นี่คือแผนงานส่วนหนึ่งของโครงการ Learning Coin เพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา ที่เป็นการร่วมมือกันระหว่าง Lenovo Philanthropy และ UNESCO โดยครั้งนี้เป็นการรับมอบแท็บเล็ตจำนวน 50 เครื่อง เพื่อเป็นอุปกรณ์ส่งเสริมการเรียนรู้ให้แก่พื้นที่ 4 จังหวัดต้นแบบ ได้แก่ แม่ฮ่องสอน กทม. นครนายก และยะลา

น.ส.ธันว์ธิดา วงศ์ประสงค์ กล่าวว่า

“กสศ. ขอขอบคุณทาง Lenovo Thailand และ UNESCO สำหรับความร่วมมือในการพัฒนาเทคโนโลยีทางการศึกษาในครั้งนี้ ซึ่งสอดคล้องกับพันธกิจในการดูแลกลุ่มเป้าหมายเยาวชนผู้ด้อยโอกาส 20% ล่างสุดของประเทศ ที่มีจำนวนกว่า 1 ล้านคนและมีแนวโน้มจะหลุดออกจากระบบการศึกษา หากไม่ได้รับการช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ซึ่งโครงการ Learning Coin จะเข้ามามีส่วนในการส่งเสริมการอ่าน และช่วยสนับสนุนคุณครูในพื้นที่ห่างไกล ให้สามารถติดตามการเรียนรู้ และวัดผล ประเมินผลนักเรียนได้สะดวกยิ่งขึ้น มีการประยุกต์เอาเทคโนโลยีทางการเรียนรู้ที่ใช้ทรัพยากรของ กสศ. อย่างเช่น องค์ความรู้และงานวิจัย มาพัฒนานวัตกรรมเครื่องมือต้นแบบ สำหรับขยายผลไปยังทั่วประเทศจาก 4 จังหวัดนำร่อง” 

ความร่วมมือในครั้งนี้ ยังเป็นการสร้างความร่วมมือระหว่างผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีและองค์กรทางการศึกษา เพื่อเพิ่มความตระหนักรู้เกี่ยวกับปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา และการพัฒนาองค์ความรู้ด้วยเทคโนโลยีต่อไป

ทางด้าน ผอ.มัณฑนา กาศสนุก ผู้อำนวยการการศึกษานอกโรงเรียน จังหวัดแม่ฮ่องสอน พร้อมด้วยคณะผู้แทนทีมทำงาน ได้กล่าวถึงจุดประสงค์ของโครงการจากมุมมองของนักการศึกษาในพื้นที่ว่า

“เราจะเน้นพัฒนาทักษะด้านการอ่านให้แก่เด็กทั้งในและนอกระบบ ทางแอปพลิเคชันบนแท็บเล็ตที่ได้รับมอบมา พร้อมทั้งสนับสนุนเงินทุนการศึกษา ประเมินผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ด้วยการเก็บข้อมูลบนแอปพลิเคชัน ส่งเสริมให้เด็กที่ต้องออกจากระบบการศึกษากลางคัน ได้มีโอกาสกลับเข้ามาเรียนด้วยความช่วยเหลือทางด้านเทคโนโลยี”

อุปกรณ์เหล่านี้จะไม่เพียงส่งมอบให้เด็กอย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังบรรจุสื่อการเรียนรู้ในแอปพลิเคชันให้ครอบคลุมทุกหลักสูตร เพื่อตอบสนองการเรียนรู้ให้เหมาะสมตามแต่ละช่วงวัย เนื่องจากผู้เรียนในจังหวัดนำร่องนั้น ไม่เพียงแต่มีความเสี่ยงที่จะหลุดออกจากระบบการศึกษาอย่างถาวรเท่านั้น แต่ยังมีความหลากหลายทั้งทางด้านชาติพันธุ์ วัย และความสามารถในการเข้าถึงการศึกษา 

ผอ.มัณฑนาเน้นว่าปัญหาที่พบเจอกับเด็กในพื้นที่นั้น มีทั้งปัญหาการเรียนรู้ขาดหาย การเรียนรู้ไม่เสร็จสิ้น และยังมีช่วงอายุกว้างตั้งแต่วัยประถมจนถึงมัธยมต้น การรับมอบอุปกรณ์ในครั้งนี้จะมีส่วนช่วยส่งเสริมโอกาสทางการเรียนรู้ และเป็นการใช้นวัตกรรมเข้ามาพัฒนาคนได้อย่างถูกต้องตรงกลุ่มเป้าหมาย

งานรับมอบในครั้งนี้ยังได้รับเกียรติจากคุณประติมา ฮารีท ผู้จัดการอาวุโสฝ่ายสื่อสารภายนอกจาก Lenovo Philanthropy และนายอิชิโร มิยาซาวา ผู้เชี่ยวชาญด้านการรู้หนังสือ และการเรียนรู้ตลอดชีวิต สำนักงานยูเนสโก กรุงเทพฯ ร่วมเป็นสักขีพยาน 

พร้อมทั้งยังให้คำมั่นในการร่วมภารกิจพัฒนาไอเดียด้านนวัตกรรมทางการศึกษา ให้มีความยืดหยุ่น ในการนำไปปรับใช้ได้อย่างหลากหลาย และหวังผลได้ว่าจะสามารถพัฒนาศักยภาพในการรู้หนังสือและส่งเสริมการอ่าน  ให้เข้าถึงเด็กด้อยโอกาสทางการศึกษา อย่างครอบคลุมทั่วประเทศต่อไป

The post กสศ.ผนึกกำลัง Lenovo และ UNESCO ส่งอุปกรณ์ให้น้องได้เรียน first appeared on กสศ..

‘ทุนพัฒนาอาชีพที่ใช้ชุมชนเป็นฐาน’ เครือข่ายภาคอีสานเปิดเวทีประชุมเชิงปฏิบัติการหน่วยพัฒนาอาชีพภาคอีสาน ที่จังหวัดขอนแก่น เพื่อทบทวนเป้าหมายและวัตถุประสงค์ในการทำงาน รวมถึงนำบทเรียนที่ได้รับผ่านการทำงานช่วงแรกมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน พร้อมเรียนรู้เรื่องฐานคิดและเครื่องมือการทำงานในระยะต่อไป ก่อนลงพื้นที่ทำโครงการเพื่อพัฒนาทักษะอาชีพให้กับกลุ่มผู้ด้อยโอกาสและขาดแคลนทุนทรัพย์

สำหรับ ‘เวทีหนุนเสริมภาคตะวันออกเฉียงเหนือครั้งที่ 1’ เป็นการพบปะรวมตัวของคณะทำงานโดย กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) นักจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีชีวิต หรือ ‘กระบวนกร’ และ ‘หน่วยพัฒนอาชีพ’ 21 หน่วย ในพื้นที่ 13 จังหวัดของภาคอีสาน ที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากผู้ทรงคุณวุฒิหลากหลายสาขาอาชีพ ตลอดจนกระบวนกรผู้เชี่ยวชาญการจัดกระบวนการเรียนรู้ จนมาถึงขั้นตอนก่อนลงมือภาคปฏิบัติ

งานครั้งนี้จะลงลึกในเรื่องของวิธีการและขั้นตอน ซึ่งมุ่งไปที่การควบคุมดูแลให้หน่วยพัฒนาอาชีพแต่ละแห่งเข้าใจใน ‘กรอบ’ และ ‘เป้าหมาย’ ในการทำงานเชิงกระบวนการ ที่ต้องจัดแบ่งการทำงานออกเป็นขั้นตอน(step) โดยในแต่ละขั้นตอนจะมีทั้ง วิธีการ เป้าหมาย วัตถุประสงค์ รวมถึงบทเรียนทั้งที่เป็นความสำเร็จและบทเรียนที่พึงระวัง

ศ.ดร.สมพงษ์ จิตระดับ ที่ปรึกษากองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา และประธานอนุกรรมการกำกับทิศทางโครงการพัฒนาระบบทดลองการพัฒนาทักษะแรงงานที่ขาดแคลนทุนทรัพย์และด้อยโอกาส กสศ. ได้กล่าวถึงภาพรวมของโครงการว่า ทุนพัฒนาอาชีพที่ใช้ชุมชนเป็นฐาน เป็นการทำงาน ‘ทวนกระแส’ ที่ต้องใช้ระยะเวลา เพราะการทำงานกับกลุ่มผู้ด้อยโอกาสต้องอาศัยความร่วมมือและความทุ่มเทจากหลายฝ่าย

ศ.ดร.สมพงษ์ จิตระดับ ที่ปรึกษา กสศ.
และประธานอนุกรรมการกำกับทิศทางโครงการฯ

ก่อนอื่นเราต้องเห็นภาพใหญ่ร่วมกันว่าสิ่งที่ทุกคนร่วมมือกันทำ กำลังตอบโจทย์วิกฤติที่รุนแรงที่สุดของประเทศ คือปัญหาด้านความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจที่ ณ ปัจจุบันมีความห่างกันถึง 25 เท่า หากมองเฉพาะด้านการศึกษาอยู่ที่ 20 เท่า ซึ่งทำให้ประเทศไทยก้าวขึ้นมาเป็นที่ 1 แล้วในด้านปัญหาความเหลื่อมล้ำ และนั่นหมายถึงปัญหาอื่นๆ ในสังคมที่จะตามมา เหล่านี้คือสาเหตุของคำถามที่ว่า ‘ทำไมคนต้องย้ายถิ่นฐานเข้าเมืองใหญ่’ ‘ทำไมสังคมถึงเต็มไปด้วยปัญหาความรุนแรง’ หรือ ‘ทำไมสถิติวัยรุ่นตั้งครรภ์ก่อนเวลาอันควรจึงมีมากขึ้น’

“ดังนั้น หน้าที่ของโครงการ ฯ และคณะทำงานทุกคนจึงเปรียบได้กับหมอ หรือวิศวกร ที่จะเข้ามารักษาซ่อมแซมและวางรากฐานสังคม เพื่อลดช่องว่างของความเหลื่อมล้ำให้แคบเข้ามา โดยกลุ่มคนที่สำคัญที่สุดซึ่งต้องได้รับการดูแลคือคนที่เขา ‘ตกขอบ’ ไม่ว่าจะเป็นคนตกงาน ผู้พิการ คนเร่ร่อน หรือคือคนที่เขาไม่เคยได้รับโอกาส ถูกตราหน้าว่ายากที่จะทำให้ดีขึ้นได้ และการที่จะทำงานให้ลุล่วงไปได้ สิ่งแรกที่เราต้องมีคือ ‘ความเชื่อมั่น’ ว่าจะสามารถพัฒนาและช่วยเหลือพวกเขาได้”

ศ.ดร.สมพงษ์ ระบุว่า ก่อนเดินหน้าโครงการสู่ระยะต่อไป มีหลักการ 5 ข้อที่จำเป็นต่อการทำงาน และต้องคำนึงถึงเสมอตลอดกระบวนการ ได้แก่

1. ‘ชุมชนเป็นฐาน’ เพราะชุมชนคือพื้นที่ที่จะให้คำตอบของการเปลี่ยนแปลงสังคมตั้งแต่ฐานรากได้ “หากชุมชนล่มสลาย สังคมก็อยู่ไม่ได้” ดังนั้นการพัฒนาต้องเริ่มที่หน่วยย่อยในชุมชนนั้นๆ เช่น ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) หรือ ศูนย์การเรียนรู้ชุมชน เป็นต้น
2. ‘กลุ่มคน’ ที่ต้องไปด้วยกันเป็นองค์รวม เรามีคนจำนวน 6,055 คน ที่เข้าร่วมโครงการ ทั้งแรงงานนอกระบบ ผู้สูงอายุ ผู้พิการ ผู้ต้องขัง ผู้ถือบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ หรือกลุ่มชาติพันธุ์ เริ่มต้นเราต้องหาเป้าหมายกลุ่มนี้ให้ชัดเจน เก็บข้อมูล บันทึกความเปลี่ยนแปลง และสร้างทีมพี่เลี้ยงที่มีความชัดเจนว่าเหมาะสมจะทำงานกับคนกลุ่มใด
3. ‘สิทธิและโอกาส’ อันเป็นหัวใจของความเสมอภาค ที่เราต้องมอบให้กับคนทุกประเภทในสังคม ให้เขาไม่รู้สึกด้อยศักดิ์ศรี เป็นภาระ สามารถยืนขึ้นได้ด้วยตนเอง ให้เขาได้มีอาชีพ มีรายได้ ได้เปลี่ยนแปลงวิธีคิดที่จะรอรับความช่วยเหลือเพียงอย่างเดียวให้หันมาร่วมทำง่านไปด้วยกัน นั่นคือความหมายของคำว่า ‘สิทธิมนุษยชน’ ที่จะทำให้ไม่มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างแท้จริง
4. ‘หน่วยงานราชการ’ ที่จะเข้ามาร่วมมือเพื่อช่วยให้งานดำเนินไปตามแผน พัฒนาหลักสูตรได้ต่อเนื่อง ด้วยเครื่องมือและข้อมูลที่จะช่วยสร้างช่องทางเข้าถึงกลุ่มคนตกขอบต่างๆ
5. ‘ความเท่าเทียม’ ที่จะเกิดขึ้นได้ด้วย ‘การเปลี่ยนแปลงจากล่างขึ้นบน’ เริ่มที่โรงเรียน ชุมชน องค์การบริหารส่วนตำบล พื้นที่และบุคคลเล็ก ๆ เหล่านี้คือหน่วยสำคัญที่จะช่วยรณรงค์ให้เกิดการเคารพสิทธิของคนทุกประเภท และหากเราทำได้สำเร็จ คือการพัฒนาสังคมโดยใช้กลุ่มคนด้อยโอกาสเป็นฐาน เมื่อนั้นเราจึงสามารถลดความเหลื่อมล้ำที่เป็นปัญหาใหญ่ในประเทศของเราได้จริงๆ

“ท้ายที่สุด กสศ. ในฐานะผู้สนับสนุนโครงการ จะมีหน้าที่ค้นหาเครื่องมือ เงินทุน นวัตกรรม ความช่วยเหลือ ตลอดจนการประสานงานกับหน่วยงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง อย่างไรก็ตาม การลงมือทำคือกระบวนการที่จะนำเราสู่บทสรุปในตอนท้าย ว่าจะสามารถทวนกระแสเพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลงได้มากน้อยอย่างไรในอนาคต เชื่อว่าจิตใจทุกดวงที่เข้ามาร่วมทำงานล้วนคาดหวังเป็นหนึ่งเดียวกันว่า เราจะได้เห็นสังคมที่เสมอภาคเท่าเทียมในวันหนึ่ง” ศ.ดร.สมพงษ์ จิตระดับ กล่าว

The post ทุนพัฒนาอาชีพที่ใช้ชุมชนเป็นฐาน ลดช่องความเหลื่อมล้ำ ดูแลคน’ตกขอบ’ first appeared on กสศ..

“รางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหาจักรี” เป็นรางวัลระดับนานาชาติ เพื่อเชิดชู “ครู” ที่เปรียบเสมือนแม่พิมพ์ ผู้สร้างการเปลี่ยนแปลงแก่ชีวิตลูกศิษย์ ผู้สร้างคุณูปการต่อการศึกษา สร้างประโยชน์แก่สังคมและชุมชน ที่สำคัญเป็นแรงบันดาลใจแก่เพื่อนครูด้วยกัน ในปี 2562 ก่อนหน้านี้มูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหาจักรี ร่วมกับกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา(กสศ.) สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา กระทรวงศึกษาธิการ และกระทรวงการต่างประเทศ

ประกาศรายชื่อครูรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้าฯ ครั้งที่ 3 จำนวน 11 คน มีคนไทย 1 คน คือ ครูสุเทพ เท่งประกิจ โรงเรียนบ้านคลองน้ำใส อ.กาบัง จ.ยะลา

ขณะเดียวกันยังประกาศรายชื่อครูรางวัลคุณากรอีก 2 คน คือดาบตำรวจคณิต ช่างเงิน ครูใหญ่โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านแม่กลองคี ต.โมโกร อ.อุ้มผาง จ.ตาก และครูปุณยาพร ผิวขำ โรงเรียนหนองแวงวิทยาคม ต.หนองสูงใต้ อ.หนองสูง จ.มุกดาหาร

เส้นทางชีวิตครูของครูสุเทพ กว่าจะได้รางวัลเจ้าฟ้าฯ ไม่ใช่เรื่องง่าย กว่า 15 ปี ที่เสียสละชีวิตเพื่อส่งเสริมการศึกษาเด็กและเยาวชนในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ พื้นที่เสี่ยงและแสนจะอันตราย แต่ ครูสุเทพ กล้ายืนหยัดทำหน้าที่แม่พิมพ์ของชาติ เพราะ “เข้าใจ” ถึงชีวิตเด็กที่ฐานะยากจนและขาดความรู้ หากทอดทิ้งเด็กเหล่านี้ไป อนาคตชีวิตเด็กเหล่านี้จะลงเอยเช่นไร

ชีวิตในวัยเด็กของครูสุเทพ ไม่ต่างจากเด็กในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ฐานะทางบ้านยากจน และ ขาดโอกาสทางการศึกษา แต่ด้วยใจรักดี จึงทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เพื่อส่งตัวเองให้ได้เรียนหนังสือ ด้วยการเป็น ช่างรับจ้างก่อสร้าง หลังเลิกเรียน ดังนั้นเมื่อมาเป็นครูจึงตั้งใจเอาความรู้และประสบการณ์ “อาชีวะ” มาสอนแก่เด็กๆในพื้นที่ให้มีทั้งความรู้จากตำราและความรู้จากประสบการณ์ชีวิต จึงจัดตั้ง “ศูนย์การเรียนรู้ทฤษฎีใหม่” และ “ศูนย์ช่างเศรษฐกิจพอเพียง” จนวันนี้เด็กจำนวนมากรู้จัก “พัฒนา” ตัวเอง จากวิชาความรู้ปกติที่ครูสุเทพสอนผนวกกับอาชีพเสริมไปยกระดับคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้น

แต่ช่วงแรกๆที่ครูสุเทพเข้ามาในพื้นที่ (สีแดง) ต้องฝ่าฝันอุปสรรคนานับประการ เพราะความเหลื่อมล้ำทางรายได้และการศึกษาในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้สูงมาก พ่อแม่ผู้ปกครอง หรือแม้แต่ตัวเด็กเองต่างคิดเพียงว่า “เรียนแล้วจะได้อะไร?” เด็กบางคนอยากเดินตามรอยพ่อแม่ คือ ยึดอาชีพกรีดยาง หรือ มีความสุขกับการนั่งพูดคุยกับเพื่อนฝูงตามร้านน้ำชา หรือ เลี้ยงนกกรงหัวจุก จึงไม่มีเด็กคนไหนอยากมาโรงเรียน !

การชักจูงให้ผู้ปกครองส่งเสริมเด็กให้มาโรงเรียนจึงเป็นเรื่องยากมาก ครูสุเทพ จึงเริ่มเดินไปพูดคุยตามบ้านทีละหลัง แนะนำเด็กให้มาเรียนต่อ เริ่มจากการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา แรกๆมีเพียงไม่กี่คนสนใจ จนลูกศิษย์กลุ่มแรกเรียนจบมาเป็นครู หรือ บางคนเรียนวิชาปกติไม่เก่ง แต่ได้อาชีพเสริมทางช่าง ทั้งช่างไฟฟ้า ช่างอิเล็กทรอนิกส์ หรือช่างก่อสร้าง และมีความรู้ภาษาอังกฤษบ้างเล็กน้อย จึงสามารถเข้าไปทำงานในประเทศมาเลเซีย จึงทำให้ชุมชนเริ่มเข้าใจแล้วว่า มาโรงเรียนแล้วได้อะไร?

สิ่งที่คุณครูสุเทพ ทุ่มเทเริ่มเห็นผล หน่วยงานภาครัฐต่างๆเข้ามาช่วยส่งเสริมสนับสนุน เพราะเห็นถึงความกล้า ไม่กลัวอันตราย หรือ ถูกขับไล่จากคนมุสลิม แต่สิ่งที่ครูสุเทพ ตั้งใจทำให้เด็กในพื้นที่มีอาชีพมีรายได้และมีชีวิตที่ดีขึ้น คือ “เกราะคุ้มครอง” แม้แต่สถานการณ์ที่ลูกศิษย์ ติดบัญชีดำถูกฝ่ายความมั่นคงจับตัว ครูสุเทพ ยังกล้าเอาตำแหน่งหน้าที่การงานไปประกันตัวให้ เพราะให้ความสำคัญอนาคตเด็ก จึงไม่แปลกเหตุใด ครูสุเทพ ได้ใจชุมชน

ความใจบุญหรือความเสียสละที่น่ายกย่องของ ครูสุเทพ คือ ถึงขนาดเปิดกระเป๋าสตางค์ วางทิ้งไว้บนโต๊ะห้องพักครู พร้อมกับบอก เด็กๆว่าใครไม่มีเงินกินข้าวมาหยิบเงินได้ที่โต๊ะครู ดังนั้นไม่ว่าครูสุเทพ จะเดินไปตรงไหนของชุมชนมีแต่คนให้ความเคารพศรัทธา ทักทายและพูดคุยได้อย่างสนิทใจด้วย ภาษามาลายู ที่น้อยคนนักจะทำได้

ครูสุเทพ นับเป็นครูที่ “เข้าถึง” แก่นแท้กับการแก้ปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้ ด้วยปรัชญา “เข้าใจ เข้าถึง พัฒนา” ศาสตร์พระราชาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 อย่างแท้จริง

เสมอว่า ในความไม่มีโอกาสย่อมมีโอกาสอยู่เสมอ ยิ่งเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆที่เกิดในครอบครัวยากจน แต่ด้วยหัวใจที่ไม่ท้อแท้ต่อชะตาชีวิต เกิดเป็นคนต้องดิ้นสู้ “อยากสูงต้องเขย่ง อยากเก่งต้องขยัน” ประโยคเตือนใจตั้งแต่เด็กๆ ที่ผลักดันให้มีความเพียรสอบชิงทุนการศึกษาของรัฐบาลมาโดยตลอด

ดังนั้นตลอดชีวิตครูจึงซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในหลวงรัชกาลที่ 9 จึงอยากตอบแทนพระคุณของพระองค์ท่าน “ครูของแผ่นดิน” ด้วยการอุทิศชีวิตเป็นครูสอนหนังสือให้เด็ก หรือ ลูกศิษย์ในตำบล หรือ หมู่บ้านเล็กๆ ห่างไกลความเจริญได้เข้าถึงโอกาสทางการศึกษา

เด็กที่อยู่ในชนบทห่างไกลยากมากที่จะเท่าทันทั้งความรู้หรือเทคโนโลยี เทียบเท่ากับเด็กในเมือง เด็กบางคนในชนบทต้องขี่จักรยานนับสิบกิโลเมตรเพื่อไปโรงเรียน หรือ บางคนเรียนจบออกมาแล้วยังมืดบอด เพราะไม่รู้ว่าจะสอบระบบ O-Net ได้อย่างไร เพราะปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาเริ่มต้นในชุมชน นั้นคือเหตุผลทำไม “ครูปุณยาพร” กลับมาสอนหนังสือที่บ้านเกิด

โรงเรียนที่ครูปุณยาพรอยู่ ไม่มีอุปกรณ์การเรียนการสอนอันทันสมัย ครูหนึ่งคนต้องสอน 6 วิชา ดังนั้นการเรียนการสอนของโรงเรียนแห่งนี้ต่างจากที่อื่นๆ คือ ครูต้องทำให้เด็กรู้จักใช้ “เครื่องมือ” เพื่อไปแสวงหาความรู้ เสริมทักษะ และสร้างกระบวนการเรียนรู้แบบตลอดชีวิตนอกห้องเรียน และ เมื่อเห็นช่องทางหรือโอกาสจากภายนอก ทางโรงเรียนจะรีบสนับสนุนเด็กทันที เช่น โควต้าไปเรียนต่อ หรือ โครงการต่างๆ ที่ภาครัฐหรือภาคเอกชนหยิบยื่นให้ต้องรีบคว้า

สำหรับเทคนิคการสอนเพื่อให้เด็กใส่ใจการเรียน คือ ต้องซื้อใจเด็ก การเรียนการสอนต้องไม่วิชาการมากไป เพราะ “เด็กชอบเล่น ผสม เรียน” จึงต้องเปลี่ยนวิธีการสอนไปเรื่อยๆ เป็นครูต้องปรับตัวเข้าหาเด็กไม่ใช่ให้เด็กปรับตัวเข้าหาครู จะสอนแต่หลักวิชาการอย่างเดียวไม่ได้ ต้องผลิตนวัตกรรมการเรียนการสอนใหม่ๆอยู่เสมอ แม้ต้องใช้เงินส่วนตัว หรือ เวลาพักผ่อนช่วงวันหยุด ครูปุณยาพร ยังเปิดบ้านพักครูตัวเองเป็น “โรงเรียน” ให้ความรู้แก่เด็กๆทั้งเรื่องเรียนหรือเรื่องส่วนตัวตลอดเวลา

ทุกวันนี้เด็กที่จบจากโรงเรียนหนองแวงวิทยาคม โรงเรียนระดับตำบลเล็กๆ ห่างไกล แต่สอบเข้าเรียนในระดับอุดมศึกษาชั้นนำ มีฐานการงานที่ดี และ ยังย้อนกลับมาทดแทนบุญคุณบ้านเกิด โดยมีครูปุณยาพร เป็นคนต้นแบบ จึงเป็นเหตุผลทำไมครูบ้านนอกตัวเล็กๆคนนี้จึงได้รับรางวัลคุณากร

The post ‘เส้นทางสู่รางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหาจักรี’ ครูผู้เสียสละกว่า 15 ปีพลิกฟื้นการศึกษาสามจังหวัดชายแดนใต้ first appeared on กสศ..

นับเป็นภาระอันหนักอึ้งของ นิตยา อ้นทอง คุณแม่วัย 43 ปี ที่ต้องเลี้ยงดูลูกถึง 6 คน กำลังอยู่ในวัยเรียน โดยมี พี่สาว ซึ่งไม่มีลูกช่วยรับลูก คนที่ 2, 3และ 5 ไปช่วยดูแล โดยเธอจะเลี้ยงดูลูกคนที่ 1, 4 และ “น้อง” ลูกสาวคนสุดท้อง

ในแง่ค่าใช้จ่าย คุณพ่อจะรับหน้าที่ดูแลในส่วนของค่าใช้จ่าย ค่ารถ ค่าบ้าน ส่วนคุณแม่จะรับหน้าที่ดูแลค่าใช้จ่ายภายในบ้าน ค่ากิน ค่าข้าวของเครื่องใช้ โดยทำงานรับจ้างเป็นแม่บ้านคอนโดมิเนียม

“ยิ่งลูกโตขึ้นค่าใช้จ่ายก็ยิ่งโตตามตัว หลายอย่างก็ต้องเจียด ต้องพยายามลดค่าใช้จ่ายให้น้อยลง ประหยัดมากขึ้น อะไรลดได้ก็ต้องลด ไม่พยายามมีหนี้มีสิน ถึงจะเหนื่อยอย่างไรก็ต้องดูแลลูก ลูกต้องได้เรียนดีๆทำงานทุกอย่างเพื่อลูก พ่อเขาก็จะทำทุกงานทุกอย่าง”

ตอนเช้า นิตยา จะไปส่ง “น้อง” ที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก (ศพด.) ย่านประชานิเวศน์ 3 ตกช่วงบ่าย ลูกชายคนโตที่เรียน การศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) จะมารับน้อง ตอนนี้เขาอยากเรียนอะไรก็จะให้เขาเรียน เพราะเด็กสมัยนี้เขาไม่ค่อยอยากเรียน อย่างตอนนี้น้องอยากเรียนนาฏศิลป์ เขาชอบเราก็ให้เขาเรียน

“ทำงานเหนื่อยมากแต่พอเห็นพวกเขาเราก็ไม่เหนื่อย มีแรงสู้ต่อ ทีแรกก็ท้อเหมือนกัน คิดหลายอย่างถ้าเราท้อลูกจะอยู่อย่างไร ก่อนหน้านี้เคยตรวจเจอเนื้องอกที่หน้าอก หมอบอกอาจเเป็นมะเร็งเต้านม ตอนนั้นไม่ได้ทำอะไรไปอาทิตย์หนึ่ง กลัวเป็นแต่พอตรวจละเอียดแล้วไม่ได้เป็นก็ลุกขึ้นมาสู้ใหม่”

นิตยา บอกว่า ตอนนั้นคุณแม่ของเราบอกว่า ถ้าเราไม่สู้แล้วลูกจะอยู่ยังไง ถ้าเราตายไปใครจะหาให้ลูกกิน ลูกจะอยู่ยังไง เราก็ได้ลูกเป็นกำลังใจ อย่างเวลาท้อ ลูกก็จะมาถามแม่เหนื่อยไหม แล้วจะสู้ไหม ฟังแล้วก็มีกำลังใจสู้ต่อ บางทีเราท้อ เราเหนื่อย เขาก็บอกต่อไปหนูจะช่วยแม่ แล้วเขาก็ทำตามที่พูด

“อยากให้ลูกทำอะไรดีๆ กับตัวเขาเอง เพราะไม่มีใครช่วยได้นอกจากตัวเขาเอง แม่ก็พูดตลอดให้เรียนหนังสือ ไม่เรียนไม่มีใครช่วย คนอื่นเขาก็ต้องดูแลตัวเอง ลูกก็ต้องดูแลตัวเอง แม่ก็สู้มาแต่เล็กจนโตตอนนี้แม่ก็สู้เพื่อลูกแต่ลูกก็ต้องสู้เพื่อตัวเองด้วย” นิตยากล่าว

The post คุณแม่‘ลูกหก’ ถึงเหนื่อยแต่ลูกต้องได้เรียนหนังสือ first appeared on กสศ..

การหลุดออกจากระบบการศึกษาของเด็กไทยนับเป็นความสูญเสียทั้งต่อตัวเด็กที่พลาดโอกาสเรียนรู้นำวิชาไปใช้ประกอบอาชีพสร้างเงินสร้างรายได้เลี้ยงดูครอบครัวในอนาคต อีกด้านยังทำให้ประเทศสูญเสียบุคลากรที่จะเป็นพลังขับเคลื่อนประเทศ การหาทางช่วยเหลือสนับสนุนกลุ่มเด็กในวัยเรียนให้กลับเข้าสู่ระบบจึงนับเป็นอีกเรื่องเร่งด่วนที่ควรรีบดำเนินการ

ดร.วรลักษณ์ คงเด่นฟ้า อาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ผู้พัฒนาแอปพลิเคชัน Thai Out of School (thai oosc) เปิดเผยว่า แอปพลิเคชัน Thai Out of School ระบบหลักประกันโอกาสทางสังคมเป็นเครื่องมือที่ออกแบบมาเพื่อให้คนในพื้นที่สำรวจ และจัดบริการให้ความช่วยเหลือเด็กนอกระบบการศึกษาในแต่ละจังหวัด ด้วยข้อมูล ตั้งต้นจากที่ไปนำเอาฐานข้อมูลจากทะเบียนราษฎร์มาลบออกด้วยฐานข้อมูลของกระทรวงศึกษาธิการที่จะรวมนักเรียนทุกสังกัด

ดังนั้น เด็กที่เหลืออยู่ก็คือเด็กที่ไม่ได้สังกัดใด ๆ ข้อมูลตรงนี้ก็จะเป็นข้อมูลสำหรับการตั้งต้นเพื่อลงไปในพื้นที่ และดูที่อยู่ในทะเบียนราษฏร์ สำหรับการสำรวจ หากเจอตัวก็จะสอบถามสภาพปัญหา ว่าทำไมไม่ไปเรียน เช่น พิการ ไม่มีเงิน เจ็บป่วย หรือไม่อยากเรียน ซึ่งจะถามว่าช่วยเหลืออะไรได้บ้าง

ทั้งนี้ ในแง่การเตรียมการให้ความช่วยเหลือก็จะร่วมมือกับภาคีเครือข่ายในพื้นที่ให้มาจัดบริการให้เขาตามกฎหมายที่ภาคีที่มีอยู่ เช่น การบริการทางสังคม บริการทางสุขภาพ หรือบริการท้องถิ่นซึ่งจะช่วยปรับสภาพบ้าน

ดร.วรลักษณ์ กล่าวว่า หากเด็กระบุว่า ต้องการเรียนต่อ ก็จะส่งเรื่องต่อไปยังงานบริการด้านการศึกษา หากเด็กระบุว่าอยากเรียนสายอาชีพก็จะส่งต่อให้หน่วยงานที่ฝึกอาชีพ เช่น การศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) หรือ ศูนย์พัฒนาฝีมือแรงงานจังหวัด

ทั้งนี้ ในพื้นที่จะมีเคสเมเนเจอร์ คนที่ทำหน้าที่ประสานงานภาคีต่าง ๆ ในพื้นที่ คอยมอนิเตอร์เด็กเป็นรายบุคคลว่าได้รับความช่วยเหลือ ตามแผนการดูแลที่ได้ระบุไว้แล้วหรือยัง
.
ดร.วรลักษณ์ กล่าวว่า ประโยชน์ของแอปพลิเคชั่นนี้ คือ
1. ทำให้เด็กได้รับความช่วยเหลือเป็นรายบุคคลเหมาะกับความต้องการของเขา
2.ข้อมูลที่ได้จากการสำรวจ บริการจะถูกนำมาทำภาพรวมของพื้นที่ เพื่อให้เห็นว่าแต่ละพื้นที่มีปัญหาของเด็กนอกระบบที่ไม่ได้ไปโรงเรียนมีอะไรบ้าง เช่น เด็กเร่ร่อน ติดยาเสพติด พิการ หรือ กำพร้า

เมื่อรู้สถานการณ์แล้ว ก็จะเห็นว่าปัญหาเด็กกลุ่มนี้ต้องการให้ความช่วยเหลืออะไร ซึ่งจะทำให้แต่ละภาคส่วนที่เกี่ยวข้องเห็นภาพที่ตรงกัน และนำไปสู่การแก้ปัญหาได้อย่างตรงจุด

อย่างไรก็ตาม ในส่วนของการสำรวจเพิ่งเริ่มต้นไปเมื่อเดือนที่ผ่านมา ในพื้นที่ 20 จังหวัด อาทิ จังหวัดนครนายก ยะลา กาญจนบุรี เชียงใหม่ ขอนแก่น เป็นต้น โดยมีภาคีเครือข่ายในพื้นที่หลายกลุ่มเป็นผู้ช่วยดำเนินการ ทั้ง สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พมจ.) องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) การศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) ที่จะเป็นอาสาสมัครมาร่วมดำเนินการ ซึ่งน่าจะสำเร็จในส่วนของการสำรวจข้อมูลอีกประมาณ 2 เดือน

ดร.วรลักษณ์ อธิบายว่า หากไปลงพื้นที่แล้วไม่พบบ้านก็จะมีช่องให้กรอกว่า ไม่พบตัวบ้านตามเลขที่บ้านที่ระบุ หรือพบบ้านไม่พบตัวเด็ก หรือ เด็กไม่ให้ความร่วมมือ ก็จะมีตัวเลือกให้กรอกในแอป ฯ หากเด็กให้ความร่วมมือก็จะกรอกข้อมูลเข้าไปในระบบ และจะมีการประชุมภาคีสหวิชาชีพ เพื่อให้สหวิชาชีพลงไปทำเคสและเข้าสู่กระบวนการแก้ไขปัญหา

The post นวัตกรรมแอป ฯ THAI OOSC ค้นหาเด็กนอกระบบ จุดเริ่มต้นสู่การช่วยเพิ่มโอกาสการศึกษา first appeared on กสศ..