือถ้าเราไม่ได้เป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง หนูคงไม่ได้ไปยืนอยู่กับเพื่อนๆ บนเวทีนั้น
มันทำให้มองเห็นเป็นภาพลำดับขั้นตอนของชีวิตว่า หากไม่ได้รับโอกาสดีๆ เข้ามา หนูก็คงต้องทำงานอยู่ที่บ้าน ไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่ได้ร่วมโครงการดีๆ มากมาย และที่สำคัญคือไม่มีสิทธิ์จะคิดเกี่ยวกับแผนการใดๆ ในอนาคต” สุภาวรรณา กล่าว

ปัจจุบัน ความฝันของสุภาวรรณาที่อยากจะเรียนถึงระดับปริญญา และกลับมาเป็นครูสอนที่วิทยาลัยก็มีความเป็นไปได้มากขึ้น ซึ่งเธออยากบอกว่าตั้งแต่ได้เข้ามาเป็นนักศึกษาทุนฯ ทำให้กลายเป็นคนที่มีความตั้งใจทำทุกสิ่งมากขึ้น มีความหวังมากขึ้น มันเหมือนกับว่าหลายเรื่องที่เคยคิดว่ายากหรือไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ถึงวันนี้ มีกำลังใจมากขึ้นที่จะเดินต่อไปตามลำดับเส้นทางที่วางไว้

The post จุดประกายการศึกษาพื้นที่ห่างไกล จากฝันที่เลือนราง เพิ่มอนาคตมั่นคง first appeared on กสศ..

แม้จะไม่เคยไปเข้าค่ายฤดูร้อนที่ต่างประเทศ หรือมีครูกวดวิชาค่าตัวแพงคอยช่วยปรับแต่งสำเนียงให้ใกล้เคียงเจ้าของภาษา แต่ด้วยใจรักประกอบกับความมุมานะพยายาม ‘น้องเอเปก’ นาถวัฒน์ ลิ้มสกุล นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่น 1 แผนกพาณิชยกรรมและบริการฐานวิทยาศาสตร์ สาขาเทคโนโลยีการท่องเที่ยว วิทยาลัยเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์พังงา(วท.พังงา) กลับสามารถฝึกฝนทักษะภาษาอังกฤษด้วยตนเองจนชำนาญ กระทั่งได้รับเลือกให้รับตำแหน่งสำคัญที่ต้องใช้ทักษะสื่อสารภาษาอังกฤษระดับสูง ในงานวิชาการและการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติมาแล้ว ทั้งที่ยังเรียนอยู่ในระดับชั้น ปวช.1 เท่านั้น

เอเปก เล่าว่า เพียงเทอมการศึกษาเดียวก็ได้รับโอกาสอันหาได้ยากยิ่ง ในการทำหน้าที่พิธีกรในงานประชุมวิชาการนานาชาติโครงการวิทยาลัยเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์ ครั้งที่ 4 (The 4 th International Convention on Vocational Student’s Innovation Project) และ รับหน้าที่ล่ามควบตำแหน่งผู้จัดการ ในงานแข่งขันกีฬาฟุตบอลอาวุโสนานาชาติ (Thailand Masters) ที่จังหวัดพังงารับหน้าที่เป็นเจ้าภาพ โดยทั้ง 2 งานแม้จะเป็นการทำงานที่ต้องใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารเหมือนกัน แต่เมื่อลงลึกในรายละเอียดแล้ว การเตรียมตัวทำการบ้านและนำทักษะอื่นมาประกอบเพื่อรับผิดชอบงาน ให้ลุล่วงผ่านไปได้นั้น นับว่าแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

งานแรกที่ผมได้เข้าร่วม เป็นงานใหญ่มาก มีนักเรียนถึง 331 คน จาก 7 ประเทศที่เดินทางมาร่วมประชุมและนำเสนอผลงานกว่า 90 ชิ้น ทั้งยังเป็นความร่วมมือของวิทยาลัยเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์ทั้ง 5 แห่งในประเทศไทย ผมต้องรับหน้าที่เป็นพิธีกรบนเวที ใช้ภาษาอังกฤษดำเนินรายการทั้งหมด กว่าจะได้งานนี้ ผมต้องผ่านการคัดเลือกจากผู้สมัครที่เป็นรุ่นพี่และเพื่อนๆ ที่แต่ละคนมีความสามารถทางพิธีกรและภาษาอังกฤษดีมากทุกคน แล้วที่ผ่านมาผู้ได้รับเลือกจะเป็นนักศึกษาชั้นปี 3 ทั้งหมด การออดิชั่นต้องทำกันหลายรอบหลายขั้นตอน สุดท้ายพอรู้ว่าได้รับเลือกผมดีใจมาก เพราะทีแรกไม่คิดว่าตนจะได้รับโอกาส

“เราคิดว่าเป็นเด็กปี 1 เพิ่งเข้ามาเรียน คงต้องรอไปก่อน แต่ความที่อยากมีประสบการณ์เราก็ไปคัดเลือกกับเขา พอได้รับเลือกแล้วก็ยิ่งตื่นเต้น รู้สึกไม่มั่นใจว่าตนเองจะทำได้แค่ไหนในงานใหญ่ระดับประเทศขนาดนี้ แต่ผมก็อาศัยความตั้งใจ พยายามฝึกฝนเพิ่มเติมทุกวันเพื่อขัดเกลาข้อบกพร่องให้ได้มากที่สุด จนทำให้งานผ่านไปได้ สิ่งที่ผมประทับใจมากที่สุดคือได้รับคำชมจากคุณหญิงกัลยา โสภณพนิช รมช.ศึกษาธิการ ที่มาเป็นประธาน ว่าเราสามารถดำเนินงานและสื่อสารภาษาได้ดี สิ่งนี้เป็นความภูมิใจมากกว่าเกียรติบัตรใดๆ ที่ได้รับเลยครับ” นาถวัฒน์บอกความรู้สึก

นาถวัฒน์ เล่าต่อไปว่า ส่วนอีกงานหนึ่งคือต้องเป็นทั้งล่าม เป็นไกด์ และเป็นคนคอยประสานงานเรื่องที่พัก อาหาร แผนการเดินทางหรือสถานที่ท่องเที่ยวให้กับทีมนักกีฬาจากประเทศสหรัฐอเมริกา รุ่นอายุ 65 ปี ในงานกีฬาที่จัดแข่งขันติดต่อกัน 5 วัน มี 6 ประเทศเข้าร่วม ซึ่งนอกจากแข่งกีฬาแล้ว เป้าหมายของงานยังเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัด ทำให้มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมเป็นพันคน บรรยากาศของทั้งสองงานจึงแตกต่างกันมาก

“ที่แตกต่างกันชัดคืองานแรกใช้เวลาสั้นๆ ไม่กี่ชั่วโมง คนที่เจอในงานก็อยู่ในวัยไล่เลี่ยกันเป็นส่วนใหญ่ แต่เราต้องเตรียมตัวเป็นสัปดาห์สำหรับการท่องสคริปท์ จำลำดับขั้นตอน คาดเดาสถานการณ์เฉพาะหน้าบนเวที แต่งานหลังผมต้องใช้เวลาทั้งวันตลอดสัปดาห์ ในการดูแลคนทั้งทีมร่วม 20 กว่าคน แล้วเราเป็นเด็กคนเดียวที่ต้องคอยดูแลผู้สูงอายุเป็นกลุ่ม ทั้งยังต่างชาติต่างภาษา ต่างวัยและวัฒนธรรม เป็นงานที่ยากแต่ท้าทาย ต้องใช้ทั้งทักษะภาษา ความเป็นไกด์ และเทคนิคบริหารจัดการมาผสมรวมกัน มันก็มีบ้างครับที่เขาไม่เข้าใจเราหรือเราไม่เข้าใจเขา แต่วิธีการทำงานของผมคือใช้ความสุภาพ ให้เกียรติ พยายามปรับจูนตัวเองกับเขาด้วยความเข้าใจ คิดแค่ว่าเราต้องจูนเข้าหากันให้ได้” นาถวัฒน์ย้อนถึงประสบการณ์ที่ได้รับจากงาน

นาถวัฒน์ ย้ำว่าโอกาสที่ได้รับจากทั้งสองงานคือการเปิดโลกครั้งสำคัญของตัวเอง การได้เจอผู้คนที่มาจากหลากหลายพื้นที่ในโลกนับเป็นการเปิดหูเปิดตา ที่ช่วยฝึกฝนให้เขามีทักษะชีวิตที่ดีขึ้นในทุกด้าน ตั้งแต่รุ่นพี่ที่มีความสามารถในการเป็นพิธีกรที่ทำให้เขารู้ว่าต้องพัฒนา ตัวเองให้ดีขึ้นตรงไหน หรือในด้านความรับผิดชอบในการดำเนินงานให้บรรลุเป้าหมายที่ทำให้ เขานำสิ่งที่ได้รับมาใช้ได้ในชีวิตจริง ได้เข้าใจว่าในสังคมมีผู้คนที่แตกต่างกันอีกมาก ทั้งงานยังสอนให้เขารู้จักการรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ต้องหาวิธีปรับตัวเข้ากับคนมากมายที่ไม่รู้เลยว่าแต่ละคนมีพื้นเพแบบไหน หรือมีความต้องการอย่างไร ซึ่งนั่นคือบทเรียนนอกวิทยาลัยที่จะนำไปต่อยอดได้กับงานที่ใฝ่ฝันอยากทำในอนาคต

ส่วนเรื่องความสามารถด้านภาษาอังกฤษ นาถวัฒน์ บอกว่าชอบภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เด็กและฝึกฝนด้วยตัวเองมาตลอด เนื่องจากครอบครัวของเขาอยู่ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งมีสถานที่ท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยชาวต่างชาติหลายแห่ง ความใกล้ชิดกับแหล่งท่องเที่ยวทำให้เขาคุ้นเคยกับการคุยกับคนต่างชาติ รวมถึงงานพิเศษที่ทำก็เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาการใช้ภาษาให้ดีขึ้นทุกวัน

“ตอนเด็กๆ เวลาเจอคนต่างชาติผมจะอยากเข้าไปคุยกับเขา ไม่ได้รู้สึกว่าเขินอายอะไร ทั้งที่แรกๆ ก็คุยกับเขาไม่รู้เรื่องเลย แต่เพราะความที่ผมชอบ จึงพยายามทำทุกอย่างให้ตัวเองเก่งขึ้น ฝึกฟังเพลงภาษาอังกฤษ ดูหนังฝรั่งบ่อยๆ แล้วหัดพูดมาเรื่อยๆ อีกอย่างหนึ่งคือความที่ครอบครัวของผมไม่ได้มีฐานะดี ผมเลยต้องหางานพิเศษทำตั้งแต่ยังเรียนชั้น ม.2-ม.3 เพื่อแบ่งเบาภาระทางบ้าน ผมพยายามเลือกงานที่ได้ใช้ภาษา ไปเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านที่ได้เจอคนต่างชาติ ได้ฟังได้พูดภาษาอังกฤษทุกวัน จากที่เคยรู้แบบงูๆ ปลาๆ ก็เข้าใจมากขึ้น ซึมซับจนพูดและฟังได้ดีขึ้น บางครั้งก็ได้รู้จักภาษาอื่นๆ เพิ่มเติมด้วยเพราะคนที่มาเที่ยวหลายคนก็ไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก” นาถวัฒน์ ระบุ

ในฐานะนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงของ กสศ. นาถวัฒน์ เผยว่า เลือกสมัครเข้าเป็นนักศึกษาทุนฯ ด้วยตนเอง เนื่องจากเห็นว่าอายุพ่อแม่ใกล้ถึงวัยเกษียณแล้ว แต่ยังต้องทำงานรับจ้างไม่ประจำที่มีรายได้ไม่แน่นอน วันไหนที่ไม่มีงานก็หมายถึงไม่มีเงิน ผมเห็นว่าพ่อกับแม่เริ่มทำงานไม่ค่อยไหวแล้ว การได้ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงจึงเป็นสิ่งที่จะมาช่วยแบ่งเบาภาระ ของพ่อกับแม่ได้มาก ไม่ต้องให้ท่านกังวลว่าจะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมให้ หรือต้องเครียดว่าค่าใช้จ่ายในบ้านแต่ละเดือนจะพอหรือไม่ แล้วการเรียนระดับ ปวช. ก็ต้องใช้เงินมากขึ้นกว่าเดิม ทุนนี้ทำให้ผมมีสมาธิกับการเรียนได้มากขึ้น แต่งานพิเศษผมก็ยังคงรับทำอยู่ตลอด เพราะนอกจากมีรายได้ส่วนหนึ่งมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวันแล้ว งานยังช่วยให้ผมได้ฝึกฝนตัวเองทั้งเรื่องภาษาและเก็บเกี่ยวเป็นประสบการณ์สำหรับการทำงานในวันข้างหน้าด้วย

“ผมรักการทำงานบริการ มันคือความสนุกที่เราไม่รู้ว่าแต่ละวันจะได้เจอลูกค้าแบบไหน ผมใฝ่ฝันว่าอยากทำงานเป็นสจ๊วต หรือไม่ก็เป็นมัคคุเทศก์ เพราะเป็นงานที่ได้สื่อสาร ได้พบปะบริการผู้คน ที่ผ่านมานี้ผมก็พยายามเก็บเกี่ยวประสบการณ์งานด้านนี้ให้ได้มากที่สุด คิดว่าถ้าเราชอบแล้ว ก็ต้องหาจุดที่จะได้พัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ ทั้งภาษาและทักษะอื่นๆ เพื่อเป็นต้นทุนไปสู่สิ่งที่ตั้งใจไว้ได้ ส่วนตัวผมมองว่าการมีภาษาที่ดีจะทำให้เรามีทางเลือกในชีวิตได้มากขึ้นครับ” นาถวัฒน์ กล่าวปิดท้าย

The post ล่ามพิธีกร ‘นานาชาติ’ ระดับประเทศ ภาษาทำให้มีทางเลือกในชีวิต first appeared on กสศ..

ปี 2562 ที่เพิ่งผ่านไป ถือเป็นการเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่น 1 ของนักเรียนนักศึกษาในระดับชั้น ปวช. และ ปวส. กว่า 2,053 คน จาก 36 สถาบันการศึกษาสายอาชีพทั่วประเทศ

รวมถึง ‘น้องแจ๋ว’ พรญาณี สมดี ชั้น ปวช.1 สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ วิทยาลัยการอาชีพปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เล่าว่า ในหนึ่งปีที่ผ่านมานับว่ามีความเปลี่ยนแปลงมากมายเข้ามาสู่ชีวิต โดยเริ่มตั้งแต่ที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของ กสศ.ทำให้ได้เรียนต่อในสาขาวิชาที่สนใจ และทำเกรดเฉลี่ยเทอมแรกได้ 4.00 ทั้งยังได้เป็นตัวแทนของวิทยาลัยเข้าร่วมแข่งขัน ‘ทักษะวิชาชีพประเภทวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ทักษะการบริหารจัดการข้อมูล’ ระดับ ปวช. ซึ่งได้ที่ 1 ของจังหวัด จนเป็นตัวแทนนักเรียนอาชีวศึกษาจังหวัดนครราชสี เข้าแข่งขันระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และได้รับรางวัลที่ 5 มาในที่สุด ทั้งที่เป็นการเข้าแข่งขันครั้งแรกของเธอ

พรญาณี ยังเผยว่า ย้อนไปในช่วงที่จบชั้น ม.3 เธอและครอบครัวยังกังวลอยู่ว่าอาจจะไม่ได้ศึกษาต่อ
เนื่องจากทางบ้านไม่มีเงินพอส่งเสีย ด้วยครอบครัวของเธอมีแม่ทำงานเพียงคนเดียว พ่อเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเล็ก ขณะที่ยังมีพี่ชายที่ขาเสียจากอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้ และตากับยายที่พ้นจากวัยทำงานไปแล้ว

“ยอมรับว่าในปี 2562 ที่เพิ่งผ่านไป หากย้อนคิดถึงเป้าหมายที่เคยตั้งไว้เมื่อต้นปีก่อน ก็ต้องบอกว่ารู้สึกดีใจมาก ที่การเดินทางของชีวิตมาได้ไกลกว่าที่คิด รวมถึงสิ่งที่ตั้งใจทำก็ส่งผลดีเกินกว่าที่วางเป้าหมายไว้มาก เพราะเมื่อมองกลับไปช่วงก่อนเข้าเรียน ปวช. ตอนนั้นยังไม่แน่ใจว่าจะได้เรียนต่อหรือไม่ จึงตั้งความหวังไว้แค่ว่าขอให้ได้เรียนต่อและไม่เป็นภาระของแม่มากกว่าที่เป็นอยู่ก็พอใจแล้ว” พรญาณี เปิดใจระบาย ก่อนจะกล่าวออกมาว่า

แต่การได้เข้ามาเป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไปในทุกด้าน เรามองว่าสิ่งสำคัญที่สุดที่ได้รับมาคือ “โอกาส” ที่ทำให้ได้เรียนหนังสืออีกครั้ง การเป็นนักศึกษาทุนฯ จึงเป็นการเตือนให้เรารู้ตัวเองเสมอว่าต้องทำเกรดให้ดี มันเป็นแรงกระตุ้นให้ตั้งใจเรียนมากเป็นพิเศษ วิธีการในการเรียนของเราคือต้องทำงานที่ได้รับมอบหมายให้ครบทุกชิ้น ทำให้ดีที่สุด และพยายามทำให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้มีงานค้าง แล้วเมื่อเข้าสู่บทเรียนใหม่ๆ เราจะมีสมาธิพร้อมกับการทำความเข้าใจอย่างเต็มที่

นอกจากเนื้อหาในบทเรียนแล้ว น้องแจ๋วมองว่าการยืนอยู่ในตำแหน่งนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง คือคุณค่าที่มากกว่าการเรียนเพื่อตัวเอง เธอจึงรับอาสาทำงานกิจกรรมหลากหลายที่อาจารย์มอบให้ รวมถึงงานแข่งขันทักษะวิชาชีพที่ได้รับคัดเลือกจากอาจารย์ให้เป็นตัวแทนวิทยาลัย โดยน้องแจ๋วมองว่าทุกกิจกรรมคือการเสริมทักษะ ความรู้ และประสบการณ์ ที่สามารถนำไปต่อยอดได้ไม่รู้จบ

“ถ้ามีกิจกรรมอะไรที่ทำได้ เราจะเสนอตัวช่วยอาจารย์ทุกครั้ง หรืองานที่อาจารย์เลือกให้เราเป็นตัวแทนของเพื่อนๆ เราก็พร้อมที่จะฝึกฝนพัฒนาตนเองเพื่อไปทำหน้าที่ให้ดีที่สุด อย่างงานแข่งขันทักษะอาชีพ ต้องใช้เวลาช่วงหลังเลิกเรียนและวันเสาร์อาทิตย์เตรียมตัวเป็นเดือนๆ เพื่อเรียนรู้เรื่องการเขียนโค้ดและการเขียนโปรแกรม ที่ในชั้นเรียน ปวช.1 ยังเรียนไม่ถึง แต่ตรงนี้เรามองว่าเหมือนได้เรียนเสริม ทุกอย่างที่อาจารย์ถ่ายทอดให้เป็นความรู้ทั้งหมด ทีแรกที่อาจารย์เลือกเรา ก็คิดว่าอยากได้รับประสบการณ์ เพราะเราเพิ่งเรียนเทอมแรกยังอยู่แค่ขั้นพื้นฐาน ส่วนความรู้ที่ใช้แข่งขันเป็นทักษะระดับสูงแล้ว เป็นส่วนที่ยากมาก ต้องเขียนโค้ดยาวหลายบรรทัด ต้องเรียบเรียงโปรแกรมได้ ต้องเรียนรู้ว่าจะทำยังไงไม่ให้มันเออเร่อ ซึ่งมันต้องอาศัยการลองผิดลองถูกจนทำได้”  พรญาณีบรรยายภาพการเตรียมตัวช่วงที่ผ่านมา

สำหรับงานแข่งทักษะวิชาชีพที่น้องแจ๋วได้รางวัลที่ 1 ในระดับจังหวัด และที่ 5 ในระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากตัวแทนวิทยาลัยกว่าสิบแห่งที่เข้าแข่งขัน เจ้าตัวเล่าว่าแม้แต่ตอนประกาศผล ก็ยังไม่คิดว่าตัวเองจะได้รางวัล เพราะเป็นเวทีแรกที่ได้ลองเข้าแข่งขันจริงจัง

“เราไม่เคยเข้าร่วมแข่งอะไรแบบนี้มาก่อนเลย พอได้ยินชื่อตัวเองครั้งแรกก็ดีใจและภูมิใจมากๆ ค่ะ ตื่นเต้น ทำอะไรไม่ถูกส่วนหนึ่งของการได้ไปถึงจุดนั้นก็ต้องเชื่อมโยงไปถึงการเป็นนักศึกษาทุน นวัตกรรมสายอาชีพที่เราได้รับโอกาสมาด้วย เพราะมันคือสิ่งที่เตือนให้เรามุมานะพยายาม เราคิดว่าตัวเองไม่ได้เก่ง ดังนั้นความขยันจึงเป็นสิ่งที่ทดแทนได้ เราพร้อมเรียนรู้ทุกสิ่งที่ครูสอน รับทุกโอกาสที่ครูมอบให้ ความคิดนี้ทำให้เราไม่หยุดกับการเรียนรู้เรื่องราวใหม่ๆ ส่วนตัวแล้วคิดว่าเรื่องรางวัลที่ได้รับ หรือเกรดเฉลี่ย 4.00 เป็นเพียงผลพลอยได้ของสิ่งที่เราพยายามทำ เหนือกว่าอะไรทั้งหมดคือเราได้ทำให้แม่ดีใจไปด้วย แต่เราก็ไม่สามารถรับปากกับแม่ได้ว่าจะทำได้เกรดเท่าเดิมตลอดไป เพราะเมื่อเรียนในระดับสูงขึ้น วิชาก็จะยิ่งซับซ้อนละยากขึ้นเรื่อยๆ แต่อย่างไรก็ตามจะพยายามรักษามาตรฐานไว้ให้ดีที่สุด” พรญาณีให้คำมั่นกับตัวเอง

ท้ายที่สุด พรญาณีมองว่าในปีที่ผ่านไป(2562) จะเป็นปีที่ดีที่สุดปีหนึ่งในชีวิต และมองว่านั่นเป็นเพียงจังหวะหนึ่งของชีวิต เพราะการเรียนในระดับชั้น ปวช.1 เพิ่งผ่านไปเพียง 1 เทอม ยังมีเป้าหมายใหม่ๆ ที่ต้องทำในปี 2563 นี้ ซึ่งวางอนาคตไว้ว่าจะรักษาเกรดให้ไม่ต่ำกว่า 3.00 จนเรียนจบ และจะเต็มที่กับทุกกิจกรรมที่ได้รับมอบหมายเช่นเดิม ก่อนจะเผยเคล็ดลับด้านการเรียนไว้ว่า “ขอให้ทุกคนขยันไปเรียน ตั้งใจทำความเข้าใจในบทเรียน และหาความรู้เพิ่มเติมจากกิจกรรมต่างๆ รอบตัวด้วย เท่านี้เป้าหมายด้านการเรียนที่ตั้งใจไว้ก็จะสำเร็จได้

The post ปีแห่งความเปลี่ยนแปลงในชีวิต จากเกือบไม่ได้เรียนต่อ สู่นักล่ารางวัล first appeared on กสศ..

“เราได้เงินภาษีประชาชนมาเรียนแล้ว เราก็ต้องทำความดีตอบแทนคืนสังคมที่เขาเสียภาษีมาให้เราได้เรียน”

ธารารัตน์ คมเฉียบ นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) จากวิทยาลัยเทคนิคพังงา เล่าถึงความรู้สึกหลังจากได้ร่วมทำกิจกรรมเก็บขยะบริเวณริมถนนหน้าวิทยาลัยซึ่งถือเป็นหนึ่งในกิจกรรมนอกหลักสูตรที่ทางวิทยาลัยเทคนิคพังงาจัดขึ้นมา

ไม่ต่างจาก จันยา ขนุนทอง นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง กสศ. ที่มองว่า กิจกรรมเก็บขยะที่ทำไม่ได้ถูกบังคับให้ทำ แต่ทำด้วยความเต็มใจเพราะอยากเห็นพื้นที่ถนนหนทางสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ
ใครผ่านไปผ่านมามองก็สะอาดตา เราเองก็ภูมิใจในฐานะที่มีส่วนทำให้บ้านเมืองสะอาด

กิจกรรมอาสาเก็บขยะจะจัดขึ้นทุกวันจันทร์หลังเลิกเรียน โดยนักศึกษาประมาณ 20 คน ก็จะแบ่งกลุ่มกันถือถุงดำไล่เก็บขยะไปตามสองฝั่งถนนหน้าวิทยาลัย รวมระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร

ธารารัตน์ เล่าให้ฟังว่า ขยะที่หน้าวิทยาลัยมีเยอะมากแต่ละครั้งที่ไปเก็บจะได้ขยะมาเต็มถุง 2-3 ถุง ส่วนใหญ่จะเป็นทั้งขวดน้ำ กล่องกระดาษ ห่อขนม ซึ่งน่าจะมาจากรถยนต์ที่ผ่านไปผ่านมาโยนทิ้งลงข้างทาง
ถึงสัปดาห์นี้จะเก็บหมดแล้วแต่พอวันจันทร์หน้าไปเก็บอีกก็มีขยะมาให้เก็บจนเต็มถุงอีกเป็นอย่างนี้ตลอด

“อยากฝากไปถึงคนทิ้งขยะให้ลองมาเก็บขยะอย่างที่เราทำดูบ้าง จะได้เข้าใจและไม่ทิ้งสกปรกอีกต่อไป และอยากฝากไปถึงคนที่ขับรถผ่านไปผ่านมาว่าไม่อยากให้ทิ้งขยะลงข้างทาง ให้เตรียมถุงขยะไว้ในรถมีอะไรก็ให้ทิ้งในถุงขยะและพอลงจากรถก็ค่อยเอาถุงขยะนั้นไปทิ้งก็จะทำให้บ้านเมือง ของเราสะอาดขึ้น โดยเฉพาะพังงาเป็นพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวก็อยากให้ทุกคนช่วยกันรักษาความสะอาด” ธารารัตน์ กล่าว

ด้าน นายมวญ อ่อนศรี ผู้พิพากษาอาวุโส ศาลเยาวชนและครอบครัว จังหวัดพังงา กล่าวถึงที่มาที่ไปของกิจกรรมนี้ว่า เดิมส่วนตัวเป็นคนที่เก็บขยะมาก่อนหน้านี้แล้วไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนว่างก็เก็บขยะไปเรื่อย มีเวลาก่อนมาทำงานตอนเช้าก็เก็บไปเรื่อยจนคนมาเห็นมาขอสัมภาษณ์ทำคลิปไปเผยแพร่เพื่อกระตุ้นจิตสำนึก จนทางวิทยาลัยเชิญมาเป็นวิทยากรเราก็เห็นว่าน่าจะมีกิจกรรมที่ทำร่วมกันจึงเขียนเป็นโครงการเสนอไปเป็นโครงการ’จิตอาสาทำความดีด้วยหัวใจ’ล้อไปกับโครงการของในหลวง ได้เริ่มมาตั้งแต่เดือน มิ.ย.ที่ผ่านมา

“บ้านเราเป็นเมืองเท่องเที่ยว เราก็น่าจะโชว์ธรรมชาติเป็นหลัก เราก็มาดูว่าจะทำยังไงเมื่อเราขายการท่องเที่ยวเป็นหน้าตาของประเทศ เลยมาทำกิจกรรมเก็บขยะอาทิตย์ละครั้ง เราต้องคุยกับเด็กๆ ก่อนว่าการเก็บขยะสิ่งที่เขาจะได้คืออะไร คือการพัฒนาตัวเองเพิ่มทักษะตัวเอง นี่คือหน้าที่พลเมือง ผมเป็นผู้พิพากษาก็ไม่ได้ทำในฐานะผู้พิพากษา แต่เก็บขยะในฐานะพลเมือง เราต้องฝึกให้เขามีจิตสำนึกเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมเป็นสำคัญ” ผู้พิพากษาอาวุโส ระบุ

ผู้พิพากษาอาวุโส อธิบายเพิ่มเติมว่า การให้เด็กช่วยกันเก็บขยะจะทำให้บ้านเมืองสะอาด คนต่างชาติมาเที่ยวเห็นพังงาสะอาดเขาก็อยากมาเที่ยว พอคนมาเที่ยวเศรษฐกิจก็ดีตามไปด้วย โรงแรมก็มีงานทำ คนขายของก็มีงานทำ เด็กๆก็ไม่ไปมั่วสุมติดยาเสพติด ไม่ไปลักเล็กขโมยน้อย ผลสุดท้ายประโยชน์ที่ได้รับก็วนกลับมาหาเขา มาหาครอบครัว ญาติพี่น้องเขาอยู่ดี

กิจกรรมนี้ยังจัดต่อเนื่องในทุกเย็นวันอังคาร ที่จะเป็นการอบรมเรื่องคุณธรรมจริยธรรมในการใช้ชีวิต มีการสอนภาษาอังกฤษให้นักเรียนมีความรู้เพิ่มเติมไปประกอบอาชีพ อีกด้านก็จะสอนเรื่องคุณธรรมเพราะหากขาดคุณธรรมประเทศก็จะไม่มีความเจริญ คนมีความเห็นแก่ตัวแม้จะเรียนสูงแต่หากขาดคุณธรรมสังคมก็จะไม่น่าอยู่ ไม่มีความสงบสุข

The post ปลูกฝังหน้าที่พลเมืองนักศึกษาทุนนวัตกรรมฯ ช่วยสร้างพังงาเมืองท่องเที่ยวสะอาด first appeared on กสศ..