เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2564 กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมกับเครือข่ายการศึกษา จัดเสวนา “หยุดวงจรเด็กหลุดออกนอกระบบจากวิกฤตโควิด-19 เจาะลึกกระบวนการช่วยเหลือฟื้นฟูจากพื้นที่ต้นแบบ” เพื่อสำรวจสถานการณ์เด็กจากผลกระทบโควิด-19 และระดมสมองจากพื้นที่และองค์กรต้นแบบ ที่สามารถแก้ปัญหาเด็กหลุดนอกระบบในระยะเร่งด่วน เพื่อเร่งหาแนวทางการรับมือป้องกันและแก้ปัญหาเด็กกลุ่มเปราะบางในระยะฟื้นฟูหลังการระบาดของโควิด-19 

ศ.ดร.สมพงษ์ จิตระดับ ​กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา กล่าวว่า สถานการณ์ปัจจุบันมีเด็กเสี่ยงที่จะหลุดจากระบบการศึกษาเพิ่มขึ้นอย่างมาก จากผลกระทบของโควิด-19 ช่วงสองปีเศษ ทำให้ครอบครัวคนไทยที่มีรายได้เป็นเงินเดือน ลูกจ้างรายวันทั้งหลาย เกิดสภาพ ‘ตายดิบ’ หรือ ‘ตายครึ่งตัว’ มีนักเรียนยากจนพิเศษเพิ่มขึ้นสูงเป็นสถิติใหม่ถึง 1,244,591 คน หรือคิดเป็น 19.98% ของนักเรียนทั้งหมด สร้างสถิติสูงสุดจากที่ผ่านมา เปรียบเทียบจากเทอม 1/2563 ที่มีนักเรียนยากจนพิเศษจำนวน 994,428 คน หรือเพิ่มขึ้นจำนวน 250,163 คน 

กสศ.และเครือข่ายภาคีในพื้นที่ ได้รวบรวมสาเหตุการหลุดจากระบบการศึกษาในช่วงที่ผ่านมา พบว่ามาจาก 2 ประเด็นหลักคือ 

1.  หลุดจากความยากจนฉับพลัน จากสึนามิไวรัสโควิด-19 สองปีสถานการณ์ความเหลื่อมล้ำกลับมาหนักขึ้น ทั้งคนตกงาน ต้องย้ายถิ่นฐาน ไม่มีรายได้ 
2. หลุดจากเรียนออนไลน์ ออนแฮนด์ ทำให้เกิดความถดถอยทางการศึกษาไปถึง 50% เด็ก ป.1-ป.3 อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ คิดเลขไม่ได้ การเรียนรู้จากระบบออนไลน์มีประสิทธิภาพแค่ 50% มีความเหลื่อมล้ำในประเด็นอุปกรณ์ไอที การสำรวจของ กสศ. พบว่าเด็กนักเรียนใน​ 29​ จังหวัด ประสบปัญหาไม่มีไฟฟ้าและอุปกรณ์ถึง 87% เมื่อเรียนไม่ทัน เด็กติดศูนย์ ติด ร. เปิดเทอมไม่มาเรียน หายตัวไปจากระบบการศึกษาแบบเงียบๆ แม้จะยังมีชื่ออยู่ในระบบก็ตาม 

ศ.ดร.สมพงษ์กล่าวว่า การช่วยเหลือเด็กคนหนึ่งให้รอด ไม่ใช่แค่เรื่องทุนการศึกษาอย่างเดียว ต้องมองให้ครบมิติเพื่อป้องกันไม่ให้หลุดจากระบบซ้ำอีก 

1. สุขภาพกาย เช่น การเข้าถึงวัคซีน ภาวะโภชนาการ 
2. สุขภาพใจ เด็กกลุ่มนี้ มีแนวโน้มเครียด ซึมเศร้า มีแรงกดดัน ความกังวลในช่วงการกลับเข้ามาเรียนอีกครั้ง 
3. สังคม ภาวะโดดเดี่ยวไม่มีเพื่อน การทำงานที่เสี่ยงอันตราย หรือถูกเอาเปรียบค่าแรง 
4. ด้านการศึกษา ความรู้ที่ถดถอย เรียนไม่ทันเพื่อน 

“ที่น่าเป็นห่วงคือช่วงสามเดือนอันตราย ถ้าเด็กหลุดจากระบบการศึกษานานถึงสามเดือนจะเสี่ยงที่พวกเขาจะเข้าสู่วงจรสีเทา ทั้งติดเพื่อน ติดเกม ติดยาเสพติด หรือถ้าเราไม่ทำอะไรแล้วพวกเขาเข้าไปในสถานพินิจ พอออกมาสามเดือนก็มีโอกาสกลับเข้าไปซ้ำได้อีก ตรงนี้เป็นบทเรียนที่เราเริ่มเห็นแล้วว่า สังคมไม่อาจปล่อยให้การแก้ไขปัญหาเป็นไปแบบลำพัง ต่างคนต่างทำไม่ได้ แต่ต้องร่วมมือกันแก้ไขปัญหาเด็กยากจนด้อยโอกาส ช่วยกันซ่อมชีวิต ซ่อมจิตวิญญาณให้เขากลับมาใช้ชีวิตตามปกติ” ศ.ดร.สมพงษ์กล่าว 

ศิริพร พรมวงศ์ ผู้จัดการโครงการคลองเตยดีจัง กล่าวถึงสถานการณ์เด็กกลุ่มเสี่ยงในชุมชนเมืองว่า ความเหลื่อมล้ำในสังคมเมืองมีหลายด้าน กลายเป็นความยากจนครบวงจร ทั้งที่อยู่ การศึกษา รายได้ หาเช้ากินเช้า หาค่ำกินค่ำ หลายครอบครัวตกงานถาวร 

การที่จะให้เด็กคนหนึ่งหลุดพ้นความยากจนนั้นยากมาก เด็กต้องออกมาช่วยพ่อแม่ทำงาน งานแรกคือแจกไพ่ ขายลอตเตอรี่ เรียงเบอร์ ยิ่งมีการระบาดของโควิด-19 ความเหลื่อมล้ำยิ่งมาก เด็กหลุดออกจากระบบมากขึ้น 

จากการสำรวจสถานการณ์เด็กและเยาวชนใน 4 ชุมชนที่มีประชากรกว่า 5,000 คน ในจำนวนนี้มีกลุ่มที่อายุ 0-20 ปี ราว 1,400 คน พบว่ามีจำนวนกลุ่มเสี่ยงหลุดจากระบบการศึกษา 200 คนที่ยังมีชื่ออยู่ในโรงเรียน แต่ผลกระทบจากการเรียนออนไลน์ทำให้เด็กเบื่อหน่ายการเรียน เรียนไม่ทันเพื่อน ไม่เข้าใจ ทำให้ไม่มีจุดหมายในการเรียนต่อ มีแนวโน้มหลุดจากระบบ

ขณะที่ในจังหวัดยะลา หนึ่งในจังหวัดที่มีความยากจนสูงที่สุด นางสาว​รุ่งกานต์ สิริรัตน์เรืองสุข รองปลัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดยะลา กล่าวว่า ในจังหวัดมีปัญหาเรื่องทุพโภชนาการเป็นอันดับสองของประเทศ เด็กแคระแกร็น เด็กปฐมวัยไม่ใช่หลุดจากระบบการศึกษา แต่เข้าไม่ถึงการศึกษา ส่วนเด็กในระบบการศึกษาอยู่ในครอบครัวยากจน มีพี่น้องหลายคน มีความยากลำบากในการมาเรียน ที่ผ่านมามีเด็กหลุดจากระบบก็ดึงกลับมาพัฒนาทักษะชีวิต สร้างแรงบันดาลใจ แต่ก็ยังหลุดไปอีก ส่วนหนึ่งเพราะระบบการศึกษาไม่ได้ตอบโจทย์ชีวิต โมเดลการศึกษาจริงๆ ต้องตอบโจทย์สิ่งที่เด็กต้องการ คือเรื่องรายได้ ปากท้อง ทำให้พยายามสอดแทรกทักษะอาชีพเข้าไปในหลักสูตร 

จากข้อมูลในพื้นที่มีเด็กหลุดจากระบบการศึกษาจำนวนมาก โดยใน 3 อำเภอนำร่องมีเด็กนอกระบบและต้องการความช่วยเหลือกว่า 2,800 คน​ และยังมีเด็กในระบบการศึกษาอีกประมาณ 1,000 คนต้องการความช่วยเหลือ แต่ด้วยงบประมาณที่จำกัดทำให้ช่วยได้เพียงแค่ 377 คน 

สะท้อนให้เห็นว่าเป็นปัญหาที่หนัก และเป็นเรื่องที่​กระทรวงศึกษาธิการ เจ้าภาพหลัก ไม่สามารถทำงานได้เพียงหน่วยงานเดียว แต่ต้องทำงานร่วมกันกับกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ กระทรวงมหาดไทย ต้องมาร่วมมือกันแก้ปัญหา องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นหนึ่งในกระทรวงมหาดไทย ต้องทำงานแบบบูรณาการร่วมกับทุกองคาพยพ ซึ่งยะลามีต้นทุนที่ดีในเรื่องความร่วมมือกับภาคส่วนต่างๆ ที่ช่วยหนุนเสริมการทำงาน 

“แค่เด็กออกจากโรงเรียนหนึ่งเดือนก็อันตรายแล้ว เราจะทำอย่างไรให้เด็กไม่หลุดไปจากระบบ เปรียบเทียบกับโรงพยาบาลที่มีห้อง ER Emergency Room หรือห้องฉุกเฉิน โรงเรียนก็น่าจะมี Emergency Classroom หรือห้องเรียนฉุกเฉิน ที่เมื่อรับเด็กกลับเข้ามาเรียนแล้วจะใช้กระบวนการสอนเสริมอย่างไร เรียกเด็กมาคุยเพื่อเก็บงานวิธีใดก็ได้ แต่ให้คุณรับเด็กไว้ก่อน แล้วกระบวนการจัดการภายในให้เป็นเรื่องของโรงเรียน และต้องขอฝากไปถึงกระทรวงศึกษาธิการ ให้ไปขบคิดต่อยอดคิดค้นหลักสูตรวิธีการที่เป็น Emergency Classroom เมื่อรับเด็กกลับมาเรียนแล้วจะมีรูปแบบในลักษณะแบบใดต่อไป”​ รองปลัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดยะลากล่าว

นายอนรรฆ พิทักษ์ธานิน ศูนย์แม่โขงศึกษา สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และผู้เชี่ยวชาญ สมาคมสันนิบาตเทศบาลแห่งประเทศไทย กล่าวว่า แม้สถานการณ์โควิด-19 ในภาพรวมจะมีบรรยากาศที่เป็นไปในทางดีขึ้น แต่ผลกระทบจากวิกฤตยังคงเข้มข้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงจำเป็นต้องคำนึงถึงโจทย์สำคัญ โดยเฉพาะเรื่องของเด็กและเยาวชนนอกระบบที่ขาดแคลนโอกาสในการเข้าศึกษาต่อ เนื่องจากการย้ายถิ่นฐานเพราะพ่อแม่ตกงาน และปัญหาการขาดความพร้อมในการเรียนออนไลน์ 

“เมื่อผู้ปกครองเด็กขาดรายได้ บางส่วนเขาก็ต้องย้ายกลับภูมิลำเนา หรือบ้างโยกย้ายไปหางานทำที่อื่น ทำให้มีเด็กจำนวนมากต้องออกจากโรงเรียนกลางคัน สิ่งที่เกิดขึ้นคือเคสของเด็กที่ไม่ได้เข้าเรียนต่อด้วยปัญหาต่างๆ เช่น ความไม่รู้ขั้นตอนในการพาลูกเข้าโรงเรียน หรือโรงเรียนไม่มีระบบรองรับนักเรียนกลางเทอม ประเด็นเหล่านี้เราไม่สามารถโยนภาระการดูแลแก้ไขให้กับหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่ง แต่ต้องมีการเชื่อมร้อย-ประสานชุมชน ท้องถิ่น ภาครัฐ เอกชน ภาคประชาสังคม เพื่อร่วมกันหาทางแก้ไขปัญหาที่ชัดเจน เพราะคนที่รู้สถานการณ์หรือคะแนนตัวเลขได้คือหน่วยงานที่ทำงานในพื้นที่ จากนั้นถ้ามีการส่งต่อข้อมูลและออกแบบการทำงานระหว่างหน่วยงานตามความถนัดได้ เราจะสามารถสร้างแพลตฟอร์มที่ส่งต่อถึงกันได้หมด ถ้ามีเด็กออกกลางคันที่ กทม. เขาไปอยู่ที่อื่น จะเข้าเรียนต่อได้อย่างไร มีวิธีไหนช่วยให้เขาไม่ต้องหลุดไปเฉยๆ ได้”

นายวิทิต เติมผลบุญ ผู้อำนวยการศูนย์การเรียนซี วาย เอฟ กล่าวว่า จังหวัดนครพนมได้พัฒนาโมเดลจังหวัด โดยรวมหน่วยงานต่างๆ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องมาช่วยกันสร้างกลไก เชื่อมกันเป็นวงจรเพื่อไปสู่เป้าหมายว่า จะทำอย่างไรให้เด็กที่หลุดจากระบบการศึกษาหมดจากจังหวัดได้ภายในสามปี ปีแรกของการทำงานเร่งให้ความสำคัญกับฐานข้อมูลเด็ก และทรัพยากรของแต่ละหน่วยงาน เพื่อแบ่งปันและเชื่อมโยงงานกัน 

เราพบว่าเด็กแต่ละกลุ่มมีวิธีจัดการต่างกัน คือ 1. ต้นน้ำ หมายถึง กลุ่มเสี่ยงในโรงเรียน 2. กลางน้ำ คือเด็กแขวนลอย-หลุดนอกระบบ 3. ปลายน้ำ คือเด็กในกระบวนการยุติธรรม พอได้ฐานข้อมูลมาแล้ว เราจึงพัฒนาหลักสูตรและการประเมินใหม่ เช่น กลุ่มปลายน้ำ ทำงานร่วมกับสถานพินิจฯ เป้าหมายคือทำให้เด็กได้วุฒิก่อนกลับสู่สังคม นำตัวชี้วัดจำเป็นมาออกแบบให้เด็กได้เรียนในสิ่งที่เขา ‘ต้องรู้’ มีเจ้าหน้าที่สถานพินิจฯ ช่วยเสริมในสิ่งที่ ‘ควรรู้’ และมีกรมฝีมือแรงงานหรือสถาบันอาชีวะมาช่วยต่อยอดในสิ่งที่เขา ‘อยากรู้’ จนเด็กในสถานพินิจฯ ได้รับวุฒิการศึกษาร้อยเปอร์เซ็นต์ เตรียมนำโมเดลไปขยายผลเพิ่มในอีก 6 จังหวัด 

“สำหรับกลุ่มเสี่ยง ก่อนเด็กจะหลุดจะมีสัญญาณเตือน เช่น ติด 0 ติด ร. หลายวิชา ขาดเรียนบ่อย สุดท้ายเด็กก็หายตัวไปจากโรงเรียนเต็มตัว ส่วนใหญ่เด็กกลุ่มนี้แต่ละโรงเรียนมีจำนวนราว 5-10% เท่านั้น วิธีการแก้ปัญหาเด็กหลุดจากระบบคือ ต้องทำห้องเรียนพิเศษขึ้นมารองรับเด็กกลุ่มนี้ จัดเป็นห้องเรียนตามอัธยาศัย แก้ปัญหาเป็นรายคน เช่น เด็กอยากซ่อมรถก็ให้ไปเรียนซ่อมที่อู่รถหนึ่งชั่วโมง ให้เจ้าของอู่ช่วยประเมิน หรือจัดการฝึกฝีมือแรงานในสิ่งที่เด็กอยากเรียน เพื่อป้องกันไม่ให้หลุดออกจากระบบ 

นายปิติ ยางกลาง ผู้อำนวยการโรงเรียนไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี กล่าวว่า “ไทรน้อยโมเดล” เป็นการทำงานร่วมกันกับ กสศ. ในการช่วยเหลือนักเรียนเพื่อให้เด็กที่หลุดจากระบบการศึกษาได้กลับเข้ามาเรียนต่อ 

การรับเด็กกลับเข้ามาเรียนจะมีระบบดูแลช่วยเหลือ ต้องยอมรับว่าเมื่อออกไปจากระบบหนึ่ง เทอมแล้ว ​แต่ยังต้องมีกระบวนการวัดผล ประเมินผลในช่วงที่หายไป โดยให้มาเรียนซ่อมเสริมเพิ่มเติม ใช้การประเมินแบบแบบยืดหยุ่น ทั้งนี้เพื่อให้เด็กรู้สึกมีความสุขและปลอดภัยเมื่ออยู่ในโรงเรียน มีคุณครูคอยช่วยเหลือ ที่สำคัญคือเราจะต้องรักษาพลังบวก​ให้เขาผ่านไปตลอดรอดฝั่ง มีระบบดูแลช่วยเหลือเมื่อเกิดปัญหา อุปสรรค การเรียนก็ต้องเข้าไปช่วยเหลือ ไม่ให้พลังด้านลบมาบั่นทอนให้พวกเขาออกจากโรงเรียนไปอีก แล้วการดึงกลับเข้ามาจะยากลำบาก

น.ส.รังษินี นุ้ยพริ้ม ครูโรงเรียนบ้านค่าย จังหวัดนราธิวาส กล่าวว่า การที่มีเครือข่ายที่เข้มแข็งทำให้เกิดการติดตามและสกัดเด็กหลุดจากระบบได้เป็นอย่างดี ทั้งเครือข่ายชุมชน พ่อแม่ผู้ปกครอง เพื่อนร่วมโรงเรียน กรรมการสถานศึกษา ซึ่งการติดตามเด็กต้องไม่ใช่แค่การเรียน แต่ต้องครอบคลุมทั้งจิตใจ ความเครียด สุขภาพกาย ความปลอดภัย เพราะความเครียดก็มีผลต่อการหลุดจากระบบการศึกษา 

เมื่อดึงเด็กกลับเข้ามาในระบบ เราจะต้องมีวิธีฟื้นฟู ทั้งการลงไปเยี่ยมบ้านเด็ก พูดคุยกับผู้ปกครอง บางคนเรียนออนไซต์เก่ง แต่พอเรียนออนไลน์ก็หายไป พอเยี่ยมบ้านก็พบว่าไม่มีอุปกรณ์ แต่สุดท้ายทางชุมชนได้เข้าไปช่วยเหลือจนกลับมาเรียนได้ เมื่อกลับมาเรียนก็ต้องสร้างบรรยากาศในชั้นเรียนที่ดี ให้เด็กมีตัวตน มีการตั้งคำถามที่เขาอยากตอบ เน้นเรื่องที่เขาสนใจ 

The post เสนอแนวทางทำ “ห้องเรียนฉุกเฉิน” Emergency Classroom สร้างระบบดูแลช่วยเหลือฟื้นฟู ปรับหลักสูตรยืดหยุ่น first appeared on กสศ..

จากเดิมที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก (ศพด.) เคยถูกมองว่าเป็นเพียงแค่สถานรับฝากเลี้ยงเด็กก่อนวัยเรียน แต่ปัจจุบันด้วยความมุ่งมั่นเอาจริงเอาจังทำให้ทาง ศพด. พยายามยกระดับมาตรการการดูแลเด็กในช่วงปฐมวัยให้มีพัฒนาการการทั้งด้านร่างกายและจิตใจเพื่อเป็นพื้นฐานที่สำคัญก่อนการศึกษาในช่วงวัยที่สูงขึ้น

พรศิริ นรโคตร รักษาการหัวหน้าศพด.นครนนท์ 12 ประชานิเวศน์ 3 จังหวัดนนทบุรี อธิบายว่า ช่วงวัยของ “เด็กปฐมวัย” ถือเป็นช่วงเวลาที่สำคัญของเด็กแต่ละคน เพราะเป็นช่วงเวลาที่เด็กมีการพัฒนาเตรียมความพร้อมในด้านต่าง เมื่อเขาได้รับการถ่ายทอดสิ่งใดในช่วงวัยนี้ก็จะไปสะท้อนในช่วงวัยที่โตขึ้นเช่นหากได้รับสัมผัสความรุนแรงก็มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นเด็กหัวรุนแรงในอนาคต ทางศูนย์เน้นให้การดูแลเป็นเหมือนกับโรงเรียนอนุบาล ไม่ใช่เพียงแค่สถานรับเลี้ยงเด็กอย่างที่เคยถูกมองว่าเป็นเช่นนั้นในอดีต

ปัจจุบันมีการพัฒนามาตรฐานการเรียนใช้หลักสูตรปฐมวัย ปี 2560 เหมือนอนุบาลทั่วไป ที่เน้นพัฒนาการ 4 ด้าน คือ ร่างกาย สติปัญญา อารมณ์ และ สังคม ปัจจุบัน ศพด.นครนนท์ 12 ประชานิเวศน์ 3 จ.นนทบุรี มีเด็กทั้งหมด 128 คน มีครูทั้งหมด 7 คน เปิดรับเด็กตั้งแต่ 2 ขวบครึ่งถึง 5 ขวบ ชั้นเตรียมอนุบาลถึงอนุบาล 3 แต่เนื่องจากทางศูนย์เพิ่งเปิดมาได้สองปีจึงยังไม่มีการสอนชั้นอนุบาล 3 ในปัจจุบัน โดยจะเปิดสอนได้ในปี 2563

“ที่ศูนย์จะไม่มีการตีเด็ก จะเก็บเด็กด้วยรอยยิ้ม เสียงเพลง เพราะเด็กแต่ละคนมีที่มาแตกต่างกันเมื่อมาอยู่ที่นี่เราก็อยากให้เด็กรู้สึกมีความสุขที่สุด เด็กบางคนมีปัญหาเพราะพ่อแม่สมัยนี้สปอยล์ให้เล่นโทรศัพท์ บางคนก็จะมีอาการออทิสติกเทียม ไม่ปฏิสัมพันธ์กับครู กับเพื่อนคนอื่น พูดไม่ได้วิ่งอย่างเดียว เราก็ต้องสอนให้เขาเข้าสังคมต้องคอยเอาใจใส่ดูแล บางคนถ้าอาการหนักก็ต้องแจ้งผู้ปกครองให้ไปรักษา หากรักษาเร็วก็จะแก้ไขง่าย แต่บางคนพ่อแม่ผู้ปกครองไม่ยอมรับ เราก็ต้องใช้วิธีคุยอ้อมๆ หากเขายอมรับก็ค่อยบอกให้พาไปหาหมอ แต่ก็มีบางคนไม่ยอมรับ บางเคสก็บอกไม่ว่างไม่มีเวลา” พรศิริ กล่าว

ในด้านการพัฒนาบุคลากร รักษาการหัวหน้าศูนย์ฯ ระบุว่า แม้บางคนจะไม่มีวุฒิแต่ก็มีประสบการณ์ ซึ่งเราจะจัดอบรมตลอด เพราะเราจะทำให้ศูนย์พัฒนาฯเป็นเหมือนโรงเรียนแต่ก็ไม่ง่ายเพราะโรงเรียนอื่นเขามีครูกัน 20 คน แต่ที่นี่มี 7 คน ใจรักต้องอยู่กับเด็กโดยตรง เราก็จะบอกครูแต่ละคนว่ามีโอกาสก็ให้ไปเรียนเพราะมีประสบการณ์ขาดแค่ใบวุฒิมาเติมเต็มหลายคนก็เตรียมที่จะไปเรียนเพิ่ม

ด้าน ชริวรรณ หงษ์ทอง ครูผู้ดูแลเด็กผู้มีทักษะ ศพด.นครนนท์ 12 กล่าวว่า เราได้ปรับการเรียนการสอนให้ตรงกับมาตรฐานการศึกษาให้เหมาะสมตามช่วงวัย ผ่านกิจกรรม 6 หลัก คือ 1.กิจกรรมเคลื่อนไหวและจังหวะ 2.กิจกรรม สร้างสรรค์ 3.กิจกรรมเสรี 4.กิจกรรมเสริมประสบการณ์ 5.กิจกรรมกลางแจ้ง และ 6.กิจกรรมเกมการศึกษา โดยเด็กแต่ละคนจะมาจากครอบครัวที่แตกต่างกัน เราไม่ได้มองว่าเด็กคนไหนฐานะดีไม่ดี เราไม่ได้มองจุดนั้น เมื่อเขาก้าวเข้ามาในศูนย์ฯเราคิดแค่จะทำยังไงให้เขามีพัฒนาการและต้องดูแลให้เหมือนกันทุกคนไม่แบ่งแยกจะรวยจะจนก็ตาม

สำหรับค่าใช้จ่าย ทางศูนย์จะเก็บค่าใช้จ่ายประจำตัวเด็กครั้งเดียว ปีละ 2,300 บาท ครอบคลุมทุกอย่าง ทั้งอุปกรณ์ ผ้าปูที่นอน หมอน ของใช้ส่วนตัว อาหาร นม นักเรียนจะเรียนตั้งแต่ 7.30 -14.30 น. แต่บางกรณีหากผู้ปกครองติดภารกิจไม่สามารถมารับได้ครูก็จะดูแลเด็กต่อให้ไปจนถึง 16.00 น. โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

“การศึกษาปฐมวัยถือเป็นสิ่งสำคัญ หากได้รับการปลูกฝังสิ่งที่ดีๆ เขาก็จะจดจำ นำไปใช้ต่อยอดตอนโตขึ้น เราก็ต้องปลูกฝังพัฒนาการที่ดีให้เขาในช่วงวัยนี้ เช่นเล่นยังไงให้ได้ความรู้เรียนยังไงให้มีความสุข คุณครูมีความสุขเด็กก็มีความสุข เชื่อว่าเด็กทุกคนที่จบจากที่นี่ไปจะไปเข้า ป.1 ได้ทุกคนแน่นอน แต่เป้าหมายที่สำคัญคือการที่เด็กจบจากที่นี่ไปจะเข้าสังคมได้สามารถอยู่กับเพื่อนคนอื่นได้ ปฏิบัติหน้าที่ภารกิจของตัวเองได้“ ชริวรรณกล่าว

ชริวรรณ กล่าวว่า การสอนของศพด.นครนนท์ 12 จะไม่เน้นว่าต้องให้เขียนหนังสือให้ได้ แต่จะปล่อยไปตามธรรมชาติของเด็ก ฝึกการเข้าสังคม ฝึกการใช้กล้ามเนื้อ บางคนก็จะถามว่าไม่สอนให้เขียนอะไรบ้างหรือ เราก็บอกว่าต้องเป็นไปตามวัยของเขา บางทีเด็กรุ่นนี้จับดินสอก็จับไม่ถูก แต่พอไปถึง ป.1 เขาก็เขียนชื่อตัวเองได้อัตโนมัติเราอย่าเพิ่งไปใส่ในเรื่องวิชาการอะไรให้เด็กมากให้เขาได้เล่นสนุกกับการเล่นแล้วสอดแทรกความรู้ไประหว่างเล่น เช่นเล่นไม้บล็อคก็จะสอนศัพท์ภาษาอังกฤษแทรก วงกลม สามเหลี่ยม สีเขียว สีเหลือง เขาก็ไม่รู้ตัวว่าได้รับความรู้แต่พอมาถามครั้งต่อไปเขาก็จำได้

“ความแตกต่างของเด็กที่เข้ามาที่นี่ก็มีหลากหลายเราก็ต้องดูแลเรื่องระเบียบวินัย มารยาทที่ไม่เหมือนกัน บางคนมาจากชุมชนพูดจาห้วนภาษาพ่อขุนรามฯ มาเลย เราก็ต้องมาฝึกจนตอนหลังเขาดีขึ้นไหว้สวยเท้าชิด พนมมือ ก้มศรีษะ จนพ่อแม่เขายังแปลกใจ เราเองก็ภูมิใจ” ครูผู้ดูแลเด็กผู้มีทักษะกล่าว

The post เก็บเด็กด้วยรอยยิ้ม! ศพด.เพิ่มมาตรฐานดูแลเด็กปฐมวัย เตรียมพร้อมก่อนการศึกษา first appeared on กสศ..

รุ่งฟ้า ประสงค์สุข คุณแม่ลูกสอง วัย 43 ปี ถือเป็นอีกตัวอย่างของคุณแม่สู้ชีวิต ที่ต้องทำงานสู้ชีวิตขี่รถพ่วงขายส้มตำไก่ย่างไปตามที่ต่าง ๆ กับสามี เพื่อนำเงินมาจุนเจือครอบครัวและดูแล “น้องปิ่น” บุตรสาววัย 3 ขวบที่อยู่ในวัยกำลังซน

ทุกวัน พ่อของน้องปิ่นจะทำหน้าที่เป็นคนไปจ่ายตลาด จะออกจากบ้านตั้งแต่ตี 1 เพื่อไปจับจ่ายซื้อสิ่งของวัตถุดิบต่าง ๆ และกลับมาเตรียมตัวก่อนจะเริ่มออกตระเวนขายประมาณ 10 โมงเช้าจนถึงเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง 

ทุกวันก่อนออกไปขายของ คุณแม่จะพาน้องปิ่นไปส่งยังศูนย์พัฒนาเด็กเล็กนครนนท์ 12 ประชานิเวศน์ 3 จังหวัดนนทบุรี ใกล้บ้าน เพื่อให้ช่วยดูแลในระหว่างที่ออกไปขาย จะเสียค่าใช้จ่ายประมาณ 2,300 บาทต่อปี ซึ่งจะเห็นว่าคุณครูดูแลน้องปิ่นเป็นอย่างดี มีพัฒนาที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ

ช่วงวันเสาร์ อาทิตย์ หรือบางวันที่ไม่มีคนเลี้ยง ต้องพาน้องปิ่นไปตระเวนขายส้มตำด้วย แต่น้องปิ่นเลี้ยงง่าย บางทีช่วงที่ต้องไปตำส้มตำ ย่างไก่ ลูกค้าก็น่ารัก มาช่วย เลี้ยงน้องปิ่นบนรถพ่วงไปด้วย

รุ่งฟ้า เล่าให้ฟังว่า ทุกวันนี้เธอ สามี และ ลูกสาว เช่าบ้านอยู่ในพื้นที่จังหวัดนนทบุรี ค่าใช้จ่ายเดือนละ 2,200 บาท ไม่รวมค่าน้ำค่าไฟ ยึดอาชีพขายส้มตำไก่ย่างมานับ 10 ปี แต่มาช่วงปีนี้เศรษฐกิจไม่ดี ของแพงขึ้น ทำให้ขายได้น้อย รายได้ลดลง บางวันก็ชักหน้าไม่ถึงหลัง

“บางครั้งก็ต้องไปหาอาชีพเสริมช่วย เช่น รับจ้างขนของ คนที่จะย้ายหอ ก็ไปช่วยเขาขนตู้ ขนเตียง หรือบางทีก็หาของมาขายเสริมเพิ่มจากส้มตำ ไก่ย่างที่ขายอยู่ให้พอมีรายได้เสริมเข้ามา เพราะหากหยุดขายก็จะไม่มีเงินเข้ามา เราเป็นอาชีพค้าขาย หยุดขายรายได้ก็สะดุดไปด้วย ดังนั้นต่อให้ป่วยก็ยังต้องออกไปขายของ แต่ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ยอมหยุด” รุ่งฟ้ากล่าว

รุ่งฟ้ากล่าวว่า หากไม่ไหวจริงก็จะไปหยิบยืมเงืนหรือขอความช่วยเหลือจากพี่ๆ น้องๆ พยายามหลีกเลี่ยงไม่ไปกู้เงินนอกระบบ ซึ่งยังโชคดีที่มีพี่สาวคอยช่วยเหลือ อย่างค่านม ค่าแพมเพิร์ส น้องปิ่นที่ได้พี่สาวช่วยมาตั้งแต่เกิด

“ถามว่าทุกวันนี้เหนื่อยไหม ก็ต้องยอมรับว่าเหนื่อย แต่พอเห็นหน้าลูกก็หายเหนื่อย โชคดีที่น้องปิ่นเป็นเด็กที่เลี้ยงง่าย อยู่กับใครก็อยู่ได้ โชคดีตอนคลอดออกมาใหม่ ๆ ก็ได้คุณตา คุณยาย ที่เป็นข้าราชการเกษียณที่อยู่ข้างบ้านไม่มีลูกมาช่วยเลี้ยงจนถึงสองขวบครึ่ง ทำให้ไม่ต้องไปจ้างเขาเลี้ยงเวลาออกไปขายของ คุณตาคุณยายก็เลี้ยงเหมือนลูกเหมือนหลานเขาเอง เหมือนเป็นสิ่งที่เติมเต็มชีวิตเขา” รุ่งฟ้ากล่าว

ย้อนไปก่อนหน้านี้ด้วยความที่รุ่งฟ้า ทำงานอย่างหนักต้องตระเวนขายส้มตำตอนตั้งครรภ์ ทำให้น้ำคร่ำรั่ว น้องปิ่นคลอดก่อนกำหนดในช่วงอายุครรภ์ได้ 7 เดือน และ ต้องอยู่ในตู้อบอีกประมาณ 1 เดือน โชคดีที่สุดท้ายก็ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก

คุณแม่ตั้งใจว่าจะเลี้ยงน้องปิ่นให้ดีที่สุด จนกว่าชีวิตจะหมดลมหายใจ แต่ก็เป็นห่วงอนาคตเขาไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร ยิ่งเป็นเด็กผู้หญิง ต้องพยายามเอาใจใส่ให้เต็มที่ไม่อยากให้เป็นเด็กมีปัญหา พยายามดูแล สอนเรื่องธรรมะ ปลูกฝังพาไปวัดรู้จักความเมตตา ตอนนี้เริ่มสวดมนต์ได้แล้ว

“เราก็สอนเขาไม่อยากให้เขาเอาเปรียบคนอื่น ไม่ให้ไปรังแกคนอื่น อันไหนทำไม่ดีเราก็เตือนเขา ต้องปลูกฝังตั้งแต่ยังเด็ก ๆ” รุ่งฟ้ากล่าว

The post ส้มตำสู้ชีวิต ! ทุกลมหายใจขอ’ตำ’ ส่งลูกเรียนหนังสือ first appeared on กสศ..