‘ตูน’ อานนท์ เจริญสุข ที่วันนี้เป็นช่างเทคนิคประจำหน่วยงานวิศวกรรมปศุสัตว์ ในเครือบริษัทเบทาโกร อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา เล่าถึงทางแยกสำคัญของชีวิต ก่อนเข้ามาเป็นนักศึกษาโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่น 1 หลักสูตร ปวส. 2 ปี สาขาช่างกลเกษตร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนาเชียงราย

หลังจบ ม.6 ที่บ้านเกิดในจังหวัดพิษณุโลก ตูนพยายามหาทางให้ตัวเองได้เรียนต่อ ลองค้นหาข้อมูลทุนที่มี แล้วสมัครสอบโดยหวังว่าจะเป็นจุดเปลี่ยน แต่เหมือนโอกาสมาไม่ถึงเสียที จนเขามาพบทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)  ที่เปิดรับนักศึกษาเป็นปีแรก เมื่อเห็นว่ามีสาขาช่างกลเกษตร ซึ่งเป็นทางที่เขาสนใจ จึงตัดสินใจได้ทันที

“ตัวผมจบสายสามัญก็จริง แต่ส่วนตัวผมชอบงานช่าง ทำเป็นงานอดิเรกมาตลอด พอเห็นว่าทุนมีสายช่างกลเกษตรเลยรีบคว้าไว้ คิดว่าถ้าได้เรียนในสิ่งที่เราถนัดอยู่แล้วยังไงก็น่าจะไปได้ ผมมองว่าทุนนี้พิเศษตรงที่พอเข้าไปแล้วเรามั่นใจว่าได้เรียนจนจบแน่นอน เพราะนอกจากค่าเทอมแล้วยังมีเงินสนับสนุนด้านอื่นด้วย ทำให้เราไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายเลยตลอดสองปี”

‘พิษณุโลก-เชียงราย-โคราช’
จากบ้าน ไปเรียน ปวส. ถึงชีวิตในฟาร์ม ความเปลี่ยนแปลงบนทางที่ทอดยาว

ในฐานะนักศึกษาทุน ตูนบอกว่า 2 ปีที่เรียน ปวส. คือช่วงเวลาที่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งใหญ่ เมื่อการจากบ้านที่พิษณุโลกไปเรียนถึงเชียงราย นับว่าเป็นการห่างจากครอบครัวเป็นครั้งแรก ขณะที่ประสบการณ์ตอนเรียน ได้ยกระดับตัวเขาในเรื่องการรักษาระเบียบ ดูแลตัวเองให้มีวินัย ความอดทน ขัดเกลาทักษะสังคมจนสามารถปรับตัวเข้ากับผู้คนได้ทุกรูปแบบ จนได้เอามาใช้อย่างเต็มรูปแบบในชีวิตการทำงาน ณ ฟาร์มปศุสัตว์ขนาดใหญ่ในจังหวัดนครราชสีมา

“ผมจบ ปวส. ต้นปี 64 แล้วตัดสินใจทำงานเลย ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งปีเต็มแล้วครับ งานที่ทำตอนนี้ก็ตรงสายที่เรียนเลย เป็นช่างเทคนิค ซ่อมบำรุงเครื่องยนต์เครื่องมือต่างๆ ที่เกี่ยวกับเทคโนโลยีการเกษตร ผมโชคดีที่พื้นฐานแน่น เพราะตอนเรียนกับฝึกงานได้อาจารย์ติวมาดีครับ มีสอนเพิ่มนอกเวลาเรียนด้วย มันก็จะได้ความรู้เพิ่มเติมในส่วนที่หาจากในชั้นเรียนไม่ได้”

“ถ้าย้อนไปที่จุดเริ่มต้นว่าอยากเรียนต่อ เหมือนเส้นทางมันค่อยๆ ต่อยอดมาเอง พอฝึกงานเสร็จใกล้เรียนจบ ก็มีบริษัทเข้าไปคัดเลือกนักศึกษาที่มหาวิทยาลัย ตัวผมเองจริงๆ ตั้งใจไว้ว่าจะเรียนต่อ แต่ช่วงเวลานี้อยากหาประสบการณ์จากการทำงาน เพราะคิดว่าในสายอาชีพ การได้อยู่หน้างานจริง ลงมือทำทุกวัน น่าจะเป็นบทเรียนที่ล้ำค่ายิ่งกว่าเรียนในชั้นเรียนอย่างเดียวครับ”

ตูนบอกว่าเขาอยากทำงานสักพัก เก็บเงินทุนเรียนต่อด้วยตัวเอง แล้วจึงค่อยนำประสบการณ์ที่ได้รับไปต่อยอดในการเรียนระดับที่สูงขึ้น ส่วนแผนการสำหรับชีวิตในอนาคต เขาตั้งใจจะเรียนต่อปริญญาตรีเกี่ยวกับระบบติดตั้งดูแลแอร์ในโรงงานขนาดใหญ่ เพราะเป็นสายงานที่ถนัด แล้ววันหนึ่งเมื่อสะสมทั้งทุนทรัพย์และความรู้เพียงพอ ก็จะเปิดกิจการเล็กๆ ที่บ้านในจังหวัดพิษณุโลก

“ผมอยากมีร้านของตัวเอง เป็นร้านทำระบบแอร์โรงงานและรถยนต์ด้วย ตอนนี้ก็คิดว่าจะทำงานไปอีกสักปีแล้วเรียนปริญญาตรีต่อ กับวันนี้ หนึ่งปีผ่านมาสำหรับโลกการทำงาน ผมคิดว่ามันต่างกันมากครับ ที่ชัดเลยคือเรื่องแรงกดดันต่างๆ ซึ่งเราต้องปรับตัวรับให้ได้ รู้จักการพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นทุกวัน มีความรับผิดชอบกับสิ่งที่ได้รับมอบหมาย”

เมื่อถามว่ารู้สึกอย่างไรบ้างที่ทำงานมาครบหนึ่งปีเต็ม ตูนบอกว่า “เหนื่อยเหมือนกันครับ …มีบ้างที่รู้สึกท้อ แต่แป๊บเดียวก็หาย เพราะยังไงเราก็ต้องไปต่อ เราอยากทำงานตรงนี้ แล้วตั้งแต่เป็นนักศึกษาทุน ผมได้เห็นว่าฐานะครอบครัวเริ่มดีขึ้น แม่ดูผ่อนคลาย ไม่กังวลเรื่องผมแล้ว มันก็ทำให้มีแรงสู้ต่อ ตอนนี้ผมดีใจที่ช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านได้ คือวันนี้อาจยังพูดไม่ได้ว่าดีที่สุด แต่ถ้าผมไปต่อตามที่คิดไว้ได้ อนาคตมันก็จะดีได้มากกว่านี้แน่นอนครับ”

“…ก็เลยได้แต่บอกตัวเองตลอด ว่าถ้าเราหยุด ใครจะดูแลพวกเขา”

‘หนึ่งความภูมิใจ‘ คนแรกของครอบครัว ที่ไต่ระดับการศึกษาจนจบสูงกว่าขั้นพื้นฐาน

เราชวนตูนกล่าวอะไรสักอย่างในฐานะนักศึกษาทุน ฯ รุ่นแรก ที่เคยผ่านความลังเลสงสัยต่ออนาคต จนผ่านพ้นถึงวันที่ได้ภาคภูมิใจในตัวเอง ในฐานะสมาชิกคนแรกของครอบครัวที่จบการศึกษาสูงกว่าขั้นพื้นฐาน ได้มองเห็นทางไปต่ออีกมากมายทั้งในการงานอาชีพ หรือการศึกษาในระดับที่สูงขึ้นไปอีก

“ผมคิดว่าทุนนี้คือ ‘โอกาส’ สำหรับคนที่หาทางไปไม่เจอ ด้วยสถานะครอบครัว จังหวะชีวิต หรืออะไรก็ตามที่เป็นอุปสรรคกับการเรียน ทั้งที่เราเองมีฝัน มีความตั้งใจ ทุนทำให้เราได้ต่อยอดในการเรียนรู้ มีระบบดูแลที่ช่วยให้เราดึงความสามารถในตัวเองออกมา มีอาจารย์ มีเพื่อน มีทีมสนับสนุน คอยให้กำลังใจ ที่ผมมาถึงจุดนี้ได้ก็เริ่มจากได้รับเลือกเป็นนักศึกษาทุนในวันนั้น”

“ตัวผมเองมาจากครอบครัวที่ไม่มีใครจบสูง พ่อแม่ผมเรียนแค่ ป.4 ส่วนพี่จบ ม.6 แล้วไม่ได้เรียนต่อ เรารู้ว่าการศึกษาจะเป็นเครื่องมือช่วยให้เรามีทางเลือกในชีวิตมากขึ้น แต่ด้วยข้อจำกัดหลายอย่างทำให้เราต้องหยุดไว้แค่นั้น วันนี้ผมจึงภูมิใจ ที่ได้เป็นคนแรกในบ้านที่ข้ามชั้น ม.6 ไปถึง ปวส. ได้ ทั้งยังมีโอกาสที่จะไปไกลกว่านั้นอีก”

และนี่คือเรื่องราวของตูน นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงรุ่นแรก ที่ไขว่คว้าโอกาส แล้วมุ่งมั่นลงมือทำความฝันจนสำเร็จ ทั้งยังเป็นผลผลิตของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ที่มีเป้าหมายตัดวงจรความยากจนข้ามชั่วรุ่น ยกระดับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของประเทศไทยในระยะยาว

The post เส้นทางสู่ความฝัน จากโอกาสทางการศึกษา ก้าวข้ามกับดักความยากจน first appeared on กสศ..

เรื่องราวกว่าครึ่งชีวิต ที่ย่นย่อเหลือเพียง 4 บรรทัด ของ ‘ไอซ์’ บุรัสกร พานอิน เยาวชนจาก จังหวัดราชบุรี ที่ใส่ความมุ่งมั่นเกินร้อยกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำ หากเหมือนโชคชะตาจงใจโยนแต่โจทย์ยากเข็ญ ให้เธอพิสูจน์ความแข็งแกร่งของหัวใจตัวเอง

ถึงวันนี้ แม้สถานการณ์โรคระบาดยังไม่พ้นผ่านไป แต่เธอไม่ขอรอหรือยอมจำนน ด้วยกำลังใจที่ไม่เคยเหือดหาย ‘ไอซ์’ กำลังกลับมายืนหยัดอีกครั้ง หลังถูกค้นพบโดยโครงการสนับสนุนการพัฒนาครูและเด็กนอกระบบการศึกษา เครือข่ายเชิงพื้นที่: ภาคตะวันตกเขตตะนาวศรี กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ที่ลงพื้นที่ค้นหาเยาวชนนอกระบบการศึกษาในพื้นที่จังหวัดราชบุรี ก่อนได้พูดคุยกับไอซ์ เพื่อร่วมสานฝัน ผลักดันอนาคตของเธอ ให้กลับมีประกายความหวังอีกครั้ง

“เรารู้ตัวว่าเรียนไม่เก่ง สู้คนอื่นไม่ได้ จบ ป.6 ก็คิดแล้วว่าจะมาทำขนมกับย่า เก็บเกี่ยววิชาจากเขา เรื่องวุฒิก็ไปเรียน กศน. เอา พอไม่ไปโรงเรียนแล้วเราก็ตั้งใจจะทำงานทุกอย่างที่เขาจ้าง จะหารายได้ให้มากที่สุด แต่เพราะเราเด็กมาก ทำอะไรหลายอย่างพร้อมกัน สุดท้ายก็ออกมาไม่ดีสักอย่าง” ไอซ์ย้อนเรื่องราวในอดีต

“ทั้งเข็ด ทั้งกลัว”

ไอซ์เล่าว่าพอเริ่มโต มีเพื่อนชวนไปทำงานในกรุงเทพ ฯ เธอก็ไป แต่หลังผ่านประสบการณ์จากเมืองกรุง ฯ เธอก็ไม่คิดจะไปทำงานไกลบ้านอีก จึงตัดสินใจไปทำงานร้านอาหารที่อำเภอจอมบึง ทำจนมีรายได้มากพอเช่าหอพักอยู่ลำพัง แต่พอเกิดสถานการณ์โรคระบาด วงรอบของความขัดสนก็วนกลับมา

“ตอนนั้นร้านกำลังคึกคัก ลูกค้าเต็มทุกวัน เราได้ค่าแรงวันละ 150 รวมทิปอีกไม่น้อย รู้สึกว่าทุกอย่างกำลังดีขึ้น แต่พริบตาเดียวที่โควิด-19 มาถึง ร้านต้องปิด พอเปิดก็ไม่มีคน พนักงานหลายคนถูกเลิกจ้าง ตัวเรายังได้ทำต่อแต่ก็เหลือแค่ค่าจ้างวันละ 150 ซึ่งมันไม่พอให้มีความหวังกับอะไรเลย”

‘บัวลอยของย่า’ มรดกที่คงเหลือ

ในจังหวะชีวิตที่พุ่งขึ้นและดิ่งลงราวรถไฟเหาะตีลังกาของไอซ์ เธอบอกว่าการได้เจอทีมพี่เลี้ยงโครงการ ฯ คือช่วงเวลาที่เธอได้ทบทวนถึงสิ่งที่มีในตัวเอง จนได้ย้อนกลับไปคิดถึงขนมของย่าที่ซึมซับมาตั้งแต่วัยเด็ก

“สิ่งที่ย่าทิ้งไว้ในตัวเรา อาจเป็นทางรอดของวันนี้” ไอซ์บอก

เมื่อไตร่ตรองจนแน่ใจ ไอซ์เริ่มเดินหน้านำมรดกที่ย่าทิ้งไว้ให้ มาสร้างเส้นทางอาชีพของเธออีกครั้ง พร้อมแรงสนับสนุนจากโครงการ ฯ โดยมีทีมพี่เลี้ยงคอยดูแลให้เธอได้เติมความรู้รอบด้าน มีร้านอาหารที่เธอทำงานที่ยินดีสนับสนุนเครื่องมืออุปกรณ์ จากนั้น ไอซ์ฝึกฝนพัฒนาฝีมือจนเข้าที่เข้าทาง ก่อนเริ่มโปรเจคต์ขายขนมบัวลอยเป็นอาชีพเสริม ด้วยเงินทุนจากโครงการ ฯ จำนวน 3,000 บาท รับออเดอร์ลูกค้าผ่านทางเฟสบุค

จนวันนี้ ขนมบัวลอยของไอซ์เริ่มเป็นที่รู้จัก และช่วยให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้น ทั้งตั้งใจจะพัฒนาฝีมือพร้อมกับขยายเมนูขนมออกไปอีก

“สูตรที่ย่าเคยทำอยู่กับตัวเรามาตลอด เราเชื่อว่าทำได้ ก็เริ่มจากเอาสิ่งที่มีตรงนี้มาพยายามพัฒนาต่อ แล้วเราโชคดีที่ได้รับการสนับสนุนจากโครงการ ฯ จากร้านที่ทำงานด้วย พอมีทุน มีเครื่องมือพร้อม ที่เหลือคือลงมือทำ

“ชีวิตที่ผ่านมาสอนให้เรารู้ว่าไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ จากวันแรกขายไม่ได้เลย แต่เราไม่ท้อ คติของเราคือทำต่อไปเรื่อย ๆ อย่าหยุด พอเริ่มมีลูกค้าเข้ามา เขาชอบขนมเราเขาก็บอกต่อ ๆ กันไป จนเป็นที่รู้จัก มีฐานลูกค้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เริ่มมีกำไรแล้ว คิดว่าจะสะสมไว้เพื่อทำขนมชนิดอื่น ๆ เช่น ตะโก้ ขนมถ้วย กล้วยบวชชี เพราะเรายังมีสูตรขนมอีกหลายชนิดในความทรงจำ ที่ย่าให้ไว้”

แม้วันนี้ยังไม่มีใครบอกได้ว่าเส้นทางข้างหน้าของน้องไอซ์จะเป็นอย่างไร แต่เชื่อว่าด้วยความเข้มแข็งที่หล่อหลอมขึ้นจากประสบการณ์ชีวิต ผสานกับทักษะทำขนมที่สั่งสมแต่เยาว์วัย วันหนึ่งไอซ์จะสามารถพาตัวเองไปถึงจุดที่ตั้งใจไว้ได้

นี่คือหนึ่งในเยาวชนที่ได้รับการสนับสนุนจาก โครงการสนับสนุนการพัฒนาครูและเด็กนอกระบบการศึกษา รวมถึงเครือข่ายสถานประกอบการต่าง ๆ ที่มีเป้าหมายปลายทางให้น้อง ๆ เยาวชนนอกระบบการศึกษาได้ค้นพบเส้นทางของตัวเอง พัฒนาทักษะไปสู่อาชีพที่ยั่งยืน ด้วยการมอบโอกาส และทางเลือกของการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับบริบทชีวิต

The post บัวลอยจากความทรงจำถึงคุณย่า จุดประกายความหวังในวันที่มองไม่เห็นทาง first appeared on กสศ..

อาจารย์รัตนา รุ่งสิริกุล จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี หนึ่งในคณะทำงานโครงการ ‘Zero Dropout’ กล่าวถึงความเสี่ยงในการหลุดจากระบบการศึกษา ของน้อง ๆ ที่อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี พร้อมเผยถึงการทำงานระหว่างโรงเรียนประถมกับมัธยมศึกษา เพื่อช้อนเด็กกลุ่มเสี่ยงไว้จากการดรอปเอาท์ แล้วดึงความร่วมมือจากหลายภาคส่วนมาช่วยกันทำให้น้อง ๆ ได้เรียนจนจบเส้นทางการศึกษาภาคบังคับ ตามความเหมาะสมของแต่ละคน

เรื่องราวของน้องทอง
‘ไม่อยากหยุดการเรียนรู้ไว้แค่นี้’

ในแดดจ้าเกือบเที่ยงวันกลางเดือนมีนาคมที่สวนผึ้ง เสื้อนักเรียนของ ‘ทอง’ ขาวเด่น สะท้อนแสงบาดตา ทองบอกว่าเสื้อตัวนี้ใหม่ที่สุด ทุกครั้งที่หยิบใส่ เขาจะรีบกลับบ้านแล้วถอดแช่ทิ้งไว้เป็นชั่วโมงจึงค่อยซัก

“ผมจะเก็บไว้ใส่ตอนขึ้น ม.1 ครับ” ทองว่า แล้วเล่าว่าเพิ่งสละเสื้อนักเรียนตัวเก่าที่ใส่มานานตัวหนึ่ง ให้เพื่อน ๆ เขียนข้อความอวยพรก่อนแยกย้ายกันไปหลังจบชั้น ป.6  

เมื่อถามว่าทำไมไม่เขียนใส่สมุดแทนเสื้อนักเรียน ทองยิ้มทะลุแมสก์ แล้วตอบว่า “มันไม่เท่ครับ”

อาจารย์รัตนาเล่าว่า ทอง บุญธรรม อายุ 12 ปี เพิ่งจบ ป.6/2 จากโรงเรียนสินแร่สยาม น้องอยู่กับแม่และยาย มีรายได้หลักทางเดียวจากแม่ ที่ทำงานรับจ้างรายวันในไซต์งานก่อสร้าง ส่วนใหญ่ทองจึงต้องอยู่กับยาย ในวันหยุดเสาร์อาทิตย์หรือช่วงปิดเทอม ทองจะไปทำงานรับจ้างเลี้ยงวัว ควาย แพะ หมู หรือบ้างเป็นงานในไร่ เช่นถอนหญ้า ผ่าฟืน ตักขี้วัวใส่ถุงกระสอบขาย

“ว่างจากงานผมก็อยู่บ้านช่วยยายครับ ยายแก่แล้ว” ทองสนุกเสมอที่ได้เล่าถึงชีวิตประจำวัน

ห้องเรียน ป.6/2 เป็นพื้นที่สำหรับนักเรียนที่ต้องการรูปแบบการเรียนรู้พิเศษ จึงไม่ใช่แหล่งรวมตัวของนักเรียนที่โดดเด่นด้านวิชาการ แต่ครูประจำชั้นระบุว่าทองตั้งใจเรียน และพูดบ่อย ๆ ว่าเขาชอบเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ ซึ่งทองรู้ว่าที่บ้านอาจไม่พร้อมส่งเสียให้ไปต่อ วันหนึ่งเมื่อใกล้จบ ป.6 ทองจึงเดินเข้าไปหาผู้อำนวยการโรงเรียนสินแร่สยาม เพื่อแจ้งความประสงค์ว่าเขา ‘อยากเรียนหนังสือต่อ’

“ผมเริ่มชอบวิชาวิทยาศาสตร์ตั้งแต่ ป.4 ครูเขาสอนสนุก ได้รู้เรื่องแปลก ๆ เยอะ ผมชอบเรื่องหิน พอครูสอนว่าหินแบบไหนใช้ทำอะไร แบบไหนใช้ทำบ้านได้ ผมยิ่งตื่นเต้น อยากรู้อยากเรียนมากกว่านี้ อยากไปให้ถึงปริญญาตรี แล้วเป็นครูวิทยาศาสตร์ให้ได้ แต่ผมกลัวว่าจะไม่ได้เรียนอีกแล้ว เลยคิดว่าต้องไปหา ผอ. อยากให้ ผอ. ช่วยครับ” ทองเล่า   

เรื่องราวของน้องต้นข้าว
“อยากจบ ม.3 จะได้ทำงานเลี้ยงดูที่บ้าน”

‘ต้นข้าว’ เป็นเด็กพูดน้อย เรียนจบห้อง ป.6/2 เช่นเดียวกับทอง เวลาที่ทองพูดน้ำไหลไฟดับ ต้นข้าวจะฟัง ยิ้มและคอยมองเพื่อนอยู่ข้าง ๆ

ต้นข้าว เคมี อายุ 13 ปี อาศัยอยู่กับลุงป้าที่ทำงานรับจ้างทั่วไป และตาอายุ 70 กว่าที่ทำอะไรไม่ค่อยไหวแล้ว เขาจึงต้องช่วยดูแล คอยทำงานบ้าน มีเวลาก็ออกไปรับจ้างเลี้ยงแพะบ้าง เมื่อถามว่าจบ ป.6 แล้วจะทำอะไรต่อ ต้นข้าวบอกว่าอยากเรียนให้จบ ม.3 แล้วทำงานแบ่งเบาภาระลุงกับป้า

“อยากเรียนครับ ทีแรกไม่แน่ใจว่าจบแล้วจะเรียนต่อไหม เพราะที่บ้านมีเรื่องต้องทำเยอะ อยากช่วยลุงกับป้าครับ ตอนอยู่บ้านผมต้องช่วยตาทำหลายอย่าง เขาแก่มากแล้ว แต่ตอนนี้คิดว่าต้องเรียนจบ ม.3 ก่อน แล้วค่อยดูอีกทีครับ”

กลไกส่งต่อระหว่างโรงเรียน รองรับเด็กเสี่ยงหลุดช่วงรอยต่อการศึกษา ที่ อ.สวนผึ้ง

อาจารย์รัตนาอธิบายเส้นทางการศึกษาของ ‘ทอง’ กับ ‘ต้นข้าว’ ว่า น้องทั้งสองคนอยู่ในกลุ่มเด็กที่ได้รับการติดตามดูแลอย่างใกล้ชิด ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อหลังจบชั้น ป.6 ซึ่งโรงเรียนสินแร่สยามมีนโยบายผลักดันเด็กกลุ่มเสี่ยงให้ได้เรียนต่อ โดยร่วมกับ โรงเรียนรุจิรพัฒน์ ตำบลตะนาวศรี อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำ และเป็นโรงเรียนขยายโอกาสที่มีการจัดการศึกษาพิเศษ มีห้องเรียนสำหรับน้อง ๆ ที่ต้องการการดูแลเฉพาะ พร้อมหลักสูตรฝึกอาชีพ มุ่งส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรม ทั้งมีข้อตกลงความร่วมมือกับสถานศึกษาในระดับที่สูงกว่าชั้นมัธยมต้น ในการส่งต่อนักเรียนข้ามช่วงชั้น ตามความถนัดและความต้องการรายบุคคล

“แม้เราสามารถช่วยให้เด็กคนหนึ่งเรียนต่อได้แล้ว แต่ยังมีอีกหลายปัจจัยเป็นอุปสรรคให้เขายังเวียนวนในความเสี่ยง ทั้งค่าใช้จ่ายรายวัน ค่าเดินทาง การดูแลจากครอบครัว รวมถึงเด็กกลุ่มที่ต้องการการเรียนรู้ที่แตกต่างจากห้องเรียนปกติ ถ้าเขาไปเรียนในห้องเรียนทั่วไป ไม่มีครูที่มีประสบการณ์ด้านนี้คอยดูแล เขาจะเรียนตามเพื่อน ๆ ไม่ทัน ปรับตัวไม่ได้ ซึ่งอาจทำให้เด็กเสี่ยงหลุดกลางทางได้ทุกขณะ

“แต่ที่โรงเรียนรุจิรพัฒน์มีการจัดการศึกษาซึ่งเน้นให้นักเรียนค้นหาความถนัดของตัวเอง มีหลักสูตรส่งเสริมอาชีพเช่น เลี้ยงไก่ไข่ ปลูกพืชผักสวนครัว ทำแปลงเกษตรหลายชนิด หรือมีครูเฉพาะทางส่งเสริมให้เด็กได้ทำงานฝีมือ ทั้งเป็นโรงเรียนประจำที่ช่วยทุ่นค่าใช้จ่ายเรื่องกินอยู่เดินทาง แบ่งเบาปัญหาเรื่องเด็กขาดผู้ดูแลที่เหมาะสม และที่สำคัญคือน้อง ๆ จะได้ฝึกความรับผิดชอบ ทักษะสังคม ซึมซับความสำคัญของการศึกษาหาความรู้ และค้นหาแรงบันดาลใจในชีวิต

“เพราะการเติบโตในพื้นที่ห่างไกลมันอาจจะทำให้เขาไม่มีต้นแบบให้เห็นชัด ๆ แต่ความคิดของเด็กจะเปลี่ยนแปลงไปได้ตามช่วงวัย ตามการรับรู้ อย่างน้อยที่สุด อีก 3 ปีจากนี้ เขาจะได้รับการบ่มเพาะ ปลูกสร้างทัศนคติ เพื่อมองเห็นตัวเอง มองเห็นสังคม มองเห็นอนาคตได้ชัดขึ้น และนี่คือโอกาสที่เราจะมอบให้เขาได้”

ส่วนปลายทางหลังจากนี้ โรงเรียนรุจิรพัฒน์ได้ร่วมมือกับสถาบันอาชีวศึกษาในพื้นที่ ในการสนับสนุนน้อง ๆ ที่มีความสามารถ มีความตั้งใจแต่ขาดโอกาส ให้ได้เรียนต่อระดับ ปวช. พร้อมส่งเสริมให้ไปได้สุดทางตามความสามารถและความตั้งใจ อันเป็นนโยบายส่งเสริมให้เด็กที่ไม่ถนัดด้านวิชาการ มีโอกาสศึกษาต่อและค้นพบอาชีพที่จะใช้เลี้ยงตัวได้อย่างยั่งยืน               

สำหรับทอง อาจารย์รัตนาบอกว่า หลังน้องเข้าพบ ผอ. ก็ได้รับการประสานทันที จนทองมั่นใจได้แล้วว่าเขาจะได้สานฝันที่จะเรียนให้ถึงระดับปริญญา และเป็นครูวิทยาศาสตร์ต่อไป ส่วนต้นข้าว ทางโรงเรียนได้ปรึกษากับผู้ปกครอง จนสรุปได้ว่าน้องจะเรียนต่อที่โรงเรียนรุจิรพัฒน์เช่นเดียวกัน และในระหว่างสามปีต่อจากนี้ ต้นข้าวจะได้ค้นหาคำตอบให้ตัวเองอีกครั้ง ว่าเมื่อเรียนจบ ม.3 แล้ว เขาจะไปทางไหนต่อ

และนี่คือเรื่องราวของน้อง ๆ กลุ่มเป้าหมายโครงการ ‘Zero Dropout’ ‘เด็กทุกคนต้องได้เรียน …ลดจำนวนน้อง ๆ ที่ตกหล่นจากระบบการศึกษาให้เป็นศูนย์’ ที่ปักหมุดแรกในอำเภอสวนผึ้ง โดยความร่วมมือของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา จังหวัดราชบุรี และ บริษัท แสนสิริ จำกัด (มหาชน)

The post ‘ทอง กับ ต้นข้าว’ เปิดเทอมหน้าเรายังได้ไปต่อ first appeared on กสศ..

“ซึ่งเมื่อ 2 ข้อแรกเป็นไปตามเป้าหมาย เราจะไปถึงปลายทางคือข้อ 3.เกิดนวัตกรสายอาชีพอย่างน้อยปีละ 2, 500 คน ที่เติบโตขึ้นเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศ และพวกเขาจะเป็นไอดอลของเด็กเยาวชนรุ่นต่อไป ในการเป็นแม่แบบของการใช้การศึกษาก้าวข้ามความยากลำบาก จนสามารถก้าวไปสู่การเป็นบุคลากรชั้นนำในแต่ละสาขาอาชีพได้สำเร็จ”

– ธันว์ธิดา วงศ์ประสงค์ ผู้อำนวยการสำนักนวัตกรรมและทุนการศึกษา กสศ.

ย่างเข้าสู่รุ่นที่ 4 กับการรับสมัครและคัดเลือกนักศึกษาศึกษาเข้ารับทุน ในโครงการ ‘ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ปี 2565’ เพื่อเชื่อมต่อโอกาสในการศึกษาต่อสายอาชีพ ให้กับเยาวชนผู้มีศักยภาพแต่ขาดแคลนทุนทรัพย์ โดยปีนี้ มีสถานศึกษาทั้งภาครัฐและเอกชนที่จัดการเรียนการสอนในสาขาวิชาชีพ เข้าร่วมจำนวน 58 แห่ง จาก 28 จังหวัดทั่วทุกภูมิภาค เปิดรับตั้งแต่ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ หรือ ปวช.(ทุน 5 ปี) ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง หรือ ปวส.(ทุน 2 ปี) หลักสูตรอนุปริญญา(ทุน 2 ปี)  และ หลักสูตรประกาศนียบัตร(ทุน 1 ปี) ที่ได้รับรองจากต้นสังกัด ได้แก่ หลักสูตรประกาศนียบัตรผู้ช่วยพยาบาล และหลักสูตรประกาศนียบัตรผู้ช่วยทันตแพทย์

จากการประชุมเชิงปฏิบัติการเพื่อปรับปรุงข้อเสนอโครงการ และวางแผนการดำเนินโครงการเพื่อลงพื้นที่ค้นหา-คัดกรอง นักศึกษาทุนในปีนี้ คณะผู้ทรงคุณวุฒิกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา(กสศ.) ได้มองเห็นถึงทิศทางในการส่งมอบโอกาสทางการศึกษาให้ไปถึงกลุ่มเป้าหมาย ที่เป็นการยกระดับการทำงานไปสู่วัตถุประสงค์หลักของโครงการได้ดียิ่งขึ้น โดยเฉพาะการบ่มเพาะประสบการณ์ 3 ปี จนสามารถกลั่นกรองออกมาเป็น ‘นวัตกรรม’ ความร่วมมือในเชิงพื้นที่ รวมถึงกระบวนการคัดเลือกนักศึกษาทุน ที่ยึดหลักความโปร่งใสเป็นธรรม กระจายความเสมอภาค และการค้นพบ ‘ตัวจริง’ ของน้อง ๆ นักศึกษาทุน ที่มีทักษะความสามารถตรงกับสาขาวิชาต่าง ๆ ที่ทุนเปิดรับ

ธันว์ธิดา วงศ์ประสงค์ ผู้อำนวยการสำนักนวัตกรรมและทุนการศึกษา กสศ. กล่าวว่า จากข้อมูลความต้องการกำลังคนในการขับเคลื่อนนโยบาย 4.0 ชี้ว่า ประเทศไทยมีความต้องการแรงงานสายอาชีพจำนวนมาก โดยเฉพาะพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก หรือความต้องการกำลังคนด้านการแพทย์ครบวงจร และการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ขณะที่ภาพรวมของประเทศ ยังมีความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาที่สูง จากจำนวนเด็กยากจนด้อยโอกาสที่มีอยู่ราว 4 ล้านคน ก่อนที่สถานการณ์โควิด-19 จะเข้ามาทำให้จำนวนของเด็กเยาวชนกลุ่มนี้ทวีขึ้นไปอีก

กสศ. สำรวจพบว่าโอกาสการศึกษาต่อของเด็กเยาวชน จะลดน้อยลงเรื่อย ๆ ในระดับการศึกษาที่สูงขึ้น โดยสำหรับกลุ่มที่มาจากครอบครัวที่มีรายได้น้อยที่สุดของประเทศ(รายได้ครัวเรือนต่ำกว่า 3, 000 บาทต่อคน/เดือน) ในช่วงชั้นมัธยมต้นจะมีคนที่ได้เรียนต่อ 80 % ระดับมัธยมปลาย ได้เรียน 52.9% ขณะที่ในระดับอุดมศึกษาหรือเทียบเท่า เยาวชนกลุ่มนี้จะได้เรียนต่อเพียง 5% ต่อรุ่น หรือราว 8, 000 คน ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยของประเทศ ที่มีอัตราของเยาวชนที่ได้เรียนในระดับอุดมศึกษาหรือเทียบเท่า อยู่ที่ 30% ก็จะเห็นว่ามีช่องว่างที่ห่างกันถึง 6-7 เท่า

เมื่อคำนึงถึงภารกิจของการกระจายโอกาสเข้าถึงการศึกษา กสศ. จึงผนวกรวม 2 โจทย์ คือความด้อยโอกาส และความต้องการแรงงานสายอาชีพเข้าด้วยกัน โดยได้ออกแบบ ‘โครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง’ ที่สนับสนุนผลักดันเยาวชนกลุ่มเป้าหมายปีละ 2, 500 คน ให้ได้เรียนต่อสายอาชีพ ในสาขาที่มีความต้องการแรงงานภาคอุตสาหกรรมเพื่อขับเคลื่อนประเทศไทย 4.0 สาขาอาชีพที่ขาดแคลนกำลังคนระดับท้องถิ่น สาขาด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและเทคโนโลยีดิจิตอล รวมถึงหลักสูตรผู้ช่วยพยาบาล และหลักสูตรผู้ช่วยทันตแพทย์ ซึ่งเป็นการส่งเสริมโอกาสในการพัฒนาและศึกษาต่อในระดับสูงกว่าการศึกษาภาคบังคับ ควบคู่ไปกับการสร้างความเข้มแข็งของสถานศึกษา ในการพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอนและการบริหารจัดการที่สร้างสมรรถนะ(Competencies) และระบบดูแลนักศึกษาสายอาชีพที่จะช่วยปรับปรุงคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้น นำมาสู่ความร่วมมือกับสถานศึกษาที่มีความพร้อมด้านหลักสูตร บุคลากร เครื่องมืออุปกรณ์ แหล่งเรียนรู้ การจัดการ และที่พัก ตลอดจนการบูรณาการหลักสูตรร่วมกับสถานประกอบการ ซึ่งรองรับนักศึกษาทุนมาแล้วทั้งหมด 3 รุ่น

ปัทมา วีระวานิช ผู้ชำนาญการด้านการขับเคลื่อนนโยบายอาชีวศึกษา เพื่อพัฒนาศูนย์การเรียนรู้สู่ความเป็นเลิศเฉพาะทาง (Excellent Center) สอศ. และผู้ทรงคุณวุฒิ กสศ. กล่าวว่า จุดแข็งของการทำงานในปีนี้ คือมิติการทำงานแบบบูรณาการเชิงพื้นที่ อันเป็นผลจากการทำงานต่อเนื่อง 3 ปีที่ทำให้เกิดภาคีเครือข่ายระดับจังหวัด หรือในระดับภูมิภาค

“เรามีตัวอย่างของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ที่เป็นตัวตั้งตัวตีในการรวมความร่วมมือกับทั้งวิทยาลัยในสังกัด รวมถึงสถาบันอื่น ๆ ในภูมิภาค นำเสนอโมเดลการเชื่อมโยงงานเชิงพื้นที่ เพื่อส่งต่อนักศึกษาทุนให้มีโอกาสเลือกเรียนในสาขาวิชาที่สนใจได้แม้ไม่มีเปิดสอนในพื้นที่ เท่ากับว่าแต่ละมหาวิทยาลัยพร้อมลงพื้นที่ค้นหาคัดกรองนักศึกษาด้วยชุดข้อมูลเดียวกัน ซึ่งเป็นทั้งการร่นระยะเวลาทำงาน และเปิดโอกาสให้เยาวชนด้อยโอกาสที่กระจัดกระจายในพื้นที่ต่าง ๆ ได้เพิ่มขึ้น”

“อย่าลืมว่าการทำงานในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา เราต้องเจออุปสรรคจากสถานการณ์โควิด-19 ดังนั้นการเกิดภาคีที่พร้อมช่วยกันดูแลเรื่องการกระจายความเสมอภาคทางการศึกษา สำหรับเยาวชนกลุ่มที่ขาดแคลนโอกาสมากที่สุดในสังคม จึงเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดสรรกลุ่มเป้าหมายให้เข้าถึงทุน และทลายข้อจำกัดในเข้าถึงสาขาวิชาที่ตรงกับทักษะและความต้องการของเขาได้”

นพพร สุวรรณรุจิ อนุกรรมการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพการศึกษาระดับสูงกว่าภาคบังคับ กล่าวว่า ปีนี้แต่ละสถาบันมีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และวางแผนการค้นหานักศึกษาทุนเชิงรุกยิ่งขึ้น โดยให้ความสำคัญกับกระบวนการคัดกรอง ค้นหาเด็กเยาวชนที่เป็น ‘ตัวจริง’ อย่างแม่นยำและรอบคอบ มีความสร้างสรรค์ในการนำสื่อดิจิทัลหรือการแสดงพื้นบ้านมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ด้วยคอนเทนต์ที่สื่อสารความหมายชัดเจน กระตุ้นให้น้อง ๆ ตระหนักถึงโอกาส สร้างความมั่นใจ และลดความกังวลว่าเมื่อเข้ามาเรียนแล้ว เขาจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี และไปถึงเป้าหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้ คือเรียนจบ มีงานทำ และยกระดับคุณภาพชีวิตคนในครอบครัวได้จริง

ผศ.ดร.ปานเพชร ชินินทร อนุกรรมการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพการศึกษาระดับสูงกว่าภาคบังคับ กล่าวว่า นอกจากการสร้างเครือข่ายพันธมิตร ที่ทำให้เห็นวิวัฒนาการทำงานที่สั่งสมเป็นลำดับ

ในปีนี้ยังมีเรื่องของการลดจุดอ่อนในการค้นหา-คัดกรองกลุ่มเป้าหมาย โดยแต่ละวิทยาลัยมุ่งให้ความสำคัญกับกระบวนการคัดเลือก การสัมภาษณ์ ทดสอบทักษะ วัดแววอาชีพ รวมถึงมีการดูแลในด้านจิตวิทยาจากผู้เชี่ยวชาญ เพื่อช่วยเหลือดูแลกลุ่มเป้าหมายในด้านการฟื้นฟูเยียวยาสภาพจิตใจ อันหมายถึงการสร้างระบบดูแลที่จะช่วยประคับประคองเด็กในทุกมิติ ตั้งแต่วันแรกพบจนถึงวันจบการศึกษา

ผศ.บงกชรัตน์ ล้ำเลิศ ผู้ทรงคุณวุฒิ กสศ. กล่าวว่า ยิ่งแต่ละรุ่นผ่านไป เรายิ่งได้เห็นภาพของการทำงานแบบเพื่อนสนิท มิตรแท้ที่ดีต่อกัน พร้อมโมเดลต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นตามมามากมาย ที่น่าสนใจคือการทำงานในระดับพื้นที่ ที่ไม่เพียงเป็นการสื่อสารระหว่างสถานศึกษากับครอบครัวนักศึกษาทุนเท่านั้น แต่ยังมีการโยงใยไปถึงผู้นำชุมชน ผู้ประกอบการ บุคลากรสหวิชาชีพในท้องถิ่น ให้เข้ามามีส่วนร่วมพิจารณาคัดเลือก และอยู่ในกระบวนการสร้างนักศึกษาทุนคนหนึ่ง จึงกล่าวได้ว่าบุคลากรสายอาชีพ 2, 500 คนที่เกิดขึ้นในแต่ละรุ่นแต่ละปี มิได้เป็นเพียงผลผลิตจาก กสศ. และสถาบันเท่านั้น แต่ต้องถือว่าพวกเขาคือเยาวชนต้นแบบที่หล่อมหลอมขึ้นจากชุมชน และเป็นความภาคภูมิใจของชุมชนได้อย่างแท้จริง

The post โอกาสเปลี่ยนชีวิต พัฒนาระบบดูแลนักศึกษาสายอาชีพ first appeared on กสศ..

โดย ‘พี่เม’ กนกอร ชมชาติ ที่กำลังจะจบหลักสูตรเทคโนโลยีบัณฑิต สาขาการโรงแรม จากวิทยาลัยอาชีวศึกษาเพชรบุรี และ ‘พี่จักร’ ชัยโรจน์ วงษ์สุวรรณ นักศึกษาชั้นปีที่ปี 2 หลักสูตรปริญญาตรี สาขาเทคโนโลยีวิศวกรรมแม่พิมพ์และเครื่องมือ คณะวิทยาลัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ได้ขึ้นกล่าวกับน้องๆ ในฐานะตัวแทนรุ่นพี่ทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ รุ่น 1 ว่า สำหรับน้องๆ นักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ที่กำลังจะจบชั้น ปวส. หรืออนุปริญญา แล้วมีความตั้งใจอยากเรียนต่อในระดับปริญญาตรี หรือตั้งความฝันเอาไว้ไกลถึงการเรียนในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก แต่ด้วยข้อจำกัดเรื่องทุนการศึกษา หลายคนจึงไม่กล้าฝันต่อ จึงอยากแนะนำให้น้องๆ ได้รู้จักกับ ‘ทุน’ ที่จะช่วยให้ทุกคนที่มีความฝัน สามารถมองไปข้างหน้าและวางแผนต่อยอดการศึกษาไปได้จนถึงระดับที่ตั้งใจไว้

พี่เม กล่าวถึง ‘ทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ’ ว่าเป็นทุนสำหรับนักศึกษาสายอาชีพที่จบการศึกษาระดับชั้น ปวส. หรืออนุปริญญา โดยทุนนี้จะสนับสนุนต่อเนื่องตั้งแต่ปริญญาตรี ปริญญาโท จนถึงปริญญาเอก ตามแต่ความตั้งใจของผู้รับทุน

ส่วนคุณสมบัติผู้รับทุน เริ่มจากผู้เข้ารับคัดเลือกต้องมาจากครอบครัวที่มีรายได้ครัวเรือนต่ำกว่าเดือนละ 6,000 บาท มีเกรดเฉลี่ยไม่ต่ำกว่า 3.00 และติดอยู่ในอันดับ 100 ละ 20 บนของสาขาที่เรียน ทั้งนี้สถาบันที่จัดการศึกษาในระดับ ปวช. ปวส. และอนุปริญญา และสถานศึกษาที่จัดการศึกษาระดับปริญญาตรีในหลักสูตรต่อเนื่องหรือเทียบโอน หรือหลักสูตรปริญญาตรี 4 ปีในสาขาที่กำหนด ต้องเป็นผู้เสนอรายชื่อนักศึกษาตามคุณสมบัติที่กำหนด โดยสถาบันหนึ่งสามารถส่งนักศึกษาเข้ารับคัดเลือกได้สาขาละไม่เกิน 2 คน

“ผู้ได้รับทุนนี้จะได้รับทุนการศึกษาแบบไม่ต้องคืนทุน รวมค่าเทอม ค่าใช้จ่ายรายเดือน รวมถึงทุนสนับสนุนกิจกรรม อุปกรณ์การเรียน การทำวิจัย และมีการศึกษาดูงานต่างประเทศเมื่อเรียนในระดับปริญญาโทและปริญญาเอกด้วย”

อีกหนึ่งการปรับเปลี่ยนคุณสมบัติผู้รับทุนที่น่าสนใจในปีนี้คือ กสศ. เปิดโอกาสให้ผู้สำเร็จการศึกษามาแล้วไม่เกิน 3 ปี และมีผลการเรียนเฉลี่ยสะสมไม่ต่ำกว่า 3.00 สามารถร่วมพิจารณาเป็นผู้รับทุนได้ด้วย ซึ่งถือว่าสอดรับกับสถานการณ์ปัจจุบันที่ตลาดแรงงานยังผันผวนด้วยผลกระทบจาก COVID-19 ได้เป็นอย่างดี พี่เมระบุ

พี่จักร เสริมว่า เมื่อน้องๆ พิจารณาตนเองแล้วว่ามีคุณสมบัติตรงตามที่ทุนกำหนด ขั้นตอนต่อไปคือต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนเข้าสู่กระบวนการคัดเลือก สิ่งสำคัญคือต้องตรวจสอบว่าสาขาที่ตั้งใจจะเรียนนั้น มีสถาบันในโครงการที่เปิดรองรับหรือไม่

สาขาที่เปิดรับนักศึกษาทุน คือสาขาที่เป็นเป้าหมายหลักในการพัฒนาประเทศ ได้แก่อุตสาหกรรมที่มีศักยภาพ(First S-Curve) และ อุตสาหกรรมอนาคต(New S-Curve) รวมถึงสาขาด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี(Science, Technology, Engineering, Mathematics: STEM) และเทคโนโลยีดิจิทัล

“ผมเชื่อว่าพื้นฐานของการเป็นนักศึกษาทุนฯ ที่ทุกคนมีอยู่ในตัว การันตีได้ถึงความขยัน ตั้งใจ และศักยภาพที่มีในตัวเองได้อยู่แล้ว ฉะนั้นสิ่งที่จะมาช่วยเป็นปัจจัยเสริมได้คือผลงานต่างๆ ที่แต่ละคนทำตั้งแต่เรียนชั้น ปวช. ปวส. หรืออนุปริญญา ที่สำคัญคือหลังจากผ่านขั้นตอนทั้งหมดไปจนถึงการสอบสัมภาษณ์ เราจะต้องแสดงให้คณะกรรมการได้เห็นความสามารถและความตั้งใจที่มีอยู่ในตัวเราให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะเป้าหมายที่ว่าเราอยากเรียนไปจนถึงระดับไหน และวางแผนอนาคตไว้อย่างไรบ้าง”  

ในฐานะคนที่ตั้งใจจะศึกษาต่อให้ได้สูงสุดเท่าที่ทำได้ แต่เคยเกือบต้องล้มเลิกความฝันไปด้วยความไม่พร้อมด้านฐานะทางเศรษฐกิจ พี่จักรเล่าว่าก่อนจะได้ทุน เคยกู้เงินเรียนมาก่อน แล้วก็พบว่ามีแต่ความรู้สึกกังวลใจ จนสูญเสียสมาธิในการเรียน

“ตอนนั้นทางบ้านผมต้องใช้หนี้เงินที่กู้ยืมมาเรียน แล้วยังต้องส่งเงินให้ผมใช้จ่ายประจำเดือนอีก จำได้ว่าตอนเรียนมีแต่ความกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย จะคิดถึงเรื่องเรียนก็ทำได้ไม่เต็มที่ ทักษะหรือศาสตร์อื่นๆ ที่สนใจก็ไม่มีทุนให้ศึกษาเพิ่มเติม จนวันที่ได้ทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ ผมก็ไม่ต้องคิดเรื่องค่าใช้จ่ายหรือหนี้เงินกู้ยืมทุกวันอีกแล้ว หลังจากนั้นสิ่งที่ต้องทำก็มีแค่เรียนอย่างเดียวให้เต็มที่ เพิ่มขึ้นมาคือมีเวลาพัฒนาทักษะที่สนใจทั้งวิชาชีพหรือเรียนภาษาเพิ่มเติม ที่สำคัญคือผมกับครอบครัวมีความสุขกันมากขึ้นด้วย”

สำหรับแผนการในอนาคตของพี่ๆ ทั้งสองคน พี่เมตั้งใจไว้ว่าจะเรียนต่อในสาขาการโรงแรมจนจบปริญญาเอก และอยากจะเป็นอาจารย์หลังจบการศึกษาขั้นสูงสุด เพราะมองว่าอาจารย์สาขาการโรงแรมในสายอาชีวะยังขาดแคลนอยู่มาก ส่วนพี่จักร ตั้งใจว่าจะเรียนในสาขาที่เกี่ยวข้องต่อเนื่องไปให้สุดทางเท่าที่โอกาสเปิดให้ พร้อมเชิญชวนน้องทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงที่มีฝันอยากเรียนต่อให้เข้ามาลองสมัครทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ โดยปีนี้เป็นรุ่นที่ 3 จะเปิดรับสมัครไปจนถึงวันที่ 30 เมษายน 2564 นี้

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ปันประสบการณ์จากรุ่นพี่ทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ ถึงน้องทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง first appeared on กสศ..

กสศ. เปรียบสถานศึกษาเป็น “ทัพใหญ่” ช่วยเหลือนักศึกษาหลุดพ้นวงจรความยากจน ต้องการเห็นน้องๆ เมื่อหลุดพ้นวงจรแห่งความยากไปแล้ว จะหวนกลับมาช่วยเหลือสังคม ซึ่งเป็นแนวทางที่ยั่งยืนในการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา

ควันหลงน่าสนใจจากเวที “ปลุกพลัง สร้างโอกาสแห่งอนาคต กับทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ปีการศึกษา 2563” สถานศึกษาที่ได้รับทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่นที่ 2 โรงแรมเซนทรา แกรนด์ มิราจ บีช รีสอร์ท จังหวัดชลบุรี  เกิดประเด็นการขับเคลื่อนงานการศึกษาที่จะทำอย่างไรให้เด็กๆเหล่านี้หลุดพ้นจากความยากลำบาก  โดยมีสถานศึกษาเองนับเป็นกลไกสำคัญที่สุดจะคอยประคองดูแลอย่างใกล้ชิดเปรียบเสมือนลูกหลาน 

น.ส.วลัยรัตน์ ศรีอรุณ รองประธานกรรมการบริหาร กสศ. กล่าวถึงแนวนโยบายการสร้างโอกาสทางการศึกษาให้แก่เยาวชน โดยเปรียบ กสศ. เหมือน “ทัพหน้า” ในการสำรวจและค้นหาเด็กและเยาวชนตัวจริงที่ยากจนขาดแคลนทุนทรัพย์แต่มีจิตใจใฝ่เรียนรู้ เมื่อกสศ.ค้นพบแล้ว จึงกลับมาคิดรูปแบบการช่วยเหลือด้านการศึกษา โดยมีสถาบันการศึกษาเป็น “ทัพใหญ่” ในการเข้ามาช่วยเหลือผ่านการจัดการเรียนการสอนให้กับน้องๆ ได้หลุดพ้นวงจรแห่งความยากจน ด้วยการมีอาชีพ มีรายได้ และมีงานทำ ซึ่งสิ่งสำคัญที่อยากฝากเตือนให้น้องๆ จงจำไว้ว่า ความยั่งยืนในการหลุดพ้นวงจรแห่งความยากจน คือ การมีอาชีพ เพราะแม้ไม่มีนายจ้าง หรือ เผชิญวิกฤตเศรษฐกิจ แต่สามารถพึ่งตนเองได้จากอาชีพที่มีติดตัว

“อยากให้สถาบันการศึกษาที่ได้ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง เข้ามาช่วยตอบโจทย์สังคมผู้สูงอายุผ่านการจัดการเรียนการสอนให้น้องๆ ได้รู้จักคิดประดิษฐ์นวัตกรรมแก้ปัญหาสังคมผู้สูงอายุ เช่น นวัตกรรมแอร์แบ็คคาดเอวให้กับคนแก่มีระบบอัตโนมัติเหมือนถุงลมนิรภัยรถยนต์ หากคนแก่เกิดหกล้ม แอร์แบ็ค จะทำงานพองตัวป้องกันคนแก่ไม่ให้ได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุอยากเห็นนวัตกรรมแบบนี้เกิดขึ้นเยอะๆ” รองประธานกรรมการบริหาร กสศ. กล่าว

น.ส.วลัยรัตน์ กล่าวว่าอยากให้สถาบันการศึกษาจัดการเรียนการสอนเรื่อง วิธีการวางแผนบริหารการเงินการออมด้วย เพื่อไว้เป็นหลักประกันความเสี่ยง หากเมื่อนักเรียนทุนเรียนจบและมีงานทำไปแล้ว บังเอิญต้องประสบวิกฤตเศรษฐกิจอย่างเช่น สถานการณ์การแพร่ระบาดไวรัส  COVID-19 อาจต้องตกงาน แต่หากมีเงินออม ย่อมสามารถดำรงชีวิตผ่านพ้นไปได้

“สิ่งสำคัญที่อยากฝากให้น้องๆ ได้คิดภายหลังเรียนจบมีอาชีพ มีงานทำ และมีรายได้ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เป้าหมายสูงสุด แต่ต้องเป็นคนเก่งและเป็นคนดีต่างหาก เพราะทุนการศึกษา กสศ. ไม่ได้ต้องการให้ทุนเพียงอย่างเดียว แต่กสศ.ต้องการเห็นน้องๆ เมื่อหลุดพ้นวงจรแห่งความยากไปแล้ว จะหวนกลับมาช่วยเหลือสังคม เพราะยังมีน้องๆ อีกหลายแสนคนที่รอคอยความช่วยเหลือ นี่ต่างหากคือแนวทางที่ยั่งยืนในการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในสังคมไทย”​รองประธานกรรมการบริหาร กสศ. กล่าว

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post สถานศึกษาเป็น “ทัพใหญ่” ช่วยเหลือนักศึกษาหลุดพ้นความยากจน first appeared on กสศ..

“ทุนนี้ทำให้ชีวิตหนูดูสว่างกว่าทางเดิมที่หนูฝันไว้มาก ไม่ว่าจะต้องเหนื่อยอีกแค่ไหน หนูจะทำให้เต็มที่ และจะทำให้ดีที่สุด”

ความรู้สึกแรกของ “น้องเม” กนกอร ชมชาติ นักศึกษาเทคโนโลยีบัณฑิต หลักสูตรต่อเนื่อง ปี 2 วิทยาลัยอาชีวศึกษาเพชรบุรี หลังจากที่ได้รู้ว่าได้รับ “ทุนพระกนิษฐาสัมมาชีพ รุ่นที่1 ของ กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) 

สำหรับ เธอแล้วทุนนี้เป็นเหมือน “โอกาส” ที่ทำให้กล้าที่จะตั้งเป้าหมายในชีวิตว่าจะเรียนให้จบจนถึงปริญญาเอก เพื่อมาเป็นอาจารย์อาชีวะ ส่งมอบความรู้  ส่งต่อโอกาส ที่เธอได้รับในครั้งนี้ให้กับรุ่นน้องต่อไปในอนาคต

ทำงานเสริมช่วยแบ่งเบาภาระที่บ้าน

จากเด็กคนหนึ่งเกือบไม่ได้เรียนต่อเพราะฐานะทางบ้านไม่ดี  แต่เธอก็มุมานะอุตสาหะจนได้เรียน โดยแลกกับเวลานอนของตัวเอง ด้วยการออกไปทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนตั้งแต่ยังเรียนอยู่ปวช.

“ตอนนั้นต้องออกไปรับงานโรงแรมแบบพาร์ทไทม์ เมจะใช้เวลาช่วงสองทุ่มถึงตีสี่ทำงาน ซึ่งงานที่ทำก็จะเป็นประเภทเสิร์ฟ หรือ จัดอาหารในงานเลี้ยง บางครั้งหลังเลิกงานก็ไปอาบน้ำและเรียนต่อเลยไม่ได้นอน  จะได้ค่าจ้างครั้งละ300-400 บาท”

รายได้ที่ได้รับมา ส่วนใหญ่ใช้ไปกับการกินและอยู่ของตัวเอง แบ่งเบาภาระทางบ้าน ที่ส่งเสียได้เฉพาะค่าเล่าเรียน และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ทำให้ “น้องเม” เลือกเรียนสายอาชีวะ ด้านการโรงแรม  เพราะเรียนจบเร็ว  เมื่อจบเร็ว หมายความว่า เธอจะสามารถหาเงินได้เร็วด้วย นอกจากนี้ในจังหวัดเพชรบุรี ก็มีโรงแรมในพื้นที่จำนวนมาก ทำให้โอกาสว่างงานน้อย

เรียนดี กิจกรรมเด่น การันตีด้วยรางวัลระดับชาติ

ตลอดการเรียนในรั้ววิทยาลัยอาชีวศึกษาเพชรบุรี  ทุกคนต่างรู้ว่า “น้องเม” คือเด็กกิจกรรม และเข้าแข่งขันทักษะการบริการอาหารและเครื่องดื่ม โดยเป็นตัวแทนวิทยาลัยไปแข่งขันระดับประเทศมีรางวัลเป็นเครื่องการันตี

ไม่ว่าจะเป็นระดับจังหวัด ระดับภาค และระดับชาติ ทั้งรางวัลระดับเหรียญเงิน ทักษะการบริการอาหารและเครื่องดื่ม ระดับชาติ ครั้งที่ 26 ปี 2559 , รางวัลรองชนะเลิศอันดับ ทักษะการบริการอาหารและเครื่องดื่ม ระดับภาค ครั้งที่ 25 ปีการศึกษา 2560 , รางวัลชนะเลิศ (เหรียญทอง) ทักษะการบริการอาหารและเครื่องดื่ม ระดับอาชีวศึกษาจังหวัดเพชรบุรี ปีการศึกษา 2560 แต่กว่าจะได้มาไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเธอต้องทุ่มเทฝึกซ้อมอย่างหนัก

ยิ่งฝึกซ้อมหนัก ยิ่งผลักดันให้ตั้งใจเรียน

“ตอนฝึกก่อนไปแข่งทักษะของเมคือ หลังจากเลิกเรียนทุกวันค่ะ จะต้องอยู่ซ้อมจนถึงประมาณ1 ทุ่ม วันเสาร์อาทิตย์ก็อาจจะต้องไปดูอุปกรณ์ที่ใช้ในการแข่ง เช่น พวกดอกไม้ ของสด อุปกรณ์บนโต๊ะ  หรือจะต้องไปหาผู้เชี่ยวชาญเพื่อเรียนรู้ทักษะต่างๆเพิ่ม ซึ่งอาจารย์เคยพาหนูไปเรียนกับผู้จัดการห้องอาหารโรงแรมดุสิตธานี”

แต่ถ้าเป็นช่วงโค้งสุดท้ายก่อนที่จะมีการแข่งขัน การซ้อมจะเข้มงวดกว่าเดิม บางวัน”น้องเม”ต้องซ้อมจนถึงเที่ยงคืนเลยทีเดียวแม้กิจกรรมจะมาก แต่เธอก็ไม่เคยละทิ้งการเรียน ขณะเดียวกันกลับยิ่งผลักดันให้ตั้งใจเรียนมาก ทำให้เกรดเฉลี่ยที่ได้รับไม่ต่ำกว่า 3.50 ทุกเทอม

งานครัวสอนให้รู้จักวางแผนและเห็นคุณค่าของเวลา

รวมทั้งเอาจริงเอาจังกับการฝึงาน ซึ่ง “น้องเม” เลือกฝึกแผนกครัว “งานครัวเป็นงานที่เหนื่อยที่สุดในโรงแรม แต่หนูสนุกมาก มันทำให้เราได้คิด ได้วางแผน และปฏิบัติอยู่ตลอดเวลา ต้องยกของหนักเอง ต้องวางแผนการสั่งวัตถุดิบให้พอดี ต้องจำสูตรและวิธีการทำแต่ละอย่างให้ถูกต้อง มันทำให้หนูรู้จักการวางแผน และเห็นคุณค่าของเวลามากขึ้น เพียงแค่นาทีเดียว หากเราพลาดไป ก็อาจทำให้ขนมไหม้ได้เลย” 

ด้วยความสามารถและตั้งใจของเด็กคนหนึ่ง ทำให้โรงแรมที่น้องเมฝึกงานในสมัยเรียนปวส. ชักชวนให้สมัครงาน โดยจะรับเป็นพนักงานหลังเรียนจบทันที

เรียนต่อเคยเป็นเรื่องที่ไกลเกินฝัน

“ฝึกงานจบปวส.ก็คิดว่าอาจจะไม่ได้เรียนต่อปริญญาตรีแล้ว  เพราะด้วยภาระหลายอย่าง หนูต้องทำงานเองด้วย หลังจากฝึกงานจบที่ทำงานก็จะรับ ถ้าทำตรงนี้ เราก็อาจจะเลี้ยงตัวเองได้ ดูแลที่บ้านได้ แต่พอไปปรึกษาอาจารย์ๆ  บอกว่า กัดฟันอีกนิดนึงได้ไหม ถ้ามีทุนมาจะรีบบอก เมเลยจึงตัดสินใจเรียนจากนั้นไม่กี่เดือนก็ทราบข่าวดีว่าได้รับทุนให้ได้ศึกษาต่อ”

ตอนที่ได้รู้ข่าวครั้งแรก เธอบอกว่า ทำอะไรไม่ถูก เพราะเป็นอะไรที่เกินกว่าจะคาดฝันเอาไว้

“ตอนเด็กๆหนูมักถูกมองว่าจะไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต เพราะว่าไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ มีย่าเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด คนอื่นมักมองว่าหนูมีปัญหาแต่ตัวหนูกลับไม่ได้มองว่าหนูมีปัญหาอะไรเลย หนูมีความสุขดีทุกอย่างกับครอบครัว หนูเข้าใจเหตุผลของผู้ใหญ่ ถึงพ่อกับแม่จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ทุกคนให้ความ รัก ความอบอุ่นหนูเสมอ”

ทุนนี้ทำให้ความฝันเข้าใกล้ความจริงมากขึ้น

“น้องเม” ตั้งใจว่าจะเรียนให้ถึงปริญญาเอก แต่ยังอยู่ระหว่างการวางแผนว่าจะเลือกเรียนด้านไหนในระดับปริญญาโท และปริญญาเอก แต่สิ่งที่ชัดเจนแล้ว คือ สุดท้ายปลายทางเธออยากเป็นแม่พิมพ์ให้กับเด็กอาชีวะ โดยเฉพาะสาขาการโรงแรมที่ยังขาดแคลนอาจารย์

“ความฝันที่อยากเป็นครูอาชีวะ นอกเหนือจากการได้กลับมาพัฒนาวิทยาลัยแล้ว คือการได้เป็นข้าราชการ หนูคิดว่าถ้าหนูเป็นข้าราชการได้ หนูจะมีความมั่นคงในชีวิตสามารถดูแลครอบครัวได้ค่ะ แต่ตอนนี้ได้ทุนแล้ว ความฝันก็เข้าใกล้ความจริงมากขึ้น”

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post ตั้งเป้าสู่ “อาจารย์อาชีวะ” ส่งต่อโอกาสให้ความรู้รุ่นน้อง first appeared on กสศ..

เราต้องเลือกชีวิตของเราเองเปลี่ยนหรือตาย อยู่แบบเก่า ทำแบบเก่า ขอให้จบแล้วไปหางาน ทำแบบนี้ไม่ได้… วันนี้เราต้องตั้งในใจว่าต้องเป็นเลิศ จบปุ๊บต้องมีคนรับเราเลย ในหัวใจต้องเชื่อว่าเราทำได้ มั่นใจว่าพัฒนาได้ มั่นใจว่าปรับเปลี่ยนได้ เชื่อมั่นว่าเราทำได้ เหมือนอย่างที่ผมเชื่อว่าอนาคตเรามีอยู่เห็นปลายทาง

หลังจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมต้น “สมบัติ สุภาสุข” ​ขอที่บ้านเรียนต่อในระดับปวช. แม้จะไม่มีเสียงคัดค้าน แต่ทางบ้านก็ไม่มีเงินส่งให้เขาเรียน

ทว่านั่นไม่ใช่อุปสรรคที่จะขวางกั้นเส้นทางการศึกษาเพราะ “สมบัติ” ตัดสินใจออกไปหางานทำด้วยค่าจ้างวันละ 65 บาท เพื่อให้มีรายได้พอที่เขาจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย

“ที่บ้านไม่มีตังค์ส่งผมเรียน ผมเลยทำงานไปและเรียนไปจนจบ เรียนภาคค่ำ ทำงานตอนกลางวัน เย็นก็มาเรียน มันไม่มีข้อจำกัดในการเรียน ถ้าใจเรามีความมุ่งมั่น มีจุดยืนอยากจะไป อยากจะเป็น ความเป็นเลิศทางวิชาการจะมากจะน้อยอยู่ที่ตัวเรา”

หลังส่งตัวเองจนเรียนจนปวช. ช่างกลโรงงานวิทยาลัยเทคนิคอุบลราชธานี เขาได้ต่อปวส. ช่างกลโรงงานที่สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จ.นครราชสีมา ก่อนที่จะต่อระดับปริญญาตรี ด้านวิศวกรรมอุตสาหกรรม จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเทเวศร์ ที่กรุงเทพมหานคร

ตลอดเวลาของการเรียน “สมบัติ” ใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่หาได้อย่างประหยัด ข้าวสาร -อาหารแห้งล้วนแล้วแต่นำมาจากบ้าน เพื่อทำกินเลี้ยงปากท้องตัวเองในยามอยู่เมืองกรุง

เส้นทางชีวิต ไม่มีข้อแม้ การศึกษาจะเป็นตัวนำทางทุกด้าน

แม้จะไม่สุขสบาย เพราะต้องเรียนและทำงานไปด้วย แต่ “สมบัติ” มั่นใจว่า การศึกษา ที่เขาให้ความสำคัญนี้จะเป็นตัวนำทาง เป็นอาวุธให้ทุกด้านที่ตัวเขาจะก้าวเดิน

“เรามาจากศูนย์ เราก็เป็นคนค้ากำปั้นมือเปล่า พ่อแม่ไม่ได้ให้อะไรมา สำหรับผมคิดว่ามันไม่มีอุปสรรคหรอก มันอยู่ที่ใจเรา ใจเราเอาไหม เราอยากได้ไหม มันอยู่ที่เราเอง เส้นทางชีวิตไม่มีข้อแม้”

หลังจบปริญญาตรีได้เข้าทำงานที่ บ.มิตซูบิชิ มอเตอร์ส (ประเทศไทย) ระหว่างนั้นก็เข้าเรียนต่อในระดับปริญญาโท หลักสูตรผู้บริหาร ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง 

ปีที่ 20 ในบริษัทแห่งนี้ จากตำแหน่งผู้จัดการโรงงาน เขาได้รับโอกาสสำคัญ ในการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคล 

“สมบัติ” เล่าว่า แม้จะเดินมาได้ไกลแล้ว แต่ชีวิตยังไม่ราบเรียบ เพราะการเลื่อนตำแหน่งครั้งนี้ เป็นการเติบโตข้ามสายจากสายวิศวะ มาฝ่ายทรัพยากรบุคคล เขาจึงตัดสินใจแก้ปัญหา “ความไม่รู้” ด้วยการไปลงเรียนปริญญาตรี นิติศาสตร์ มหาลัยวิทยาลัยรามคำแหงอีกใบหนึ่ง จนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายแรงงาน 

ต่อด้วยปริญญาโทใบที่สอง ด้านการบริหารบุคคลและการพัฒนาบุคคล ที่สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) จนล่าสุด “สมบัติ” นั่งในตำแหน่งผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ร่วม สำนักทรัพยากรบุคคลและบริหารทั่วไป

ตั้งธงว่าเป้าหมายในชีวิตของเราจะเป็นอย่างไร

“สมบัติ”แกะรอยความสำเร็จของตัวเองเอาไว้ว่า ที่สำคัญจะต้องตั้งธงว่าเป้าหมายในชีวิตของเราเป็นอย่างไร อยากเรียนจนจบระดับไหน หน้าที่การงานอะไร ค่าตอบแทนเท่าไหร่ ซึ่งทั้งหมดนี้เกี่ยวพันกันอย่างแยกไม่ออก

“ธงเราจะจบออกมาเป็นลูกจ้าง หรือผู้ประกอบการ ถ้าเป็นลูกจ้าง จบปวช. ไปทำอะไร ถ้าเราเป็นช่าง เราจะเป็นนายช่าง แต่ถ้าเราแค่เรียนให้เราจบ เราก็จะเป็นพนักงานทั่วไปในฝ่ายผลิต ฝ่ายตรวจสอบคุณภาพ หรือสโตร์ แต่ถ้าจบช่างแล้วอยากไปต่อปริญญาตรี ไม่ว่าจบอะไร สาขาไหน ก็จะเป็นวิศวะ เข้าโรงงานเข้าไปก็ไปเป็นวิศวะทั้งหมด”

ก้าวข้ามอดีต มองเกมให้ทะลุ

“สมบัติ” ฝากข้อคิดให้กับนักศึกษาที่ได้ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของกสศ. ว่า  วันนี้ต้องก้าวข้ามอดีต มองเกมให้ทะลุว่าเส้นทางการเรียนเป็นอย่างไร เป้าหมายในชีวิตเราจะเป็นอย่างไรต้องตั้งธงเอาไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานการณ์โควิด-19 ที่เผชิญกันทั่วโลก มีแค่สองทางเลือกเท่านั้น คือ เปลี่ยน หรือ ตาย

“เราต้องเลือกชีวิตของเราเองเปลี่ยนหรือตาย อยู่แบบเก่า ทำแบบเก่า ขอให้จบแล้วไปหางาน ทำแบบนี้ไม่ได้… วันนี้เราต้องตั้งในใจว่าต้องเป็นเลิศ จบปุ๊บต้องมีคนรับเราเลย  ในหัวใจต้องเชื่อว่าเราทำได้ มั่นใจว่าพัฒนาได้ มั่นใจว่าปรับเปลี่ยนได้ เชื่อมั่นว่าเราทำได้ เหมือนอย่างที่ผมเชื่อว่าอนาคตเรามีอยู่เห็นปลายทาง”

สิ่งที่นายจ้างต้องการคือ คนที่กล้าพูด กล้าคิด
ใฝ่เรียนรู้ มีทัศนคติในทางบวก

และในฐานะที่เป็นหัวเรือใหญ่ในสำนักทรัพยากรบุคคลและบริหารทั่วไปของบริษัทยักษ์ใหญ่ “สมบัติ” ยังเฉลยด้วยว่าคนแบบไหนที่นายจ้างต้องการ

“สิ่งที่บริษัทต้องการก็คือคนที่กล้าพูด กล้าคิด กล้าแสดงออก ใฝ่เรียนรู้ ทักษะที่ทำอยู่นั้น ต้องทำได้ ทำเป็น มีความชำนาญ สามารถแก้ไขปัญหาได้ รวมถึงการมีทัศนคติในทางบวก การมีความคิดที่ก้าวหน้าจะเป็นจุดที่จะตัดสินใจว่าจะจ้างหรือไม่จ้างคนๆ นั้น”

ส่วนแนวทางการเตรียมความพร้อมที่จะ “มัดใจ” นายจ้างได้นั้น ต้องมีความเป็นผู้นำ มีเป้าหมายแห่งความสำเร็จ เป้าหมายแห่งความสุข

ครองตน  ครองคน ครองงาน
เตรียมความพร้อมสู่เส่นทางการแข่งขันในอนาคต

นอกจากนี้มีความเก่งและดี มีความรู้ “ครองตน” มีวินัยในตนเอง มีสติเตือนตนเอง รวมถึงมีความเข้าใจ “ครองคน” เป็นแบบอย่างที่ดีให้กับคนรอบข้าง และมีความรับผิดชอบ “ครองงาน” มุ่งมั่น ใส่ใจ ทำให้เกินร้อย ที่สำคัญต้องคิดดี พูดดี ทำดี 

โดยจะต้องเริ่มต้นตั้งแต่วันนี้ สร้างฝัน Stop สิ่งที่จะหยุดทำในทันที Start สิ่งดีๆ ที่จะเริ่มต้น และ Continue สิ่งที่ทำดีอยู่แล้วและจะทำดีอย่างต่อเนื่อง เขียนสิ่งเหล่านี้เป็นเป้าหมายว่าจะทำในระยะเวลา 3 เดือน 6 เดือน และ 12 เดือน เพื่อเตรียมความพร้อมไปสู่เส้นทางการแข่งขันในสายอาชีพในอนาคต

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post นายจ้างยุคใหม่ต้องการคนกล้าคิด ใฝ่เรียนรู้ มีทัศนคติในทางบวก first appeared on กสศ..

เราเกิดมาท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนแปลงจากพฤติกรรมที่เราไม่สามารถทำได้ ให้เป็นทำได้ และทำได้ให้ดีที่สุด เปลี่ยนแปลงจากเราไม่รู้เรื่อง เราต้องค้นหาไขว่คว้าเรียนรู้เพิ่มขึ้น  เราต้อง Change ต้องเปลี่ยนแปลง ปฏิวัติ ปฏิรูปตัวเอง เพื่อเป็นคนใหม่ เปลี่ยนแปลงได้เร็วเท่าไหร่ สู่ความสำเร็จได้เร็วเท่านั้น

“มาไกลเกินฝัน” คือคำนิยามของ ผศ.อานนท์ นิยมผล คณบดีคณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชชมงคลธัญญบุรี ที่ให้ไว้กับชีวิตของตัวเอง

ผศ.อานนท์ ซึ่งขอเรียกแทนตัวเองว่า “พี่นนท์ คนอาชีวะ”​ ​​ได้แบ่งปันประสบการณ์และเรื่องราวชีวิตกับน้องทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง รุ่นที่ 2 ว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้เคล็ดลับความสำเร็จที่สำคัญคือ “ทัศนคติที่ดี”

จากครอบครัวของชาวสวนยาง บ้านอยู่บนภูเขา ห่างไกลความเจริญ ไม่มีไฟฟ้าใช้ เพราะฐานะที่บ้านค่อนข้างขัดสน แต่กระนั้นไม่ได้ทำให้เขาละซึ่งความเพียร  แต่ทุกค่ำหลังพระอาทิตย์หยุดทำหน้าที่ พี่นนท์ ​และน้องๆ จะนั่งล้อมวงอ่านหนังสือ โดยอาศัยแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันก๊าซ

การตัดสินใจเลือกเรียนอาชีวะ เป็นการตัดสินใจที่ถูกที่สุด

หลังเรียนจบชั้นม.3 “พี่นนท์” ตัดสินใจเลือกสายอาชีพ และ​ย้ำมาเสมอว่า เป็นการตัดสินใจที่ถูกที่สุด เพราะการเรียนอาชีวะ ได้เน้นทางปฏิบัติ ทำให้สามารถมีอาชีพในขณะที่เรียน และยังเป็นการสั่งสมประสบการณ์ก่อนทำงานจริง

เมื่อเรียนจบปวส. “​พี่นนท์” เลือกที่จะเรียนต่อในระดับปริญญาตรี สาย “วิศวกรรมไฟฟ้า” ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล และสามารถสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม หรือ ใบก.ว. และใบประกอบวิชาชีพครูได้

จุดผันแปรในชีวิตเกิดขึ้น หลังเรียนจบปริญญาตรี อาจารย์ที่เคยสอนชักชวนให้เขาเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยทันที ซี่งนี่เป็นจุดเริ่มต้นในการเดินสายการศึกษา ขณะเดียวกัน “พี่นนท์” ยังเรียนต่อในระดับปริญญาโทที่พระจอมเกล้าพระนครเหนือด้วย จากนั้นก็มุ่งมั่นทำงานในวงการการศึกษาเรื่อยมาจนปัจจุบัน

เปลี่ยนแปลงได้เร็วเท่าไหร่ สู่ความสำเร็จได้เร็วเท่านั้น

หากให้ “พี่นนท์” ถอดบทเรียนในชีวิตตัวเอง ​สิ่งที่จำเป็นในชีวิตสิ่งที่มีความสำคัญที่สุด คือ การมีทัศนคติที่ดี ที่มีส่วนสำคัญที่จะนำพาชีวิตไปสู่ความสำเร็จ 

“ต้องมีทัศนคติที่ดีในการใช้ชีวิต เราเกิดมาท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนแปลงจากพฤติกรรมที่เราไม่สามารถทำได้ ให้เป็นทำได้ และทำได้ให้ดีที่สุด เปลี่ยนแปลงจากเราไม่รู้เรื่อง เราต้องค้นหาไขว่คว้าเรียนรู้เพิ่มขึ้น เราต้อง Change ต้องเปลี่ยนแปลง ปฏิวัติ ปฏิรูปตัวเอง เพื่อเป็นคนใหม่ เปลี่ยนแปลงได้เร็วเท่าไหร่ สู่ความสำเร็จได้เร็วเท่านั้น”

เมื่อมีเป้าหมายชัดเจน
อุปสรรคใหญ่จะกลายเป็นเรื่องเล็กทันที

นอกจากมีทัศนคติที่ดีแล้ว ยังจะต้องมีเป้าหมายในชีวิตที่ชัดเจน และแม้ว่าการเดินทางจะเกิดความเหนื่อยยากเพียงใดก็จะต้องฝ่าฟันไปสู่จุดหมายให้ได้

“สิ่งที่ท้าทายคือ เราพบหรือยังว่าตัวตนของเราอยากทำอะไร อยากเป็นอะไร ทางที่เดินอยู่ใช่ตัวเราหรือไม่ หาเป้าหมายในตัวเองให้เจอ ทำทุกวันให้ไปอยู่ในเป้าหมายของเราให้ได้ เมื่อเรามีเป้าหมายในใจชัดเจน เมื่อเจออุปสรรคใหญ่ก็จะกลายเป็นเรื่องเล็กทันที”

เมื่อโลกเปลี่ยน..​ความสำเร็จทางการศึกษาไม่ได้มีแค่ปริญญา​

การกำหนดวิธีการก็มีความสำคัญไม่น้อยเช่นกัน โดยเคล็ดลับที่จะนำไปสู่ความสำเร็จ  คือ ต้องขยัน ทั้งขยันเรียน และขยันทำงาน มีความหมั่นเพียร พากเพียรเรียนรู้ รู้จริง รู้รอบ รู้พัฒนา อดทนต่ออุปสรรคปัญหาต่างๆ และมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่

“ถ้าอยากประสบความสำเร็จจะต้องเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองตั้งแต่วันนี้ คิดแล้วทำทันที ถ้าเกิดมีความผิดพลาด ก็ถือว่าเป็นการสร้างประสบการณ์ให้เรา ได้พิสูจน์ความคิดของเราว่าทำแล้ว และใช้ได้หรือไม่”

ที่สำคัญในกระแสปัจจุบันการมีทักษะที่รอบด้านจะยิ่งทำให้ได้เปรียบกว่าการที่มีทักษะเพียงด้านเดียว ดังนั้นการเรียนรู้ตลอดเวลาจึงมีความสำคัญ เพราะเมื่อโลกเปลี่ยนความสำเร็จทางการศึกษาจึงไม่ใช่มีแต่เพียงใบปริญญาเท่านั้น

ร่วมสร้างโอกาสไปกับ
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post เปลี่ยนแปลงได้เร็วเท่าไหร่ สู่ความสำเร็จได้เร็วเท่านั้น first appeared on กสศ..

สิ่งที่ประทับใจผมที่สุดคือวันเซ็นสัญญาเป็นนักศึกษาทุน ผมไปทำงานอยู่ในไซต์งานก่อสร้างบนตึกชั้น 27 ที่จังหวัดนครปฐม แล้วอาจารย์เขาเดินทางจากสัตหีบเพื่อเอาสัญญามาให้เซ็นถึงที่เลย จำได้ว่าพออาจารย์มาถึงก็โทรเข้ามา ผมก็รีบเดินลงบันไดมาจากชั้น 27 ทั้งสูงทั้งเหนื่อย แต่ในใจตอนนั้นคือรู้สึกยินดีมาก

ปิดเทอมใหญ่หลังจบ ม.3 ‘น้องแบงค์’ จักรกฤษ กัณฑะวงค์ มีกิจกรรมเหมือนกับทุกฤดูร้อนที่ผ่านมา คือต้องไปช่วยพ่อกับแม่ทำงานในไซต์งานก่อสร้าง ขณะที่อนาคตเรื่องการเรียนยังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญว่าจะไปทางไหน

ช่วงเวลานั้นเอง ได้มีเรื่องราวพิเศษที่เกิดขึ้นกับเขา เมื่ออาจารย์จากวิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ โทรมาบอกว่าแบงค์ได้รับเลือกเป็นหนึ่งในนักศึกษา ‘ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง’ รุ่น 2 จากตรงนั้น จึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางอีกสายหนึ่ง ที่แบงค์บอกว่า “ผมรอโอกาสนี้มานานมากแล้ว”

‘เส้นทางการศึกษาที่ไม่เคยง่าย’

แบงค์เล่าว่าเขาโตมาในจังหวัดนครราชสีมาด้วยการเลี้ยงดูของตากับยายที่รับจ้างเก็บข้าวโพด เก็บมัน และเผาถ่าน โดยครอบครัวมีฐานะไม่ค่อยดี แบงค์จึงมีทางเลือกในการเรียนไม่มากนัก

แบงค์เรียนที่โคราชถึง ป.2 ก็ย้ายมาชลบุรีพร้อมกับยาย เข้าเรียนที่โรงเรียนบริษัทไทยกสิกรสงเคราะห์ถึง ป.4 ระหว่างนั้นตากับยายก็เสียชีวิต แบงค์จึงได้มาอยู่กับพ่อกับแม่ จากนั้นได้บวชเณรเพื่อเรียนที่วัดจนจบชั้น ป.6 แล้วจึงเรียนต่อชั้น ม.1-ม.3 ที่โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 48 จังหวัดจันทบุรี ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำ “พ่อกับแม่ผมทำงานก่อสร้าง ต้องย้ายที่ไปเรื่อยๆ ผมจึงเรียนหนังสือจากวัดและโรงเรียนประจำ ตั้งแต่ขึ้นชั้น ม.1 ทุกปิดเทอมผมจะไปช่วยพ่อกับแม่ทำงานในไซต์ พวกงานแบกปูนหรือผสมปูน จนถึงปิดเทอมใหญ่หลังจบ ม.3 ผมก็ยังไปทำงานก่อสร้างเหมือนทุกครั้ง” แบงค์เล่า

ความสนใจชัดเจน แต่เส้นทางกับเลือนลาง

ย้อนไปช่วงเรียน ม.ต้น แบงค์พยายามพาตัวเองเข้าไปใกล้ศาสตร์ที่เขาสนใจ คือเรื่องของหุ่นยนต์ โดยที่โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ฯ ได้จัดงานชุมนุมหุ่นยนต์และตั้งชมรมขึ้น แบงค์จึงสมัครเข้าร่วมและศึกษาจากช่องทางที่ทำได้อย่างจริงจัง 

“ผมชอบหุ่นยนต์ สนใจเรื่องกลไกมาแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ แต่ไม่เคยได้เรียนรู้จริงๆ พอมีชมรมก็เห็นว่าเป็นโอกาส จากนั้นผมก็รู้เลยว่านี่เป็นสิ่งที่ผมชอบและทำได้ดี ก็พยายามศึกษาจนได้โอกาสไปงานแข่งขัน”

การได้เข้าแข่งขันเป็นสิ่งที่พิสูจน์ว่าแบงค์ไม่ได้เพียงสนใจเรื่องหุ่นยนต์กลไกเท่านั้น แต่เขายังมีทั้งความสามารถและความพยายามที่การันตีด้วยรางวัลเหรียญทองแดงจากการเข้าร่วมแข่งขันในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียนระดับภาค 2 ปีซ้อน

แต่แม้จะรู้ว่าตนเองสนใจและถนัดอะไร แบงค์ก็ยังไม่รู้ว่าจะพาตัวเองไปทางไหนต่อหลังจบชั้น ม.ต้น

“ตอนจะจบ ม.3 ผมเริ่มคิดว่าถ้าจะเรียนด้านที่สนใจก็ต้องใช้ทุนเยอะมากซึ่งแม่ไม่น่าจะส่งเสียไหว เป็นจังหวะเดียวกับที่อาจารย์แนะแนวแนะนำว่ามีทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ของ กสศ. ที่เป็นทุนระยาว 5 ปี นั่นหมายความว่าถ้าผมได้รับเลือก จะได้เรียนต่อจนถึงระดับ ปวส. ก็รีบสมัครเลยครับ” แบงค์ย้อนถึงช่วงเวลาของการตัดสินใจครั้งสำคัญ

สัญญาทุนเดินทางไปถึงในไซต์งานก่อสร้าง

ในที่สุดแบงค์ได้รับเลือกให้เป็นนักศึกษาทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงของ กสศ. ระดับชั้น ปวช. ในแผนกแมคคาทรอนิกส์ วิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ หากสิ่งที่แบงค์จดจำได้ดีที่สุดเกี่ยวกับช่วงเวลาแรกที่เขาได้เป็นนักศึกษาทุนฯ คือวันที่เขาได้เซ็นสัญญา

ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไป

แบงค์บอกว่าหลังจากเข้ามาเป็นนักศึกษาทุนฯ ครอบครัวของเขาก็ดีขึ้นเป็นลำดับ ความเครียดกังวลของพ่อกับแม่เกี่ยวกับอนาคตของเขาเริ่มลดน้อยลง ส่วนแบงค์ก็สามารถดูแลตัวเองได้ เริ่มมีเงินออม และในอนาคตเมื่อต้องเรียนหนักขึ้น เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่ต้องไปช่วยพ่อกับแม่ทำงานเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว พร้อมมองถึงเส้นทางหลังเรียนจบไว้ว่าอยากทำงานในโรงงานประกอบชิ้นส่วนรถยนต์ในส่วนที่ใช้เทคโนโลยีแขนกลหุ่นยนต์ รวมถึงหากมีโอกาสก็อยากจะเรียนต่อในสายแมคคาทรอนิกส์ให้ไกลที่สุด

ผมมองว่าทุนนี้มีความสำคัญมากสำหรับคนที่มีความฝันที่จะเรียนในสาขาที่สนใจแต่ไม่มีทุน เพราะทุนไม่ได้ช่วยเฉพาะแค่เรื่องการเรียนหรือแค่ตัวเรา แต่ยังรวมถึงครอบครัวของเราและส่วนประกอบอื่น ๆ ทางการศึกษา รวมถึงยังมอบประสบการณ์ต่างๆ ที่เราจะได้รับอีกด้วย นั่นทำให้เราสามารถมุ่งสมาธิและความตั้งใจทุกอย่างไปที่การเรียนอย่างเต็มที่ได้จนเรียนจบ – แบงค์กล่าว

ทุนฯ จะยิ่งทวีความสำคัญ หากเราได้ส่งไปถึงถึงคนที่ต้องการจริงๆ

ดร.คมสรรค์ ภูทอง อาจารย์หัวหน้าแผนกเทคโนโลยีธุรกิจดิจิตอล วิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ ผู้ทำหน้าที่อาจารย์ที่ปรึกษาให้น้อง ๆ ทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงมาตั้งแต่รุ่น 1 และเป็นหนึ่งในพลังผลักดันที่ทำให้น้องแบงค์ได้มุ่งสู่เส้นทางการเรียนสายอาชีพดังที่หวังไว้ เล่าว่า การได้ใกล้ชิดดูแลและร่วมค้นหานักศึกษาทุน ฯ ทั้ง 2 รุ่น ยิ่งทำให้เห็นภาพชัดเจนว่า มีน้องๆ ที่ลำบาก ขาดโอกาสทางการศึกษาอยู่มาก 

จากการได้สัมภาษณ์ ได้รู้ประวัติของเด็ก และได้ลงไปเยี่ยมบ้าน พบว่าหลายคนมีผลการเรียนที่ดี มีความตั้งใจศึกษาต่อ รวมถึงรู้ว่าตนเองถนัดหรือสนใจในสาขาวิชาใด แต่เหมือนว่าเขายังหาทางไม่เจอว่าจะไปต่อในขั้นตอนที่ถัดจากการศึกษาภาคบังคับอย่างไร ทั้งที่แต่ละคนต่างก็มีศักยภาพ เด็กกลุ่มนี้ถ้าเขาเข้าไม่ถึงทุนการศึกษา เขาจะไม่มีโอกาสเรียนต่อเลย บ้างอาจยังได้เรียนในโรงเรียนการศึกษาสงเคราะห์ แต่อีกหลายคนก็ต้องหยุดเส้นทางแค่นั้น แล้วออกไปทำงานหาเงินจุนเจือครอบครัว

“เช่นกรณีของน้องแบงค์ที่เราได้เห็นจากข้อมูลในใบสมัครว่าเขาต้องไปช่วยครอบครัวทำงานก่อสร้าง ก็ได้เดินทางไปเยี่ยมบ้านเขา ตอนนั้นน้องไปทำงานอยู่ไซต์งานที่จังหวัดนครปฐม จนได้รู้ว่าเขาไม่มีเงินเรียนต่อ ไม่มีความพร้อม แต่เขามีความตั้งใจและมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเรียนต่อในสาขาวิชาแมคคาทรอนิกส์ ในที่สุดแบงค์ก็ผ่านการคัดเลือกได้เป็นนักศึกษาทุนฯ รุ่น 2 วันที่ต้องเซ็นสัญญารับทุน เราตัดสินใจว่าต้องเดินทางไปหาเขา ไปเพื่อโน้มน้าวให้เขาเรียนให้ได้ ซึ่งตอนนั้นน้องย้ายไปทำงานที่ไซต์งานในกรุงเทพ ฯ แล้ว”

“ถึงตอนนี้ เราก็ดีใจที่ได้เห็นเขาได้เรียนในสาขาที่ตั้งใจ ได้เข้ามาอยู่หอพักที่วิทยาลัยซึ่งช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปในอีกทางหนึ่ง เรามองว่านี่คือความสำคัญจริงๆ ของโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูงของ กสศ. เพราะยังมีเด็กๆ อีกมากที่เขาเฝ้ารอโอกาสอยู่ ดังนั้นการที่เราได้เป็นส่วนหนึ่งของการนำโอกาสเข้าไปส่งมอบให้ถึงมือของคนที่เขาต้องการจริงๆ จึงเป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นว่าทุนนี้มีความสำคัญเพียงใด”

ร่วมสร้างโอกาสทางการศึกษา
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)
www.eef.or.th/donate/
ธนาคารกรุงไทย สาขาซอยอารีย์
เลขที่ : 172-0-30021-6
บัญชี : กสศ.มาตรา 6(6) – เงินบริจาค

The post สัญญาทุนเดินทางไปถึงในไซต์งานก่อสร้าง first appeared on กสศ..