ด้วยเหตุนี้ กิจกรรม “ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน” จึงยังคงทำหน้าที่เป็นกลไกเชื่อมโยงภาคีเครือข่ายในการจัดสรร ส่งต่อ และเติมเต็มทรัพยากรทางการศึกษา เพื่อเพิ่มโอกาสให้เด็กทุกคนในทุกพื้นที่เข้าถึงการเรียนรู้ และไม่หลุดออกจากเส้นทางการศึกษาเพียงเพราะความไม่พร้อมของชีวิต

เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2569 “ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน” ภายใต้การขับเคลื่อนของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมกับเครือข่ายชมรมนักจัดการศึกษาบนพื้นที่สูงถิ่นทุรกันดาร มูลนิธิกระจกเงา และบริษัท แสนสิริ จำกัด (มหาชน) ผนึกกำลังภาคีเครือข่ายในจังหวัดราชบุรี ประกอบด้วย สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดราชบุรี สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านคา ศูนย์ส่งเสริมการเรียนรู้ระดับอำเภอบ้านคา เครือข่ายการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่จังหวัดราชบุรี คณะทำงานหนุนเสริมโรงเรียนปลายทางครูรัก(ษ์)ถิ่น ตลอดจนครูและผู้บริหารโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ ร่วมกันนัดพบที่โรงเรียนโรตารี่ 1 บ้านพุน้ำร้อน ตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี เพื่อนำสื่อการเรียนการสอน คอมพิวเตอร์ โน้ตบุ๊ก อุปกรณ์การศึกษา ชุดนักเรียน รวมถึงสิ่งของจำเป็นและสิ่งของที่ต้องการเร่งด่วน ส่งต่อให้กับครูจากโรงเรียนกว่า 70 แห่งในพื้นที่

จังหวัดราชบุรีคือพื้นที่ที่ขับเคลื่อนงาน “ราชบุรี Zero Dropout เด็กทุกคนต้องได้เรียน” อย่างจริงจัง สะท้อนพลังความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และเครือข่ายภาคประชาชนจากหลากหลายหน่วยงาน จนเกิดระบบดูแลช่วยเหลือเด็กและเยาวชนที่เข้มแข็ง อย่างไรก็ตาม ในช่วงเปิดภาคเรียน เด็กจากหลายครอบครัวยังคงต้องเผชิญภาระค่าใช้จ่ายทางการศึกษาท่ามกลางค่าครองชีพที่สูงขึ้น ธนาคารโอกาสและถนนครูเดินจึงเข้ามาช่วยลดภาระของผู้ปกครองและครู เพื่อประคับประคองความเดือดร้อนในชีวิตประจำวัน และช่วยให้การเรียนรู้ของเด็ก ๆ เดินหน้าต่อไปได้   

นายพัฒนะพงษ์ สุขมะดัน ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า ความสำคัญของธนาคารโอกาสและถนนครูเดินไม่ได้อยู่เพียงการส่งต่ออุปกรณ์การศึกษาหรือสิ่งของจำเป็น แต่เป็นภาพสะท้อนของ “ความร่วมมือจากหลายฝ่าย” ที่เห็นความสำคัญของการเติมเต็มโรงเรียนขนาดเล็กอย่างรอบด้าน ตลอดจนการสร้างเครือข่ายสนับสนุนการจัดการเรียนรู้ในพื้นที่อย่างเป็นระบบ ซึ่งล้วนเป็นส่วนสำคัญในการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาที่โรงเรียนขนาดเล็กส่วนใหญ่ยังคงเผชิญอยู่

สำหรับเหตุผลที่เลือกจังหวัดราชบุรีเป็นพื้นที่จัดกิจกรรมในครั้งนี้ ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า ต้องการสะท้อนให้เห็นว่า แม้จะเป็นพื้นที่ที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพมหานคร แต่ยังมีโรงเรียนขนาดเล็กจำนวนมากที่ขาดแคลนโอกาสทางการศึกษา และยังมีเด็กอีกจำนวนไม่น้อยที่แม้แต่การก้าวข้ามรอยต่อจากระดับประถมศึกษาสู่มัธยมศึกษาก็ยังเป็นเรื่องยาก สถานการณ์ดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า ความขาดแคลนทรัพยากรไม่ได้ถูกกำหนดด้วยระยะทางเพียงอย่างเดียว

ดร.บรรเจิด อุ่นมณีรัตน์ ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1 กล่าวว่า โรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ส่วนใหญ่ยังคงเผชิญปัญหาความไม่พร้อม แม้โรงเรียน ชุมชน และเครือข่ายการศึกษาในจังหวัดจะพยายามระดมทรัพยากรและหาช่องทางสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง แต่ด้วยข้อจำกัดด้านงบประมาณ ทำให้หลายปัญหายังคงเกิดขึ้นซ้ำทุกปี

“สพป.ราชบุรี เขต 1 ดูแลพื้นที่การศึกษา 6 อำเภอ ได้แก่ อำเภอเมือง วัดเพลง จอมบึง สวนผึ้ง ปากท่อ และบ้านคา ซึ่งมีโรงเรียนขนาดเล็กถึง 95 โรงเรียน จากทั้งหมด 165 โรงเรียน แม้แต่ในอำเภอเมืองเองก็ยังมีโรงเรียนที่เข้าถึงได้ยาก ข้อจำกัดสำคัญคือเรื่องงบประมาณที่จัดสรรตามรายหัวนักเรียน ทำให้บางโรงเรียนมีงบไม่เพียงพอแม้แต่สำหรับค่าสาธารณูปโภคพื้นฐานอย่างน้ำ ไฟ และอินเทอร์เน็ต ส่งผลให้การพัฒนาด้านอื่นทำได้อย่างจำกัด

“ขณะเดียวกัน ผู้ปกครองจำนวนมากมีรายได้ไม่สอดคล้องกับรายจ่าย โดยเฉพาะในช่วงเปิดภาคเรียน เราพบเด็กกลุ่มเปราะบางเพิ่มขึ้น บางคนเข้าเรียนชั้น ป.1 แต่ยังสวมชุดอนุบาลมาโรงเรียน เมื่อครูลงพื้นที่เยี่ยมบ้านจึงพบว่าผู้ปกครองไม่มีรายได้เพียงพอ ทำให้โรงเรียนต้องเร่งวางแผนช่วยเหลือเป็นกรณีเร่งด่วน ดังนั้น ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนจึงมีความสำคัญอย่างมาก เพื่อให้โรงเรียนสามารถช่วยเหลือเบื้องต้นได้ทันที ก่อนส่งต่อข้อมูลไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องตามความเหมาะสมของแต่ละกรณี”

ดร.บรรเจิด กล่าวเพิ่มเติมว่า รู้สึกยินดีและขอบคุณทุกภาคส่วนที่ร่วมกันสนับสนุนการศึกษา เพราะนอกจากจะช่วยเหลือเด็ก ๆ แล้ว ยังเป็นกำลังใจสำคัญที่ส่งถึงครูและโรงเรียนโดยตรง พร้อมเชื่อว่า หากเครือข่ายการศึกษายังคงเดินหน้าร่วมกันอย่างต่อเนื่อง ความเหลื่อมล้ำที่อยู่คู่กับโรงเรียนขนาดเล็กมาอย่างยาวนานจะค่อย ๆ ลดลงได้

ขณะที่ นายทิรัตน์ ผลินกูล หัวหน้าโครงการศูนย์แบ่งต่อ มูลนิธิกระจกเงา กล่าวว่า แนวคิดสำคัญของธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน คือ “ครูมีของ เด็กมีอนาคต” เพราะสิ่งของที่ได้รับจากการระดมความร่วมมือของผู้บริจาค เมื่อถูกส่งต่อถึงมือครู ย่อมหมายถึงโอกาสใหม่ในการพัฒนาการเรียนรู้ของเด็ก ๆ

“การลงพื้นที่ในหลายจังหวัดทำให้เราเห็นว่า ไม่ว่าพื้นที่ไหน โรงเรียนขนาดเล็กต่างก็เผชิญปัญหาการขาดแคลนไม่ต่างกัน ส่วนราชบุรีในวันนี้ เป็นภาพสะท้อนของจังหวัดที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ จนบางครั้งถูกมองข้าม เราหวังว่าสิ่งของที่นำมาส่งต่อในครั้งนี้ จะช่วยให้ครูทำงานได้สะดวกขึ้น และช่วยให้เด็ก ๆ มีความสุขกับการเปิดเทอมใหม่มากขึ้นเช่นกัน”

ด้าน นายบุญฤทธิ์ หอมเขียน ครูโรงเรียนมหาราช 7 อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี เล่าว่า ทันทีที่ทราบข่าวการจัดกิจกรรม ก็ตั้งใจเดินทางมาตั้งแต่เช้า เพื่อมารับสิ่งของกลับไปให้เด็ก ๆ ให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะเครื่องเขียน ดินสอ สี อุปกรณ์สำหรับกิจกรรมสร้างสรรค์านประดิษฐ์ในวิชาการงานอาชีพ และแฟ้มเก็บผลงานนักเรียนที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ในห้องเรียน

“เราเป็นโรงเรียนขยายโอกาสที่มีเด็กจากครอบครัวขาดความพร้อมจำนวนมาก เพราะครอบครัวที่มีกำลังส่วนใหญ่เลือกส่งลูกเข้าเรียนในเมือง ความไม่พร้อมนี่เองที่ทำให้เด็กบางคนไม่กล้ามาโรงเรียน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องชุดนักเรียน เพราะบางคนแม้แต่ดินสอสักแท่งก็ยังไม่มี หรือแม้จะมีเงินอุดหนุน แต่หลายครอบครัวก็ไม่สามารถสำรองจ่ายก่อนแล้วรอเบิกภายหลังได้ งานแบบนี้จึงช่วยแบ่งเบาภาระของทั้งผู้ปกครองและครูได้อย่างมาก”

ครูบุญฤทธิ์กล่าวถึงความหมายของสิ่งของที่กำลังจะเดินทางไปถึงเด็ก ๆ ว่า “สิ่งของที่เห็นอยู่ตรงนี้ เมื่อไปถึงมือเด็ก ๆ สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือความดีใจ เพราะสำหรับบางคน ดินสอหนึ่งแท่ง หรือเสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดสักตัว อาจเป็นของใหม่ชิ้นแรกที่เขาได้รับในรอบหลายปี และสำหรับเด็ก ๆ แล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงทรัพยากรทางการศึกษา แต่คือกำลังใจสำคัญ ที่ช่วยให้เด็กคนหนึ่งยังมีแรงและความหวังที่จะเรียนต่อไป” 

The post ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’ เคลื่อนทรัพยากรสู่โรงเรียนเล็กทั่วราชบุรี first appeared on กสศ..

หลังจากธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน ปักหมุดแรกภาคเหนือเมื่อเดือนมิถุนายน 2567 ที่ อ.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย ซึ่งเป็นเขตพื้นที่สูงที่มีโรงเรียนขนาดเล็กห่างไกลจำนวนมาก กิจกรรมในครั้งที่ 2 ภาคีความร่วมมือได้เคลื่อนขบวนไปยังภาคใต้ ที่ อ.ท่าชนะ จ.สุราษฎร์ธานี

หนึ่งในเป้าหมายสำคัญของการเดินทางครั้งนี้ คือภารกิจลำเลียง ส่งมอบ และติดตั้งคอมพิวเตอร์ ให้กับโรงเรียนขนาดเล็กที่ขาดแคลน และแม้ว่าความตั้งใจที่จะถ่ายเทส่งต่อทรัพยากรทางการศึกษาครั้งนี้ จะช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ทันที อย่างไรเสียทุกฝ่ายก็ยังเห็นตรงกันว่า การสนับสนุนผลักดันให้ ‘พื้นที่’ สามารถสร้างเครือข่ายทำงานภายใน และการปฏิรูประบบการจัดสรรทรัพยากรที่มุ่งไปที่ความเสมอภาคนั้น “ถึงจะถือว่าเป็นการแก้ปัญหาตรงจุดและคือทางออกที่ยั่งยืนจริง ๆ” ใกล้จะถึงครั้งที่ 3 ภาคตะวันออก ของกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน กสศ. ชวนติดตามรับฟังเสียงจาก อ.ท่าชนะ จ.สุราษฎร์ธานี ว่าสถานการณ์ความขาดแคลนทางการศึกษาในพื้นที่มีหน้าตาอย่างไร และการเดินทางไปถึงของธนาคารโอกาสกับถนนครูเดิน ช่วยชุบชูหัวใจของคุณครูและน้อง ๆ ให้ฟูฟ่องขึ้นมาได้สักแค่ไหน

-1-

โรงเรียนแรกที่ทีมงานมูลนิธิกระจกเงาและ กสศ. เข้าไปติดตั้งคอมพิวเตอร์ คือโรงเรียนวัดขจรบำรุง ที่มีนักเรียน 135 คน เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาล 2 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 นักเรียนทั้งหมดที่นี่มาจากครอบครัวประมงชายฝั่ง ผู้ปกครองส่วนใหญ่รายได้ไม่แน่นอน เด็กส่วนใหญ่จึงขาดแคลนทั้งโอกาสทางการศึกษาและคุณภาพชีวิตหลายด้าน โดยเฉพาะคอมพิวเตอร์ที่เหมือนเป็น ‘หัวใจสำคัญของการเข้าถึงความรู้’

“ในชั่วโมงคอมพิวเตอร์ เราต้องใช้วิธีให้เด็กหนึ่งคนเป็นตัวแทนใช้คอมที่มีอยู่เครื่องเดียวที่หน้าห้อง แล้วคนที่เหลือก็นั่งมองตามกัน ซึ่งเราก็พยายามใช้การเรียนผ่านโค้ดดิ้งบนกระดาษมาเสริม แต่ก็รู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ผลเท่ากับเรียนผ่านเครื่องมือจริงอยู่แล้ว”

คุณครูบุษรา ศักดา ครูคอมพิวเตอร์โรงเรียนวัดขจรบำรุง ฉายภาพให้เห็นว่า ด้วยข้อจำกัดเรื่องเครื่องมือที่ไม่พอกับจำนวนเด็ก การเรียนการสอนวิชาคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนจึงไม่อาจทำให้ ‘เด็กทุกคน’ เข้าถึงการเรียนรู้ที่มีคุณภาพได้ และไม่เพียงต้องเวียนกันใช้ แต่คอมทุกเครื่องยังมีอายุการใช้งานมากมาก่อนจะส่งถึงเราแล้ว หลายเครื่องจึงใช้เวลานานกว่าจะเปิดติด การเรียนรู้จึงไม่ต่อเนื่อง และไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดีเท่าที่ควร

“วันนี้เด็ก ๆ ถึงตื่นเต้นกันมาก มารอพี่ ๆ กระจกเงากับ กสศ. ตั้งแต่เช้า พอติดตั้งเสร็จก็ดีใจกันใหญ่ เหมือนจากนี้หลายอย่างที่เขาเคยเห็นแค่บนหน้ากระดาษ ก็จะได้สัมผัสจริง ๆ บนจอแล้ว ดังนั้นถ้าจะอธิบายในมุมของโรงเรียนเล็ก ๆ อย่างเราเพื่อให้เห็นภาพการขาดแคลนทรัพยากรที่ชัด ต้องบอกว่าการที่เด็กคนหนึ่งได้จับคอมพิวเตอร์ ได้ใช้เครื่องคนเดียวแม้จะเป็นเวลาสั้น ๆ มันไม่ได้แค่เป็นการเพิ่มพูนความรู้และประสบการณ์ใหม่ ๆ ให้เด็ก แต่มันยังเป็นอีกความสุขหนึ่งที่เด็กทุกคนจะได้รับเมื่อเขามาโรงเรียนด้วย”

-2-

น้องน้ำปิง นักเรียน ป.6 เล่าถึงประสบการณ์การเรียนคอมพิวเตอร์ที่ผ่านมา และความรู้สึกของการได้เห็นคอมพิวเตอร์เข้ามาติดตั้งในโรงเรียนวันนี้ ว่า “ปกติการหาข้อมูลในวิชาเรียนเราจะใช้วิธีถามครู หรือเปิดหาข้อมูลในหนังสือ ซึ่งก็เจอบ้างไม่เจอบ้าง ส่วนเวลาเรียนคอมพิวเตอร์ก็จะใช้ 2-3 คนต่อหนึ่งเครื่องเป็นอย่างน้อย หรือบางครั้งก็ต้องเรียนจากในกระดาษที่เขียนเป็นรูปเครื่องมือหรือขั้นตอนต่าง ๆ เราก็ต้องพยายามจำ นึกภาพตาม แต่ยังไงพอได้ไปจับของจริง ความรู้สึกมันก็ไม่เหมือนกันค่ะ

“วันนี้มีคอมพิวเตอร์มาเพิ่ม ก็คิดว่าต่อไปคงเรียนง่ายขึ้น หรือการเข้าถึงข้อมูลก็ง่ายขึ้น ไม่ต้องมานั่งเปิดหนังสือกันแล้ว ใจหนูอยากให้มีคนละเครื่องค่ะ เพราะความอยากรู้ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน บางที่เราอยากรู้อะไรก็ไม่ต้องรอ ค้นได้ทันที ส่วนวันนี้ต้องขอบคุณพี่ ๆ ที่เอาคอมพิวเตอร์มาให้ หนูได้เล่นเกม ได้เปิดเพลงฟัง ชอบมากค่ะ แล้วเพื่อน ๆ ก็สนุกกันมากด้วย”  

-3-

ผอ.ปาณิสรา เภตราใหญ่ ผู้อำนวยการโรงเรียนวัดขจรบำรุง บอกว่า คอมพิวเตอร์ทั้งสิบเครื่องที่เข้ามาเติมเต็มในวันนี้ คือโอกาสสำคัญมากของทั้งเด็ก ๆ และโรงเรียน การมีเครื่องมือดิจิทัลที่ใช้งานได้เต็มศักยภาพ ไม่เพียงเป็นการช่วยเด็กให้ได้รับโอกาสเรียนรู้ที่กว้างไกลออกไปจากตำราเรียน แต่คอมพิวเตอร์ยังจะเป็นเครื่องมือของครูในเรื่องการเข้าถึงองค์ความรู้เรื่องการจัดการเรียนการสอนรูปแบบใหม่ ๆ ซึ่งเชื่อว่าจะช่วยยกระดับการเรียนรู้ของเด็กให้ดีขึ้นด้วย 

“ต้องขอบคุณทุกฝ่ายที่ช่วยกันทำให้โรงเรียนมีเครื่องมือที่พร้อมขึ้น เพราะสิ่งที่ทางโรงเรียนมุ่งหวังคือ อยากจะให้เด็ก ๆ ที่จบการศึกษาไปมีทักษะดิจิทัลติดตัว เพราะมันจะช่วยเพิ่มโอกาสในการเรียนต่อของเขาทั้งในสายสามัญ สายอาชีพ หรือถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ไปถึงระดับอุดมศึกษา เพื่อให้การศึกษาเป็นประตูสู่โอกาสในชีวิต รวมถึงช่วยเปลี่ยนแปลงสถานะเศรษฐกิจของครอบครัวให้ได้ในรุ่นของเขา”

-4-

จากชุมชนชายฝั่งทะเล พี่ ๆ มูลนิธิกระจกเงาและ กสศ. เดินทางต่อไปที่โรงเรียนบ้านคลองรอก ซึ่งตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของอำเภอ ในเขตป่าสงวนติดกับอุทยานแห่งชาติแก่งกรุง และแม้จะไม่ใช่โรงเรียนขนาดเล็กเนื่องจากมีนักเรียน 366 คน แต่ข้อมูลจาก ผอ.ณัฐพงค์ แสงอำพร ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านคลองรอก แสดงให้เห็นว่าพื้นที่แห่งนี้ประกอบด้วยหลายชุมชนที่อยู่ห่างไกลจากเมือง การเข้าถึงโอกาสของน้อง ๆ จึงน้อยลงไปตามระยะทาง 

“เราอยู่ห่างจากตัวอำเภอมาก การเข้าถึงสื่อการเรียนรู้ต่าง ๆ จึงค่อนข้างจำกัด อย่างสื่อสำหรับเด็กเล็กที่มีอยู่ก็ค่อนข้างตกยุคตกสมัยไปแล้ว จึงคิดว่าจำเป็นต้องมีสื่อที่มีคุณภาพและทันต่อการเรียนรู้ในปัจจุบันมากขึ้น หรือถ้าพูดถึงเครื่องมือดิจิทัล เรามีคอมพิวเตอร์เพียง 15 เครื่องในห้องเรียนคอมพิวเตอร์หนึ่งห้อง ขณะที่จำนวนนักเรียนต่อห้องอยู่ที่ราว 40 คน เด็ก ๆ จึงต้องแบ่งกันเรียนเวียนกันใช้ มันจึงเป็นข้อจำกัดอย่างยิ่งในการเรียนรู้”

ผอ.ณัฐพงค์ กล่าวถึงเป้าหมายของการจัดการเรียนรู้ที่โรงเรียนว่า “แม้เราเป็นโรงเรียนขยายโอกาส ที่ไม่ได้มองถึงความเป็นเลิศทางวิชาการเป็นหลัก แต่การส่งต่อนักเรียนให้ไปสู่การมีอาชีพ มีงานทำ ยังไงทักษะคอมพิวเตอร์ก็ถือว่าจำเป็น เพราะในโลกปัจจุบัน สื่อดิจิทัลคือเครื่องมือที่จะพาไปสู่การเรียนรู้ในทุกสิ่งทุกอย่าง โดยเฉพาะในการทำงานที่ใครรู้มากกว่า ใช้เครื่องมือได้คล่องกว่าชำนาญกว่า โอกาสก้าวหน้าในชีวิตมันก็เพิ่มขึ้นตามกัน วันนี้ที่ทางโครงการธนาคารโอกาสนำเครื่องมาเติม เราคิดว่าจากนี้เด็กจะสามารถมีคอมพิวเตอร์หนึ่งคนต่อหนึ่งเครื่องได้ ซึ่งแน่นอนว่าในเรื่องผลลัพธ์การเรียนรู้ก็จะมีประสิทธิภาพมากขึ้น”

-5-

นอกจากที่ธนาคารโอกาสได้เข้ามาบรรเทาปัญหาการขาดแคลนสื่อดิจิทัลของโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลแล้ว กิจกรรม ‘ถนนครูเดิน’ ที่เป็นเหมือนสื่อกลางในการระดมสิ่งของเครื่องใช้และอุปกรณ์ที่จำเป็น ตั้งแต่ชุดนักเรียน อุปกรณ์การเรียน รองเท้า หนังสือ อุปกรณ์กีฬา สื่อการสอน ถ้วยชามจานช้อน แฟ้มเอกสาร คลิปหนีบกระดาษ ดินสอสี สีน้ำ ชอล์ก พู่กัน จานสี ฯลฯ ไปจนถึงของเล่นเสริมพัฒนาการต่าง ๆ มาส่งต่อให้กับโรงเรียนในพื้นที่ ยังเป็นการเติมเต็มโอกาสในการจัดการเรียนรู้และการดำรงชีวิต ที่แสดงให้เห็นว่า หากทรัพยากรถูกส่งลงไปถึงมือผู้รับอย่างตรงจุดและถูกที่ การแก้ปัญหาขาดแคลนทรัพยากรก็สามารถทำได้ทันที 

และผู้ยืนยันข้อเท็จจริงนี้ได้ก็คือเหล่าคนทำงานในพื้นที่ ครูประกายการ รอดทิม ครูชั้นอนุบาล โรงเรียนบ้านคลองรอก บอกว่า การขาดสื่อการเรียนการสอนไม่ว่าจะอนาล็อกหรือดิจิทัล ล้วนทำให้เด็กยิ่งห่างไกลจากการเรียนรู้ที่ถูกต้อง เนื่องจากเมื่อเด็กไม่ได้สัมผัส มองเห็น ทำความคุ้นเคย อย่างไรเสียความรู้ความเข้าใจต่อ ‘สิ่ง’ หรือ ‘เรื่องราว’ หนึ่ง ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้เลยกับ ‘ของจริง’ ทั้งมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งต่อ ‘การสะสมชุดประสบการณ์ที่คลาดเคลื่อน’ ซึ่งจะติดตัวเด็กต่อไป

“แม้เราจะพยายามหาสื่อการเรียนการสอนมาช่วยให้เด็กเรียนรู้มากขึ้นได้ในบางเรื่อง แต่แน่นอนว่าการเรียนรู้จากของจริง ยังไงก็ทำให้เด็กเข้าใจมากกว่า อย่างเราให้เด็กเรียนคอมพิวเตอร์โดยดูภาพเมาส์ภาพจอในกระดาษ เด็กไม่มีทางรู้เลยว่าของจริงมีผิวสัมผัสยังไง จะใช้ยังไง หรือที่ว่าใช้สืบหาข้อมูลได้มันเป็นยังไง หมายถึงเขาจะไม่รู้ว่าคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งนั้นทำอะไรได้บ้าง ซึ่งมันก็เลยจากจุดประสงค์จริง ๆ ของการเรียนรู้ไปแล้ว

“ขณะที่การเรียนจากของจริง นอกจากได้สัมผัสเพื่อความคุ้นชิน เด็กยังจะได้รู้จักโปรแกรมต่าง ๆ ได้ลองค้นคว้าหาข้อมูลด้วยตัวเอง แล้วมันจะต่อยอดความรู้ในเรื่องที่เขาสนใจเป็นรายคนได้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้กระดาษหรือการอธิบายจากครูยังไงก็แทนไม่ได้ค่ะ หรือแม้แต่ครูเอง เราอยู่ในพื้นที่ห่างไกลมีสื่อไม่พอ ไม่ทันสมัย การมีคอมพิวเตอร์ก็จะช่วยให้เราเข้าไปค้นหาสื่อสำเร็จรูปแล้วเอามาปรับใช้ได้”

-6-

ปิดท้ายที่ ‘ครูน้ำฝน’ อังคนา วัตรสังข์ ครูใหม่ป้ายแดงจากโครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ที่มาเป็นครูชั้นอนุบาลเต็มตัว ในฐานะที่เติบโตมาในพื้นที่ ครูน้ำฝนจึงพูดถึงปัญหาการขาดแคลนสื่อการสอนว่า

“การขาดแคลนสื่อทำให้เป็นเรื่องยาก ที่ครูจะพาเด็กไปถึงการเรียนรู้ เช่นในช่วงแห่งการเริ่มต้นทำความรู้จักสิ่งต่าง ๆ ไม่ว่าดอกไม้ ใบไม้ พืชผักผลไม้ ถ้าไม่มีสื่อดี ๆ แม้ครูจะอธิบายเท่าไหร่ เด็กก็นึกภาพตามไม่ได้ ดังนั้นการมีสื่อสมัยใหม่ที่เอื้อต่อการเรียนรู้ของน้อง ๆ รวมถึงความช่วยเหลือจากสื่อดิจิทัล จะเป็นเครื่องมือให้เด็กเรียนรู้ได้มากกว่า เห็นโลกได้กว้างไกลกว่า การจะลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา โดยทำให้เด็กพื้นที่ห่างไกลเรียนรู้ได้เท่า ๆ กับเด็กในเมืองขึ้นมาบ้าง เราจึงต้องหาทางเปิดโลกของเขาให้กว้างออกไปกว่าแค่พื้นที่ชุมชน ให้เขาพบเจอสิ่งใหม่ที่หลากหลาย ให้เขามีประสบการณ์รอบด้านและเอาไปต่อยอดได้จริง

“ในฐานะที่เราเป็นคนที่เติบโตมาในพื้นที่ห่างไกล และวันนี้ได้มาเป็นครูซึ่งมีหน้าที่สนับสนุนผลักดันเด็กรุ่นต่อ ๆ ไป จึงอยากให้คนข้างนอกมองมาที่โรงเรียนเล็ก ๆ แบบพวกเราบ้าง ส่องแสงมาที่เด็กในพื้นที่เล็ก ๆ ให้พวกเขามีโอกาสเฉิดฉายบ้าง 

“คือด้วยข้อจำกัดหลายอย่าง เราอาจไม่สามารถพาเด็กทุกคนไปถึงการมีผลลัพธ์การเรียนในระดับประเทศ แต่ขอแค่ให้ทุกคนมีโอกาสมากขึ้น ไม่หลุดจากระบบการศึกษา มีช่องทางพัฒนาตัวเอง มีทางไปต่อในชีวิตเพื่อดูแลตัวเองและครอบครัวได้ แล้วยิ่งถ้าการจัดสรรทรัพยากรลงมายังโรงเรียนต่าง ๆ ทำได้เสมอภาคมากขึ้น เราก็เชื่อว่าวันหนึ่ง เด็ก ๆ เหล่านี้จะสามารถก้าวไปยืนอยู่ตรงหัวแถวเทียบเคียงกับเด็กอื่น ๆ ได้ทุกคน” 

The post บันทึกการเดินทางจาก “ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน” ครั้งที่ 2 ภาคใต้ “ถ้าทรัพยากรส่งถึงโรงเรียนอย่างเสมอภาค เราเชื่อว่าเด็ก ๆ สามารถยืนเทียบเคียงกันได้ทุกคน” first appeared on กสศ..

งานวิจัยพบว่าผลการเรียนรู้ของผู้เรียน สอดคล้องกับคุณภาพการสอนของครู รวมถึงความพร้อมด้านทรัพยากรของโรงเรียน ‘นักเรียนในโรงเรียนชนบทมีผลการเรียนรู้ช้ากว่านักเรียนในเขตเมืองถึง 2 ปีการศึกษา’ สาเหตุจากขาดแคลนอุปกรณ์ สื่อการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ ขณะที่เครื่องคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์เทคโนโลยีที่เป็นหัวใจสำคัญของการเข้าถึงองค์ความรู้ในโลกปัจจุบัน ทว่าโรงเรียนขนาดเล็กและพื้นที่ห่างไกลซึ่งมีอยู่ราว 15,000 แห่ง รองรับนักเรียนมากกว่า 900,000 คน ยังขาดแคลนทรัพยากรเหล่านี้

จึงเป็นที่มาของการขับเคลื่อนโครงการ ‘ธนาคารโอกาส’ โดย กสศ. ร่วมกับภาคีเครือข่าย สร้างโอกาสการเรียนรู้ให้แก่เด็กและเยาวชนด้วยการเป็นแพลตฟอร์มกลาง รับ-ส่ง สิ่งของจากการระดมความร่วมมือไปยังโรงเรียนที่ต้องการผ่านกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน โดยครั้งที่ 2 ภาคใต้ ได้ส่งมอบคอมพิวเตอร์ 250 เครื่อง และทรัพยากรด้านการศึกษา เช่น ชุดนักเรียน อุปกรณ์กีฬา หนังสือส่งเสริมการอ่าน สื่อ อุปกรณ์การเรียนการสอน อุปกรณ์สริมทักษะ ฯลฯ

อีกทั้งได้เปิดวงคุยขยายความร่วมมือ ‘All For Education – Education For All: การกระจายทรัพยากรการศึกษาเพื่อโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล’ ระดมข้อเสนอจากทุกฝ่ายเพื่อแก้ปัญหาระยะยาว อาทิ เครือข่ายการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่เพื่อลดความเหลื่อมล้ำ (ABE) จ.สุราษฎร์ธานี ผู้แทนสมัชชาการศึกษาจังหวัด หอการค้าจังหวัด ตัวแทนครูรัก(ษ์)ถิ่นรุ่น 1 ครูในเครือข่ายมูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหาจักรี (PMCA) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด อำเภอท่าชนะ เขต 2 รวมถึงผู้บริหารโรงเรียนและเขตพื้นที่การศึกษา ซึ่งต่างมองตรงกันว่า แม้ธนาคารโอกาสและถนนครูเดินจะช่วยบรรเทาปัญหาเฉพาะหน้าได้ทันที แต่การสร้างเครือข่ายการทำงานระดับพื้นที่และการปฏิรูประบบการจัดสรรทรัพยากรแบบมุ่งเป้าคือทางออกที่ยั่งยืน

ดร.สุชาดา ลิ่มสวัสดิ์ ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2 กล่าวว่าการระดมพลังทุกภาคส่วน ช่วยให้ปัญหาความเหลื่อมล้ำด้านทรัพยากรการศึกษาถูกแก้ไขได้รวดเร็ว เด็กนักเรียนได้เข้าถึงการเรียนรู้ พัฒนาตนเองอย่างมีคุณภาพมากขึ้นจากความพร้อมที่มีมากขึ้น

“สุราษฎร์ธานีมี 19 อำเภอ สพป.สุราษฎร์ธานีเขต 2 ดูแล 8 อำเภอ ครอบคลุม 178 โรงเรียน นักเรียนกว่า 30,000 คน ถ้ามองในภาพรวมเป็นตำบลหรืออำเภอหนึ่งนั้นทรัพยากรของจังหวัดไม่ได้ขาดแคลนจนน่ากังวล อย่างไรก็ตามการมีโรงเรียนขนาดกลาง 103 แห่ง และมีโรงเรียนขนาดเล็กถึง 73 แห่ง ตลอดมาเผชิญกับปัญหาครูไม่ครบชั้นและงบประมาณไม่พอ โจทย์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาจึงเป็นสิ่งที่พูดกันมายาวนาน นอกจากนี้ถ้ามองไปที่พื้นที่รับผิดชอบของ สพป.สุราษฎร์ธานีเขต 1 จะยิ่งเห็นภาพชัดด้วยมีโรงเรียนลักษณะพิเศษตั้งอยู่บนเกาะหลายแห่ง เช่นที่โรงเรียนบ้านเกาะนกเภาและโรงเรียนบ้านเกาะพลวย ที่มีนักเรียนไม่ถึง 10 คน ได้รับจัดสรรงบประมาณตามรายหัว การมาถึงของธนาคารโอกาสและความร่วมมือของหลายภาคส่วนที่เกิดขึ้น จึงเป็นการเริ่มต้นครั้งสำคัญของการบรรเทาปัญหาให้โรงเรียนขนาดเล็ก เป็นการส่งกำลังใจมายังครูและบุคลากรทางการศึกษา และยังเป็นการกระตุ้นให้เกิดแนวทางการปฏิรูปการจัดสรรทรัพยากรในเชิงนโยบายที่เหมาะสมกับลักษณะพื้นที่ต่อไป”

ดร.อารี อิ่มสมบัติ นักวิชาการอาวุโส สำนักพัฒนาคุณภาพครูและสถานศึกษา กสศ. เผยข้อมูลความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี พบว่ามีนักเรียนยากจนในระดับการศึกษาภาคบังคับ (อ.1-ม.3) 9,654 คน จากจำนวนนักเรียน 162,360 คน คิดเป็น 5.95% ของนักเรียนในระดับการศึกษาภาคบังคับทั่วประเทศ ติดอันดับ 8 จาก 14 จังหวัดภาคใต้ ในภาพรวมทั้งประเทศสุราษฎร์ธานีมีจำนวนนักเรียนยากจนอยู่ในระดับปานกลาง แต่ปัญหาความเหลื่อมล้ำไม่สามารถดูเพียงค่าเฉลี่ยภาพรวมได้ เนื่องจากโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในพื้นที่พิเศษ โรงเรียนขนาดเล็กห่างไกลจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ไม่สามารถเข้าถึงทรัพยากรต่าง ๆ ที่จำเป็น ยกตัวอย่างโรงเรียนทีปราษฎร์วิทยา ที่ อ.เกาะสมุย มีจำนวนนักเรียนยากจนสูงที่สุดในจังหวัด คือ 276 คน สะท้อนว่า โรงเรียนนี้แห่งเดียวมีนักเรียนยากจนครึ่งหนึ่งของเกาะสมุย ดังนั้นจึงควรนำข้อมูลเชิงลึกมาออกแบบการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา ตั้งเป้าหมายเชิงพื้นที่

“โจทย์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาของสุราษฎร์ธานี ไม่สามารถประเมินจากค่าเฉลี่ยของจังหวัดหรืออำเภอได้ แต่จำเป็นต้องอาศัยการทำงานของคนในพื้นที่ผ่านข้อมูลเชิงลึกเพื่อทราบว่าโจทย์คืออะไร หรือต้องแก้ปัญหาตรงจุดไหน สุราษฎร์ธานี ยังมีโรงเรียนที่มีความเหลื่อมล้ำด้านพื้นที่ตั้ง หรือลักษณะโรงเรียนพื้นที่พิเศษ นับเฉพาะโรงเรียนในสังกัด สพป.สุราษฎร์ธานี เขต 1 มีทั้งหมด 3 แห่ง คือโรงเรียนบ้านเกาะนกเภา โรงเรียนบ้านเกาะเต่า และโรงเรียนบ้านเกาะพลวย ข้อมูลระบุว่านอกจากเกาะเต่า โรงเรียนขนาดเล็กบนเกาะอีกสองแห่งจัดการเรียนการสอนสูงสุดที่ชั้น ป.6 แน่นอนว่าด้วยปัญหาเรื่องอุปสรรคการเดินทาง จะมีนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่ไม่สามารถก้าวข้ามช่วงชั้นไปถึงมัธยมศึกษาได้”

อ่าน : ดร.อารี อิ่มสมบัติ: ปักหมุดจุดเหลื่อมล้ำโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล จากดอยสูง จ.เชียงราย ถึงแดนใต้ จ.สุราษฎร์ธานี

ดร.สมพร เพชรสงค์ กรรมการสมัชชาการศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี กล่าวว่า สุราษฎร์ธานีมีโรงเรียนเล็กที่ขาดแคลนจำนวนมาก ติดขัดด้วยข้อจำกัดการจัดสรรทรัพยากรที่เหมาะสม สมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีซึ่งมีองค์กรหลักคือหอการค้าจังหวัด พยายามจะช่วยลดอุปสรรคการเรียนรู้ให้เบาบางลง ทำให้เด็กเยาวชนเข้าถึงการมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ที่ผ่านมาสมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีทราบว่าการส่งต่อโอกาสอยู่ แต่ไม่ทราบช่องทาง ธนาคารโอกาสจึงเป็นรูปแบบหนึ่งที่เราจะนำไปขยายผล ด้วยเชื่อว่าถ้าจุดใหญ่ทำได้ จุดเล็ก ๆ ก็ทำได้เช่นกัน

ทั้งนี้สุราษฎร์ธานีเป็น 1 ใน 20 จังหวัดพื้นที่นวัตกรรมทางการศึกษา แนวทางการเปลี่ยนพื้นที่โรงเรียนให้เป็นแหล่งสร้างอาชีพถือเป็นหนึ่งแนวทางที่น่าสนใจ ยังมีความร่วมมือของหน่วยงานและผู้คนในจังหวัดที่ทำให้เกิดการระดมทรัพยากรจากท้องถิ่น เช่นมีทุนการศึกษาจากสมัชชาฯ ที่ตั้งไว้ในงบประมาณราว 3,000,000 บาท เพื่อสนับสนุนเด็กเยาวชนให้เข้าถึงการศึกษา โดยนอกจากธนาคารโอกาสที่เป็นตัวแบบหนึ่ง สมัชชาฯ ยังต้องการองค์ความรู้ใหม่ ๆ เข้ามาเติม เพราะเราทราบดีว่าข้อมูลและองค์ความรู้จะเป็นเครื่องมือที่ทำให้พบทางออกในแต่ละปัญหาอุปสรรคที่ซับซ้อนและแตกต่างกัน

คุณอาร์ม วงศ์อำไพพิสิฐ เลขาธิการหอการค้าจังหวัดสุราษฎร์ธานี กล่าวว่า หอการค้าสุราษฎร์ธานี MOU กับ กสศ. และสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย หรือ TDRI เพื่อทำงานเรื่อง ‘All for Education-Education for All’ ในมุมมองภาคเอกชนคาดหวังเรื่องผลลัพธ์การลงทุน ปัญหาของสุราษฎร์ธานีอาจไม่ใช่ความยากจน รายได้มวลรวมของจังหวัดที่ 2 แสน 1 หมื่นล้านบาท GDP อยู่ที่ 1.84 แสนต่อประชากร 1 ล้านคนเศษ อย่างไรก็ตามตัวเลขผลิตภัณฑ์จังหวัด (Gross Provincial Products: GPP) กลับอยู่ที่อันดับ 6 ของภาคใต้ และเป็นที่ 20 กว่าของประเทศ ที่เป็นอย่างนั้นเพราะยังมีประชากรกลุ่มหนึ่งถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หลุดจากระบบการศึกษา อีกกลุ่มคือประชากรที่ขาดความรู้ในการประกอบอาชีพ

หอการค้าจึงมองการพัฒนาจังหวัดที่การแก้ปัญหาจากต้นเหตุ ด้วยการช่วยเหลือกลุ่มด้อยโอกาสทางการศึกษาเป็นวาระสำคัญ โดยทราบดีว่าไม่มีหน่วยงานใดหนึ่งที่จะทำงานด้านการศึกษาให้สำเร็จเพียงลำพัง จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการรวมภาคีก่อตั้งสมัชชาการศึกษาจังหวัด ซึ่งการทำงานผ่านเครือข่ายโดยมีสมัชชาการศึกษาเป็นแกนกลาง ทำให้เกิดการเชื่อมระหว่างภาครัฐ เอกชน ประชาสังคม และประชาชน ที่มีวัตถุประสงค์ร่วมกัน สำหรับภาคเอกชนเราต้องการสร้างบุคลากรคุณภาพรุ่นใหม่ ๆ ขึ้นมาทดแทนภาวะขาดแคลนแรงงาน ในภาวะที่ประชากรผู้สูงอายุในจังหวัดเพิ่มขึ้นจาก 16% ไปถึงเกือบ 20% สวนทางกับเด็กเกิดใหม่ที่ลดจาก 25% เหลือแค่ 18% ดังนั้นเราจึงต้องมองไปที่การแก้ปัญหาที่ต้นทางเพื่อไม่ให้มีเด็กหลุดจากระบบออกมาอีก และต้องทำให้การศึกษามีคุณภาพมากขึ้น โดยวันนี้เราพูดกันถึงธนาคารโอกาส ซึ่งสิ่งที่ภาคธุรกิจเอกชนจะเข้ามาร่วมลงทุนและได้รับกลับคืน จึงเป็นเรื่องของทุนทางเศรษฐกิจ ทุนด้านองค์ความรู้ และทุนทรัพยากรมนุษย์ ถือเป็นการ Win-Win กับทุกฝ่าย  

“ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน เป็นตัวแบบหนึ่งที่จะเข้ามาช่วยเติมเต็มความขาดแคลน ด้วยการทำงานผ่านการศึกษาข้อมูล ทำให้เรารู้ว่าโรงเรียนใดขาดโครงสร้างพื้นฐาน โรงเรียนใดขาดเทคโนโลยีสมัยใหม่ โรงเรียนใดขาดครู หรือโรงเรียนใดต้องการองค์ความรู้เรื่องการจัดการเรียนการสอน ในฐานะภาคเอกชนที่พร้อมเป็นฝ่ายสนับสนุน ขอขอบคุณทุกฝ่ายที่มองเห็นโอกาสของเด็ก ๆ เรื่องการเข้าถึงเครื่องมือดิจิทัล ซึ่งจะเป็นบานประตูที่ช่วยเปิดไปพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต”

ด้านภาคการเมืองนำโดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ และสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด อำเภอท่าชนะ เขต 2 ได้ร่วมผลักดันนโยบายการจัดสรรทรัพยากรที่เสมอภาค โดยมองว่าหัวใจสำคัญในการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาได้ถึงราก คือความร่วมมือของทุกคนในพื้นที่

ดร.ปรเมษฐ์ จินา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี พรรครวมไทยสร้างชาติ กล่าวว่าจังหวัดสุราษฎร์ธานีคำนึงถึงเรื่องการสร้างความร่วมมือจากภาคส่วนต่าง ๆ ในการดูแลด้านการศึกษา พยายามตั้งโจทย์การทำงานให้สามารถแก้ปัญหาในพื้นที่ได้ เช่นสร้างการมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาการยุบโรงเรียนขนาดเล็ก ที่พยายามหาทางแก้ในหลายรูปแบบ หลายวิธีการ ใช้โมดูลหรือหน่วยการเรียนรู้ที่จำเป็นในพื้นที่ เข้ามาช่วยแก้ปัญหา เช่น บางโรงเรียนตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีความจำเป็นในเรื่องของการท่องเที่ยว ก็ใส่ในเรื่องขององค์ความรู้ด้านภาษา องค์ความรู้ด้านการท่องเที่ยว สุราษฎร์ธานีมีอำเภออยู่ติดทะเลถึง 9 อำเภอ ก็เข้าไปดูปัญหาในเรื่องของการประกอบอาชีพการประมง ให้สอดคล้องกับการเรียนรู้ในโรงเรียนขนาดเล็กที่อยู่ในทั้ง 9 อำเภอ

“เราต้องให้ความสำคัญกับการเรียนเพื่อค้นพบตัวเอง ค้นพบศักยภาพของตัวเอง อย่างประเทศที่เขาสำเร็จการศึกษาในระดับต้น ๆ ของโลก ครูจะให้เด็กพยายามค้นพบตัวเอง เหมือนน้องเทนนิส ที่ค้นพบว่าตัวเองชอบเทควันโด ก็พยายามพัฒนาตัวเองเพื่อเล่นกีฬาชนิดนี้ให้ดี จนได้เหรียญโอลิมปิก ความสำคัญในประเด็นต่อมา ก็คือการสร้างการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการศึกษา โดยอาศัยความร่วมมือจากภาคส่วนต่าง ๆ ในพื้นที่ ทุกองคาพยพในพื้นที่ ต้องมีการวางเป้าหมายร่วมกัน วางแผนการทำงานและพยายามไปให้ถึงเป้าหมายที่วางไว้ โดยเดือนกันยายนจังหวัดสุราษฎร์ธานีกำลังจะมีการจัดงานสมัชชาการศึกษาขึ้นเพื่อระดมความคิดจากทุกภาคส่วนมาดูแลเรื่องนี้ เพื่อมีข้อมูลและแนวทางที่ชัดเจนในการผลักดันการจัดสรรงบประมาณด้านการศึกษารายหัว ที่สอดคล้องกับปัญหาที่เกิดขึ้นจริงในพื้นที่”

คุณบุญยิ่ง ย้งลี สมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี เขตอำเภอท่าชนะ กล่าวว่า สิ่งที่ทำให้มองเห็นชัดขึ้นจากการจัดกิจกรรมนี้ คือการพยายามสร้างความเสมอภาคในการเรียนรู้ พยายามลดความแตกต่างเรื่องทรัพยากรด้านการศึกษา ระหว่างโรงเรียนเล็กและโรงเรียนใหญ่ โดยใช้เทคโนโลยีหรือนวัตกรรมด้านการศึกษา มาเป็นเครื่องมือในการจัดการเรื่องการสร้างความเสมอภาคในการเรียนรู้ ซึ่งจะเห็นได้ว่าอุปกรณ์อย่างคอมพิวเตอร์เป็นเครื่องมือที่มีบทบาทสำคัญมาก

คุณรัดเกล้า อินทวงศ์ สุวรรณคีรี รองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ กล่าวว่า ปัญหาด้านการศึกษา เป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่จะต้องมองเห็นมิติและความซับซ้อนต่าง ๆ อย่างรอบด้าน จากที่เคยศึกษาเรื่องการใช้คอมพิวเตอร์มาช่วยในการเรียนการสอน พบว่าแม้อุปกรณ์คอมพิวเตอร์จะมีความสำคัญและมีบทบาทด้านการเรียนการสอน แต่สิ่งสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันคือการผลิตครูที่มีความเข้าใจ และมีบทบาทในการใช้คอมพิวเตอร์เพื่อเพิ่มศักยภาพการเรียนการสอนและจัดการศึกษา โดยคำนึงถึงสภาพปัญหาที่มีอยู่ในแต่ละพื้นที่ โดยครูจะมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการใช้ทรัพยากรทางการศึกษาให้มีประสิทธิภาพสูงสุด และคำนึงถึงการเรียนรู้เพื่อพัฒนาศักยภาพของตัวผู้เรียนโดยตรง ซึ่งเรื่องนี้เป็นข้อมูลสำคัญที่จะต้องนำไปทำงานต่อในพรรคร่วมรัฐบาล

คุณพัฒนะพงษ์ สุขมะดัน ผู้ช่วยผู้จัดการ กสศ. กล่าวว่า กสศ. มีภารกิจสำคัญเรื่องการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา โดยมีสถาบันการศึกษา โรงเรียน และครู เป็น ‘ข้อต่อ’ ที่จะช่วยให้งานไปสู่ความสำเร็จ ทั้งนี้ กสศ. ได้มีการทำงานเพื่อพัฒนาและเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของการศึกษาในระยะยาวจำนวนหนึ่ง เช่น โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น ที่มุ่งปิดข้อจำกัดของการขาดแคลนครูและทรัพยากรของโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล โดยสนับสนุนเด็กเยาวชนในพื้นที่ที่ตั้งใจอยากเป็นครูและขาดแคลนทุนทรัพย์ให้ได้ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาด้วยหลักสูตรพัฒนาครูเพื่อทำงานในพื้นที่เฉพาะ และกลับมาเป็นครูในโรงเรียนบ้านเกิด สำหรับสุราษฎร์ธานีมีครูรัก(ษ์)ถิ่นรุ่นที่ 1 ที่จบการศึกษาและเตรียมบรรจุในเดือนตุลาคม 2567 นี้ 13 คน

ต่อมาคือการแก้ไขข้อจำกัดเรื่องทรัพยากร ซึ่ง กสศ. คาดหวังว่าธนาคารโอกาสและถนนครูเดินจะเป็นจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ที่ทำให้เกิดการส่งต่อทรัพยากรและยังเป็นการเติมความพร้อมให้กับครูและโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลได้มากขึ้น โดยกิจกรรม ‘ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน’ ได้เริ่มจัดที่ภาคเหนือ จังหวัดเชียงราย และครั้งนี้ที่ภาคใต้ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ก่อนเตรียมจัดต่อเนื่องครั้งที่ 3 ที่ภาคตะวันออก จังหวัดตราด และครั้งที่ 4 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดเลย นอกจากนี้ในภาพใหญ่ กสศ. ยังมีงานวิจัยเรื่องนโยบายการจัดสรรทรัพยากร ‘Equity Based Budgeting’ เพื่อจะทำให้งบประมาณจากส่วนกลางสามารถลงไปถึงโรงเรียนปลายทางได้ตามความจำเป็นพื้นฐาน ซึ่งจะทำให้โรงเรียนขนาดกลางและขนาดเล็กหลุดจากข้อจำกัดจากการจัดสรรทรัพยากรตามจำนวนนักเรียน อันเป็นสาเหตุของช่องว่างความเหลื่อมล้ำที่เกิดจาก ‘ขนาด’ ของโรงเรียน ส่วนอีกประเด็นหนึ่งคือการทำให้แต่ละ ‘พื้นที่’ สามารถจัดการเรื่องความเหลื่อมล้ำได้ด้วยตัวเอง เช่นเดียวกับที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีมีการผลักดันให้เกิดการจัดตั้ง ‘สมัชชาการศึกษา’ จนเกิดการระดมความร่วมมือและจัดสรรทรัพยากรจากหน่วยงานและคนหลายภาคส่วนในจังหวัด เพื่อปรับเปลี่ยนและวางแผนงานด้านการศึกษาในพื้นที่ในระยะยาว ทั้งหมดนี้คือการส่งเสริมโรงเรียนและครูให้มีความเข้มแข็ง

The post กสศ. มูลนิธิกระจกเงา และเครือข่าย จัดกิจกรรมธนาคารโอกาสและถนนครูเดินครั้งที่ 2 ภาคใต้ ‘สมัชชาการศึกษาสุราษฎร์ธานีผนึกการเมือง’ ประกาศสานต่อความร่วมมือเติมทรัพยากรโรงเรียนขาดแคลน first appeared on กสศ..

“…ที่เจอกับตัวคือเราได้เห็นโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล ซึ่งไม่มีเด็กคนไหนเคยจับคอมพิวเตอร์เลย จนเราเอาคอมพิวเตอร์ที่ได้รับบริจาคเข้าไปติดตั้งที่นั่น 5 เครื่อง กลายเป็นว่าเวลาไม่ถึง 3 ปี ทางโรงเรียนสามารถพาเด็กออกไปวัดทักษะ IT ในการแข่งขันระดับชาติได้ แล้วศักยภาพไม่ได้ต่างอะไรกับเด็กจากโรงเรียนในเมืองเลย

“…เราจึงเชื่อว่าถ้าจะลดความเหลื่อมล้ำ อย่างน้อยควรเริ่มที่เกลี่ยต้นทุนให้ขยับใกล้กันอีกนิด ลดความต่างทางทรัพยากรของโรงเรียนในเมืองกับโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลอีกหน่อย แล้วค่อยมาดูกันว่าพลังของคอมพิวเตอร์ปลดระวางที่โยกย้ายถ่ายจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง มันจะช่วยเปลี่ยนปลายทางการศึกษาในวันข้างหน้าได้อย่างไร”

‘พี่เบิร์ด’ ณัฐวัฒน์ คงสุขสวัสดิ์ หัวหน้าโครงการคอมพิวเตอร์เพื่อน้อง มูลนิธิกระจกเงา เล่าประสบการณ์ลงพื้นที่ติดตั้งคอมพิวเตอร์ในโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลให้เราฟัง มันยิ่งเติมความเชื่อมั่นในภารกิจ ‘ธนาคารโอกาส’ ที่ กสศ. กับ มูลนิธิกระจกเงา กำลังทำ ว่าการส่งต่อ-เวียนใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ คือหนทางหนึ่งของการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในเวลาเร่งด่วน และจะสร้างผลลัพธ์ที่ยังอาจประเมินไม่ได้ในวันนี้

กสศ. ชวนติดตามการเดินทางไต่ไปบนถนนสายแคบ คดเคี้ยว และสูงชันของเส้นทางขึ้นดอยแม่สลอง เพื่อสำรวจสถานการณ์ความขาดแคลนทรัพยากรของโรงเรียนพื้นที่สูง ว่าในความทุรกันดารห่างไกลที่ครูบางท่านพยายามเปรียบให้เห็นภาพว่า “ความไม่มี ก็คือไม่มีอะไรเลยจริง ๆ” นั้น ความหมายคืออะไร หรือการไปถึงของธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน ครั้งที่ 1 ภาคเหนือ จะช่วยเปลี่ยนภาพ “ความไม่มี” นั้นได้สักแค่ไหน …ขอเชิญออกเดินทางไปด้วยกัน

ถอดรหัส “ความไม่มี”

 “เวลาพูดคำว่า ‘ไม่มี’ สำหรับที่นี่มันมีความหมายตรงตัวตามนั้นเลย คือมันไม่มีจริง ๆ  …มองจากตรงนี้จะเห็นชุมชนตรงตีนเนิน หากเข้าไปดูในบ้านเหล่านั้น จะพบว่าไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรเลย คนในบ้านมีแต่ผู้สูงอายุกับเด็ก แล้วแถวนี้ไม่มีอาชีพให้เลือก นอกจากงานรับจ้างในไร่ข้าวโพดหรือสวนยาง ไม่มีใครมีรายได้ประจำ

“เด็กโรงเรียนเราเกือบทั้งหมดมาจากชุมชนนั้น ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีบ้านหลังไหนเลยที่จะมีคอมพิวเตอร์หรือแท็บเล็ต ดังนั้นถ้าเด็กจะได้จับได้ใช้ของพวกนี้บ้าง ก็ต้องเป็นที่โรงเรียนอย่างเดียว”

ผอ.สุดารัตน์ ปัญญาศิริวงค์ แห่งโรงเรียนบ้านห้วยอื้น ต.เทอดไทย อ.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย ชี้ให้ดูหมู่บ้านเชิงดอยที่มองจากมุมสูงเหมือนอยู่ไม่ไกล แต่จากที่ตั้งของโรงเรียนลงไปถึงตรงนั้น จะเห็นเนินสูงต่ำพาดขวางอยู่อย่างน้อยสามลูก กับเส้นบางเฉียบลดเลี้ยวไปบนสันเนินของถนนน้อย ราวกับลากตัดไว้ด้วยปลายดินสอ

…ช่วงสายของวัน เรามาที่นี่กับภารกิจติดตามพี่ ๆ ทีมงานมูลนิธิกระจกเงาเข้าไปติดตั้งคอมพิวเตอร์ 14 เครื่องจากโครงการธนาคารโอกาส เสริมเติมจากของเดิมที่โรงเรียนบ้านห้วยอื้นมีอยู่แล้ว 24 เครื่อง ซึ่ง ผอ.สุดารัตน์ บอกว่าประสิทธิภาพการใช้งานเริ่มลดลงไปตามเวลา

“บอกตามตรงว่ายังไม่พอ” คำตอบรวบรัดผ่านการประเมินเร็ว ๆ ว่าคอมฯ  38 เครื่องกับเด็กชั้นอนุบาล 2 ถึง ป.6 รวม 276 คนของโรงเรียนบ้านห้วยอื้นในปีนี้

“…แต่อย่างน้อยก็ช่วยเพิ่มโอกาสเข้าถึงได้มากขึ้น” ผอ. เว้นวรรค แล้วกล่าวตาม ก่อนพูดถึงความสำคัญของคอมพิวเตอร์ ในฐานะเครื่องมือช่วยเปิดโลกการเรียนรู้ให้กับเด็ก ๆ ในหมู่บ้านที่อยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงราย 75 กิโลเมตร ว่า

“วันนี้ใครก็รู้ว่าเครื่องมือดิจิทัลเหมือนคู่มือดำรงชีวิต มันทำให้เด็ก ๆ ทันโลก และเห็นทิศทางของสังคมได้ชัดขึ้น ดังนั้นถ้าวันหนึ่งเด็กเรียนจบไปแล้วไม่มีทักษะพวกนี้เลย เขาจะลำบากมากในโลกการทำงาน”

ผอ.สุดารัตน์ยังสะท้อนว่า สำหรับครูแล้ว เครื่องมือดิจิทัลคือตัวช่วยจัดการเรียนรู้ “เพราะบนดอยห่างไกลอย่างนี้ เราเข้าไม่ถึงสื่อการสอน ผลิตสื่อเองไม่ได้ แต่หากเข้าถึงบทเรียนหรือสื่อสำเร็จรูปที่มีอยู่แล้ว ครูจะเอามาปรับใช้ได้ทันที

“…ครูที่นี่ทุกคนรู้กันดีว่า พวกเราคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่จะช่วยส่องทางชีวิตให้ศิษย์ได้ คอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ตจึงสำคัญมาก ๆ ในฐานะเครื่องมือช่วยพาเด็กก้าวข้ามข้อจำกัดเรื่องระยะทางไปถึงองค์ความรู้ ข่าวสาร ความหลากหลายของอาชีพต่าง ๆ ซึ่งต้นทุนเหล่านี้ จะช่วยให้เด็กปรับตัวเติบโตใช้ชีวิตในสังคมที่แตกต่าง”   

ผอ.โรงเรียนบ้านห้วยอื้น เปรียบ ‘ความไม่มี’ ว่าคือ ‘ตัวการ’ ทำให้เด็กเรียนรู้อย่างไร้เป้าหมาย และเมื่อไร้เป้าหมาย ก็ขาดแรงจูงใจในการเรียนต่อ ทีนี้พอการศึกษาไม่สูง ทางเลือกยิ่งน้อยลง เด็กส่วนใหญ่เมื่อโตขึ้นจึงเข้าสู่วงจรเวียนซ้ำแทนที่คนรุ่นพ่อแม่เรื่อยไป

“โรงเรียนพื้นที่สูงหลายแห่งเจอปัญหาคล้ายกันมาตลอด แต่น้ำหนักเรื่องราวอาจต่างกัน อย่างเอาแค่บนดอยแม่สลองแห่งเดียวก็มีโรงเรียนที่ขาดแคลนเยอะมาก ยิ่งลึกและสูงขึ้นไปก็ยิ่งขาดความพร้อม คือแม้จะอยู่ในขอบเขตพื้นที่เดียวกันก็ยังเหลื่อมล้ำแตกต่าง ความช่วยเหลือจากข้างนอกจึงจำเป็นมาก ไม่ใช่แค่เครื่องมือดิจิทัล แต่การส่งต่อเสื้อผ้า สิ่งของเครื่องใช้ อุปกรณ์การเรียนล้วนมีความหมาย หรือการจัดสรรงบประมาณจากรัฐลงมาก็เช่นกัน ที่เรามองว่าถ้ามันสอดคล้องเหมาะสมกับโจทย์ของแต่ละโรงเรียนมากขึ้น ก็จะช่วยเหลือเด็ก ๆ และโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลได้มากกว่าที่เป็นอยู่”             

ทรัพยากรไม่พอ ทำอะไรก็ยากไปหมด

จากโรงเรียนในหมู่บ้านห้วยอื้น ทีมงานมูลนิธิกระจกเงาและเราชาว กสศ. เดินทางต่อไปยังโรงเรียนที่สองซึ่งห่างไปราว 5-6 กิโลเมตร หากต้องใช้เวลาตั้งแต่เที่ยงกว่าจนเกือบบ่ายโมงครึ่ง เพื่อไต่ไปบนถนนคดชันที่แทบไม่มีพื้นที่เหลือพอให้รถสองคันสวนกัน เมื่อชะโงกดูทิวทัศน์สองฝั่ง ก็จะเห็นแต่ผาลาดลึก ทั้งยิ่งลึกเข้าไป ถนนยิ่งหดแคบและสูงขึ้นเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด จึงต้องอาศัยทักษะการเลี้ยงเกียร์ต่ำอย่างยิ่ง กว่าที่รถจะค่อย ๆ เคลื่อนพาพวกเรา กับคอมพิวเตอร์ไปยังที่หมาย

“เส้นทางที่เพิ่งผ่านมาคงบอกคร่าว ๆ แล้วนะคะ
ว่าโรงเรียนเราอยู่ห่างจากพื้นราบแค่ไหน”

ทันทีที่พบกัน ผอ.ธัญนันท์ สุขเกษม แห่งโรงเรียนบ้านห้วยหยวกป่าโซ ซึ่งมาดักรอชาวคณะตรงปากทางเข้าสู่โรงเรียน เริ่มบทสนทนาว่าด้วย ‘ความห่างไกล’

ก่อนขยายบริบทว่า โรงเรียนแห่งนี้เป็นแหล่งเรียนรู้ของนักเรียนจาก 3 หมู่บ้าน ที่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์อาข่า 90% ไทใหญ่และจีนอีก 10% ในชุมชนเกษตรกรรมที่เด็ก ๆ อยู่กับผู้ปกครองซึ่งเกินครึ่งเป็นผู้สูงอายุ ด้วยคนหนุ่มสาววัยแรงงานส่วนใหญ่ แยกย้ายออกไปทำงานในพื้นที่อื่น ๆ กันเกือบหมด

“บ้านห้วยหยวกป่าโซเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก ปีนี้เรามีเด็ก 110 คน ด้วยอุปสรรคเบื้องต้นคือการใช้ภาษาไทย เราจึงพยายามใช้เทคโนโลยีและสื่อการสอนมาเติมเต็มผลสัมฤทธิ์การอ่านออกเขียนได้ แต่ปัญหาเรื่องงบประมาณการจัดซื้อที่น้อยตามจำนวนเด็ก มันก็ยากที่จะเข้าถึงทรัพยากรจำเป็น

“เมื่อไม่มีเครื่องมือเพียงพอ ทุกแผนก็ยากไปหมด อย่างคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งเด็กล้อมกัน 3-4 คน ยังไงการเรียนรู้ก็ไม่มีทางเต็มที่ ยิ่งถ้าเทียบกับพื้นที่อื่นที่เด็กคนเดียวมีคอมเครื่องหนึ่ง มีสมาร์ตโฟนเครื่องหนึ่ง มีแท็บเล็ตอีกเครื่องหนึ่ง ผลลัพธ์ปลายทางมันต่างกันอยู่แล้ว”

ผอ.ธัญนันท์ เปรียบความต่างของขนาดโรงเรียน ผ่านประสบการณ์ก้าวผ่านจากตำแหน่งรองผู้อำนวยการในโรงเรียนที่มีเด็กเกือบสองพันคน มารับหน้าที่ผู้อำนวยการ ณ บ้านห้วยหยวกป่าโซที่มีเด็กร้อยกว่า ว่าทำให้เห็นถึงความต่างของงบประมาณในการผลักดันแผนงานพัฒนาโรงเรียนให้บรรลุ ไม่ว่าการจัดสรรเงินรายหัวเพื่อทำกิจกรรม หรือการจัดหาสื่อการสอนและซื้อวัสดุอุปกรณ์การเรียน โดยสำหรับโรงเรียนเล็ก เมื่อตั้งงบต่อโครงการหนึ่ง ๆ แล้วจะเหลือทุนเพียงน้อยนิด ขณะที่โรงเรียนใหญ่เด็กเยอะ ทุนก็เหลือเยอะกว่า ทั้งที่ปลายทางของโรงเรียนทุกขนาด คือต้องจัดการเรียนรู้ให้ครอบคลุมกลุ่มวิชาเท่ากัน ทำโครงงานกิจกรรมจำนวนเท่ากัน และต้องทำด้วยคุณภาพที่เท่ากัน

“โรงเรียนเล็กจึงต้องบริหารจัดการตามกำลัง พยายามดึงมือจากภายนอกมาช่วย โดยเฉพาะการสนับสนุนเครื่องมือจัดการเรียนรู้ เช่น สมาร์ตทีวีนี่จำเป็นมาก เพราะถึงปีนี้เรามีครูครบชั้น แต่ความเป็นโรงเรียนเล็กบนพื้นที่สูงห่างไกล จึงมีแต่ครูผู้ช่วยที่มาอยู่ไม่เกินสองปี อย่างปีหน้าถึงกำหนดย้ายพร้อมกัน 3 คน ระหว่างรอคนใหม่บรรจุ ก็ต้องอาศัยเรียนทางไกลผ่าน ‘ครูตู้’ แก้ปัญหาครูไม่พอไปก่อน

“หรือคอมพิวเตอร์ เดิมโรงเรียนมี 4 เครื่อง เป็นของบริจาคซึ่งสภาพไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วงบรายหัวเราไม่มีทางพอซื้อของใหม่ รอบนี้มีธนาคารโอกาสนำมาเติมให้ ก็ถือว่าดีขึ้นเยอะมาก เพราะเดี๋ยวนี้ความรู้หรือความเคลื่อนไหวของโลกมันอยู่บนอินเทอร์เน็ตหมดแล้ว เราก็เหมือนได้มีเครื่องมือจัดการเรียนรู้ที่ใกล้เคียงกับพื้นที่อื่น ๆ มากขึ้น”

“ถ้าโอกาสเท่ากัน เข้าถึงเครื่องมือเท่ากัน เด็กบนดอยก็ไม่แพ้ใครทั้งนั้น”

ต่อยอดจากประเด็นการเข้าถึงเครื่องมืออุปกรณ์ รวมถึงโอกาสที่มาในรูปแบบอื่นสำหรับน้อง ๆ โรงเรียนพื้นที่ห่างไกล เรามีโอกาสคุยกับ ‘ฟิวส์’ ทรรศยา มาเยอะ เยาวชนบ้านห้วยหยวกป่าโซโดยกำเนิด ปัจจุบันเธอเป็นนักศึกษาชั้นปี 1 หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย ซึ่งเลือกมาร่วมสังเกตการสอนที่โรงเรียนบ้านเกิดเป็นเวลา 3 สัปดาห์ จนได้ความว่า หลายปีที่ออกไปเรียนบนพื้นราบแล้วกลับมาที่หมู่บ้าน ทำให้น้องฟิวส์ยิ่งเชื่อว่าถ้าเด็กทุกคนมีต้นทุนใกล้เคียงกัน ผลลัพธ์คุณภาพการศึกษาในภาพรวมจะไม่มีทางต่างกันสุดขั้วอย่างที่เป็นอยู่ฟิวส์อธิบายว่า ‘ต้นทุน’ ที่หมายถึงคือทุกอย่าง ตั้งแต่การเข้าถึงความรู้ เทคโนโลยี โอกาสศึกษาต่อ จนถึงต้นทางของแรงบันดาลใจในการประกอบอาชีพ ซึ่งหมู่บ้านเล็กห่างไกลและขาดแคลนเครื่องมือย่อมไม่อาจจุดประกายความสนใจได้

“คิดว่าถ้าโอกาสเท่ากัน เข้าถึงเครื่องมือได้เท่า ๆ กัน เมื่อนั้นถ้าจะวัดผลลัพธ์ด้วยวิธีเดียวกัน หนูคิดว่าเด็กบนดอยก็ไม่แพ้ใครทั้งนั้น …แต่ที่ผ่านมา เด็กที่นี่ไม่เคยรู้เลยว่าการเรียนหนังสือจะพาไปสู่อาชีพใดได้บ้าง เพราะไม่มีต้นแบบและการแนะแนวทาง แต่การมีคนจากข้างนอกขึ้นมา รวมทั้งมีการส่งเสริมความรู้เกี่ยวกับอาชีพต่าง ๆ ที่ครูช่วยกันทำผ่านอินเทอร์เน็ต เราเห็นชัดเลยว่าเทคโนโลยีดิจิทัลมีบทบาท 100% ในการทำให้ช่องว่างของความแตกต่างมันแคบลง”

“เมื่อก่อนเด็ก ๆ ไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกเป็นยังไง พอลงไปข้างล่างก็ทำอะไรไม่เป็น แต่พอมีเครื่องมือพวกนี้ น้อง ๆ เริ่มเรียนรู้และสนใจอาชีพใหม่ ๆ มีทักษะการเข้าสังคมและทักษะชีวิตเพิ่มขึ้น แล้วคนรุ่นนี้ที่โตมากับเทคโนโลยีเขาจะรับรู้ข่าวสารเท่ากันกับเด็กพื้นราบเลย อะไรฮิต อะไรอยู่ในความสนใจเขารู้หมด”

แม้อีกหลายปีจะเรียนจบ แต่เมื่อถามถึงอนาคต ฟิวส์ยืนยันว่า “อยากกลับมาเป็นครูที่นี่” ไม่ใช่สาเหตุเพียงได้อยู่กับครอบครัว แต่เธอฝันแรงกล้าว่าอยากมีส่วนผลักดันให้คนรุ่นใหม่ ๆ ออกไปศึกษาหาความรู้ แล้วกลับมาพัฒนาพื้นที่บ้านเกิด เพื่อเปลี่ยนชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนให้ดีขึ้น ขณะที่ความคาดหวัง ณ ปัจจุบัน เธอบอกว่าอยากให้โรงเรียนเล็ก ๆ บนพื้นที่สูงได้รับการสนับสนุนความพร้อมด้านทรัพยากรและบุคลากรมากกว่านี้ เพื่อโอกาสในการพัฒนาที่ทัดเทียมกับพื้นที่อื่น ๆ  

…จนบ่ายคล้อย งานติดตั้งแล้วเสร็จ พวกเรามีเวลาไม่นานอยู่กับน้อง ๆ ที่กำลังห้อมล้อมตื่นตากับคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ ด้วยทีมกระจกเงาแนะนำว่า ชาวคณะควรลงจากบ้านห้วยหยวกป่าโซ ขณะถนนสายแคบยังคงมีแสงอาทิตย์ส่องทาง

“คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งสามารถพาเด็กคนหนึ่งไปที่ไหนก็ได้
เท่าที่ความสามารถเขาจะไปถึง”

ช่วงสายของอีกวัน ก่อนกิจกรรมถนนครูเดินจะเริ่ม เราได้คุยกับ ‘พี่แบงค์’ ทิรัตน์ ผลินกูล หัวหน้าโครงการศูนย์แบ่งต่อมูลนิธิกระจกเงา ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจากงานรับบริจาคคอมพิวเตอร์เก่า นำมาซ่อมแซมตรวจสภาพ และส่งต่อไปยังโรงเรียนที่ขาดแคลนในพื้นที่ห่างไกล ซึ่งมูลนิธิกระจกเงาทำต่อเนื่องมาตั้งแต่ราวปี 2554

พี่แบงค์เริ่มเล่าว่า “ผมเจอเด็กหลายคนที่เพิ่งได้จับคอมพิวเตอร์ครั้งแรก สำหรับพวกเขาวินาทีนั้นคือความมหัศจรรย์ จนหลายปีต่อมา เราเจอกันอีกครั้ง เด็ก ๆ เล่าให้ผมฟังได้ว่าโลกข้างนอกมีหน้าตาเป็นอย่างไร ทั้งที่ไม่เคยก้าวเท้าลงจากดอยด้วยซ้ำ หรือ บางคนก็เล่าความฝัน ว่าอยากเรียนในสาขาที่ไม่เคยมีใครที่หมู่บ้านรู้จักมาก่อน ผมว่าสิ่งนี้มันคือพลังของเครื่องมือการสื่อสาร ซึ่งสำหรับเป้าหมายของงานที่เราทำ ก็คืออยากเพิ่มจำนวนเด็ก ๆ เหล่านี้ให้มากขึ้น”

ส่วนผลลัพธ์ด้านอื่น หัวหน้าโครงการศูนย์แบ่งต่อบอกว่า ไม่เพียงทักษะเพิ่มพูนที่ตัวเด็ก แต่การมีเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมกว่าเดิม ยังช่วยยกระดับโรงเรียนขนาดเล็กหลายแห่งให้มีคุณภาพมาตรฐาน จนสร้างความเชื่อมั่นให้ผู้ปกครองส่งบุตรหลานเข้าเรียน แล้วเมื่อจำนวนเด็กเยอะขึ้น โครงสร้างการพัฒนาโรงเรียนในส่วนอื่น ๆ จึงขยายตามมา

และนอกจากนี้ยังเป็นการถ่ายเทแรงบันดาลใจสู่กัน ระหว่างองค์กรบริษัทห้างร้านต่าง ๆ ว่าเมื่อถึงคราวเปลี่ยนเครื่องมืออุปกรณ์ ก็จะนึกถึงมูลนิธิกระจกเงาเป็นที่แรก กลายเป็น ‘วัฒนธรรมการส่งต่อ’ ที่แข็งแรงขึ้นในทุกปี“เดี๋ยวนี้เราส่งคอมพิวเตอร์กระจายทั่วประเทศประมาณสัปดาห์ละ 150 เครื่อง ทั้งในเมืองและต่างจังหวัด โดยหลักการของโครงการคือเราเชื่อว่าหากเด็กเยาวชนทุกคนพัฒนาตัวเองได้เต็มศักยภาพ การจะวางรากฐานพัฒนาประเทศให้ดีขึ้นมันก็เป็นไปได้ สิ่งสำคัญคือเราต้องเริ่มจากทำให้การเรียนรู้อยู่บนฐานความต้องการของผู้เรียน ดังนั้นหากโอกาสเข้าถึงเครื่องมือดิจิทัลขยายขอบเขตออกไป มันอาจช่วยจุดประกายให้เด็กในหลายพื้นที่สามารถทลายกำแพงที่ขวางกั้นเขาไว้จากการเรียนรู้ แล้วกลายเป็นคนกล้าฝัน กล้าทดลอง กล้าทำในสิ่งที่ไม่มีอะไรเอื้อเลยในพื้นที่ชุมชนของเขา จนค้นพบความสามารถจริง ๆ ที่มีอยู่ในตัวเอง

“สำหรับผม สมมติฐานนี้ยืนยันได้จากการที่คอมพิวเตอร์ทุกเครื่องของเรารับประกันตลอดการใช้งาน ทำให้ทีมงานมีโอกาสกลับไปทุกโรงเรียนที่นำคอมฯ ไปติดตั้ง ก่อนพบว่าการมีเครื่องมือมันทำให้เด็กหลายคนกระตือรือร้น สนใจใคร่รู้ และมีคุณสมบัติของการค้นคว้าหาความรู้ด้วยตัวเอง และผมคิดว่าแนวทางนี้คือสิ่งที่การศึกษาควรจะเป็นที่สุด”

ด้าน ‘พี่เบิร์ด’ ณัฐวัฒน์ คงสุขสวัสดิ์ หัวหน้าโครงการคอมพิวเตอร์เพื่อน้อง มูลนิธิกระจกเงา เสริมว่า การผลักดันของครูมีส่วนสำคัญมากต่อผลลัพธ์ที่จะเกิดตามมาจากการมีเครื่องมือ เช่นที่หลายโรงเรียนเปลี่ยนไปได้ในเวลาสามปี นั่นเพราะครูสามารถ ‘ทำให้คอมพิวเตอร์กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการพัฒนาตัวเด็ก’ ในหลากหลายด้าน ทั้งทักษะ การค้นคว้าหาข้อมูลความรู้ จนถึงการแนะแนววางแผนอนาคตด้านการศึกษาและประกอบอาชีพ

“ถ้าครูรู้ว่าคอมพิวเตอร์ใช้ทำอะไรได้บ้าง เขาจะถ่ายทอดความคิดนั้นไปสู่เด็ก และออกแบบการเรียนรู้ให้เด็กได้ค้นคว้าด้วยตัวเองบ่อย ๆ ฉะนั้นเด็กจะไม่ได้พัฒนาแค่เรื่องทักษะดิจิทัล แต่คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่องมันสามารถพาเด็กคนหนึ่งไปที่ไหนก็ได้เท่าที่ความสามารถเขาจะไปถึง โครงการคอมพิวเตอร์เพื่อน้องจึงตั้งเป้าว่าทุกโรงเรียนต้องมีคอมพิวเตอร์ แล้วต้องมีคอมพิวเตอร์ประจำชั้นเรียนด้วย เพื่อให้เด็กทุกคนทุกชั้นได้ทดลอง ได้สัมผัสรู้จัก และใช้งานเป็น ไม่ใช่รอขึ้นประถมปลาย หรือรอเรียนในชั่วโมงคอมพิวเตอร์แค่สัปดาห์ละ 1-2 ชั่วโมง”

พี่เบิร์ด กล่าวถึง ‘วัฒนธรรมการส่งต่อ’ ที่ยังคงดำเนินไป

“ถึงตอนนี้โครงการฯ มีผู้บริจาคของเข้ามาอยู่ตลอด แต่ความต้องการไม่เคยลดลง ฉะนั้นใครมีคอมพิวเตอร์ปลดระวางจากการใช้งาน หรือจะมีจิตศรัทธาอยากมอบของใหม่ยังไม่ผ่านการใช้งานเข้ามา มูลนิธิกระจกเงายินดีอย่างยิ่งในการเป็นสื่อกลางรับบริจาค พร้อมส่งต่อไปยังโรงเรียนที่ขาดแคลน”

…สิบโมงเช้า พื้นที่ลานเอนกประสงค์ของโรงเรียนบ้านเทอดไทยอันเป็นสถานที่จัดกิจกรรม ‘ถนนครูเดิน’ กำลังคึกคักเต็มที่ ด้วยบรรดาครูนับร้อยชีวิตจากโรงเรียนพื้นที่สูงทั่วทั้งภาคเหนือ บรรยากาศประหนึ่งกิจกรรมลดราคาสินค้าส่งท้ายปีของห้างดัง ที่กำลังเตรียมนับถอยหลังเปิดให้บริการ

แล้วระหว่างที่เสียงจากเวทีเสวนาเคลื่อนขบวนความร่วมมือ ‘All For Education – Education For All: การกระจายทรัพยากรการศึกษาเพื่อโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล’ เริ่มเคลื่อนไหวที่อีกฟากฝั่งของโรงเรียน เสียงสัญญาณนับจาก 10 ถึง 0 ก็เสร็จสิ้น บ่งบอกว่าถนนครูเดินครั้งที่ 1 จังหวัดเชียงรายได้เปิดขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ เมื่อนั้นคุณครูจึงทยอยกันเข้าไปเลือกสิ่งของที่เรียงรายจนเต็มพื้นที่อาคาร ตั้งแต่ชุดนักเรียน อุปกรณ์การเรียน รองเท้า กระเป๋า หนังสือ อุปกรณ์กีฬา สื่อการสอน ถ้วยชามจานช้อน เครื่องดนตรี แฟ้มเอกสาร คลิปหนีบกระดาษ ดินสอสี สีน้ำ ชอล์ก พู่กัน จานสี ฯลฯ ไปจนถึงของเล่นเสริมพัฒนาการต่าง ๆ ด้วยหมายใจจะนำสิ่งขาดแคลนไปเติมเต็มความขาดพร่อง ณ โรงเรียนบนดอยสูง ซึ่งอยู่ไกลแสนไกลจากโอกาส

ชวนอ่าน :  ‘เปิดถุงช็อป’ ถนนครูเดินภาคเหนือบนดอยแม่สลอง คอมพิวเตอร์-สื่อการสอน-ชุดนักเรียน-การเรียนรู้สมัยใหม่-ไฟฟ้า ฯลฯ สารพันสิ่งยังขาดแคลน ณ โรงเรียนพื้นที่สูง

…จังหวะนั้นพี่แบงค์กับพี่เบิร์ดจึงขอตัวไปปฏิบัติภารกิจ โดยก่อนจากกัน พี่แบงค์ได้ฝากวาทะทิ้งท้าย ซึ่งเราขอนำมาใช้ปิดทริปการเยือนโรงเรียนพื้นที่สูงครั้งนี้ ว่า

‘…ทรัพยากร’ คือสิ่งที่ทำให้เด็กที่เกิดมาพร้อม กับเด็กที่มาจากความไม่มี มีชีวิตฉีกห่างจากกันออกไปเรื่อย ๆ จนเหมือนอาศัยอยู่บนโลกคนละใบ 

การผลักดันให้เด็กทุกคนในประเทศเข้าถึงทรัพยากร องค์ความรู้ และเครื่องมืออย่างเสมอภาค จึงเป็นทางเดียวที่จะสร้างสมดุลของการศึกษา …เพื่อให้ ‘เครื่องมือ’ นั้นช่วยลดช่องห่างของความเหลื่อมล้ำเข้ามา

…แล้ววันหนึ่งข้างหน้า สังคมของเราอาจจะไม่มีสรรพนามเชิงแบ่งแยกอย่างเด็กในเมือง-เด็กชายขอบ หรือแม้แต่ ‘เด็กหลังเขา’ ที่มีนัยยะสะท้อนถึงเพียงความขาดพร่่องห่างไกล …อีกต่อไป

ทุกคนสามารถมีส่วนร่วมกับธนาคารโอกาสได้ เพียงแจ้งความจำนงทางโทรศัพท์ 02 079 5475 หรือบริจาคสิ่งของไปที่ โครงการธนาคารโอกาส ศูนย์แบ่งต่อ มูลนิธิกระจกเงา เลขที่ 191 ซ.วิภาวดี-รังสิต 62 แยก 4-7 ตลาดบางเขต หลักสี่ กรุงเทพฯ 10210

The post “คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งสามารถพาเด็กคนหนึ่งไปที่ไหนก็ได้” ธนาคารโอกาส ส่งต่อโอกาสการเรียนรู้ที่มีคุณภาพถึงมือเด็ก ๆ first appeared on กสศ..

เมื่อผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน ขึ้นอยู่กับคุณภาพการสอนของคุณครู รวมถึงความพร้อมด้านทรัพยากรของโรงเรียน “ลงทุนกับธนาคารโอกาสไม่มีวันขาดทุน” เพราะมีผลวิจัยเชิงสถิติชี้ชัดว่า “นักเรียนในโรงเรียนชนบทมีผลการเรียนรู้ช้ากว่านักเรียนในเขตเมืองถึง 2 ปีการศึกษา” สาเหตุสำคัญเป็นเพราะ ขาดแคลนอุปกรณ์ สื่อการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ ขณะที่ความรู้ในโลกปัจจุบัน เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เทคโนโลยี กลายเป็นปัจจัยพื้นฐานเพื่อการเรียนรู้ แต่โรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลส่วนใหญ่ยังขาดแคลน เพราะงบประมาณที่ไม่เพียงพอ

ทุกคนสามารถมีส่วนร่วมลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในระยะเร่งด่วนนี้ได้ โดยธนาคารโอกาสจะเป็น ‘แพลตฟอร์มกลาง’ รับ-ส่ง สิ่งของไปยังโรงเรียนปลายทางที่ ‘ผู้ให้’ มั่นใจได้ว่า ‘โอกาส’ ที่ส่งไปจะเข้ากับสถานการณ์และความต้องการของ ‘ผู้รับ’ อย่างแน่นอน พร้อมกันนั้นธนาคารโอกาสจะทำหน้าที่ระดมความร่วมมือของผู้คน ขับเคลื่อนการแก้ไขปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาเชิงระบบที่ยั่งยืนอย่างไม่ลดละ 

โดยได้จัดกิจกรรม “ธนาคารโอกาสและถนนครูเดิน” ครั้งที่ 1 ไปแล้วเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2567 ณ จังหวัดเชียงราย และจะเคลื่อนขบวนความร่วมมือ ครั้งที่ 2 ภาคใต้ ณ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ส่งมอบคอมพิวเตอร์ โน๊ตบุ๊ก สื่อการเรียนการสอน และสิ่งของจำเป็นเร่งด่วน เพื่อเพิ่มโอกาสทางการศึกษาที่มีคุณภาพให้แก่น้อง ๆ ในโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล

9 ความต้องการของโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล ชวนทุกคนร่วมส่งต่อโอกาสให้น้องได้เรียน

จากการสำรวจข้อมูลกับเครือข่ายชมรมนักจัดการศึกษาบนพื้นที่สูงในถิ่นทุรกันดาร พบว่ามี ‘สิ่งของจำเป็น’ และ ‘ความต้องการเร่งด่วน’ ที่รอการเติมเต็ม 9 หมวด ดังนี้

1. เครื่องแบบนักเรียนและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง: ชุดนักเรียน รองเท้านักเรียน ชุดลูกเสือ ชุดเนตรนารี กระเป๋านักเรียนและอุปกรณ์เครื่องแบบนักเรียนต่าง ๆ
2. อุปกรณ์กีฬาทุกชนิด: อุปกรณ์ฟุตบอล อุปกรณ์วอลเลย์  อุปกรณ์กีฬาตะกร้อ ชุดกีฬา ฯลฯ
3. เครื่องครัวและชุดอุปกรณ์สำหรับอาหารมื้อกลางวัน: ถาดหลุม แก้วน้ำ กระบอกน้ำ ช้อน ส้อม เครื่องครัวประกอบอาหาร  ฯลฯ
4. หนังสือส่งเสริมการอ่านเพื่อการเรียนรู้สำหรับเด็กระดับอนุบาล ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
5. สื่อ-อุปกรณ์การเรียน อุปกรณ์สริมทักษะชั้นอนุบาล: สีไม้ สีเทียน สีน้ำ เมล็ดพันธ์ผัก อุปกรณ์เครื่องมือวิชาเกษตรและวิชาช่างต่าง วัสดุอุปกรณ์เพื่อเรียนรู้อาชีพต่าง ๆ 
6. ชุดยาสามัญสำหรับห้องพยาบาลประจำโรงเรียน
7. ของใช้ส่วนตัว เช่น แปรงสีฟัน ยาสีฟัน เสื้อกันฝน ผ้าเช็ดตัว ผ้าอนามัย ฯลฯ
8. วิทยากรแนะแนวเรื่องอาชีพ ผู้ให้ความรู้และสร้างแรงบันดาลใจเกี่ยวกับอาชีพต่าง ๆ เพื่อเปิดโลกทัศน์เส้นทางอาชีพ
9. การสนับสนุนค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวเนื่องกับการศึกษา เช่นทุนการศึกษา ค่าเทอม ฯลฯ

ส่งเสริมการเข้าถึงเทคโนโลยี เพื่อเข้าถึงองค์ความรู้ในโลกไร้พรมแดน

คอมพิวเตอร์ แท็บเล็ต สมาร์ตโฟน ปัจจัยพื้นฐานในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารและองค์ความรู้ที่ไม่จำกัด โครงการธนาคารโอกาสจึงมีอีกหนึ่งเป้าหมายที่ขอเชิญชวนทุกคนร่วมลงทุนลดความเหลื่อมล้ำในการ ‘เข้าถึงเทคโนโลยี’ ด้วยการบริจาคคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ (Desktop) คอมพิวเตอร์พกพา (Laptop) แท็ปเล็ต (Tablet) โทรศัพท์มือถือ (Smartphone) ทั้งมือหนึ่งและมือสองในสภาพดีใช้งานได้ 

หรือสนับสนุนเป็นทุนการศึกษา สำหรับค่าอินเทอร์เน็ต ค่าขนส่ง และค่าบำรุงรักษาซ่อมแซมระบบ/อุปกรณ์ โดยอัตราการสนับสนุนอินเทอร์เน็ตสำหรับ ‘โรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล’ อยู่ที่ 1,500 บาท/1 เดือน, 9,000 บาท/1 ภาคเรียน และ 18,000 บาท/1 ปีการศึกษา และสำหรับ ‘น้อง ๆ เยาวชนในระบบการศึกษาทางเลือก’ อยู่ที่ 300 บาท/1 เดือน, 1,800 บาท/1 ภาคเรียน และ 3,600 บาท/1 ปีการศึกษา

5 ขั้นตอนการลงทุนกับธนาคารโอกาส 

1. แจ้งความจำนงบริจาคได้ที่ โครงการธนาคารโอกาส โทรศัพท์ 02 079 5475 หรือบริจาคสิ่งของมาที่ โครงการธนาคารโอกาส ศูนย์แบ่งต่อ มูลนิธิกระจกเงา เลขที่ 191 ซ.วิภาวดี-รังสิต 62 แยก 4-7 ตลาดบางเขต หลักสี่ กรุงเทพฯ 10210 
2. ชุบชีวิตของเก่าเป็นของใหม่ เพื่อจัดเตรียม ซ่อมแซม ปรับปรุง อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และอุปกรณ์สื่อการเรียนการสอน ให้พร้อมใช้งาน ก่อนจัดสรรไปยังโรงเรียนที่ขาดแคลน
3. ระบุกลุ่มเป้าหมายโรงเรียนที่ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วน โดยทำงานร่วมกับเครือข่ายโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลทั่วประเทศ ของ กสศ.
4. จัดสรรและส่งมอบให้แก่โรงเรียนพื้นที่ห่างไกล 
5. ติดตาม ดูแล และรายงานผลลัพธ์การบริจาค รวมถึงติดตามอำนวยความสะดวกในการให้คำปรึกษา ซ่อมแซม กรณีที่อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขัดข้องใช้งานไม่ได้ และรายงานผลการช่วยเหลือกลับไปยังผู้บริจาค

กำไร 3 ต่อของการลงทุนกับธนาคารโอกาส

การส่งมอบทุนและสิ่งของผ่านธนาคารโอกาสให้กับน้อง ๆ ในครั้งนี้ มีผลกำไรถึง 3 ต่อ โดยต่อที่ 1 คือผลที่เกิดขึ้นกับเด็กเยาวชนที่จะได้เข้าถึงโอกาสการเรียนรู้ พัฒนาศักยภาพ ต่อที่ 2 คือผลดีต่อโลก ในด้านการนำทรัพยากรมาเวียนใช้งานอย่างคุ้มค่า สร้างประโยชน์ได้ไม่สิ้นสุด และต่อที่ 3 คือผลดีต่อผู้บริจาค ที่จะสามารถนำหลักฐานการบริจาคไปลดหย่อนภาษีได้สองเท่า

“ธนาคารโอกาส เพื่อสร้างโอกาสการเรียนรู้”

The post ‘ธนาคารโอกาส’ แพลตฟอร์มกลางการระดมความร่วมมือของ กสศ. x มูลนิธิกระจกเงา ส่งมอบทรัพยากรการศึกษาที่ขาดแคลนให้แก่โรงเรียนพื้นที่ห่างไกล first appeared on กสศ..